ท่านอ๋องผู้โหดร้ายกับหมอปีศาจ - บทที่ 2949 การก้าวข้ามไปสู่ความเป็นนักบุญโดยตรง

  มู่เฉียนซีมองดูเหล่าสหาย ลุงของเธอ และเพื่อนๆ ของเขาปกป้องเธอจากสายฟ้าลงโทษสวรรค์ที่อันตรายอย่างยิ่ง ซึ่งสามารถทำลายล้างคนให้เป็นเถ้าถ่านได้ เธอรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างมาก ตอน   นี้

  พลังทั้งหมดของเธอหมดลงแล้ว และเธอไม่สามารถเข้าไปแทรกแซงได้ด้วยตนเอง มิเช่นนั้นเธอคงจะยืนเคียงข้างพวกเขาต่อสู้ไปด้วยกัน

  สายฟ้าลงโทษสวรรค์ถูกขัดขวางโดยร่างทรงพลังนับไม่ถ้วน จึงล้มเหลวซ้ำแล้วซ้ำเล่า

  ในความพยายามที่จะโจมตีมู่เฉียนซี มันจึงใช้กลอุบาย ส่งมังกรเงินนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าหาเธอ

  แต่ดูเหมือนมันจะลืมไปว่ามู่เฉียนซีมีเกราะป้องกันที่แข็งแกร่ง นั่นคือผู้พิทักษ์นิรันดร์

  แสงสีฟ้าอ่อนวาบขึ้น และเกราะป้องกันที่สมบูรณ์แบบใสสะอาดได้ปิดกั้นสายฟ้าลงโทษสวรรค์ที่น่าหวาดกลัวนั้น

  ครั้งที่หนึ่ง ครั้งที่สอง ครั้งที่สาม ครั้งที่สี่—

  เศษเกราะใสสะอาดทั้งสี่ชิ้นยังคงอยู่บนร่างกายของมู่เฉียนซี เกราะป้องกันที่สมบูรณ์แบบทั้งสี่นี้ป้องกันไม่ให้สายฟ้าลงโทษสวรรค์เข้าใกล้เธอได้แม้เพียงเล็กน้อย หรือทำร้ายแม้แต่เส้นผมบนศีรษะของเธอ

  หลังจากพยายามสี่ครั้ง มู่เฉียนซีก็ฟื้นพลังวิญญาณและพละกำลังได้บ้าง

  “ตูม!” การลงโทษจากสวรรค์อันน่าสะพรึงกลัวพัดกระหน่ำเข้ามา มู่เฉียนซีถูกเหวี่ยงกระเด็นไป จุดที่เธอยืนอยู่ถูกทำลายด้วยสายฟ้าจากสวรรค์ในทันที

  มู่เฉียนซีพึมพำว่า “เสียดายสถานที่ที่พวกเขาสร้างขึ้นมา”

  แม้จะถูกล้อมรอบด้วยสายฟ้าลงโทษจากสวรรค์ เธอกลับดูไม่สะท้อน

  ความกังวลใดๆ มู่เฉียนซีกล่าวว่า “เก็บพลังไว้ไม่ได้เหรอ? นี่มันไร้ประโยชน์” เธอ

  เคยถูกสายฟ้าฟาดในแดนปีศาจมาก่อน แน่นอนว่าสายฟ้าลงโทษจากสวรรค์ครั้งนี้รุนแรงกว่าในแดนปีศาจมาก แต่เธอก็ไม่กลัวและตั้งใจที่จะเผชิญหน้ากับมันโดยตรง

  “ครืน!” เสียงคำรามของสายฟ้าที่ทำลายล้างท้องฟ้าดังก้องมาจากสวรรค์

  มังกรสายฟ้าโจมตีอีกครั้งด้วยคลื่นอันทรงพลัง ทุกคนต่างเตรียมพร้อม

  มู่เฉียนซีหัวเราะและกล่าวว่า “ไม่ต้องห่วงทุกคน ส่งมังกรสายฟ้าลงโทษสวรรค์มาหน่อย ฉันจัดการเองได้”

  ไม่นาน สายฟ้าลงโทษสวรรค์ก็ฟาดลงมา

  ออร่ามืดมนและอันตรายปะทุขึ้น เนื่องจากพลังของสายฟ้าลงโทษสวรรค์หายไปจากร่างของเฉียนซีแล้ว จิ่วเย่จึงไม่จำเป็นต้องหลบซ่อน เขาต้องการช่วยเฉียนซีรับมือกับสายฟ้าลงโทษสวรรค์เช่นกัน

  ในสายตาของเขา สายฟ้าลงโทษสวรรค์นี้ไม่ใช่ปัญหาใหญ่เลย

  เขาจับมือมู่เฉียนซีและกล่าวว่า “เฉียนซี ฉันจะอยู่กับเธอ”

  “ตูม!” พลังสายฟ้าอันน่าสะพรึงกลัวโอบล้อมทั้งสองไว้ด้วยกัน

  สายฟ้าลงโทษสวรรค์

  ยังคงตกลงมา แต่ พวกเขา

  ก็ไม่แสดงอาการ

  ใดๆ เช่นเดียวกับมู่เฉียนซี จิ่วเย่ใช้เพียงร่างกายของเขาต้านทานสายฟ้าลงโทษสวรรค์ แต่สายฟ้าลงโทษสวรรค์ก็ไม่สามารถทำร้ายเขาได้เลย

  มันไร้ประโยชน์ วิถีแห่งสวรรค์ไม่ได้แค่ทำเรื่องไร้ประโยชน์ แต่ยังช่วยมู่เฉียนซีด้วย

  นานมาแล้ว ตอนที่มู่เฉียนซีเรียนรู้วิชาหลอมสายฟ้าจากเทพสายฟ้า มันถูกลิขิตไว้แล้วว่าความพยายามของวิถีแห่งสวรรค์ที่จะข่มขู่มู่เฉียนซีด้วยสายฟ้าลงโทษ

  จากสวรรค์นั้นจะไร้ผล แน่นอน แม้แต่เทพสายฟ้าก็คาดไม่ถึงว่ามู่เฉียนซีจะสามารถฝึกฝนร่างกายให้ต้านทานสายฟ้าได้ถึงขนาดนี้ แม้แต่เขาก็ยังไม่กล้าเผชิญหน้ากับสายฟ้าลงโทษจากสวรรค์โดยตรง

  ถึงแม้จะไร้ประโยชน์ แต่วิถีแห่งสวรรค์ก็ดูเหมือนจะไม่ยอมแพ้ มันดื้อรั้นและ

  โจมตี มู่เฉียนซีรู้สึกว่าร่างกายของเธอแข็งแกร่งขึ้นอีกครั้ง

  เธอกล่าวว่า “ลุง พี่ชาย อี้เซิง ท่านไม่ต้องป้องกันอีกต่อไปแล้ว ไปพักผ่อนเถอะ ท่านช่วยฉันมามากแล้ว ฉันจัดการที่เหลือเองได้”

  โมลี่พยักหน้าเล็กน้อย พลังปีศาจของเขาลดลง เรือลำใหญ่ปรากฏขึ้นบนทะเลที่ไม่สงบสุขนัก โมลี่หลับไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ

  ในขณะนั้น มู่หวู่ซวงและอี้เซิง แม้ว่าจะไม่ต้องรับมือกับสายฟ้าลงโทษสวรรค์ แต่ก็จ้องมองหวงจิ่วเย่ด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตร เช่นเดียวกับมือของหวงจิ่วเย่ที่ประสานกับซีเอ๋อร์ พวก

  เขาอยากจะตัดมือของหมอนี่จริงๆ ภาพของทั้งสองยืนเคียงข้างกัน ประสานมือกัน เผชิญหน้ากับสายฟ้าลงโทษสวรรค์ ทำให้พวกเขารู้สึกอึดอัด

  ในที่สุด พวกเขาก็ไม่ได้ทำอะไร และไม่ได้เข้าไปรบกวน พวกเขารออย่างเงียบๆ อยู่ข้างๆ จนกว่าสายฟ้าลงโทษสวรรค์จะหยุดลง

  มันเป็นไปไม่ได้ที่สายฟ้าจะฟาดลงมาเรื่อยๆ แบบนี้ มันไร้ประโยชน์อย่างสิ้นเชิง

  ในที่สุด เสียงฟ้าร้องที่น่ากลัวก็หายไป และเมฆฝนฟ้าคะนองที่กดดันบนท้องฟ้าก็สลายไปจากแดนปีศาจ

  เมื่อเมฆฝนฟ้าคะนองจางหายไป ทันใดนั้นพลังปราณอันหนาแน่นก็ปะทุขึ้นรอบตัวมู่เฉียนซี ก่อตัวเป็นพายุหมุน โดยมีมู่เฉียนซีอยู่ตรงกลาง

  พลังปราณที่หายไปก่อนหน้านี้กลับมา พลังที่คุ้นเคยเติมเต็มเส้นลมปราณและตันเถียนของเธอ

  พลังธาตุน้ำ พลังธาตุไฟ พลังธาตุลม และพลังธาตุมืดปะทุขึ้นเกือบพร้อมกัน

  พายุหมุนพลังปราณโปร่งใสเปลี่ยนเป็นสี่สีในทันที และนั่นยังไม่หมด—ยังมีพลังธาตุอีกสองอย่างคือ พลังธาตุแห่งมิติและพลังธาตุแห่งเวลา

  พลังปราณของเธอกลับมาแล้ว

  มู่หวู่ซวงและคนอื่นๆ ต่างดีใจกับมู่เฉียนซีอย่างแท้จริง (บทนี้

  ยังไม่จบ โปรดพลิกหน้าต่อไป)

  พลังปราณภายในร่างกายของมู่เฉียนซีหนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ หลังจากลบล้างพลังแห่งการลงโทษจากสวรรค์แล้ว มันไม่ใช่แค่เรื่องของการฟื้นฟูเท่านั้น

  เธอยังทะลุผ่านอุปสรรคสำคัญในคราวเดียว ทะลุไปสู่ระดับเซียนโดยตรง

  เธอเริ่มฝึกฝนเมื่ออายุเกือบสิบหกปี และถึงกระนั้นก็ยังฝึกฝนได้ไม่เกินหนึ่งปี แต่ด้วยอายุไม่ถึงยี่สิบปี เธอกลับทะลุระดับเซียนวิญญาณได้สำเร็จ

  ความเร็วในการฝึกฝนเช่นนี้ย่อมทำให้ทุกคนต้องตะลึง

  แม้แต่หมูหลินหลาง ผู้ที่คิดว่าตัวเองเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งในแดนเซียนเทียน ก็ยังดูด้อยกว่าอย่างเห็นได้ชัด ได้แต่รู้สึกอิจฉาและริษยา เมื่อ

  พลังวิญญาณของเธอฟื้นคืนและเธอทะลุระดับเซียนวิญญาณได้แล้ว พื้นที่สัญญาสัตว์วิญญาณที่ถูกผนึกไว้ก็เปิดออก และสหายทั้งสามที่หลับใหลอยู่ก็ตื่นขึ้น

  เสียงร้องของนกฟีนิกซ์ดังก้องไปทั่วทะเลอันไร้ที่สิ้นสุด ปีกสีดำกางออกบนท้องฟ้า

  นกฟีนิกซ์สีดำปรากฏขึ้นในอากาศ ออร่าของมันทรงพลังอย่างยิ่ง แรงกดดันจากสายเลือดสัตว์เทพโบราณอันสูงส่งของมันทำให้แม้แต่สัตว์อสูรในแดนอสูรก็ยังหวาดกลัว

  มันคือนกฟีนิกซ์หมึกดำ! ลิตเติ้ลอิงค์

  สัตว์เทพโบราณที่ปกติแล้วดุดัน กลับแปลงร่างเป็นนกสีดำตัวเล็กน่ารักในทันที บินตรงเข้าไปในอ้อมแขนของมู่เฉียนซี

  “ว้าาา ท่านอาจารย์ ลิตเติ้ลอิงค์คิดถึงท่านมาก!”

  สวรรค์รู้ดีว่ามันเป็นห่วงเจ้านายมากแค่ไหน เมื่อถูกบังคับให้หลับ ไม่สามารถออกไปติดต่อกับวิญญาณของเธอได้

  “โชคดีจัง ฉันได้เจอเจ้านายอีกแล้ว”

  มู่เฉียนซียิ้มและพูดว่า “ลิตเติ้ลโมโม ฉันขอโทษที่ทำให้เจ้าเป็นห่วง”

  “เหมียว!” แสงสีขาววาบขึ้น และแมวสีขาวราวหิมะก็ลงมาเกาะที่ไหล่ของมู่เฉียนซี

  “ไร้เทียมทานใต้ฟ้า ข้าคือผู้ครองอำนาจสูงสุดแต่เพียงผู้เดียว! ข้า จ้าวแห่งผู้ไร้เทียมทาน ได้ปรากฏตัวอย่างยิ่งใหญ่อีกครั้ง! ก้าวหน้าอย่างน่าประหลาดใจใช่ไหม?” เสียงเหมียวน่ารักถูกทำลายลงด้วยคำพูดที่หยิ่งผยองและไร้เดียงสานี้ มู่เฉียน

  ซีลูบขนที่นุ่มลื่นดุจแพรไหมของอินวินซิเบิลและหยิกหูมันพลางพูดว่า “อินวินซิเบิล นานแล้วนะที่เราไม่ได้เจอกัน”

  ”ท่านอาจารย์” อินวินซิเบิลถูฝ่ามือของมู่เฉียนซีเบาๆ

  “อินวินซิเบิลโกรธมาก โกรธสุดๆ! เธอถูกรังแก และฉันก็ช่วยเธอไม่ได้ ฉันทำได้แค่หลับไป” หางฟูๆ ของอินวินซิเบิลระเบิดออกเหมือนดอกไม้ไฟด้วยความโกรธ

  มันรู้สึกไร้เรี่ยวแรง ถูกครอบงำด้วยพลังที่ร้ายกาจแต่ไม่อาจต้านทานได้ ในขณะนั้น มันปรารถนาที่จะกลืนกินโลกทั้งใบเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งและปลดปล่อยตัวเองจากพันธนาการเพื่อช่วยเหลือเจ้านายของมัน

  ทีละตัว สัตว์ตัวเล็กน่ารักปรากฏตัวขึ้นใกล้กับมู่เฉียนซี สายตาของจิ่วเย่เปลี่ยนเป็นเย็นชาและอันตราย

  (จบตอน)