การหวนคืนสู่ยุค 70 ของเศรษฐีนีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 416 ข่มขู่

จิงเจ้อหรงพยักหน้ำ “อืม เดี๋ยวพ่อไปหำอำหลำนก่อน ลูกไปอ่ำน
หนังสือเถอะ”
หลังจำกพูดคุยกับจิงเจ้อหรงเสร็จแล้ว ถังซวงกลับมำที่ลำนของ
ตนเอง เธอคิดว่ำจะอ่ำนหนังสือต่ออีกสักพัก เพรำะกำรสอบใกล้เข้ำ
มำทุกที เวลำนี้เธอต้องกำรอ่ำนให้มำกที่สุดเท่ำที่จะท ำได้
ในวันรุ่งขึ้น โม่เจ๋อหยวนมำหำถังซวงตั้งแต่เช้ำ ทั้งสองวำงแผน
ว่ำจะอ่ำนหนังสือด้วยกันตลอดทั้งวัน
ส่วนถังเซวี่ยหลังทักทำยทั้งสองคน ก็มุ่งหน้ำไปโรงเรียน
แต่ทว่ำโม่เจ๋อหยวนหันมองถังเซวี่ยที่เดินออกไปแล้ว ก่อนจะ
ถำมขึ้น “เสี่ยวเซวี่ยให้เฟิงอีอยู่ต่อหรือ?”
ถังซวงพยักหน้ำ “ค่ะ เธอตัดสินใจอย่ำงนั้น เรำเลยไม่ท ำอะไร
ตอนนี้ฉันบอกให้เหลิ่งตงช่วยตรวจสอบเฟิงอีเพิ่มเติม เพื่อดูว่ำภูมิ
หลังของเธอเป็นยังไง และปลอดภัยกับเสี่ยวเซวี่ยไหม”
“ดีแล้ว จะได้สบำยใจกันทั้งสองฝ่ำย”
โม่เจ๋อหยวนกล่ำวด้วยรอยยิ้ม
ควำมจริงแล้วเขำเชื่อมั่นในตัวของเฟิงเยี่ยหำนพอสมควร และรู้
ถึงควำมรู้สึกที่เฟิงเยี่ยหำนมีต่อถังเซวี่ย แน่นอนว่ำเฟิงอีจะต้องจริงใจ
กับเสี่ยวเซวี่ยเช่นกัน แต่ในเมื่อถังซวงกังวล ก็ให้เธอตรวจสอบทุก
อย่ำงไปตำมขั้นตอนแล้วกัน

“ซวงเอ๋อร์ อ่ำนหนังสือกันเถอะ”
“ค่ะ”
ถังซวงพยักหน้ำรับ ก่อนจะเริ่มอ่ำนหนังสือกับโม่เจ๋อหยวน
อีกฟำก ถังเซวี่ยรู้ว่ำตอนนี้เธอมีเฟิงอีก ำลังปกป้อง เธอจึงสบำย
ใจขึ้นมำกและคิดว่ำต่อให้ตู้จ้งเหลียนโผล่มำอีกครั้ง มันก็ไม่ส ำคัญ
เพรำะเฟิงอีจัดกำรเขำไปแล้ว เขำคงไม่อยำกโดนอีกเป็นครั้งที่สองแน่
คิดอย่ำงนั้น ถังเซวี่ยอดไม่ได้ที่จะรู้สึกดีเมื่อมีคนคอยปกป้อง
แต่ว่ำเธอก็มีควำมสุขได้ไม่นำน ขณะก ำลังเดินไปโรงเรียน ตู้จ้ง
เหลียนเดินเข้ำมำหำเธออีกครั้ง
นั่นท ำให้ถังเซวี่ยรู้สึกสับสน
“คุณถังเซวี่ย พบกันอีกแล้วนะครับ”
“ตู้จ้งเหลียน คุณไม่ได้อยู่โรงเรียนนี้ไม่ใช่หรือ แล้วมำที่นี่ได้
ยังไง?”
ตู้จ้งเหลียนยกยิ้มก่อนจะตอบกลับหน้ำตำย “ผมมำชวนคุณถัง
เซวี่ยไปทำนมื้อกลำงวันด้วยกันน่ะ”
“ไม่ค่ะ ฉันจะกลับไปกินข้ำวที่บ้ำน”
ถังเซวี่ยปฏิเสธทันที ก่อนจะหลบตู้จ้งเหลียนแล้วเดินไปโรงเรียน
ต่อ

แต่ตู้จ้งเหลียนยกยิ้มก่อนจะพูดขึ้นว่ำ “คุณถังเซวี่ย อย่ำเพิ่งรีบ
ปฏิเสธสิครับ เพื่อนของคุณที่ชื่อหม่ำเสี่ยวชุ่ยก็จะไปทำนด้วยกัน
คุณจะไม่ไปจริง ๆ หรือ?”
ถังเซวี่ยหยุดชะงัก
“คุณท ำอะไรเสี่ยวชุ่ย?”
ตู้จ้งเหลียนยิ้มก่อนจะตอบว่ำ “คุณถังเซวี่ยอย่ำเข้ำใจผิดเลย
หม่ำเสี่ยวชุ่ยไปกับผมด้วยควำมสมัครใจ ไม่ได้บังคับอะไรจริง ๆ”
“คุณ…”
ถังเซวี่ยหันมองตู้จ้งเหลียนอย่ำงสับสน ก่อนจะกล่ำวด้วยน ้ำเสียง
เย้ยหยัน “อืม ฉันจะไป”
“ดีครับที่คุณถังเซวี่ยตอบตกลง เอำล่ะ งั้นตอนเที่ยงผมจะมำรับ
นะ”
ถังเซวี่ยช ำเลืองมองตู้จ้งเหลียนอย่ำงไม่แยแส ก่อนจะพยักหน้ำ
รับแล้วเดินจำกไปโดยไม่สนใจเขำอีก
ส่วนตู้จ้งเหลียนที่ท ำส ำเร็จ ก็ไม่สนใจท่ำทีของถังเซวี่ย เดินฮัม
เพลงออกไปอย่ำงอำรมณ์ดี
ในตอนเที่ยง ถังเซวี่ยเดินออกมำจำกโรงเรียน และเห็นตู้จ้ง
เหลียนรออยู่แล้ว
“ไปกันเถอะครับคุณถังเซวี่ย”

ถังเซวี่ยไม่พูดอะไรก่อนจะเดินตำมตู้จ้งเหลียนไปเงียบ ๆ
ขณะเดียวกันเธอกลับรู้สึกว่ำเส้นทำงเริ่มไม่คุ้นเคย เหมือนว่ำมันจะ
ไม่ได้ตรงไปที่ร้ำนอำหำรที่เธอไปบ่อย ๆ
“เรำจะไปกินข้ำวกันที่ไหนคะ?”
ตู้จ้งเหลียนตอบกลับด้วยรอยยิ้ม “เรำจะไปทำนที่ร้ำนอำหำร
ส่วนตัว ร้ำนมันอยู่ค่อนข้ำงไกลน่ะครับ แต่ทุกคนรออยู่ที่นั่นแล้ว หม่ำ
เสี่ยวชุ่ยก็เหมือนกัน”
ถังเซวี่ยไม่ถำมอะไรอีก ก่อนจะเดินตำมตู้จ้งเหลียนไปอย่ำงเงียบ
ๆ
แน่นอนว่ำหลังจำกนั้นไม่นำน ถังเซวี่ยเห็นลำนเล็ก ๆ ตรงหน้ำ ดู
จำกภำยนอกไม่สำมำรถบอกได้ว่ำมันคือร้ำนอำหำร แต่ส่วนใหญ่
แล้วร้ำนอำหำรส่วนตัวก็ดูลึกลับแบบนี้แหละ
“ถึงแล้วครับ”
ตู้จ้งเหลียนเปิดประตูก่อนจะพำถังเซวี่ยเข้ำมำด้ำนใน
“เสี่ยวชุ่ย…”
หม่ำเสี่ยวชุ่ยมำถึงแล้ว แต่ทันทีที่เห็นถังเซวี่ย ใบหน้ำของเธอ
เต็มไปด้วยควำมรู้สึกผิดถำโถม “เสี่ยวเซวี่ย ฉันขอโทษนะ ฉันก็
ไม่ได้อยำกมำที่นี่ แต่ว่ำ…” แต่เพรำะครอบครัวของเธอกดดันท ำให้
เธอไม่สำมำรถปฏิเสธตู้จ้งเหลียนได้…

เมื่อเห็นหม่ำเสี่ยวชุ่ยปลอดภัยดี ถังเซวี่ยถอนหำยใจอย่ำงโล่งอก
“เสี่ยวชุ่ย ฉันดีใจที่เธอปลอดภัย”
ได้ยินประโยคนั้น แววตำของหม่ำเสี่ยวชุ่ยเริ่มแดงเรื่อ
ทั้งหมดเป็นเพรำะเธอ ถังเซวี่ยจึงถูกบังคับมำทำนมื้อเที่ยงที่นี่ แต่
ถังเซวี่ยกลับยังเป็นห่วงเธอเนี่ยนะ “เสี่ยวเซวี่ย… ทั้งหมดเป็นควำมผิด
ฉันเอง”
ก่อนถังเซวี่ยจะพูดอะไร ตู้จ้งเหลียนอดไม่ได้ที่จะสบถขึ้นมำ “เรำ
แค่มำทำนอำหำร เธอพูดอย่ำงกับฉันท ำเรื่องชั่วร้ำยอย่ำงนั้นสิ”
“หึ… ก็เรื่องที่คุณท ำมันก็ไม่ได้ดีตั้งแต่แรก”
หม่ำเสี่ยวชุ่ยจ้องมองตู้จ้งเหลียนด้วยควำมขุ่นเคือง แต่เธอก็ไม่
กล้ำพูดอะไรมำกกว่ำนั้น เพรำะครอบครัวของตัวเอง
ถังเซวี่ยหันมองตู้จ้งเหลียนแล้วพูดขึ้นว่ำ “ในเมื่อเรำมำทำน
อำหำร ก็รีบนั่งเถอะค่ะ ฉันต้องกลับไปเรียนคำบบ่ำยด้วย”
“ครับ เข้ำไปด้ำนในกัน”
ตู้จ้งเหลียนเดินน ำถังเซวี่ยและหม่ำเสี่ยวชุ่ยเข้ำมำด้ำนในด้วย
รอยยิ้มร้ำย ที่ด้ำนในมีโต๊ะอำหำรขนำดใหญ่และอำหำรจำนร้อนถูก
เสิร์ฟขึ้นโต๊ะแล้ว “ผมสั่งอำหำรไว้เยอะเลย แต่ไม่รู้ว่ำคุณชอบกินอะไร
สั่งจำนโปรดของคุณเพิ่มได้นะครับ”
“ไม่ต้องหรอกค่ะ พวกเรำไม่ใช่คนกินยำก เรำกินอะไรก็ได้”

หม่ำเสี่ยวชุ่ยพยักหน้ำรับ “ใช่ พวกเรำกินอะไรก็ได้” จำกนั้นเธอ
ดึงถังเซวี่ยให้นั่งลง “เสี่ยวเซวี่ย เรำรีบกินให้เสร็จแล้วรีบกลับดีกว่ำ”
“อื้ม”
ตู้จ้งเหลียนเห็นถังเซวี่ยและหม่ำเสี่ยวชุ่ยนั่งลงแล้ว ก็ไม่พูดอะไร
และนั่งลงด้วย
หม่ำเสี่ยวชุ่ยกินเร็วมำก เพรำะเธอต้องกำรพำถังเซวี่ยออกจำก
ที่นี่ให้เร็วที่สุด
แต่ถังเซวี่ยไม่ได้กินอะไรมำก เธอแค่ถูกบังคับให้มำกินอำหำรมื้อ
นี้ แล้วเธอจะกินลงได้ยังไง?
ตู้จ้งเหลียนเห็นว่ำทั้งสองคนไม่ค่อยคุ้นชินกับอำหำร และถังเซวี่ย
คล้ำยจะไม่ค่อยอยำกกินอะไร เขำจึงยกยิ้มก่อนจะพูดขึ้นว่ำ “ถ้ำไม่
อยำกกินอำหำรพวกนี้ ผมจะบอกให้พ่อครัวท ำเพิ่มนะครับ”
“ไม่ต้องค่ะ รสชำติมันไม่ได้เลวร้ำยอะไร ฉันกินได้ ไม่ต้องสั่ง
อะไรเพิ่มแล้ว”
“ใช่ หลังจำกกินอำหำรเสร็จเรำจะออกไปทันที ไม่ต้องสั่งอะไร
แล้ว”
หม่ำเสี่ยวชุ่ยกินอำหำรอีกสองชำมก่อนจะวำงตะเกียบอย่ำง
รวดเร็ว และหันไปหำถังเซวี่ย “เสี่ยวเซวี่ย เธออิ่มหรือยัง?”
“อิ่มแล้ว”

หม่ำเสี่ยวชุ่ยลุกขึ้นทันที “เสี่ยวเซวี่ย ถ้ำอิ่มแล้วเรำกลับไปเรียน
คำบบ่ำยกันเถอะ”
ก่อนที่ถังเซวี่ยจะตอบกลับ ตู้จ้งเหลียนกลับมองหม่ำเสี่ยวชุ่ยแล้ว
พูดขึ้น “ถ้ำเธออยำกจะกลับ ก็กลับไปก่อน ฉันกับคุณถังเซวี่ยมีเรื่อง
ต้องพูดคุยกัน”
“เสี่ยวเซวี่ยไม่มีอะไรจะคุยกับคุณ”
หม่ำเสี่ยวชุ่ยปฏิเสธทันที ก่อนจะดึงถังเซวี่ยออกไปด้วย
แต่ทว่ำถังเซวี่ยกลับลูบหลังมือของหม่ำเสี่ยวชุ่ยอย่ำงให้ควำม
มั่นใจ “เสี่ยวชุ่ย ฉันมีเรื่องจะคุยกับตู้จ้งเหลียนอยู่พอดี ถ้ำงั้นเธอ
กลับไปก่อนนะ”