ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง ข้าพลิกฟื้นทั้งครอบครัว - ตอนที่ 320 กรอบดังกร๊วบ

ตอนที่ 320 กรอบดังกร๊วบ

………………..

ภายในรถม้าของตระกูลฉี เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะฮ่าๆๆ ของสองศิษย์อาจารย์

ส่วนภายในตัวรถม้าของบ้านฉินเหยา ฉีเซียนกวนผู้โกรธเกรี้ยวกำลังจ้องตากับพวกต้าหลางสี่พี่น้องตาปริบๆ

สี่พี่น้องอยากจะเอ่ยเรียกเขา แต่ไม่รู้ว่าควรจะเรียกอะไรดี

คุณชายฉี?

พี่ชายตระกูลฉี?

หรือจะเรียกว่าอาจารย์อาฉี?

เอ้อร์หลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ บรรยากาศน่าอึดอัดเช่นนี้ต้องมีคนทำลายมิใช่หรือ

“ท่านหิวหรือไม่ อยากกินอะไรหน่อยหรือไม่” เอ้อร์หลางเอ่ยถามพลางขยิบตาให้คู่แฝด

ซานหลางและซื่อเหนียงรู้กันเป็นอย่างดีจึงหยิบของกินที่แอบซ่อนไว้ในอกเสื้อออกมาวางไว้บนโต๊ะเตี้ยตัวเล็กในตัวรถม้า

เมื่อคลี่ผ้าออกก็เผยให้เห็นขนมไหว้พระจันทร์ไส้ถั่วแดงเปลือกสีเหลืองหนึ่งชิ้นและปูตัวน้อยรสเผ็ดร้อนหนึ่งห่อเล็ก ทั้งหมดล้วนเป็นฝีมือของอาวั่ง ซานหลางเห็นแล้วก็อดใจไม่ไหวรีบหยิบปูตัวน้อยตัวหนึ่งโยนเข้าปากอย่างรวดเร็ว ปูนั้นกรุบกรอบเสียจนขบเคี้ยวแล้วมีเสียงดังกร๊วบออกมา!

ฉีเซียนกวนอดไม่ได้ที่จะแอบกลืนน้ำลาย เอ่ยถามอย่างสงสัยว่า “นี่คือปูอะไรน่ะ ข้าไม่เคยเห็นปูตัวเล็กเช่นนี้มาก่อน”

ซื่อเหนียงมองเขาอย่างตกตะลึง “ท่านไม่เคยเห็นแม้กระทั่งปูตัวเล็กหรือ”

ฉีเซียนกวนส่ายหน้า เขาก็ตกตะลึงเช่นกัน ไม่นึกว่าบนโลกนี้จะมีปูตัวเล็กถึงเพียงนี้ด้วย

เด็กหนุ่มยื่นมือออกมาทำท่าทางประกอบบนโต๊ะ “ปูตัวเล็กที่สุดที่ข้าเคยกิน ก็มีขนาดเท่านี้”

ซานหลางยื่นมือเล็กๆ ของตนเองออกมา พอดีกับขนาดฝ่ามือของเขา เจ้าตัวเล็กเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

สี่พี่น้องสบตากัน ต้าหลางเอ่ยถามต่ออย่างใคร่รู้ “แล้วตัวใหญ่ที่สุดที่ท่านเคยกินเล่า ใหญ่แค่ไหน”

ฉีเซียนกวนยิ้มบางๆ พลางชี้ไปที่โต๊ะเตี้ยในรถม้า “สามารถวางได้เต็มโต๊ะตัวนี้ เป็นปูทะเลที่ส่งมาจากเป่ยไห่”

“แต่รสชาติก็งั้นๆ ยังไม่อร่อยเท่าไก่ตุ๋นเห็ดสน” แววตารังเกียจของฉีเซียนกวนนั้นชัดเจนยิ่งนัก ท่าทางราวกับเกลียดชังเข้ากระดูกดำ

สี่พี่น้องขมวดคิ้วตามทันที ส่งเสียง “อี๋~” ออกมาอย่างรังเกียจราวกับรู้สึกไปด้วย

เอ้อร์หลางกล่าว “เช่นนั้นท่านลองชิมปูตัวเล็กของพวกเราดูว่าอร่อยหรือไม่”

ฉีเซียนกวนมองขนมไหว้พระจันทร์และปูทอดตัวเล็กที่วางอยู่บนผ้าอย่างลังเล นิ้วมือขยับอย่างอึดอัด สุดท้ายก็ทนต่อกลิ่นหอมเผ็ดของพริกไม่ไหว ใช้มือหยิบขึ้นมาสองตัว ใช้แขนเสื้อปิดบังใบหน้าแล้วส่งเข้าปากลิ้มลอง

ปูตัวเล็ก ไม่มีเนื้อ แต่เปลือกนุ่ม เมื่อผ่านการทอดด้วยน้ำมันร้อนๆ จึงกรอบอร่อยถูกปาก

ยิ่งเมื่อคลุกเคล้ากับเครื่องปรุงรสรสเผ็ดหอมสูตรพิเศษของอาวั่ง พอเข้าปากก็หอมสดชื่นและเผ็ดชา คำแรกที่เข้าปากน้ำลายจึงสอเต็มปากอย่างควบคุมไม่อยู่ ตามมาด้วยความเผ็ดร้อนเล็กน้อยที่พวยพุ่งออกมา ผสมผสานกับเปลือกกรอบนุ่ม ทำให้ได้รสสัมผัสที่หลากหลายยิ่งนัก กินไปคำหนึ่งแล้วก็อยากจะกินอีกคำ!

“อร่อยใช่หรือไม่” เมื่อเหลือบไปเห็นดวงตาที่เปล่งประกายของฉีเซียนกวน ซื่อเหนียงก็กล่าวอย่างภาคภูมิใจ “นี่เป็นปูที่ข้ากับพวกพี่ชายช่วยกันใช้กรงจับมาเชียวนะ ตัวใหญ่ๆ ล้วนไม่เอา เอาแต่ตัวที่เล็กที่สุดนี่แหละ”

ต้าหลางเลื่อนขนมไหว้พระจันทร์ไปตรงหน้าฉีเซียนกวน “นี่ก็เป็นขนมไหว้พระจันทร์ที่พวกเราทำเอง หอมอร่อยมากเลย”

ฉีเซียนกวนตอบก่อนว่าปูตัวเล็กอร่อยมาก จากนั้นก็พยักหน้าเล็กน้อยตอบรับต้าหลางแล้วจึงใช้มือหยิบขนมไหว้พระจันทร์ขึ้นมา กัดคำเล็กๆ เพื่อลองชิมรสชาติก่อน ซึ่งก็ไม่ได้คาดหวังอะไรกับมันมากนัก

เพราะเขาผิดหวังมาหลายครั้งเกินไปแล้ว

ขนมในโรงเตี๊ยมที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง เขากินอยู่เป็นนิจ วันหนึ่งต้องกินไม่ต่ำกว่าสามสี่ชิ้น ทว่าตั้งแต่ที่ทำตามความประสงค์ของท่านปู่ทวด มายังถิ่นบรรพชนในจังหวัดจื่อจิงแห่งนี้ เขาก็ไม่เคยได้พบขนมที่อร่อยเช่นนั้นอีกเลย

สือโถวช่วยเขาหาพ่อครัวมาเจ็ดแปดคนก็ยังทำรสชาติที่เขาต้องการไม่ได้

หลังจากนั้นนานๆ ครั้งถึงจะกินชิ้นหนึ่งก็เพียงเพื่อรักษาหน้าของผู้อื่นเท่านั้น

แต่สิ่งที่ทำให้ฉีเซียนกวนประหลาดใจก็คือ แป้งขนมที่ได้ลองชิมคำนี้กลับทำให้เขารู้สึกราวกับได้กลับไปเมืองหลวง

ทว่าขนมไหว้พระจันทร์ในมือที่เพิ่งได้รับมานั้นมีกลิ่นน้ำมันหอมฟุ้ง ออกจะเลี่ยนไปบ้างเล็กน้อย แต่รสชาติในปากกลับสดชื่นอย่างไม่คาดคิด

เดินทางด้วยเรือและรถม้ามาตลอดทาง เพื่อที่จะมาถึงหมู่บ้านตระกูลหลิวได้อย่างราบรื่นในวันนี้ ฉีเซียนกวนเพียงกินอาหารเช้าเท่านั้น มื้อกลางวันยังไม่ได้กินสิ่งใดเลยจึงถูกปูสองตัวกับขนมคำหนึ่งกระตุ้นจนเกิดความอยากอาหารขึ้นมา

เมื่อเงยหน้าขึ้นมองสี่พี่น้องตระกูลหลิวที่อยู่ตรงหน้า เห็นท่าทางตื่นเต้นของพวกเขาที่เหมือนจะบอกว่าเจ้ารีบกินสิ ก็ไม่เกรงใจอีกต่อไป กัดขนมไหว้พระจันทร์ไปคำใหญ่

ขนมไหว้พระจันทร์ไส้ถั่วแดง ความหวานของไส้กำลังพอดี ไม่รู้สึกเลี่ยนแล้วก็ไม่รู้สึกจืดเกินไป เมื่อผสมกับกลิ่นหอมของน้ำมันบนเปลือกกลับยิ่งทำให้เจริญอาหารมากขึ้น

แต่ขนมที่หวานนุ่มกินมากไปก็มักจะเลี่ยนอยู่บ้าง ในตอนนี้ ฉีเซียนกวนรู้สึกว่าปูตัวน้อยรสเผ็ดนั้นเข้ากันได้อย่างลงตัวที่สุด

พวกต้าหลางสี่พี่น้องเห็นฉีเซียนกวนกินอย่างเอร็ดอร่อย ในใจก็รู้สึกพึงพอใจอย่างยิ่ง ยิ้มพลางถามเขาว่าอยากดื่มน้ำหรือไม่

ช่างพอดีนัก มาถึงตำแหน่งของน้ำพุบนภูเขาที่หลิวจี้แนะนำอาจารย์อย่างสุดกำลัง

รอจนผู้คุ้มกันหยุดรถม้าจนนิ่ง ต้าหลางก็กระโดดลงจากรถม้าอย่างคล่องแคล่ว รับน้ำเต้าที่น้องสาวยื่นให้แล้วมาถึงริมถนนด้านใน แหวกพงหญ้าแล้วมุดเข้าไป

ที่แท้ข้างในพงหญ้ายังมีถ้ำเล็กๆ อยู่แห่งหนึ่ง ในถ้ำมีตาน้ำเล็กๆ ใสจนมองเห็นถึงก้นบึ้ง

ต้าหลางปัดใบไม้ที่ร่วงหล่นบนผิวน้ำออก ตักน้ำพุจนเต็มน้ำเต้าแล้วมาที่หน้ารถม้า ยื่นให้ฉีเซียนกวน

ทางด้านของหลิวจี้ก็ทำท่าทางเหมือนกันทุกประการ เพียงแต่เขาดื่มสุราไปสองอึกทำให้ฝีเท้าดูโงนเงนเล็กน้อย โชคดีที่ถ้ำเล็กมากจึงไม่ต้องกังวลว่าเขาจะหัวทิ่มลงไปในตาน้ำ

ภายในรถม้าของตระกูลฉี พลันมีเสียงของกงเหลียงเหลียวดังขึ้นอย่างยินดีว่า “หวานชื่นใจนัก!”

จากนั้นหันไปกำชับหลิวจี้ว่า “ข้าดื่มชาก็ต้องใช้น้ำพุนี้ชง!”

หลิวจี้รับคำในทันที อย่างไรเสียก็แค่ขี่ม้ามาตักน้ำ ไปกลับใช้เวลาไม่ถึงสองเค่อ ขอเพียงทำให้อาจารย์พอใจได้ เขาจะตื่นเช้าขึ้นอีกสองเค่อจะเป็นไรไป!

เมื่อได้กินของอร่อย อารมณ์ที่หงุดหงิดของฉีเซียนกวนก็ดีขึ้นในที่สุด เขาพิงอยู่ที่หน้าต่างรถม้ากับพวกต้าหลางสี่พี่น้อง พลางชมทิวทัศน์ พลางฟังต้าหลางแนะนำว่าในแถบภูเขานี้มีสัตว์อะไรบ้าง

เมื่อเห็นว่าต้าหลางรู้เรื่องราวในภูเขานี้ดีราวกับเส้นลายมือตนเอง ราวกับเคยไปด้วยตัวเอง ฉีเซียนกวนจึงถามเขาอย่างสงสัยว่า

“จื่อวั่ง เจ้ารู้เรื่องมากมายขนาดนี้ได้อย่างไร”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ต้าหลางก็อดไม่ได้ที่จะแอ่นอกอย่างภาคภูมิใจแล้วกล่าวว่า “ปีก่อนน้าเหยาพาข้าเข้าป่าไปล่าสัตว์ พวกเราอยู่ในป่าด้วยกันถึงเจ็ดแปดวัน สัตว์ดุร้ายในป่าลึกข้าล้วนเคยเห็นมาหมดแล้ว”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ เอ้อร์หลางและซานหลางก็ตื่นเต้นขึ้นมาเช่นกัน กล่าวเสริมว่า “พี่ใหญ่ของข้ายังเก็บหัวเสือไว้ด้วยนะ!”

ฉีเซียนกวนสูดลมหายใจเย็นเยียบด้วยความประหลาดใจ “จริงหรือ”

ดังนั้น สี่พี่น้องจึงเล่าเรื่องราวให้เขาฟังว่าเมื่อปีก่อนท่านแม่ของตนเองฟันเสือร้ายตัวนั้นตายด้วยดาบเดียวได้อย่างไร

หลังจากฉีเซียนกวนฟังจบก็พลันรู้สึกว่าภูเขาในชนบทแห่งนี้จู่ๆ ก็ดูอันตรายขึ้นมาหลายส่วน ช่างน่าตื่นเต้นเสียจริง!

เมื่อคิดอีกทีว่าตนเองกับอาจารย์ไม่รู้ว่าจะต้องอยู่ที่นี่นานเท่าใด บางทีอาจจะได้พบกับการล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ร่วงครั้งต่อไปของฉินเหนียงจื่อก็ได้? ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกคาดหวังกับวันข้างหน้าขึ้นมาเล็กน้อย

ขบวนคนเดินทางผ่านหน้าประตูใหญ่ของโรงงานเครื่องเขียน ค่อยๆ เคลื่อนเข้าสู่หมู่บ้านตระกูลหลิว ทำให้เกิดความวุ่นวายไม่น้อยในหมู่บ้าน

แต่เมื่อมองเหล่าผู้คุ้มกันของตระกูลฉีที่พกดาบยาวข้างกายและขี่อยู่บนหลังม้าตัวสูงใหญ่ก็พากันหลีกทางให้แต่ไกล

เมื่อเห็นว่ารถม้าของบ้านฉินเหยาก็อยู่ในขบวนด้วย ทั้งยังกำลังนำขบวนคนกลุ่มนี้ไปยังบ้านของตน พวกชาวบ้านต่างก็รู้สึกเหลือเชื่อ

ผู้ใหญ่บ้านและหัวหน้าตระกูลและหลิวต้าฝูที่ทราบข่าวอยู่ก่อนแล้วสบตากัน ลังเลว่าจะเข้าไปต้อนรับดีหรือไม่

สุดท้ายก็ตัดสินใจเข้าไปเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้คนอื่นรู้สึกว่าเสียมารยาท

แต่พอเดินไปถึงหน้าประตูบ้านฉินเหยา ก็เห็นพวกผู้คุ้มกันที่ในมือถือดาบยาวและมีใบหน้าเย็นชาเคร่งขรึมยืนแยกกันอยู่สองฝั่ง

………………..