ทะลุมิติมาเป็นภรรยาของตัวร้าย - ตอนที่ 632 ยัดเยียดนางอุ่นเตียง

ตอนที่ 632 ยัดเยียดนางอุ่นเตียง

ลู่เจียวกล่าวจบ ก็คิดถึงว่าเหตุใดท่านหญิงเหวินอันเซี่ยนจู่กับซื่อจื่อจึงมาเร็วเช่นนี้ ถามขึ้นว่า “ตามหลักแล้ว ข้าเพิ่งส่งจดหมาย น่าจะเพิ่งถึงเมืองหลวง เหตุใดพวกท่านมากันรวดเร็วเช่นนี้”

ซื่อจื่อเนี่ยเยี่ยหลิงเอ่ยตอบว่า “ก่อนหน้านี้พวกเราสืบข่าวน้องสาวในตอนนั้นได้มาเล็กน้อย ว่าถูกโจรลักพาตัวมาที่อำเภอเหยา ข้ากับท่านแม่ข้าจึงเดินทางลงใต้มาสืบความที่อำเภอเหยา ผู้ใดจะรู้ว่าจะได้จดหมายจากเจ้า ดังนั้นพวกเราจึงรีบมา”

ในที่สุดลู่เจียวก็เข้าใจว่าเหตุใดพวกเขามากันได้เร็วเพียงนี้ อำเภอเหยาห่างจากเมืองหนิงโจวไม่ไกล พวกเขามาได้เร็วก็เป็นเรื่องปกติมาก

แต่ในปีนั้นเซียงจวินถูกโจรลักพาตัวมาอำเภอเหยา ก็แสดงให้เห็นว่าหลี่อวี้เหยาอาจเป็นหลิงตัง บุตรีท่านหญิง

ลู่เจียวครุ่นคิด มองไปยังท่านหญิงกล่าวว่า “พวกท่านมีวิธีพิสูจน์ชาติกำเนิดพี่อวี้เหยาหรือไม่ เช่นว่า ที่ตัวนางมีตำหนิแรกเกิดอันใดหรือมีแผลเป็นอันใด”

พอลู่เจียวกล่าว ท่านหญิงเหวินอันเซี่ยนจู่ไม่ทันได้พูด บ่าวสูงวัยข้างกายก็เอ่ยว่า “ที่คิ้วเซียงจวินมีรอยแผลเป็นเล็กๆ ตอนนั้นนางชนประตูเลือดไหลไม่น้อย ทำเอาตกอกตกใจกันแทบตาย แม้ว่าต่อมารักษาหายแล้ว แต่เพราะบาดแผลนั้นค่อนข้างใหญ่ ดังนั้นจึงทิ้งรอยแผลเล็กๆ เอาไว้มาตลอด ตอนนี้นางแม้ว่าโตแล้ว แต่รอยแผลบนคิ้วก็น่าจะยังคงอยู่”

พอบ่าวหญิงเอ่ย ลู่เจียวก็ถอนหายใจกล่าวว่า “คิ้วพี่สาวข้ามีรอยแผลเป็นจริงๆ แต่ไม่ใหญ่ เล็กมากๆ ดังนั้นนางจึงชอบวาดคิ้ว เพื่อปกปิดรอยแผลเป็นบนคิ้วนาง”

พอลู่เจียวกล่าว ท่านหญิงเหวินอันเซี่ยนจู่กับซื่อจื่อเนี่ยเยี่ยหลิงก็ร้องขึ้นอย่างตื่นเต้น “นางต้องเป็นหลิงตังแน่เลย”

ท่านหญิงเหวินอันเซี่ยนจู่กับเนี่ยเยี่ยหลิงกล่าวจบ หันหน้าไปมองลู่เจียวกล่าวว่า “เจียวเจียวเจ้าพาข้าไปพบบุตรีข้าได้หรือไม่”

ลู่เจียวคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เห็นด้วย

“ได้”

นางกล่าวจบสั่งการเฝิงจือกล่าวว่า “เจ้าไปบอกกับพ่อบ้านเซียว ข้าพาท่านหญิงกับซื่อจื่อไปอำเภอชิงเหอ”

เฝิงจือรับคำเดินออกไป ลู่เจียวพาหร่วนจู๋ขึ้นรถม้าท่านหญิงเหวินอันเซี่ยนจู่ ทุกคนมุ่งตรงไปยังอำเภอชิงเหอ

จวนนายอำเภอหู ณ อำเภอชิงเหอ ยามนี้กำลังมีเรื่องดุเดือด ฮูหยินนายอำเภอกำลังหน้าตาบึ้งตึงสั่งสอนสะใภ้ตนเอง

“หลี่อวี้เหยา ดูเจ้าตอนนี้เหมือนตัวอันใด ข้างกายผู้ชายมีหญิงสองคนก็มีเรื่องไม่จบไม่สิ้น ใช้ได้หรือ”

หลี่อวี้เหยามองแม่สามีด้วยสีหน้าเย็นเยียบ

วันนี้นางโมโหเพราะแม่สามีมอบสาวใช้สองคนให้สามีตนอีกแล้ว บอกว่าไว้เป็นนางอุ่นเตียงชั่วคราว หากตั้งครรภ์ค่อยยกให้เป็นอนุ

หลี่อวี้เหยาคิดถึงว่าตนเองก่อนหน้านี้ถูกนางอุ่นเตียงวางยาพิษ นางก็แอบโกรธแค้น นี่ไม่นานเท่าไร แม่สามีถึงกับส่งนางอุ่นเตียงมาให้หูซ่านอีก นางทนเห็นสะใภ้มีชีวิตที่ดีไม่ได้หรืออย่างไร

หลี่อวี้เหยาครุ่นคิดแล้วขอบตาก็แดง มองแม่สามีกล่าวว่า “ท่านอยากให้คนทำร้ายข้าตายไปจึงจะพอใจใช่หรือไม่ นางอุ่นเตียงผู้นั้นวางยาพิษข้าผ่านไปได้ไม่เท่าไร”

ฮูหยินหูมีสีหน้าอึ้งไป จากนั้นก็เลิกคิ้วกล่าวว่า “ครั้งนี้ข้าเลือกผู้หญิงที่ซื่อสัตย์สองคนมาให้ ไม่ทำร้ายเจ้าอีกแน่ หากพวกนางกล้าทำร้ายเจ้า ข้าก็จะให้คนขายพวกนางทิ้ง”

หลี่อวี้เหยาแค่นหัวเราะเยาะ มองฮูหยินหูกล่าวว่า “ท่านแม่ พูดไปพูดมา ก็เพราะท่านไม่อยากให้ข้ามีชีวิตที่ดีเท่านั้น ตนเองได้รับทุกข์มาก็คิดจะให้สะใภ้รับทุกข์เช่นกันก็เท่านั้น”

วาจาหลี่อวี้เหยาทำเอาฮูหยินหูสีหน้าพลันแปรเปลี่ยน หลี่อวี้เหยาไม่รอให้นางเอ่ย ตนเองก็เอ่ยต่อว่า “ตอนนั้นท่านต้องการได้ชื่อเป็นภรรยาดีงามจึงรับอนุให้ท่านพ่อ แต่ในใจก็หวังว่าท่านพ่อจะปฏิเสธ ปรากฏท่านพ่อรับไว้ ในใจท่านโกรธแค้นมาก กลับได้แต่ต้องทนเก็บกดเอาไว้ ตอนนี้เห็นสะใภ้เช่นข้า ก็ไม่อยากให้สะใภ้ได้มีชีวิตที่สบายใจ”

วาจาหลี่อวี้เหยาทำเอาฮูหยินหูสีหน้าพลันดำคล้ำขึ้นทันที นางรู้สึกเพียงแค่โลหิตทะลักขึ้นมากลางอกท่วมท้นจนพูดไม่ออก

นอกประตู หูซ่านกำลังเดินเข้ามา เห็นท่าทางมารดาตน ก็โมโหตวาดใส่หลี่อวี้เหยา “หลี่อวี้เหยา หุบปาก มีสะใภ้ที่ไหนกล่าวว่าแม่สามีเช่นเจ้านี้กัน”

หูซ่านกล่าวจบก็ตรงเข้าไปหามารดาตน เขาไปถึงข้างกายฮูหยินหูแล้วก็ยื่นมือไปลูบหลังปลอบใจฮูหยินหู เอ่ยปลอบใจว่า “ท่านแม่ ท่านอย่าได้โมโห สะใภ้ไม่ได้มีเจตนา เพียงแค่โมโหจึงได้กล่าวออกไปไม่ทันได้คิด”

หูซ่านกล่าวจบ หันหน้าไปถลึงตาใส่หลี่อวี้เหยา สั่งว่า “รีบขอขมาท่านแม่ข้า”

หลี่อวี้เหยามองหูซ่านด้วยสีหน้าเย็นเยียบ หูซ่านผู้นี้ไม่มีความสามารถเท่าไร มีแต่ความหูเบาเหลาะแหละ เดิมก่อนหน้านี้รับปากนางว่าจะส่งนางอุ่นเตียงไป ปรากฏหันหลัง นางอุ่นเตียงก็ขอร้องเขาอย่างน่าสงสาร เขาก็ใจอ่อน ยอมให้นางอยู่ต่อ

ทุกครั้งที่นางมีเรื่องกับแม่สามี เขาก็ไม่สนใจถูกผิด จะเข้าข้างแม่สามีก่อน

หลี่อวี้เหยาคิดไปพลางมองหูซ่านไปพลาง กล่าวว่า “หูซ่าน ข้าเกือบต้องเสียชีวิต หรือว่ายังไม่พออีก หากข้าตายไปจริงๆ ตระกูลหูเจ้าจึงจะยอมเลิกราหรือ เรื่องวางยาพิษเพิ่งผ่านไปได้ไม่นาน นางก็คิดยัดเยียดผู้หญิงมาให้เจ้าอีก แน่นอนว่าเจ้าเองก็ยินดีรับ อย่างไรก็มีหญิงให้กกกอดอบอุ่นใจ แต่ผู้ใดเคยคิดถึงความรู้สึกข้าบ้าง”

หลี่อวี้เหยากล่าวจบ น้ำตาก็พร่างพรูลงมา หลายปีมานี้ นางอยู่ตระกูลหูก็มีแต่รองรับอารมณ์แม่สามีที่เอาแค่เคร่งธรรมเนียมจารีตแทบทุกเรื่อง เอะอะก็เรียกนางไปอบรมกฎจารีต อ้างเสียสวยหรูว่าสอนให้นางดูแลครอบครัวอย่างไร ก็ไม่ดูตนเองเสียบ้างว่ามีชาติกำเนิดเช่นไร ก็แค่ภรรยาซิ่วไฉเท่านั้น

หลี่อวี้เหยายิ่งคิดก็ยิ่งปวดใจ พูดไปพูดมา ก็เพราะว่านางไม่มีตระกูลนางคอยออกหน้าแทนนาง

เพราะไม่มีตระกูลตนเองออกหน้า ดังนั้นแม่สามีนับวันก็ยิ่งร้ายกาจ หากนางมีมารดาที่มีอิทธิพล นางต้องทนรับทุกข์เช่นนี้หรือ

ในห้วงเวลานี้หลี่อวี้เหยาพลันหวังว่าตนเองจะเป็นบุตรีท่านหญิงเหวินอันเซี่ยนจู่ หากนางเป็นบุตรีท่านหญิงเหวินอันเซี่ยนจู่ ตระกูลหูจะกล้าทำกับนางเช่นนี้หรือ

หลี่อวี้เหยาคิดถึงสุดท้ายก็ไม่คิดอยู่ต่อ หันหลังจะวิ่งออกไป

ฮูหยินหูเห็นนางจะวิ่งออกไป ก็โมโหชี้ตามหลังนางไป ตวาดดังว่า “เจ้าดูๆ นางเหมือนตัวอันใด เป็นถึงภรรยาเอก แม้แต่นางอุ่นเตียงก็ยอมรับไม่ได้ ไยตระกูลหูข้าจึงแต่งสะใภ้เช่นนี้มาได้ เพราะท่านพ่อเจ้าคนเดียว ให้เจ้าแต่งนางเช่นนี้มาก”

หูซ่านพอมีใจต่อหลี่อวี้เหยาอยู่บ้าง ดังนั้นพอเห็นหลี่อวี้เหยาปวดใจ ในใจก็ทนรับไม่ได้ เขามองมารดาตนเอง กล่าวว่า “ท่านแม่อย่าโมโหไปเลย ก่อนหน้านี้นางเพิ่งจะถูกนางอุ่นเตียงข้าวางยามา ในใจก็คงมีเงาดำมืด ท่านแม่อยากมอบนางอุ่นเตียงให้ข้า ก็ควรรอสักหน่อย ไม่ควรรีบร้อนเช่นนี้”

ฮูหยินหูได้ฟังหูซ่านก็โมโหถลึงตาใส่เขา “เป็นเพราะเจ้าตามใจนางเช่นนี้ มีภรรยาเอกที่ไหนเหมือนนางบ้าง อิจฉาริษยา พาสองคนนี้กลับไปซะ ครั้งนี้ข้าออกหน้า มอบพวกนางสองคนให้เป็นอนุเจ้า ข้าจะดูซิว่านางจะทำอย่างไรได้ หญิงผู้นี้ต้องจัดการบ้างแล้ว”

สองสาวที่คุกเข่าอยู่ที่พื้นได้ยินคำฮูหยินหูก็ดีใจทันที ทั้งสองคนแอบเงยหน้ามองไปยังหูซ่าน สีหน้าเต็มไปด้วยความดีใจ อย่างไรคุณชายก็อายุยังน้อย ได้ติดตามคุณชาย พวกนางดีใจมาก

หูซ่านขมวดคิ้วกำลังคิดจะปฏิเสธ นอกประตู ก็มีแม่บ้านผู้ดูแลจวนเข้ามารายงานว่า “ฮูหยิน ฮูหยินเซี่ยพาคนมาคารวะ”