การหวนคืนสู่ยุค 70 ของเศรษฐีนีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 290 เพื่อนร่วมชั้นเมิ่งซือเซี่ย

เมื่อเฮ่อหลำนได้ยินว่ำอำจำรย์กับคนอื่น ๆ ก ำลังจะกลับ เธอก็
รู้สึกใจหำยเล็กน้อย “อำจำรย์รีบกลับเกินไปหรือเปล่ำคะ?”
ซูเหนียนอวิ๋นลูบหลังมือของเฮ่อหลำนและพูดว่ำ “อำหลำน นับ
จำกนี้ไปเธอต้องอยู่กับอำเจ้อ เขำเป็นคนดี ต้องดูแลเธออย่ำงดี
แน่นอน ส่วนฉันกับพี่สำวของเธอและลุงหลี่ต้องกลับแล้วล่ะ โรงงำน
รอให้ชิงเหม่ยกลับไปดูแลอยู่ อยู่ที่นี่ก็อย่ำขี้เกียจล่ะ เธอยังต้อง
พัฒนำสำขำย่อยของพวกเรำต่อไปนะ”
ได้ยินอย่ำงนั้นแล้ว เฮ่อหลำนพยักหน้ำและพูดว่ำ “อำจำรย์ไม่
ต้องกังวลนะคะ ฉันจะท ำงำนหนักแน่นอน”
เมื่อเห็นว่ำศิษย์ตัวน้อยยังคงมุ่งมั่นเช่นเคย ใบหน้ำของซู
เหนียนอวิ๋นเผยควำมโล่งใจออกมำ
“เอำล่ะ งั้นไปเก็บข้ำวของกันเถอะ พรุ่งนี้จะได้ออกเดินทำงแต่
เช้ำ”
“อำจำรย์คะ ฉันกับซวงเอ๋อร์จะไปส่งคุณแล้วค่อยกลับมำทีหลังก็
ได้” ทั้งซูเหนียนอวิ๋นและหลี่จงอี้ไม่ใช่คนหนุ่มสำว และเกอชิงเหม่ย
อำจจะยุ่งเกินกว่ำจะดูแลอำวุโสทั้งสองได้
แต่ซูเหนียนอวิ๋นปฏิเสธทันที “ไม่เป็นไรหรอก พวกเรำกลับเอง
ได้ เธอกับซวงเอ๋อร์ไม่จ ำเป็นต้องเสียเวลำเดินทำงกลับไปกลับมำ”

เวลำนี้จิงเจ้อหรงเดินเข้ำมำ พอได้ยินอย่ำงนั้นก็รีบกล่ำวด้วย
รอยยิ้มว่ำ “อำจำรย์ครับจะมีคนกลับไปกับคุณด้วยนะครับ ยังไงเขำก็
ต้องกลับไปที่เมืองเวิงซำนอยู่ดี”
“ใครหรือคะ?”
เฮ่อหลำนมองด้วยควำมสงสัย
“เขำชื่อชุนหงครับ ต้องกลับเมืองเวิงซำนหลังวันตรุษจีนอยู่แล้ว
เขำเลยจะกลับไปพร้อมกับอำจำรย์วันพรุ่งนี้น่ะครับ”
“อ้อ เขำนั่นเอง”
เฮ่อหลำนพลันมีควำมสุขทันที “ดีเลยค่ะ ถ้ำมีสหำยซุนกลับไป
ด้วย อำจำรย์กับคนอื่น ๆ ต้องปลอดภัยแน่นอนค่ะ”
“ครับ”
จิงเจ้อหรงมองซูเหนียนอวิ๋นด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะพูดต่อว่ำ “ลุงหลี่
ก็รู้จักกับซุนหงเหมือนกัน พวกคุณสองคนอยู่ด้วยกันได้นะครับ ผม
จัดกำรที่นอนนุ่ม ๆ ให้แล้ว พวกคุณนอนได้สบำย ๆ เลยครับ”
ซูเหนียนอวิ๋นเห็นจิงเจ้อหรงจัดกำรทุกอย่ำงเรียบร้อย ก็ยิ้มกว้ำง
ก่อนจะตอบว่ำ “ขอบคุณค่ะ”
วันรุ่งขึ้น โม่เจ๋อหยวนมำพบพวกเขำแต่เช้ำ เพรำะหลี่จงอี้กับคน
อื่น ๆ ก ำลังจะกลับ เขำจึงต้องรีบมำ

สุดท้ำยครอบครัวของจิงเจ้อหรง และโม่เจ๋อหยวนจะไปส่งซู
เหนียนอวิ๋น เกอชิงเหม่ย และหลี่จงอี้ที่สถำนีรถไฟด้วยกันอยู่แล้ว
ซุนหงที่รออยู่ที่นั่นก่อนหน้ำแล้ว เมื่อเห็นจิงเจ้อหรงและคนอื่น ๆ
มำถึง เขำก้ำวเท้ำมำด้ำนหน้ำแล้วกล่ำวทักทำยว่ำ “สหำยจิง มำแล้ว
หรือครับ” จำกนั้นเขำพูดด้วยควำมประหม่ำ “ผมต้องขอโทษด้วยจริง
ๆ ที่ก่อนหน้ำนี้ไม่ได้ไปงำนแต่งงำนของคุณ นี่เป็นของขวัญแสดง
ควำมยินดีกับคุณและสหำยเฮ่อนะครับ”
จิงเจ้อหรงรับถุงจำกมือของซุนหงแล้วตอบว่ำ “ขอบคุณครับ
สหำยหง”
เฮ่อหลำนยิ้ม “ขอบคุณค่ะ”
หลังจำกซุนหงมอบของขวัญแล้ว เขำมองหลี่จงอี้และซูเหนียนอวิ๋
นก่อนจะกล่ำวทักทำย “นี่คือลุงหลี่กับอำจำรย์ซูใช่ไหมครับ สวัสดี
ครับ”
“สวัสดี”
หลี่จงอี้กับซูเหนียนอวิ๋นกล่ำวทักทำยซุนหงด้วยรอยยิ้มเช่นกัน
หลังจำกที่ซุนหงกล่ำวทักทำยเกอชิงเหม่ยแล้ว เขำพูดคุยกับโม่
เจ๋อหยวนและถังซวง เพรำะทั้งสำมค่อนข้ำงที่จะคุ้นเคยกันพอสมควร
พอใกล้ถึงเวลำ ทั้งสี่จึงเดินขึ้นรถไฟทันที
“อำจำรย์ ลุงหลี่ พี่หญิง สหำยซุน เดินทำงปลอดภัยนะคะ”

เฮ่อหลำนโบกมือลำพวกเขำ
ถังซวงและถังเซวี่ยใจหำยเล็กน้อย “คุณปู่ คุณย่ำซู ไว้ว่ำง ๆ
พวกเรำจะไปเยี่ยมนะคะ”
“จ้ะ ฉันจะรอนะ”
โม่เจ๋อหยวนคงคิดถึงหลี่จงอี้มำก “คุณปู่หลี่ ถ้ำถึงบ้ำนแล้ว ส่ง
จดหมำยมำบอกพวกเรำด้วยนะครับ พวกเรำจะได้สบำยใจ”
“อื้ม รู้แล้วน่ำ”
หลังจำกรถไฟเริ่มเคลื่อนขบวน จิงเจ้อหรงและโม่เจ๋อหยวนก็
เดินทำงกลับ
“เจ๋อหยวน นำยจะไปกับพวกเรำหรือจะไปที่ไหนต่อไหม?”
ได้ยินค ำถำมของจิงเจ้อหรง โม่เจ๋อหยวนเหลือบมองถังซวง
เล็กน้อยก่อนจะตอบว่ำ “ลุงจิงครับ วันนี้ผมมีงำนต้องท ำเลยอยู่ด้วย
ไม่ได้” ควำมจริงแล้วเขำอยำกจะตำมพวกเขำไป แต่วันนี้เขำมำที่นี่
เพื่อส่งหลี่จงอี้และคนอื่น ๆ กลับบ้ำนเท่ำนั้น จึงหมดเวลำพักของเขำ
แล้ว
ได้ยินอย่ำงนั้น จิงเจ้อหรงตบไหล่ของโม่เจ๋อหยวน “งั้นก็รีบไป
จัดกำรงำนของตัวเองให้ดี”
โม่เจ๋อหยวนมองถังซวงก่อนจะพูดขึ้นว่ำ “ซวงเอ๋อร์ พรุ่งนี้
หลังจำกเสร็จงำนแล้ว ฉันจะไปหำนะ”

“ค่ำ”
ถังซวงยิ้มแล้วพยักหน้ำ
หลังจำกโม่เจ๋อหยวนออกไปแล้ว จิงเจ้อหรงพำทั้งสำมแม่ลูกเดิน
ไปที่รถ “อำหลำน เดี๋ยวกลับไปอำบน ้ำที่กู่โหลวก่อนแล้วกันนะ ค่อย
กลับบ้ำน”
เฮ่อหลำนหันมองถังซวงและถังเซวี่ยด้วย เพรำะอยำกทรำบ
ควำมเห็นของพวกเธอ
“คุณพ่อ คุณแม่ เรำจะไปอยู่ที่บ้ำนด้วยกันหลังจำกวันนี้เลยค่ะ”
ถังเซวี่ยยิ้มกว้ำงพร้อมพยักหน้ำอย่ำงเป็นธรรมชำติ
ถังซวงไม่คัดค้ำนอะไรเช่นกัน
ทั้งสี่คนตรงไปที่บ้ำนในกู่โหลวก่อน แล้วหลังจำกเก็บข้ำวของ
เสร็จแล้วจึงเดินทำงไปบ้ำนตระกูลจิง
คุณนำยจิงเห็นว่ำทั้งสี่กลับมำแล้ว เธอรีบกล่ำวถำม “คุณหลี่กับ
คนอื่น ๆ กลับไปแล้วหรือ?”
“ใช่ครับแม่”
“อื้ม ดีแล้ว ๆ”
หลังจำกนั้นคุณนำยจิงโบกมือเรียกถังซวงกับถังเซวี่ยก่อนจะพูด
ด้วยรอยยิ้มกว้ำง “ซวงเอ๋อร์ เสี่ยวเซวี่ย มำหำย่ำหน่อยเร็ว หลังจำก

วันนี้ไปพวกเรำจะอยู่ด้วยกันแล้ว ถ้ำมีอะไรที่อยำกได้หรือไม่ชอบ
อะไรบอกย่ำได้เลยนะจ้ะ”
ยิ่งเห็นท่ำทำงกระตือรือร้นของคุณนำยจิง ถังซวงและถังเซวี่ย
หัวเรำะออกมำ “คุณย่ำคะ ห้องที่คุณย่ำจัดไว้สวยมำกเลยค่ะ ไม่มี
อะไรที่พวกเรำไม่ชอบสักนิด”
เมื่อเห็นหญิงสำวบอบบำงน่ำกอดทั้งสองตอบกลับเช่นนี้
คุณนำยจิงยิ้มกว้ำงจนปำกจะฉีกถึงใบหู เธอมีควำมสุขซะจนเก็บไว้
ไม่อยู่
หลำนสำวทั้งสองคนนี้ทั้งฉลำดและช่ำงพูด อีกทั้งหลำนคนโตก็
เก่งกำจจนประสบควำมส ำเร็จมำกมำย นับว่ำนี่เป็นพรจำกสวรรค์
ส ำหรับตระกูลจิง “ซวงเอ๋อร์ เสี่ยวเซวี่ย เข้ำมำกินผลไม้ก่อนจ้ะ”
เมื่อเห็นว่ำคุณนำยจิงใจดีกับหลำน ๆ มำก ทั้งถังซวงและถังเซวี่ย
หยิบส้มขึ้นมำปอกเปลือก ขณะเดียวกันก็ปอกให้กับคุณนำยจิงด้วย
“คุณย่ำกินด้วยกันนะคะ”
“โอ้… จ้ะ ๆ”
เมื่อเห็นลูกสำวทั้งสองคนเข้ำกับแม่สำมีได้อย่ำงดี เฮ่อหลำนยิ้ม
ก่อนจะพูดว่ำ “คุณแม่คะ เดี๋ยวอยู่คุยกับซวงเอ๋อร์ เสี่ยวเซวี่ยก่อนนะ
คะ ฉันกับอำเจ้อจะไปเก็บข้ำวของกับท ำควำมสะอำดห้องสักหน่อย”
“จ้ะ ไปเถอะ”

คุณนำยจิงดึงถังซวงและถังเซวี่ยมำใกล้ ก่อนจะพูดคุยกันอย่ำงมี
ควำมสุข ไม่นำนนักอวี๋มินและเมิ่งผิงเดินเข้ำมำ “ซวงเอ๋อร์ เสี่ยวเซวี่ย
มำแล้วหรือจ้ะ ฉันได้ยินว่ำพวกเธอจะมำอยู่ที่นี่แล้ว ดีจริง ๆ บ้ำนของ
เรำคงมีชีวิตชีวำขึ้นมำกแน่”
“ป้ำใหญ่ ป้ำรอง สวัสดีค่ะ”
ถังซวงและถังเซวี่ยทักทำยทั้งสองอย่ำงสุภำพ
เมิ่งผิงพูดคุยกับถังซวง “ซวงเอ๋อร์ อำเจ้อบอกเธอหรือยังว่ำเธอ
จะต้องเข้ำเรียนที่โรงเรียนมัธยมปลำยอันดับสอง ฉันเพิ่งนึกบำงอย่ำง
ได้ว่ำหลำนสำวของฉันเรียนอยู่ที่นั่นเหมือนกัน ไม่รู้ว่ำอยู่ชั้นเดียวกับ
เธอไหม แต่ฉันได้ยินว่ำเธออยู่ชั้นมัธยมปลำยปีหนึ่งน่ะ”
ถังซวงยิ้มก่อนจะถำมว่ำ “หลำนสำวของป้ำรองชื่ออะไรคะ?”
“เมิ่งซือเซี่ยจ้ะ”
“ป้ำรองคะ ถ้ำฉันพบสหำยร่วมชั้นเมิ่งซือเซี่ยแล้ว ฉันจะบอกนะ
คะ”
เมิ่งผิงยิ้มก่อนจะพูดว่ำ “ไม่ต้องบอกฉันหรอก ถ้ำเจอกันมันก็ดี
และถ้ำเธอสองคนเป็นเพื่อนกันได้ฉันก็คงสบำยใจ อีกอย่ำงเธอเพิ่งจะ
ไปโรงเรียน ถ้ำรู้สึกไม่คุ้นเคยกับสถำนที่ ก็ไปพูดคุยกับซือเซี่ยได้เลย
นะ”