Super God Gene - ตอนที่ 3434: ฉันจะแสดงให้คุณเห็นว่ามันพังอย่างไร

หานเซ็นเคยพบกับชนชั้นสูงมากมายระหว่างการเดินทางข้ามโลก มีเพียงไม่กี่คนที่เขาคิดว่าทรงพลังอย่างยิ่ง

ไม่มีใครเหมือนเครปไมร์เทิลคนนี้ที่ทำให้เขารู้สึกราวกับว่ากำลังถูกส่องกล้อง ชายคนนี้ทำให้เขารู้สึกราวกับว่าร่างกายของเขากำลังถูกจับตามอง

ทั้งร่างกายของเขา แผนการทั้งหมด และความลับที่ซ่อนลึกที่สุดที่เขาเก็บซ่อนไว้ในใจ ล้วนถูกมองเห็นด้วยสายตาของชายผู้นั้น ไม่มีความลับใด ๆ อีกต่อไป

นิ้วของเครปเมอร์เทิลชี้ตรงมาที่เขา ดูเหมือนจะไม่ได้ทำในลักษณะพิเศษใดๆ มันเป็นเพียงการใช้นิ้วสุ่มแตะหน้าผากของหานเซิ่น

ไม่มีความเร็วสายฟ้าแลบ ไม่มีเงา ไม่มีความรู้สึกว่านี่เป็นท่าต่อสู้ เป็นเพียงการยกนิ้วขึ้นแบบสุ่มธรรมดา ไม่มีทักษะหรืออะไรในลักษณะนั้นเกี่ยวข้อง

นิ้วที่สุ่มทำให้ฮันเซ็นไม่แน่ใจว่าจะทำอย่างไร

“ไม่… นี่มันใช้ไม่ได้ มันก็ใช้ไม่ได้เหมือนกัน” ทันใดนั้น หานเซิ่นก็ตระหนักได้ว่าภายใต้สายตาที่จ้องมองเขา นิ้วธรรมดาๆ กลายเป็นทักษะที่แข็งแกร่งที่สุดที่จักรวาลเคยเห็นมา

ทันใดนั้น หานเซิ่นก็ฟื้นจากอาการมึนงง “นิ้วของเครปไมร์เทิลไม่ได้พิเศษอะไร สิ่งที่พิเศษคือดวงตาของเขา ซึ่งสามารถมองเข้าไปในหัวใจของผู้อื่นได้ ด้วยดวงตาคู่นั้น ความคิดของฉันทั้งหมดดูเหมือนจะเปิดเผยออกมา ไม่สำคัญว่าฉันต้องการจัดการกับสิ่งต่างๆ อย่างไร เครปไมร์เทิลดูเหมือนจะเข้าใจ เขาสามารถเปลี่ยนนิ้วนั้นให้กลายเป็นการโจมตีที่ร้ายแรงได้ ตราบใดที่ดวงตาที่สามารถมองเข้าไปในหัวใจของผู้อื่นได้อยู่ที่นี่ การที่ฉันจะตอบสนองต่อนิ้วนั้นก็จะไม่ถูกต้อง”

เทพจันทร์เห็นว่านิ้วนั้นทรงพลังเพียงใด จึงทำให้เธอต้องยกริมฝีปากขึ้น “เครปไมร์เทิลเป็นคนรังแกคนอื่น เขาคือปรมาจารย์ของห้องโถงเจโน เขาคือผู้ปกครองจักรวาล เขาสามารถใช้พลังปกครองจักรวาลเพื่อตรวจดูวิญญาณของผู้คน เขากำลังใช้พลังนั้นเพื่อจัดการกับฮันเซ็น นั่นถือว่าค่อนข้างถูกทีเดียว”

1

ไท่ยี่ส่ายหัว “เพื่อเอาชนะราชามนุษย์ เขาต้องอดทนผ่านการทดสอบนี้ เจ้ารู้ว่าฉินซิ่วมียีนและสายเลือดของผู้นำเก่า เขาอาจไม่สมบูรณ์ และอนาคตบอกว่าเขาทำไม่ได้ แต่เขาสามารถมองทะลุวิญญาณของคู่ต่อสู้ได้”

เทพจันทร์พยักหน้า “แล้วหานเซิ่นจะชนะได้ยังไง เขาใช้ศิลปะเจโนไม่ได้ เขาต้องใช้ร่างกายของเขา นี่คือทักษะวิญญาณที่น่าทึ่งมาก พวกมันน่ากลัวกว่าคำทำนาย อนาคตเปลี่ยนแปลงได้ แต่ความคิดในวิญญาณของผู้คนไม่สามารถโกหกได้ มันเหมือนกับว่าหานเซิ่นยอมรับความคิดของเขาอย่างเปิดเผยด้วยความซื่อสัตย์ จากนั้นก็ต่อสู้ตามความคิดนั้น เขาโกหกไม่ได้ แล้วเขาจะชนะได้ยังไง”

ไท่ยี่กล่าวว่า “ทหารเป็นคนประหลาด คนที่ใช้ทหารมักจะชนะอย่างประหลาด ผู้คนมักจะมีความสุขกับเรื่องนี้ แม่ทัพที่มีชื่อเสียงที่สามารถทิ้งคราบหมึกดำไว้ตลอดประวัติศาสตร์มักจะใช้วิธีแปลกๆ เพื่อชัยชนะและมีชื่อเสียง แต่ผู้คนมักจะลืมวิธีแปลกๆ ว่าเป็นวิธีที่เสี่ยง การทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งครั้งหนึ่งไม่มีการรับประกันว่าจะทำซ้ำได้อีกครั้ง แม่ทัพตัวจริงที่ไม่เคยพ่ายแพ้ไม่มีความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ แต่พวกเขายังคงต่อสู้ต่อไปโดยไม่ตาย คุณรู้ไหมว่าทำไม”

“คุณกำลังพูดถึงราชาแห่งเส้นทางใช่ไหม” เทพจันทร์ถามอย่างเงียบๆ

ไท่ยี่พยักหน้า “การใช้เงินหนึ่งดอลลาร์เพื่อทำสิ่งที่คุ้มค่าเพียงหนึ่งดอลลาร์ หรือใช้เงินสิบดอลลาร์เพื่อทำสิ่งที่คุ้มค่าสิบดอลลาร์ คุณก็ไม่ได้รับมากเกินกว่าที่ควรหรือสูญเสียมากกว่าที่ควร หากคน 10 คนต่อสู้กับคนห้าคน คนทั้ง 10 คนจะต้องชนะอย่างแน่นอน หากคน 1,000 คนต่อสู้กับคน 800 คน คนทั้ง 1,000 คนจะต้องชนะ หากจะบอกคู่ต่อสู้เกี่ยวกับทุกสิ่ง คู่ต่อสู้จะไม่มีทางชนะได้ พวกเขาทำได้แค่เฝ้าดูและแพ้ จงทำเท่าที่ทำได้ อย่าเสี่ยง นี่คือเส้นทางของราชา”

“ราชาพาธคือการต่อสู้ด้วยพลัง หากร่างกายของหานเซิ่นปกติ เขาสามารถใช้ราชาพาธเพื่อเอาชนะเครปไมร์เทิลได้ แต่ร่างกายของเขาไม่สามารถใช้พลังได้ ดังนั้น เขาจะใช้ราชาพาธได้อย่างไร” มูนก็อดไม่ได้ที่จะตระหนักถึงเรื่องนี้

“มันขึ้นอยู่กับว่าหานเซิ่นจะสามารถก้าวไปสู่ขั้นต่อไปได้หรือไม่” ไท่ยี่ตอบคำถามเธอไปอย่างไร้ประโยชน์

หัวใจของหานเซิ่นรู้สึกราวกับว่ากำลังต่อสู้กับท้องฟ้าและมนุษย์ ไม่สำคัญว่าเขาจะเคลื่อนไหวหรือไม่ ไม่สำคัญว่าเขาจะสู้หรือไม่ ไม่สำคัญว่าเขาจะหลบเลี่ยงหรือไม่ เขาไม่สามารถหลบหนีนิ้วที่คุกคามนั้นได้ การแพ้ดูเหมือนจะเป็นหนทางเดียว

หากเขาพยายามที่จะล่าถอย การโจมตีของเครปเมอร์เทิลก็จะดำเนินต่อไป และเขาจะไม่สามารถหลบหนีได้

หานเซ็นรู้จักราชาพาธ และเขารู้จักมากกว่าไท่ยี่ เขาคิดว่าราชาพาธจะทำให้เขาหักนิ้วของต้นเครปไมร์เทิลได้ แต่นั่นก็เป็นอย่างที่เทพจันทราบอก เขาไม่มีพลังอะไรเลย แล้วเขาจะใช้ราชาพาธได้ยังไง

ทหารตัวเล็ก ๆ ที่เผชิญหน้ากับทหารตัวใหญ่เป็นล้านคนไม่ใช่ราชาแห่งเส้นทาง แม้ว่ากษัตริย์ตัวจริงจะถูกปล่อยให้ต่อสู้กับทหารเป็นล้านคนเพียงลำพัง แม้ว่าจะพูดถึงราชาแห่งเส้นทางก็ตาม มันก็จะตลกเท่ากับตัวตลก

“ตอนนี้ฉันมีอะไรที่แข็งแกร่งกว่าเครปไมร์เทิลบ้าง” หานเซ็นมองไปที่นิ้วของเครปไมร์เทิลที่กำลังเข้ามา เขาคิดเรื่องต่างๆ มากมาย แต่ร่างกายของเขากลับไม่ขยับ

เมื่อเห็นว่านิ้วของเครปไมร์เทิลกำลังจะแตะนิ้วของเขา หานเซิ่นก็ลืมตาขึ้น แสงแห่งเทพปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา เขาเอนศีรษะไปด้านหลังแล้วใช้มันฟาดนิ้วของเครปไมร์เทิล

นิ้วของเครปไมร์เทิลฟาดเข้าที่ศีรษะของหานเซ็น เครปไมร์เทิลถูกยิงออกไป หานเซ็นกำศีรษะของเขาไว้และล้มลงกับพื้นด้วยริมฝีปากและฟันด้วยความเจ็บปวด

“การใช้กำลังเป็นความคิดที่แย่มาก” เครปเมอร์เทิลใช้มืออีกข้างถูนิ้วที่บาดเจ็บของเขา ปลายนิ้วของเขาแดงเล็กน้อย แต่เขายังคงยิ้มให้ฮันเซ็น

“มันไม่ได้เกี่ยวกับว่าฉันเป็นคนอนาจารหรือไม่ หากคุณมีอำนาจ คุณควรฆ่าฉัน” หานเซ็นยิ้ม

เรื่องนี้ฟังดูไม่ดี แต่ฮันเซ็นก็ผ่านอะไรมามากมาย เขาไม่สนใจชื่อเสียงของตัวเอง

ต้นเครปไมร์เทิลหรี่ตามอง เขายกริมฝีปากขึ้นมองหานเซิ่นแล้วยิ้ม “คุณคิดว่าฉันทำอะไรกับร่างกายของคุณไม่ได้เลยหรือไง”

“ใช่แล้ว” หานเซ็นตอบ

“ตกลง ฉันจะแสดงให้คุณเห็นว่าฉันจะทำลายมันได้อย่างไร” เครปเมอร์เทิลยกนิ้วขึ้น เขาเข้าหาฮันเซ็น เขายังคงใช้นิ้วเดิม

ในความเป็นจริง หากเครปเมอร์เทิลต้องการฆ่าใครสักคน เขาจะไม่ต้องใช้ทักษะหรือพลังใดๆ หากเขาต้องการฆ่าใครสักคน เขาจะใช้แค่ความคิดของเขาเท่านั้น

จักรวาลไม่ได้มีสิ่งมีชีวิตมากมายนักที่บังคับให้เครปไมร์เทิลใช้นิ้วสังหารของมัน และยิ่งมีน้อยครั้งมากที่นิ้วนั้นจะล้มเหลวในการสังหารเป้าหมาย

ดังนั้น ต้นเครปไมร์เทิลจึงไม่ต้องการทักษะใดๆ นิ้วก็เพียงพอที่จะฆ่าเทพเจ้าและนางฟ้าได้แล้ว มันสามารถฆ่าทั้งจักรวาลได้

ใบหน้าของหานเซิ่นดูเศร้าลงเล็กน้อย นิ้วนั้นดูเหมือนเดิม แต่เขารู้ว่าเครปไมร์เทิลเป็นคนอย่างที่เขาเชื่อจริงๆ หรือไม่ นิ้วนั้นไม่ใช่แค่เพียงนิ้ว

หานเซิ่นนึกไม่ออกว่าจะทำลายมันได้อย่างไร เขาจึงจับหนังศีรษะของตัวเองไว้แน่นเพื่อจะตีนิ้วของเครปไมร์เทิลอีกครั้ง

“คุณไม่อยากแตะต้องฉันเหรอ? ตอนนี้คุณแตะมันได้แล้ว” หานเซิ่นรวบรวมพลังบนหัวของเขา เขาตั้งใจจะตีนิ้วของเครปเมอร์เทิล

นิ้วของเครปไมร์เทิลไม่เปลี่ยนแปลง เหมือนครั้งที่แล้วที่มันกระทบศีรษะของหานเซิ่นอย่างแรง ครั้งนี้ทุกอย่างแตกต่างออกไป

ศีรษะของหานเซิ่นรู้สึกราวกับว่ามีตะปูอยู่ข้างใน มันเจ็บปวดมากจนรู้สึกเหมือนจะระเบิด