The Alchemist God ทะลุมิติเทพศาสตรา - Ep.567

เมื่อฮวนแห่งฉีเหนือและหลิวซานพาคนหลายสิบคนเข้าไปในป่า พวกเขาเห็นชายชุดดำยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมดาบที่ไม่ได้อยู่ในฝัก ค่ำคืนนั้นมืดมิด มองไม่เห็นสีหน้าของเขา แต่พวกเขาสัมผัสได้ถึงรัศมีอันทรงพลังที่แผ่ออกมาจากเขาอย่างแผ่วเบา

“คุณเป็นใครกันแน่?”

ฮวนแห่งฉีเหนือหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา แล้วใช้นิ้วสะบัดดึงมีดสั้นที่เอวออกมา มีดสั้นนั้นเปล่งประกายแวววาวคล้ายดินจางๆ มันเป็นของสะสมระดับต่ำอีกชิ้นหนึ่ง!

หลิวซานหรี่ตาลง แล้ววางมือลงบนด้ามดาบของเขาแล้วพูดว่า “หนูน้อย ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใครก็ตาม การยั่วยุรัฐบาลฉีเหนือในวันนี้เป็นความผิดพลาดที่เจ้าไม่ควรทำเลย ฮ่าๆ…”

ชายชุดดำจับด้ามดาบของเขาเบาๆ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นที่ชอบธรรม เขาพูดว่า “เจ้าฆ่านายน้อยของข้า หลี่ซัว หนี้เลือดนี้ต้องชำระด้วยเลือด เจ้ารู้หรือไม่ว่านายน้อยหลี่ซัวนั้นดีต่อพวกเราองครักษ์เพียงใด ท่านเป็นคนที่ซื่อสัตย์มาก ปีนั้น ตอนที่พวกเราออกล่าสัตว์บนภูเขา พวกเราถูกโจรจับได้ พวกโจรบังคับให้พวกเราดื่มปัสสาวะ รู้หรือไม่? เพื่อปกป้องพวกเรา นายน้อยหลี่ซัวจึงดื่มปัสสาวะจนหมดถัง พอดื่มเสร็จ เดาสิว่ายังไง? เขาเช็ดปากแล้วถามพวกโจรว่าขอเติมได้ไหม อีกครั้งหนึ่ง พวกเราขึ้นเขาไปอีกครั้งและถูกโจรจับได้ พวกโจรมีงานอดิเรกพิเศษ เพื่อช่วยพวกเรา นายน้อยต้องทนทุกข์ทรมานเพียงลำพัง ดอกเบญจมาศของเขาเข้าไปและดอกทานตะวันก็ผลิบาน พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่ามันเจ็บปวดแค่ไหน นายน้อยผู้ซื่อสัตย์เช่นนี้ถูกท่านฆ่าตาย ข้าไม่สนใจว่าเจ้าเป็นใคร แต่เจ้าต้องตายในป่านี้วันนี้!”

ฮวนแห่งฉีเหนือมีสีหน้าโกรธและอับอาย “เจ้าเป็นองครักษ์ของหลี่จั่วงั้นเหรอ หึ… แม้แต่องครักษ์ธรรมดายังกล้าท้าทายข้า? มาเถิด ด้วยความกล้าหาญของเจ้า ข้าจะใช้หนังสือท้องถิ่นเล่มนี้ส่งเจ้าไปยังโลกหน้า!”

“อ๊า (เสียงที่สาม)!” หลิวซานวางมือลงบนมีดสั้นของฮวนแห่งฉีเหนือแล้วพูดว่า “ไม่จำเป็นต้องใช้มีดเชือดเนื้อฆ่าไก่หรอก ปล่อยให้เด็กคนนี้เป็นหน้าที่ของข้าเถอะ บังเอิญว่า… ดาบสั้นของข้าไม่ได้ลิ้มรสเลือดมานานแล้ว”

“โอ้?” ฮวนแห่งฉีเหนือหัวเราะ “ในเมื่อท่านแม่ทัพหลิวกำลังอารมณ์ดี ข้าจะฝากเจ้าเด็กคนนี้ไว้กับท่าน”

“ใช้ได้!”

หลิวจ้านหัวเราะอย่างอารมณ์ดีพลางชักดาบออกมาอย่างช้าๆ มันเป็นดาบยาวที่เปล่งแสงสีเขียว น่าจะเป็นอาวุธระดับเจ็ดขั้นลึกล้ำ หายากที่ผู้นำทหารรับจ้างอย่างหลิวจ้านจะมีดาบยาวขนาดนี้ หลังจากชักดาบออกมา ใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มร้ายกาจพลางพูดว่า “แค่ทหารยามยังกล้าท้าทายข้าอีกหรือ? เจ้าเด็กเวรเอ๊ย เจ้ากล้ามาก บอกชื่อของเจ้ามาสิ ดาบของพ่อคนนี้ไม่มีวันฆ่าผีไร้ชื่อได้หรอก”

คนในชุดดำคนนั้นก็คือหลินมู่หยู เธออดยิ้มไม่ได้ “ไม่จำเป็นหรอก ยังไงนายก็ตายไปแล้ว”

“ไร้ยางอาย!”

หลิวซานไม่ได้ถามชื่อ รองเท้าบู้ตของเขาเหยียบลงบนหิมะนุ่มๆ ขณะที่เขาพุ่งทะยานไปข้างหน้า คลื่นพลังเจินฉีที่โหมกระหน่ำพัดผ่านร่างของเขา จิตวิญญาณยุทธ์หมาป่าเพลิงปรากฏขึ้นตรงหน้าอกของเขา พลังการฝึกฝนของคนผู้นี้ไม่ได้ต่ำเกินไป แท้จริงแล้วเขาอยู่ในระดับสองของดินแดนปฐพี น่าเสียดายที่พลังการฝึกฝนเช่นนี้ต่อหน้าหลินมู่หยูนั้นน้อยเกินไป

ดาบดวงดาวยังไม่หลุดออกจากฝัก ทันทีที่ดาบคมกริบของหลิวจ้านอยู่ห่างจากหน้าอกของหลินมู่หยูไม่ถึงหกฟุต เขาก็เงยหน้าขึ้นทันที ใบหน้าหล่อเหลาของเขาเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า ดินแดนราชาศักดิ์สิทธิ์ควบแน่นกลายเป็นพายุขนาดเล็กที่โอบล้อมหลิวจ้าน!

วู้ช!

จิตใจของหลิวจ้านว่างเปล่าไร้ทิศทาง ทันใดนั้น เขาแทบจะควบคุมสติตัวเองไม่ได้ แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านมาจากรอบด้าน ทำให้เขารู้สึกราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง ใช่แล้ว ในขณะนี้ เขารู้สึกราวกับตกสู่นรกภูมิ และถูกห้อมล้อมด้วยกลุ่มวิญญาณ ความรู้สึกหวาดผวาสิ้นหวังเช่นนี้ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะทนได้

“อ๊าก…”

หลิวซานพ่นเลือดออกมาเต็มปากอย่างกะทันหัน ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นอย่างรวดเร็ว ร่างกายของเขาเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขณะที่ล้มลงสู่หิมะ ร่างกายของเขาสั่นเล็กน้อย

เขาตายเพราะแรงกดดันของโดเมนจริงๆ!

หลินมู่หยูจ้องมองอย่างแข็งค้าง เธอไม่คิดว่าหลิวซาน หัวหน้ากลุ่มทหารรับจ้าง จะอ่อนแอถึงขนาดหวาดกลัวภาพลวงตาที่เกิดจากแรงกดดันของอาณาจักรจนแทบสิ้นใจ เธอไม่รู้จริงๆ ว่าเจ้าหนูขี้ขลาดแบบนี้กลายมาเป็นทหารรับจ้าง หรือแม้แต่หัวหน้ากลุ่มทหารรับจ้างได้อย่างไร

“นายพลหลิว?”

ฮวนแห่งฉีเหนือตกใจ เขาส่งสัญญาณด้วยสายตาอย่างรีบร้อนว่า “รีบไปดูสิ”

ทหารรับจ้างคนหนึ่งเดินเข้ามาและรู้สึกถึงลมหายใจของหลิวซาน เขาอดไม่ได้ที่จะถอยหลังไปสองสามก้าว ใบหน้าซีดเผือด เขาพูดว่า “ท่านผู้นำ เขา… เขาตายไปแล้ว พระเจ้า เกิดอะไรขึ้น”

ฮวนแห่งฉีเหนือตกตะลึง เขารีบยกมีดสั้นขึ้น ตะโกนเสียงต่ำอย่างโกรธเกรี้ยวว่า “เจ้าเป็นใคร? เจ้าใช้วิธีอันน่ารังเกียจอะไรในการฆ่าหลิวซาน?”

หลินมู่หยูไม่พูดอะไร เธอเพียงแต่มองเขาอย่างเฉยเมย

ตรงกันข้าม ทหารรับจ้างที่อยู่ข้างๆ กลับกระซิบข้างหูเขาว่า “ท่านอาจารย์รอง ผู้นำเลือดออกจากทุกช่องและตายไปแล้ว ข้าสงสัยว่าเขาถูกวางยาพิษ เด็กคนนี้อาจจะเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านยาพิษก็ได้!”

ใบหน้าหล่อเหลาเล็กน้อยของฮวนแห่งฉีเหนือบิดเบี้ยวทันที เขาพูดว่า “ถูกวางยาพิษงั้นเหรอ? ไอ้สารเลว เจ้ากล้าฆ่าคนของข้า ข้าจะให้เจ้าได้ลิ้มรสคัมภีร์สวรรค์!”

ขณะที่เขาพูด ฮวนแห่งฉีเหนือก็สะบัดข้อมือเบาๆ จารึกบนกริชปรากฏขึ้นทันที แสงสีเหลืองพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า พุ่งขึ้นสู่ขอบฟ้าอย่างรวดเร็ว

แต่ทันทีที่ตำราพิภพระดับต่ำของเขาถูกเปิดใช้งาน เงาก็พุ่งผ่านเข้ามา กระบวนการทั้งหมดในการดึงดาบดวงดาวของหลินมู่หยูออกมาและเก็บเข้าฝักนั้นใช้เวลาไม่เกินครึ่งวินาที ในชั่วพริบตา มันก็กลับสู่ตำแหน่งเดิมแล้ว

ฮวนแห่งฉีเหนือตกตะลึง ชั่วพริบตาต่อมา เขารู้สึกหนาวสั่นที่ข้อมือขวา ต่อมาในวินาทีต่อมา เขารู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรง ข้อมือของเขาถูกตัดขาดทั้งหมดด้วยดาบของหลินมู่หยู มีดสั้นเล่มหนึ่งที่บรรจุตำราปฐพีระดับต่ำได้หายไปอย่างไร้ร่องรอย

“อ่า … อ่า อ่า อ่า …”

ฮวนแห่งฉีเหนือคุกเข่าลงกับพื้นอย่างกะทันหัน นายน้อยจากตระกูลขุนนางผู้นี้ไม่เคยได้รับบาดเจ็บสาหัสเช่นนี้มาก่อน ความเจ็บปวดทำให้หน้าผากของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ จนเกือบจะเป็นลม กลุ่มทหารรับจ้างและทหารยามต่างจ้องมองด้วยสายตาอ้าปากค้าง ในชั่วพริบตา ทหารรับจ้างกว่าครึ่งก็วิ่งหนีไป เหลือทหารยามไม่มากนัก

ไม่มีใครเห็นการเคลื่อนไหวของหลินมู่หยูอย่างชัดเจน แต่พวกเขาก็รู้ว่าเป็นฝีมือของยามตระกูลหลี่จัว มิฉะนั้น มือของฮวนแห่งฉีเหนือคงไม่ถูกตัดขาด

“อย่าวิ่ง!”

ฮวนแห่งฉีเหนือคุกเข่าลงกับพื้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด เขาพูดเสียงดังว่า “ทหารรับจ้างทั้งหมด หยุด! ฆ่ามัน! ใครตัดหัวมัน จะได้รับเงินรางวัลหนึ่งล้านเหรียญจินหยิน!”

กลุ่มทหารรับจ้างทั้งหมดเป็นพวกนอกกฎหมายกระหายเลือด เมื่อพวกเขาได้ยินเสียงหนึ่งล้านครั้ง พวกเขาทั้งหมดก็หยุดเดิน

หลินมู่หยูเล่นกับกริชตัวอ่อนตำราธรณีระดับต่ำของฮวนแห่งฉีเหนือ เธอยิ้มและกล่าวว่า “ถ้าตำราธรณีนี้ถูกใช้งาน ฆ่าใคร…ในอาณาจักรอี้เหอ คงไม่เป็นอาชญากรรมใช่ไหม? ถ้าใครอยากลองพลังของตำราธรณีระดับต่ำนี้ ก็เชิญเลย ความเจ็บปวดจากคมดาบลมที่ตัดผ่านร่างกายคงไม่รุนแรงนักหรอกใช่ไหม?”

“คุณ…คุณ…”

ทหารรับจ้างไม่สนใจแม้แต่หนึ่งล้านคน พวกเขาหันหลังวิ่งหนีไป ในชั่วพริบตา พวกเขาก็หายไปหมด เหลือเพียงทหารยามไม่กี่นายที่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นด้วยใบหน้าซีดเผือด ทหารยามวัยกลางคนคนหนึ่งดูเหมือนจะอยู่ในระดับแรกของดินแดนปฐพี เขาถือได้ว่าเป็นนักรบที่เก่งกาจเพียงคนเดียวในกลุ่ม มีเพียงเขาเท่านั้นที่กล้าก้าวไปข้างหน้าและช่วยฮวนแห่งฉีเหนือให้ลุกขึ้น เขากล่าวว่า “ท่านรอง วันนี้เราเจอคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่ง เราต้องยอมรับความพ่ายแพ้ กลับไปที่โรงเตี๊ยมก่อน เราอยู่ที่นี่ไม่ได้ แผลของท่านต้องได้รับการพันแผล…”

ฮวนแห่งฉีเหนือดิ้นรนสุดกำลัง “ไม่นะ ลุงจาง ข้ายังมีตัวอ่อนคัมภีร์โลกอยู่ ข้า… ข้าอยากฆ่าไอ้สารเลวนั่นที่ทำลายมือข้า!”

“ยังมีตัวอ่อนอาวุธอยู่เหรอ?”

หลินมู่หยูกวาดสายตามองไปรอบๆ พบว่ามีกระเป๋ามิติอันวิจิตรงดงามวางอยู่บนเอวของฮวนแห่งฉีเหนือ มันต้องอยู่ในกระเป๋ามิติใบนี้แน่ๆ หลินมู่หยูจึงรีบก้าวไปข้างหน้าและเอื้อมมือไปคว้ากระเป๋ามิติใบนั้น

“อย่าไปไกลเกินไป…”

ยามที่เรียก “ลุงจาง” จู่ๆ ก็ชกหมัดเข้าเต็มแรง หมัดของเขาเต็มไปด้วยพลัง วิชายุทธ์ของชายผู้นี้ก็ไม่เลวทีเดียว

แต่น่าเสียดายที่คู่ต่อสู้ของเขาคือหลิน มู่หยู นักรบในอาณาจักรราชาศักดิ์สิทธิ์

นิ้วทั้งห้าของนางกลายเป็นฝ่ามืออย่างกะทันหัน หลินมู่หยูใช้กำลังกายอย่างแผ่วเบา อาศัยเพียงกำลังกาย ตบหมัดของลุงจางอย่างแรง วังวนเจิ้นฉีพุ่งทะลักออกมาอย่างแรง ลุงจางถอยหลังไปก้าวหนึ่ง หลินมู่หยูฉวยโอกาสคว้าถุงมิติที่เอวของฮวนฉีเหนือไว้อย่างแรง เธอยิ้มเล็กน้อยและกล่าวว่า “ขอบคุณท่านรองแห่งฉีเหนือสำหรับรางวัล นี่คือค่าตอบแทนที่ฆ่าคุณชายหลี่จั่ว!”

ขณะที่เธอกำลังพูด หลิน มู่หยูก็หันกลับมาและกระโดดไม่กี่ครั้งแล้วก็หายลับไปในยามค่ำคืน

“อย่าไป!” ใบหน้าของฮวนแห่งฉีเหนือเต็มไปด้วยความโกรธและความอับอายขณะที่เขาคำราม

“ท่านรอง!” ลุงจางมองไปยังด้านหลังของหลินมู่หยูในระยะไกลแล้วพูดว่า “ลืมไปเถอะ… พลังของคนนี้สูงเกินไป ข้าเกรงว่าในเมืองไป๋หลิงคงไม่มีอาจารย์แบบนั้นหรอก…”

“เป็นไปได้ยังไง?”

ฮวนแห่งฉีเหนือกล่าวอย่างตกตะลึง “เมืองไป๋หลิงเต็มไปด้วยพรสวรรค์ มีปรมาจารย์มากมายในคฤหาสน์ของท่านประธาน และ… จอมพลจี้เหยาและจอมพลหลงเฉียนหลินก็มีฝีมือมากเช่นกัน พลังฝึกฝนของเด็กคนนี้เหนือกว่าจี้เหยาและหลงเฉียนหลินหรือ?”

ลุงจางส่ายหัว “แม่ทัพจีและแม่ทัพหลงอยู่แค่แดนสวรรค์ คนผู้นี้… ข้ารู้สึกได้รางๆ ว่าเขาเก็บพลังไว้ถึง 90% เมื่อกี้นี้เขาทำให้หลิวจ้านตกใจจนแทบตาย ไม่ใช่เพราะเขากลัวจนตัวสั่น แต่เพราะเขาถูกกดดันจนตัวสั่น อย่างน้อยคนผู้นี้ก็อยู่แดนศักดิ์สิทธิ์… เสียงของเขาฟังดูเด็กมาก แคว้นอี้เหอมียอดฝีมือแดนศักดิ์สิทธิ์หนุ่มๆ อยู่กี่คนกัน? แคว้นฉวีวรรณเต็มไปด้วยพยัคฆ์หมอบและมังกรซ่อนเร้น ท่านรอง… เราล่วงเกินคนที่ไม่ควรล่วงเกิน ไปกันเถอะ กลับไปรักษาตัวกันเถอะ”

ฮวนแห่งฉีเหนือบิดเบี้ยว เขาพูดว่า “ท่านอาจารย์แดนศักดิ์สิทธิ์… แล้วไง? ตระกูลฉีเหนือได้รับความโปรดปรานจากผู้บัญชาการ ข้าจะรวบรวมคนไปยังมณฑลฉีขาวฉีอย่างแน่นอน หากข้าไม่ถอนรากถอนโคนตระกูลหลี่ ข้าสาบานว่าข้าไม่ใช่ลูกผู้ชาย!”

“ใช่ กลับไปรักษากันเถอะ”

สีหน้าของลุงจางดูหม่นหมองและไม่แน่ใจ หัวใจของเขาสับสนวุ่นวาย จากการโต้เถียงสั้นๆ เมื่อครู่นี้ เขารู้สึกได้ว่าคู่ต่อสู้นั้นไม่อาจหยั่งถึง ยิ่งไปกว่านั้น เขายังรู้สึกว่าคู่ต่อสู้ยังไม่ได้ใช้พลังอย่างเต็มที่ ไม่เช่นนั้น กลุ่มของเขาคงกลายเป็นศพไปแล้ว คู่ต่อสู้ยังไม่ได้ใช้แม้แต่กระบวนท่าการต่อสู้แม้แต่ครั้งเดียว นั่นหมายความว่าเขาต้องการปกปิดตัวตน “องครักษ์ตระกูลหลี่ในชุดดำ” คนนี้เป็นใครกันแน่?

–

ด้านหลังโรงเตี๊ยม หน้าต่างห้องบนชั้นสองเปิดออกกว้าง ร่างสองร่างพุ่งเข้ามาในห้องอย่างแรง หลังจากปิดหน้าต่าง หลินมู่หยูก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา เธอโยนกระเป๋ามิติของฮวนแห่งฉีเหนือลงบนโต๊ะแล้วหัวเราะออกมา “พวกโง่เง่าพวกนี้ ฉันขำจนจะตายอยู่แล้ว ด้วยระดับการฝึกฝนของพวกมัน พวกมันยังคงต่อสู้อยู่ที่นี่ ใครก็ตามในแดนสวรรค์คงฆ่าพวกมันได้หมด!”

ฉินหยินผู้เฝ้าดูการต่อสู้อยู่ก็ยิ้มและหน้าแดงเช่นกัน เธอกล่าวว่า “การตายของหลี่จัวนั้นไม่น่าเสียใจเลย แต่หยู ทำไมเจ้าไม่ฆ่าฮวนแห่งฉีเหนือเสียตั้งแต่เมื่อกี้ล่ะ?”

“ปล่อยไอ้โง่แบบนี้ไว้กับอาณาจักรอี้เหอเถอะ มันดีสำหรับเรา อีกอย่าง… พวกเราเป็นคนที่ฝึกฝนวิชายุทธ์ ถ้าไม่จำเป็นต้องฆ่า เราก็ไม่ควรฆ่า”

“ใช่ เสี่ยวหยินรู้ ฉันก็ทำได้เหมือนกัน”

“อย่าพูดถึงเรื่องนี้เลย มาดูกันดีกว่าว่าในถุงมิติของฮวนแห่งฉีเหนือมีสิ่งดีๆ อะไรบ้าง”