กระบี่จงมา! Sword of Coming - บทที่ 1151-2

ภูเขาตี้เฝ่ยในอาณาเขตโยวโจว ทั้งเป็นที่ตั้งศาลบรรพจารย์ของพรรคฝูลู่ นอกจากนี้ผลสำเร็จด้านการหลอมโอสถของนักพรตก็มีชื่อเสียงเลื่องลือไปทั้งใต้หล้า

นักพรตหนุ่มเรือนกายสูงใหญ่คนหนึ่ง จิตขยับไหวเล็กน้อยก็วางตำราเต๋าที่อยู่ในมือเล่มนั้นลง เดินออกมานอกหอเรือน มองทะเลเมฆที่เดี๋ยวก็ม้วนตัวเดี๋ยวก็คลายออกอยู่ระหว่างกลุ่มเทือกเขา

บางครั้งก็มีนกกระสาเซียนจับกลุ่มกันบินออกจากเมฆขาวอย่างเชื่องช้า บินเข้าไปในฟ้าคราม

ภูเขาตี้เฝ่ยคือสถานที่อันดับหนึ่งในบรรดาเจ็ดสิบสองพื้นที่มงคลของโลกมนุษย์ และยังได้ครอบครองถ้ำสวรรค์อันดับที่หก

ภูเขาลูกนี้คล้ายกับผู้ฝึกตนบรรลุมรรคาคนหนึ่งที่คุณูปการสมบูรณ์พร้อม สอดคล้องกับวิถีแห่งสวรรค์ สามารถหลอมลมปราณได้ด้วยตัวเอง

ปราณวิญญาณของในมณฑลเป็นฝ่ายมารวมตัวกันเองที่นี่ เหมือนขุนนางที่มาเข้าเฝ้าเจ้าเหนือหัวที่นี่

ปราณวิญญาณภูเขาสายน้ำรวมตัวกันเป็นทะเลเมฆ มีทั้งลอยแยกตัวออกจากกันและกลับมารวมตัวกันอีกครั้งอย่างเป็นธรรมชาติ หล่อหลอมกลายมาเป็นปณิธานแห่งมรรคาที่ยิ่งใหญ่ชุ่มแล้วชุ่มเล่า

นักพรตสามารถมาฝึกตนอยู่ที่นี่เหมือนมีสวรรค์ช่วยอยู่ตลอดเวลา แน่นอนว่าต้องเหนื่อยเพียงครึ่งแต่ได้ผลลัพธ์เป็นเท่าตัว

คือถ้ำสวรรค์พื้นที่มงคลที่หาได้ยากในโลก คือสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของลัทธิเต๋าได้อย่างสมชื่อ ขนาดคนที่ภูมิใจในตัวเองเช่นเขาก็ยังรู้สึกว่าได้ครอบครองสถานที่แห่งนี้คุณธรรมไม่สมตำแหน่งเอาเสียเลย

นักพรตเฒ่าคนหนึ่งเดินมาที่นี่ เห็นเจ้าของตำหนักวัยหนุ่มที่ทำนายเหตุการณ์ได้ล่วงหน้าก็หยุดเดินแล้วคารวะตามขนบลัทธิเต๋า พูดด้วยสีหน้าขออภัย

“อิ่นเซียนแห่งตำหนักชุ่ยเวยคารวะเจ้าตำหนัก ในภูเขามีแขกผู้สูงศักดิ์มาเยือน คือลูกศิษย์อายุน้อยกลุ่มหนึ่งที่แบกรับโชคชะตาของสกุลหยางหงหนง บอกว่าต้องการพบเจ้าตำหนัก

พวกเขาบอกว่ามีเรื่องจะปรึกษา เป็นเรื่องที่สำคัญมาก ต้องพูดคุยกับเจ้าตำหนักต่อหน้าให้ได้

อิ่นเซียนบกพร่องต่อหน้าที่ เดือดร้อนให้เจ้าตำหนักต้องเสียสมาธิ”

เหมาจุยมองข้ามคำพูดตามมารยาทของอิ่นเซียน ขมวดคิ้วน้อยๆ เอ่ยเย้ยหยันตัวเองว่า

“เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมกลุ่มหนึ่งจะมีธุระอะไรให้พูดคุยกับเจ้าตำหนัก คุยว่าป๋ายอวี่จิงไม่มีมรรคาจารย์เต๋าอยู่แล้วจะเป็นอย่างไรหรือ”

คำพูดนี้ทำให้อิ่นเซียนรับคำต่อไม่ถูก

เหมาจุยกล่าว

“อิ่นเซียน บอกกับพวกเขาไปว่าช่วงนี้ข้าไม่ต้อนรับแขก หากรู้จักกาลเทศะก็ให้พวกเขาอยู่ชมทัศนียภาพในภูเขาไป หากยังตอแยไม่เลิกก็ไล่ลงจากภูเขาไปโดยตรงเลย”

อิ่นเซียนทำท่าจะพูดแต่ไม่พูด

ในอาณาเขตของยงโจว ตำหนักหัวหยาง เรือนโซ่วซาน สกุลหยางหงหนง เกิดเป็นการคุมเชิงกันในสามมุม แต่ไหนแต่ไรมาความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาก็ไม่เลว ยังไม่ได้ลงนามเป็นพันธมิตรกันบนหน้ากระดาษ แต่ความสัมพันธ์กลับเหนือกว่าพันธมิตรแล้ว

โดยเฉพาะอย่างยิ่งลูกศิษย์ที่เกากูให้ความสำคัญที่สุดก็มาจากสกุลหยางหงหนง มีความสัมพันธ์ควันธูปในชั้นนี้อยู่หนึ่งภูเขาหนึ่งแซ่ก็ยิ่งกลมเกลียวกัน

นักพรตเข้าสู่สังคมโลกกับขึ้นเขาไปเยี่ยมเยียนเขียน ต่างก็มีตัวเลือกอันดับหนึ่ง

เหมาจุยเอ่ยอย่างเฉยเมยว่า

“รับมือได้ยากหรือ? ถ้าอย่างนั้นก็ให้เกาฝูถือยันต์กระบี่อัญเชิญเทพภูเขาไท่อีออกมา”

เทพภูเขาไท่อีก็คือเจ้าของที่ดินของภูเขาตี้เฝ่ย คือเทพผู้ปกป้องมรรคาของตำหนักหัวหยาง

อิ่นเซียนได้ยินแล้วก็รู้สึกลำบากใจ เทพภูเขาที่มีสถานะสูงส่งผู้นั้น ตอนที่อาจารย์ยังยังมีชีวิตอยู่บนโลก หากไม่รบกวนได้ก็อย่าไปรบกวน

แต่ไหนแต่ไรมาก็มองเป็นสหายบนมรรคาที่เท่าเทียมกันมาโดยตลอด ไม่เคยมีกรณีตัวอย่างที่เรียกใช้งานอีกฝ่ายมาก่อน

แม้จะบอกว่าทุกวันนี้ศิษย์น้องเกาคือเจ้าขุนเขาอย่างถูกต้องชอบธรรม แต่หากจะให้เกาฝูถือของแทนตัวอัญเชิญเทพออกจากภูเขา อิ่นเซียนก็รู้สึกลำบากใจที่จะพูดจริงๆ เขาไม่อาจเปิดปากได้เลย

เหมาจุยยิ้มเย้ยหยัน ถามว่า

“หากเกาฝูลำบากใจก็ให้เจ้าเป็นคนลงมือเอง เมื่อไหร่กันที่เจ้าตำหนักหัวหยางจะเจอหรือไม่เจอแขกก็ต้องคอยดูสีหน้าคนอื่น?”

นักพรตหนุ่มเรือนกายสูงใหญ่คนนี้ ในฐานะคนต่างถิ่นเพิ่งจะได้เข้ามาอยู่ในทำเนียบของตำหนักหัวหยาง อยู่ดีๆ ก็กลายมาเป็นเจ้าของตำหนักหัวหยางคนปัจจุบัน

แต่บรรพจารย์เกากูกุมอำนาจมาสามพันปี สะสมบารมีอำนาจไว้มากเพียงใด ย่อมไม่มีใครกล้ากังขาในการตัดสินใจของเกากู

ก่อนหน้านี้ในการประชุมศาลบรรพจารย์ที่ขาดบรรพจารย์ไป แต่มีกคนหนุ่มแปลกหน้าคนหนึ่งเพิ่มมา ไม่ได้มีคลื่นมรสุมใดๆ ตลอดทั้งภูเขาตี้เฝ่ยไม่มีความเห็นต่างใดๆ ต่อการที่เกาฝูจะมารับตำแหน่งเจ้าขุนเขา ไม่ทะเลาะไม่โต้เถียง ผ่อนคลายสบายอารมณ์ ต่างคนต่างฝึกตน ยังคงสงบและบริสุทธิ์

อิ่นเซียนพยักหน้า

“ข้าจะไปรับรองแขกด้วยตัวเองเดี๋ยวนี้”

เหมาจุยเอ่ย

“ไม่ใช่ว่าพอเกากูตายแล้ว คนนอกก็จะสามารถไม่เห็นคำสั่งของเจ้าของตำหนักหัวหยางเป็นสำคัญได้”

อิ่นเซียนได้ยินแล้วก็จิตใจสะท้านสะเทือน สีหน้าสดใส เอ่ยเสียงหนักจริงจังว่า “ใช่แล้ว!”

เหมาจุยถอนหายใจในใจ อิ่นเซียนให้ความเคารพครูบาอาจารย์เป็นที่สุด ใช้วิธีนี้ในการกระตุ้นก็ย่อมโดนจุดอ่อนของเขาพอดี

ขอบเขตสูงเหมือนอิ่นเซียนก็ยังยากที่จะตัดขาดจากเรื่องทางโลก ผู้ฝึกบำเพ็ญตนความยึดติดในใจก็เหมือนดวงตะวันจันทราที่ลอยอยู่กลางอากาศ

นอกภูเขามีธุลีแดงหมื่นจิ้งของมนุษย์ธรรมดา นอกภูเขา ในภูเขาก็มีผลกรรมพัวพันของผู้ฝึกตนในภูเขา

ก่อนที่เกากูจะไปถามมรรคาที่ป๋ายอวี่จิง ก็ได้ทิ้งของแทนตัวเจ้าสำนักสองชิ้นและจดหมายลับไว้หนึ่งฉบับ ให้อิ่นเซียนลูกศิษย์ผู้สืบทอดที่ดูแลกิจธุระในตำหนักชุ่ยเวย นักพรตขอบเขตเซียนเหรินคนหนึ่งที่สุขุมรอบคอบมากประสบการณ์ รับผิดชอบป่าวประกาศเนื้อหาในจดหมายลับ

มอบกระบี่ยันต์เล่มหนึ่งที่เป็นสัญลักษณ์ของสายสืบทอดภูเขาตี้เฝ่ยให้กับเกาฝูเจ้าขุนเขาคนใหม่ ขณะเดียวกันก็มอบชุดคลุมอาคมที่เป็นตัวแทนของระบบสืบทอดตำหนักหัวหยางให้กับเจ้าตำหนักเหมาจุย

เกาฝูที่มาสืบทอดตำแหน่งเจ้าขุนเขาต่อ ปกครองสายสืบทอดเล็กใหญ่หลายสิบสายของภูเขาตี้เฝ่ย ทุกวันนี้เพิ่งจะเลื่อนเป็นขอบเขตหยกดิบ

คำว่า “เพิ่งจะ” ไม่ได้บอกว่าเกาฝูอายุขัยการฝึกตนมากเกินไป ขอบเขตยังต่ำ แต่ในฐานะเจ้าขุนเขาของภูเขาตี้เฝ่ย เป็นแค่ขอบเขตหยกดิบก็ยังไม่มากพอจริงๆ

โชคดีที่เหมาจุยผู้ดูแลตำหนักหัวหยางคือขอบเขตบินทะยานที่ตบะลึกล้ำคนหนึ่ง และด้วยเรื่องนี้พรรคและอารามทั้งหลายที่ลงหลักปักฐานอยู่ที่ภูเขาตี้เฝ่ยมานานหลายปี แต่กลับตั้งตัวเป็นอิสระไม่เข้ากับตำหนักหัวหยางก็ต้องสิ้นเปลืองความคิดไปมากมาย

นักพรตเหล่านั้นคิดแล้วก็ไม่เข้าใจว่าไฉนการจัดการของบรรพจารย์เกาถึงไม่เป็นไปในทางตรงข้าม สลับสถานะระหว่างเจ้าขุนเขากับเจ้าตำหนัก

หากจะบอกว่าเทียนจวินอิ่นเซียนแห่งตำหนักชุ่ยเวยเป็นทั้งลูกศิษย์เอกของเกากู แล้วยังเป็นทั้งคนที่จัดการกิจธุระทุกอย่างของภูเขาตี้เฝ่ย มีบารมีและชื่อเสียงผู้คนให้การยอมรับมาโดยตลอด

ทุกวันนี้ก็มีเต้ากวานจำนวนไม่น้อยของแต่ละพรรคที่สนิทสนมกับตำหนักชุ่ยเวยที่รู้สึกไม่เป็นธรรมแทนอิ่นเซียน ไฉนถึงไม่เป็นเทียนจวินผู้เฒ่าท่านนี้ที่แบกภาระของระบบสืบทอดไว้บนบ่า?

ให้คนต่างถิ่นที่เพิ่งมาถึงได้ไม่นานอย่างเขามาเป็นเจ้าของตำหนักหัวหยาง เหมาจุยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกากูคิดอย่างไรอยู่กันแน่ ไม่กลัวว่าเขาจะก่อเรื่องวุ่นวาย สักวันหนึ่งจะทำให้กิจการครอบครัวส่วนนี้ต้องล่มจมหรอกหรือ?

ปัญหานั้นอยู่ที่ว่าเหมาจุยที่เป็นเงินเหรินกระดูกขาวไม่เคยมีความแค้นใดๆ ต่อป๋ายอวี่จิง ยิ่งไม่มีความไม่พอใจ

เขาก็เป็นแค่หนึ่งในจิตธรรมของลู่เฉิน เมื่อหลายปีก่อนคิดจะหลบเลี่ยงลู่เฉินที่เป็นตัวการหลักยังแทบไม่ทัน มีหรือจะเป็นฝ่ายไปหาเรื่องป๋ายอวี่จิงก่อน

หรือควรจะบอกว่าเกากูเลือกจะไหว้วานเขาอย่างที่อยู่เหนือการคาดการณ์ของทุกคนเดิมทีก็เป็นการแสดงท่าที เป็นการส่งสารบางอย่างต่อมรรคาจารย์เต๋าและใต้หล้า มืดสลัวแห่งนี้อยู่แล้ว?

แล้วก็เพราะเหมาจุยนักพรตแห่งอารามจูซวี้มีความเกี่ยวพันบนมหามรรคากับลู่เฉินและนครหนันหัว กลับกลายเป็นว่าเขาก็คือตัวเลือกที่ดีที่สุด?

เข้าใจความตั้งใจของเกากูเช่นนี้จะเป็นการบิดเบือนความหมายลึกซึ้งที่ซ่อนอยู่หรือไม่? คาดว่านี่ก็คือปัญหายากที่เกากูจงใจทิ้งไว้ให้เหมาจุยกระมัง?

อิ่นเซียนตัดสินใจได้แล้ว ในใจก็ไร้ความยึดติดใดๆ อีก อาศัยโอกาสนี้พูดคุยเรื่องกิจธุระที่สำคัญบางอย่างกับเจ้าตำหนักคนใหม่ อย่างกระชับเรียบง่าย หวังว่าเหมาจุยจะให้คำตัดสินใจที่เป็นข้อสรุป

ต่อให้เหมาจุยฟังแล้วไม่ได้สนใจ ต่อให้จะทำเป็นมองไม่เห็น ทำเป็นไม่ได้ยิน ไม่คิดจะเข้าไปยุ่ง นั่นก็คือการตัดสินใจอย่างหนึ่งเช่นกัน

อิ่นเซียนถาม

“ครั้งนี้โอกาสที่หนันเฉียงจะปิดด่านประสบความสำเร็จมีสูงมาก ถึงเวลานั้นเจ้าตำหนักต้องการจะไปพบผู้ปกป้องมรรคาที่หอโซ่วซานของนางสักครั้งหรือไม่?”

ตำหนักหัวหยางก็มีระบบสืบทอดของเซียนกระบี่อยู่สายหนึ่งเหมือนกัน การสืบทอดต่อเนื่องไม่ขาดสาย เพียงแต่ว่าเมื่อเทียบกับสายเซียนกระบี่ของอารามเสวี่ยนตูแล้วประกายแสงกลับหม่นหมองกว่า ไม่อาจสาดประกายได้อย่างเต็มที่

นักพรตหญิงหนันเฉียงเป็นผู้ดูแลอารามต้าหมู้ คือผู้ฝึกกระบี่คอขวดขอบเขตหยกดิบกำลังอยู่ในช่วงของการปิดด่าน

ผู้ปกป้องมรรคาของเซียนกระบี่หญิงผู้นี้ไม่ใช่บรรพจารย์คนใดของตำหนักหัวหยาง แต่มาจากหอโซ่วซานซึ่งเป็นสำนักอื่นแต่อยู่ในมณฑลเดียวกัน

อิ่นเซียนคลี่ยิ้มอย่างสง่างาม

“เจ้าตำหนักวางใจได้เลย กฎระเบียบในศาลบรรพจารย์ตำหนักหัวหยางของข้า แต่ไหนแต่ไรมาก็ใหญ่กว่าขนบธรรมเนียมที่ปฏิบัติ ตามกันมาบางอย่างของภูเขาตี้เฝ่ยอยู่แล้ว

เวลาปกติไม่เอามาใช้เพราะเห็นแก่ความสัมพันธ์ เห็นแก่ความปรองดอง แต่หากเอามาใช้แล้วก็เพราะนั่นคือกฎระเบียบ นั่นคือคำสั่ง”

เหมาจุยพยักหน้า

อย่าได้เห็นว่าอิ่นเซียนเคารพมีมารยาทต่อเหมาจุยแล้ว จะดูแคลนความสามารถและบารมีของเทียนจวินลัทธิเต๋าท่านหนึ่ง หากลงไปจากภูเขาก็คือการที่เขาไปท่องใต้หล้าแทนอาจารย์

ป๋ายอวี่จิงยากที่จะสอดมือเข้าแทรกกิจธุระในอาณาเขตของยงโจวมาโดยตลอด ในฐานะบุคคลสำคัญอันดับสองของภูเขาตี้เฝ่ย การกระทำของอิ่นเซียนที่อยู่นอกภูเขาก็คือการผดุงคุณธรรมแทนสวรรค์

เหมาจุยกล่าว

“เอ่ยประโยคที่เหมือนคนยืนพูดไม่ปวดเอวสักคำ เจ้ามีกิจธุระรัดพันตัวตลอดทั้งปี ไม่อาจผลักภาระหน้าที่ได้ ยากมากที่จะสงบใจมาขัดเกลาจิตใจและร่างกาย แต่ก็ยังต้องให้เจ้าพยายามปลีกตัวมาจากงานที่ยุ่งวุ่นวายเสียหน่อย เรื่องอย่างการพิสูจน์มรรคาเป็นบินทะยานนั้นสำคัญมาก”

อิ่นเซียนพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม

“เจ้าตำหนักมีใจแล้ว ตามเหตุตามผลก็ควรจะเป็นเช่นนี้”

เหมาจุยโพลงถามขึ้นมาว่า

“ยังจำเส้นทางที่ขึ้นเขามาครั้งแรกได้ไหม?”

อิ่นเซียนย้อนทวนความทรงจำ พึมพำว่า

“ความทรงจำยังคงชัดเจน” สามารถกลายมาเป็นลูกศิษย์ผู้สืบทอดของอาจารย์ได้ คือความภาคภูมิใจที่ใหญ่ที่สุดในชีวิตนี้ของอิ่นเซียน

“ฝึกตนเล็กอยู่ในภูเขาลึก ฝึกตนใหญ่อยู่ในโลก พื้นที่ประกอบพิธีกรรมในภูเขาทำให้เจ้าวางใจ โลกโลกีย์ทำให้เจ้ามองเห็นใจ”

“ขอแค่เห็นหมื่นใจระหว่างที่ฝึกตนอยู่บนโลก ก็ยากที่จะวางใจของตัวเองได้ ฝึกตนอยู่ในภูเขาลึกเพียงลำพัง พอมองเห็นใจก็ไม่อาจสังเกตเห็นใจฟ้าได้”

“จะขาดอย่างใดอย่างหนึ่งไปไม่ได้ อิ่นเซียน เจ้าอายุน้อยก็ถูกเกากูพาขึ้นเขามาฝึกตน แต่กลับไม่รู้ว่ามรรคาของเจ้าแท้จริงแล้วอยู่ที่ล่างภูเขา”

“ตอนนั้นเกากูให้เจ้าเดินลงภูเขาไปพร้อมกับเขาเหมือนตั้งใจเหมือนไม่ได้เจตนา นี่ก็คือคำกล่าวที่ว่าอาจารย์พาเข้าสำนัก ฝึกตนอยู่ที่ตัวบุคคล หลังจากนั้นก็ล้วนอาศัยการตระหนักรู้และเข้าใจได้ด้วยตนเองของตัวลูกศิษย์เอง น่าเสียดายที่เจ้ามัวแต่เสียใจ จึงไม่อาจเข้าใจถึงความหวังดีและความทุ่มเทของเกากู”

“ในเมื่อเลื่อมใสหลินซือแห่งยาซาน ถ้าอย่างนั้นก็ไปดื่มเหล้ากับเขา ถือโอกาสผ่านทางไปดูขนบธรรมเนียมผู้คนของราชวงศ์จื่อจิ่นด้วยจะเป็นไรไป

รู้สึกว่ามรรกกถาบางจุดของเหยาชิงยังต้องรอปรึกษาให้รอบคอบก่อนค่อยไปถกมรรคาที่ราชวงศ์จงซานสักรอบ ไยต้องแบ่งแพ้ชนะ ต้องมีใจอยากเอาชนะคะคานกันด้วย?

สามารถทำความเข้าใจกับกลุ่มเด็กหนุ่มอู่หลิงที่สวมชุดสีสดควบม้าอย่างฮึกเหิมได้ เห็นการศึกษาวิชาแสวงหามรรคาของเหล่าเต้ากวานที่มีชาติกำเนิดยากจนกับตาตัวเอง

อยากจะเจอผู้ที่เป็นความภาคภูมิใจที่สุดในโลกมนุษย์ผู้นั้นก็ไปเที่ยวดูที่ฉีโจว ไปเคาะหน้าประตูของอารามเสวี่ยนตู ไปพูดต่อหน้าว่าบทกวีของป๋ายเหย่ไร้เทียมทาน

ท่องไปตามป่าเขา ไปขอน้ำสักชามดื่มจากชาวบ้านในท้องถิ่น ไปฟังเสียงร้องเป็นจังหวะของคนลากเรือ

ระหว่างนี้จะเปลี่ยนสถานะหรือรูปโฉม หรือจะทำตามใจตัวเองอย่างซื่อตรงก็ล้วนทำได้ดังใจปรารถนา

ใต้หล้ามืดสลัวขาดมรรคาจารย์เต๋า ทุกวันนี้วัฏจักรของมหามรรคาก็ยังคงหมุนเวียนไม่จบสิ้น ตำหนักหัวหยางขาดอิ่นเซียนในการจัดการกิจธุระไม่ได้ แต่ข้ากลับคิดว่าไม่แน่เสมอไป”

อิ่นเซียนอึ้งค้างไปพักหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยอย่างกระจ่างแจ้งว่า “ได้รับคำสั่งสอนแล้ว”

เหมาจุยมีความคิดอย่างอื่น

ทางฝั่งซากปรักสนามรบโบราณจัวลู่แห่งนั้น มีหนี้หนึ่งก้อนและวาสนาหนึ่งครั้งที่ต้องไหว้วานให้เหมาจุยไปช่วยคลี่คลายให้เมื่อมีเวลาว่าง

ฝ่ายตรงข้ามก็คือนักพรตหญิงคนหนึ่งที่เปลี่ยนรูปโฉมกลับมาเยือนสถานที่เดิมที่เคยมาอีกครั้ง เหมาจุยรู้ดีอยู่แก่ใจว่าการที่จัวลู่กลายมาเป็นซากปรักเดิมทีก็เกิดจากการประลองวิชาคาถาบนยอดเขาของเกากูกับนักพรตหญิงคนหนึ่งอยู่แล้ว

ส่วนเรื่องที่ว่าควรจะคลี่คลายความแค้นกันอย่างไร ก็ไม่ต้องให้เหมาจุยสิ้นเปลืองความคิดจิตใจ เพราะเกากูได้ทิ้งจดหมายลับไว้ฉบับหนึ่ง เหมาจุยก็แค่ต้องนำไปมอบให้นางเท่านั้น