ซู่เป่าสามขวบครึ่ง: หนูน้อยอาคมเต๋ากับยอดคุณลุงทั้งแปด - บทที่ 378 หรือว่าเขาคือเจ้าบ่าวกันแน่

บทที่ 378 หรือว่าเขาคือเจ้าบ่าวกันแน่

หานหานกอดแขนซู่เป่าไว้แน่นประหนึ่งคีมเหล็ก ยืนกรานหัวเด็ดตีนขาดว่าจะไม่ยอมก้าวเท้าเข้าไปข้างในอีกเด็ดขาด

เด็กน้อยจึงโน้มตัวลงกระซิบปลอบแผ่วเบาข้างใบหู “อย่ากลัวนะคะ… เดี๋ยวหนูเรียกตัวช่วยมาให้เอง”

สิ้นคำพูด ผีดวงซวย ผีเจ้าชู้ ผีขี้ขลาด และผีโง่งมก็ลอยพรวดออกมาจากน้ำเต้า

“โทรศัพท์ติดต่อใครไม่ได้เลย หากจะใช้งานต้อง…” ซูเยว่เฟยขมวดคิ้วเคร่งเครียด

ทว่ายังไม่ทันสิ้นประโยค เบื้องหน้าเขากลับมีกลุ่มคนปริศนาผุดพรายขึ้นมาจากความว่างเปล่า

“ฮู่ว… ในที่สุดก็ได้ออกมาเสียที!” ผีเจ้าชู้บิดขี้เกียจพร้อมกับส่งเสียงครางฮือ

“อยู่ข้างในนั้นอึดอัดจะตายอยู่แล้ว” ผีดวงซวยบ่นอุบ

“ชู่ว… อย่าส่งเสียงดังสิ ดูเหมือนพวกเขากำลังจ้องมองพวกเราอยู่นะ” ผีขี้ขลาดรีบปราม

“ใครที่ไหน? อะไรกันเหรอ?” ผีโง่งมสับสนมึนงงกับสถานการณ์ตรงหน้า

“อะไรกัน มองเห็นพวกเราด้วยเหรอ… ไฮ้ หนุ่มหล่อ?” ป้าหน้าเหวี่ยงยื่นหน้าเข้ามาประชิดซูเยว่เฟย

มือของซูเยว่เฟยสั่นเทาจนโทรศัพท์ในมือร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังตุบ บรรดาวิญญาณร้ายหลายตนต่างหันขวับมามองกลุ่มของซูเยว่เฟยเป็นตาเดียว

“นะ… นะ… น้อง… พะ… พะ… พวกเขาคือ…” ซูเหอเวิ่นละล่ำละลัก

“โอ๊ยยย! ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยด้วย!” หานหานแผดร้องลั่น

ซู่เป่าสะบัดมือทุกคนออกแล้ววิ่งทะยานไปข้างหน้าเพียงลำพัง ก่อนทิ้งคำพูดไว้ประโยคหนึ่ง “ไม่ต้องกลัวนะคะ พวกเขาเป็นผีดีทั้งหมดเลย! พวกเขาจะคอยปกป้องทุกคนเอง!”

ซูเยว่เฟย ซูเหอเวิ่น ซูเหอเหวิน และหานหาน ต่างพากันยืนแข็งทื่อเป็นหิน ไม่กล้าขยับเขยื้อนอีกเป็นครั้งที่สอง

‘ผี… จะปกป้องพวกเขาเนี่ยนะ’

‘ไม่นะ! แบบนี้มันน่ากลัวกว่าเดิมอีกหลายเท่าเลย!’

‘น้องสาวอย่าไปนะ กลับมาก่อน!’

ซูเยว่เฟยได้แต่ร่ำร้องในใจ

‘ลุงเชื่อแล้ว หลานรัก… กลับมาหาลุงก่อนได้ไหม…’

บรรดาวิญญาณร้ายเริ่มรู้สึกสนุกกับปฏิกิริยาของเหล่ามนุษย์

“เฮ้…ฉันเรียกคุณทีหนึ่ง คุณกล้าขานรับไหม?” ผีเจ้าชู้คลี่ยิ้มกว้างจนเห็นฟันครบทุกซี่

“หัวเธอนี่กลมเกลี้ยงดีจริง ๆ อยากลองขัดดูจังเลย” ผีจอมโง่งมจ้องไปยังศีรษะของหานหาน

“พวกเราตายมานานจนเบื่อจะแย่ ได้ยินว่าคุณบินไปไหนมาไหนได้ ช่วยเล่านิทานสนุก ๆ ให้พวกเราฟังหน่อยสิ?” ผีดวงซวยจดจ้องใบหน้าซีดเผือดของซูเยว่เฟย

สีหน้าของชายหนุ่มบิดเบี้ยว มาดสุขุมพังทลายลงสิ้น สติเริ่มหลุดลอยเกินจะควบคุม

‘ให้เล่านิทานให้ผีฟังเนี่ยนะ… นี่มันเรื่องบ้าบอคอแตกอะไรกัน!’

ทางด้านซูเหอเวิ่นซึ่งคราวนี้ไม่ได้พกเครื่องมือติดตัวมาด้วย ได้แต่ยืนนิ่งอึ้งพลางขมวดคิ้วมุ่น ในหัวเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามอันซับซ้อน

‘เหตุใดจู่ ๆ ถึงมองเห็นวิญญาณพวกนี้ได้? หรือจะเป็นเพราะบรรยากาศเฉพาะตัวของบ้านผีสิงแห่งนี้?’

‘หรือเรื่องเล่าลือที่ว่ามีผีจริงสิงสู่อยู่ในด่านนี้จะไม่ใช่แค่ตำนาน? ทั้งหมดเกิดจากความแปรปรวนของสนามแม่เหล็ก หรือเป็นเพียงความบังเอิญตามกฎความน่าจะเป็นกันแน่?’

เพียงชั่วพริบตาเดียว ซูเหอเวิ่นขบคิดถึงความเป็นไปได้ในการแก้ปัญหานับร้อยรูปแบบวนเวียนอยู่ในหัว

อีกด้านหนึ่ง ซู่เป่าก้าวลึกเข้าไปในบริเวณสนามหลังบ้าน

เธอสัมผัสได้ถึงสายตาคู่หนึ่งกำลังจดจ้องมา ทว่ากลับค้นหาตัวตนของเจ้าของสายตานั้นไม่พบ

เด็กน้อยหมุนข้อมือเล็กน้อย พลันค้อนสีม่วงทองอันใหญ่ก็ปรากฏขึ้นในมือ

‘ตอนนี้เธอไม่รู้สึกกลัวเลยสัดนิด!’

‘เธอไม่ใช่ซู่เป่าวัยสามขวบอีกต่อไปแล้ว’

‘ตอนนี้เธอคือซู่เป่าสี่ขวบผู้เก่งกาจเชียวนะ!’

ซู่เป่าลากค้อนวิเศษไปตามพื้นพร้อมกับตะโกนก้องห้องโถง “คุณอยู่ที่ไหน! ออกมาเดี๋ยวนี้นะคะ!”

“มีปัญญาหลอกคนอื่นได้ ก็กล้าเสนอหน้าออกมาสิ!”

“เมื่อกี้เล่นซ่อนหากับพวกเราใช่ไหม ทีนี้ถึงตาหนูหาบ้างแล้วนะ!”

ภาพเด็กน้อยหน้าตาน่ารักลากค้อนยักษ์เดินไปขณะร้องเรียกไปทั่วว่า ‘หนูมาหาคุณแล้วนะ’

ช่างดูสยดสยองยิ่งกว่าฉากหนังฆาตกรรมเลื่อยไฟฟ้าเสียอีก

ลุงสามรู้สึกตาพร่ามัวไปหมด เขาคงกำลังฝันไปแน่ ๆ ตอนนี้เขายังนอนอยู่บนเตียงในบ้านตระกูลซูแน่ ๆ เช้านี้ยังไม่ได้ก้าวเท้าออกจากบ้านเลย ทุกสิ่งที่เผชิญอยู่ย่อมเป็นเพียงฝันตื่นหนึ่ง…

ตูม!

เสียงดังสนั่นหวั่นไหวฉุดดึงซูเยว่เฟยกลับสู่โลกความเป็นจริง ทั้งมนุษย์และวิญญาณต่างหันขวับไปมองตามต้นเสียง ภาพที่เห็นคือซู่เป่ากำลังเหวี่ยงค้อนยักษ์ทุบทำลายสิ่งก่อสร้างอย่างเมามัน

“หนูเห็นคุณแล้วนะ!”

ปัง!

บานประตูหน้าต่างกรุกระดาษถูกค้อนยักษ์ทุบจนแหลกละเอียดจนเศษซากปลิวว่อน ก่อนปรากฏเงาสีแดงสายหนึ่งวูบผ่านไปรวดเร็วปานสายฟ้า

ซู่เป่าหรี่ตาเล็กลงแล้วพุ่งทะยานติดตามไปทันควัน

ทว่าน่าเสียดาย ด้วยช่วงขาอันสั้นเต่อกลับกลายเป็นอุปสรรค ทำให้เด็กน้อยไม่อาจไล่ทันได้ดั่งใจคิด

ไม่นานนัก ซู่เป่าพลันพบโอ่งใบมหึมาตั้งตระหง่านอยู่ใบหนึ่ง เธอเหวี่ยงค้อนกระแทกลงไปเต็มแรงจนเกิดเสียงแตกเพล้งดังสนั่น “อยู่นี่เอง!”

ภาพปรากฏสู่สายตาของทุกคนในตอนนี้คือ เด็กหญิงตัวน้อยลากค้อนยักษ์วิ่งไล่ผีจนวุ่นวายไปทั่วลานบ้าน

ผีสาวในชุดเจ้าสาวสีแดงหวาดกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ จนไอมรณะแทบแตกซ่าน

‘กติกามันไม่ใช่แบบนี้สิ!’

ทั้งที่ควรเป็นฝ่ายหลอกหลอนมนุษย์เหตุใดกลับกลายเป็นเด็กน้อยคนนี้มาตามล่าเธอเสียเอง!

วิญญาณหญิงสาวสัมผัสได้ถึงความน่ากลัว ค้อนสีม่วงทองในมือซู่เป่าเปี่ยมด้วยพลังดุดัน แรงกดดันมหาศาลนั้นราวกับวิญญาณชั้นต่ำเผชิญหน้ากับยมราช เธอหารู้ไม่ว่าเหตุใดตนจึงขยาดกลัวถึงเพียงนี้

สิ่งที่มั่นใจได้แน่ ๆ คือ หากถูกค้อนนั้นฟาดเข้า เธอคงต้องวิญญาณสลายจริง ๆ แน่

“ข้าผิดไปแล้ว…” เสียงโหยหวนอันเศร้าหมองดังระงมขึ้นอีกครา แต่คราวนี้กลับเจือความร้อนรน “ได้โปรดไว้ชีวิตด้วย…”

ในที่สุดซู่เป่าก็ไล่ตามจนทันผีชุดแดง เธอเงื้อค้อนกระแทกใส่หนึ่งที

อาจารย์เคยสั่งสอนไว้ เมื่อผีร้ายร้องขอชีวิต ห้ามใจอ่อนละเว้นเด็ดขาด

‘ต้องทุบสั่งสอนสักทีก่อนแล้วค่อยเจรจา!’

วิญญาณหญิงสาวถูกฟาดจนร้องครวญครางอย่างเวทนา ชุดเจ้าสาวสีแดงซึ่งเคยหรูหราใหม่เอี่ยมพลันขาดวิ่นและดูเก่าคร่ำคร่าลงในพริบตา แม้แต่สีแดงสดก็กลับกลายเป็นสีแดงคล้ำหม่นแสง

พริบตาต่อมา ชุดเจ้าสาวสีแดงก็ห้อยลงมา ศีรษะพลันผุดขึ้นเหนือปกเสื้อ เผยสภาพอันสยดสยองยามสิ้นใจ แขวนลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศเช่นนั้น…

“ขอชีวิตด้วย…” เธอร่ำไห้อ้อนวอน “ข้าเองก็ถูกบังคับ”

ซู่เป่ากำลังจะอ้าปากซักถาม เธอกลับสัมผัสได้ถึงสายตาคู่หนึ่งจ้องมองมาอีกครั้ง

เด็กน้อยกระชับค้อนในมือแน่นพลางคาดคั้น “ทำไมถึงถูกบังคับ? คุณซ่อนตัวอยู่นี่นานแล้วใช่ไหม? เคยทำร้ายใครหรือเปล่า? แล้วเจ้าบ่าวของคุณอยู่ที่ไหน!”

ผีสาวได้ยินดังนั้นจึงค่อย ๆ บิดศีรษะหันไปจ้องมองซูเยว่เฟยด้วยแววตาโศกเศร้า

ภายใต้ศีรษะอันสยดสยองกลับว่างเปล่าไร้ร่างเนื้อ มีเพียงอาภรณ์มงคลเก่าขาดปลิวไสวตามแรงลม แขวนเคว้งคว้างอยู่สูงราวสามเมตร

ซูเยว่เฟยทำเพียงปรายตามองแวบเดียว ก็สัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกพุ่งปราดจากกระดูกสันหลังทะลุถึงกลางกระหม่อม

‘เธอมองหน้าเขาทำไม?’

‘หรือว่า……

เจ้าบ่าวคนนั้นจะเป็นเขาอย่างนั้นรึ?!’