ขอโทษที พอดีบรรพจารย์ผมเป็นเจ้าแห่งยมโลก [นิยายแปล] - บทที่ 118 พี่ชายมาแล้ว เด็กปีศาจโตเต็มวัย

เม่าจิ้งพูดจบ ผมก็พยักหน้ารับ

ในขณะเดียวกันเด็กปีศาจที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนกำลังจ้องมาที่ผมด้วยแววตาดุดัน ก่อนจะพูดออกมาเสียงต่ำ

“คืน…น้องชายของฉันมา…”

พร้อมกับคำพูดนั้น กรงเล็บของมันข่วนลงบนพื้น

“ครืดดดด!”

เสียงเสียดสีกับหินดังขึ้น เปลวไฟสีเขียวลุกพรึ่บ บนพื้นพลันปรากฏรอยข่วนลึกห้าเส้น

ผมรู้ดีว่าการเผชิญหน้ากับพวกสิ่งสกปรกแบบนี้ไม่ควรแสดงความหวาดกลัว

ดังนั้นผมจึงตอบกลับไปทันที “คืนแม่มุงดิ! อีกเดี๋ยวจะส่งแกตามไปอยู่ด้วยเอง!”

เด็กปีศาจตัวนั้นตัวสั่นสะท้านทันที มันก้มศีรษะลง ส่งเสียงคร่ำครวญต่ำๆ “อื๊อๆ…”

เส้นเลือดสีคล้ำทั่วร่างของมันเต้นตุบๆ ราวกับมีของเหลวบางอย่างกำลังไหลเวียน

โดยเฉพาะก้อนเนื้อสีเขียวที่หน้าผาก มันเริ่มหมุนช้าๆ และปล่อยไอสีเขียวออกมา ทำให้มันดูน่ากลัวและโหดเหี้ยมกว่าเดิม

เม่าจิ้งเหลือบมองผมแวบหนึ่ง ไม่คิดว่าผมจะกล้าปะทะกับเด็กปีศาจตัวนี้แบบไม่หวั่นเกรง แถมยังตอบโต้ด้วยท่าทีแข็งกร้าวและเฉียบขาด

หลังจากคำรามอยู่ครู่หนึ่ง มันก็เลิกจับตาดูพวกเรา จากนั้นก็กระโดดพุ่งตรงเข้าหาผมพร้อมคำราม “ฉันจะกินแก!!”

เสียงของมันแหบพร่า ฟังแทบไม่ออก แต่พลังอาฆาตของมันแผ่กระจายออกมาเป็นวงกว้าง

ผมกระชับแส้กระดูกงูแน่น ก่อนจะสะบัดออกไปอย่างแรง

“เพียะ!”

แส้ฟาดเข้าที่ร่างของมันอย่างจัง ผิวหนังของมันปริออก เผยให้เห็นเนื้อในที่ขยับไหว

ร่างของมันเสียสมดุล ล้มกระแทกพื้นด้านข้างอย่างแรง

แต่ถึงอย่างนั้น มันกลับไม่ร้องโอดครวญ มีเพียงสายตาอาฆาตที่จ้องผมกลับมา

ผมไม่รอให้มันตั้งหลัก ฟาดแส้ออกไปอีกครั้ง

“เพียะ!!”

คราวนี้มันหลบพ้น แต่ไม่ทันที่มันจะโจมตีกลับ เม่าจิ้งก็พุ่งเข้ามาประชิด

ตาข่ายสะกดวิญญาณถูกขว้างลงมา

ตาข่ายปกคลุมร่างของมันอย่างแม่นยำ

จากนั้นเม่าจิ้งก็ผสานมุทราพลางตะโกนเสียงดัง “ผนึก!”

ทันใดนั้นตาข่ายสะกดวิญญาณเริ่มหดตัวอย่างรวดเร็ว

เด็กปีศาจกรีดร้องลั่น ดิ้นพล่านไปมา

เสียง “เปรี๊ยะๆๆ!” ดังขึ้นจากภายในตาข่ายราวกับมีพลังงานไฟฟ้าวิ่งผ่าน

มันถูกจับไว้ได้เร็วกว่าที่คาด นั่นหมายความว่ามันไม่ได้แข็งแกร่งเท่าที่คิด!

แต่ผมยังรู้สึกไม่ไว้ใจ

มันเป็นเด็กปีศาจที่วิวัฒนาการมาจากทารกวิญญาณ พลังของมันจึงอันตรายเกินกว่าที่จะประมาทได้

หากเกิดข้อผิดพลาด ผมหรือเม่าจิ้งอาจเป็นฝ่ายได้รับบาดเจ็บ

ดังนั้น ผมตัดสินใจเข้าไปซ้ำเติมเพื่อปลิดชีพมันให้แน่ใจ

ผมยกกระบี่กระดูกปลาขึ้น เตรียมสังหารมันให้สิ้นซาก

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นถัดมาเกินกว่าที่ผมคาดคิด

แม้จะถูกตาข่ายสะกดวิญญาณพันธนาการไว้ แต่มันกลับคำรามเสียงดังลั่น

“โฮกกกก!!”

เสียงของมันก้องสะท้อนไปทั่วบริเวณ ลมพายุอันเย็นยะเยือกโหมกระหน่ำตามมา

ดวงตาที่สามของมันที่อยู่บนหน้าผากพลันเปล่งแสงสีเขียวสว่างวาบ

และในพริบตานั้น ร่างกายของมันเริ่มขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับเดอะ ฮัคที่กำลังกลายร่าง

กล้ามเนื้อของมันปูดโปนขึ้นเป็นชั้นๆ ทำให้รูปร่างใหญ่ขึ้นกว่าก่อนหน้าหลายเท่า

ตาข่ายสะกดวิญญาณไม่อาจทานพลังมหาศาลนั้นได้ เสียง “เปรี๊ยะๆๆๆ!” ดังขึ้นเป็นชุด ก่อนที่ตาข่ายจะเริ่มขาดวิ่น

เม่าจิ้งเบิกตากว้าง รีบเปลี่ยนมุทราเพื่อกดข่มมันไว้

ในขณะเดียวกันผมก็ตกตะลึงไปชั่วขณะ ก่อนจะเร่งฝีเท้าพุ่งเข้าไปหมายจะสังหารก่อนที่มันจะเป็นอิสระ

แต่…ผมช้าไปเพียงเสี้ยววินาที

ในจังหวะที่กระบี่กระดูกปลาของผมพุ่งออกไป เด็กปีศาจก็สะบัดตัวหลุดจากพันธนาการสำเร็จ

กรงเล็บของมันกวาดออกมาปะทะกับผมโดยตรง

ผมรู้สึกถึงแรงลมมหาศาลกระแทกเข้าที่ตัว ก่อนที่ทั้งผมและกระบี่จะถูกซัดปลิวกระเด็น

“ตุ้บ!”

ผมกระแทกพื้นแล้วกลิ้งไปหลายตลบ

ขณะเดียวกันตาข่ายสะกดวิญญาณที่พันรอบตัวมันก็ถูกแรงมหาศาลฉีกขาดทั้งหมด

พายุอาฆาตรุนแรงปะทะเข้าหาพวกเราทั้งสองราวกับคลื่นยักษ์ ทำให้ผมและเม่าจิ้งต้องถอยร่นไปด้านหลังโดยไม่อาจต้านทานได้

“โคตรแข็งแกร่ง…” เราทั้งคู่จ้องมองภาพตรงหน้าด้วยสีหน้าตึงเครียด

ยังไม่จบเพียงแค่นั้น

หลังจากสลัดตาข่ายออกได้ มันก็หันมาจ้องผมอีกครั้ง

แต่คราวนี้ร่างของมันไม่ใช่เด็กอีกต่อไป มันมีรูปร่างเฉกเช่นผู้ใหญ่เต็มตัวและไม่คลานอีกแล้ว

มันเริ่มก้าวเดินด้วยสองขา เงื้อกรงเล็บขึ้นสูง แล้วกระโจนเข้าหาผมทันที

ผมรีบยกกระบี่ขึ้นป้องกัน

“ติ๊ง!!”

แรงปะทะมหาศาลราวกับภูเขากดทับทำให้ผมต้องงอตัวลงไปกับพื้น

เม่าจิ้งเห็นสถานการณ์ไม่ดี รีบพุ่งแทงกระบี่ไม้ท้อเข้าใส่มันจากด้านหลัง

มันละทิ้งการโจมตีผม แล้วหันกลับไปฟาดกรงเล็บสวนเม่าจิ้งแทน

“ปึงๆ!”

เม่าจิ้งรับแรงโจมตีไปเต็มๆ กระบี่ไม้ท้อแทบจะหลุดจากมือ

พลังของมันเหนือชั้นกว่าพวกเรามากอย่างเห็นได้ชัด

เม่าจิ้งถูกบังคับให้ถอยร่นแทบไม่ทัน การโจมตีของเด็กปีศาจนั้นรุนแรงเกินกว่าที่เราคาดคิด

พวกเราไม่สามารถจัดการมันได้ด้วยวิธีทั่วไป

ผมรีบเก็บแส้กระดูกงูเข้าที่ ก่อนจะหยิบยันต์สะกดวิญญาณออกมา แล้วพุ่งเข้าโจมตีจากทางด้านหลัง

ผมฟันกระบี่เข้าใส่ก่อนเป็นอย่างแรก

แต่ราวกับมันมองเห็นทุกทิศทาง เด็กปีศาจหันกลับมาสกัดการโจมตีของผมได้อย่างแม่นยำ

กรงเล็บของมันสะบัดมาปัดคมกระบี่ออกไปได้

แต่ในจังหวะนั้นเอง ผมก็ตบยันต์ที่อยู่ในมือซ้ายเข้าไปที่ใบหน้าของมันเต็มแรง

เปลวอาคมจากยันต์สะกดวิญญาณปะทุขึ้นทันที

“บึ้ม!”

พลังของยันต์แผ่ซ่านออกมาเป็นวงกว้าง

แต่…เด็กปีศาจกลับไม่ได้เจ็บหนักเท่าที่ควร

มันเพียงแค่คำรามด้วยความเจ็บปวดสองสามครั้ง แล้วก็กลับมายืนได้อย่างมั่นคงอีกครั้ง

ผมตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ

“บ้าชะมัด! ทำไมพลังป้องกันของมันถึงสูงขนาดนี้!”

ยันต์สะกดวิญญาณของผมไม่มีผลใดๆ กับมันเลย

ทันใดนั้น กรงเล็บของมันก็ตวัดใส่ผมเต็มแรง

“ฝับ!!”

ร่างของผมกระเด็นไปไกล ความเจ็บแปลบแล่นขึ้นมาที่หน้าอกจนแทบหายใจไม่ออก

เม่าจิ้งเห็นเช่นนั้นก็เริ่มใช้ยันต์ของเขาบ้าง

ด้วยพลังของเด็กปีศาจที่สูงเกินไป การโจมตีปกติไม่สามารถทำอะไรได้

ผมไม่รู้ว่าเม่าจิ้งใช้ยันต์อะไร แต่พลังของมันต้องสูงกว่ายันต์สะกดวิญญาณของผมแน่นอน

เขาหยิบยันต์ขึ้นมา ขยำมันไว้ในมือซ้าย ก่อนจะขว้างออกไป

ยันต์พุ่งไปปะทะแขนของเด็กปีศาจโดยตรง

“ทะลวง!” เม่าจิ้งตะโกนเสียงดัง

“บึ้ม!”

ยันต์ปะทุพลังออกมาอย่างรุนแรงจนแม้แต่เด็กปีศาจยังส่งเสียงกรีดร้อง

โลหิตสีดำพุ่งกระจายออกจากบาดแผลก่อนจะสลายกลายเป็นควันดำ

แต่แทนที่มันจะอ่อนแรงลง มันกลับโกรธกว่าเดิม

“พวกแก…ต้องตาย!!”

มันคำรามเสียงแหลมสูง ขณะที่ก้อนเนื้อสีเขียวบนหน้าผากของมันเริ่มปล่อยไอสีเขียวออกมา

ผมกับเม่าจิ้งรีบถอยหลังออกไปโดยไม่จำเป็นต้องพูดอะไร

แม้เราไม่รู้ว่าไอสีเขียวนี้คืออะไร แต่หากสัมผัสมันเข้าไป ไม่มีทางที่ผลลัพธ์จะออกมาดีแน่

ไอสีเขียวแพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว

ในขณะเดียวกันเสียงแปลกๆ ก็ดังออกมาจากห้องน้ำที่อยู่ด้านหลังเด็กปีศาจ

“พี่ชาย…พี่ชาย…พี่ชาย…”

เสียงนั้นเริ่มต้นเบาๆ ก่อนจะดังขึ้นเรื่อยๆ จนถี่รัวไปทั่วบริเวณ

ภายในห้องน้ำสาธารณะ เสียงร้องสะท้อนก้องออกมาอย่างต่อเนื่อง

ผมกับเม่าจิ้งสะดุ้งเฮือก หันไปมองอย่างระแวดระวัง

ทันใดนั้นเงาดำขนาดเล็กหลายสิบเงาก็พุ่งออกมาจากช่องไม้ที่แตกเป็นรู!

ทารกวิญญาณตัวเล็กๆ จำนวนมากเริ่มคลานออกมา

เพียงเวลาไม่นานก็มีมากกว่าสิบตนแล้ว และดูเหมือนยังมีอีกหลายตนที่กำลังจะโผล่ตามมาอีก

แต่สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้นคือ…

ทารกวิญญาณพวกนี้หน้าตาเหมือนกันทุกตน!

พวกมันมีศีรษะขนาดใหญ่ปราศจากเส้นผม ร่างกายเต็มไปด้วยเส้นเลือดแดงที่พาดไปทั่ว

ปากของพวกมันแยกกว้างไปถึงใบหู เผยให้เห็นฟันเล็กแหลมที่เรียงตัวกันแน่น

พวกมันคลานสี่ขา เคลื่อนที่เร็วราวสัตว์ร้าย ก่อนจะพุ่งตรงไปยังเด็กปีศาจ

ในพริบตาเดียว บริเวณรอบตัวเรากลายเป็นฝูงทารกวิญญาณ

บนพื้นดิน…ตามต้นไม้…แม้แต่บนหลังคาห้องน้ำ พวกมันอยู่เต็มไปหมด!