ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 109 มาเยือนยามค ่าคืน

เฮ่อจือหร่านยิ้มแล้วกล่าวว่า “ข้าขอบอกกับท่านตามตรง ข้าเดิน
ทางผ่านมาที่นี่ก็เพื่อไปเยี่ยมญาติ พรุ่งนี้ก็จะออกเดินทางแล้ว”
พูดจบ นางก็แสร้งท าเป็นมองไปรอบ ๆ ด้วยท่าทางลึกลับ ก่อนจะ
เอ่ยถามด้วยน ้าเสียงแผ่วเบาว่า “ท่านผู้เฒ่า ข้าได้ยินผู้คนพูดกันว่า
บุตรชายของท่านนายอ าเภอถูกคนท าร้าย เรื่องนี้เป็นความจริง
หรือไม่”
เมื่อได้ยินค าพูดของเฮ่อจือหร่าน ชายชราก็กวาดตามองอย่าง
ระมัดระวัง ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้แล้วพูดว่า “ในเมื่อคุณชายเป็น
คนต่างถิ่น ข้าก็จะเล่าเรื่องราวของอ าเภอผิงหยางให้ฟัง”
เฮ่อจือหร่านสนใจเป็นอย่างยิ่ง นางตั้งใจฟัง
ชายชรากล่าวเสียงเบาว่า “ซุนเจียเป่าเป็นบุตรชายคนเดียวของ
ท่านนายอ าเภอ เขาถูกตามใจมาตั้งแต่เด็กและถือตัวเพราะมีบิดาเป็น
นายอ าเภอ จึงก่อเรื่องเลวร้ายมากมายในอ าเภอผิงหยาง ชาวบ้าน
ต่างโกรธแค้นแต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรออกมา…ถ้าจะพูด ข้าก็ต้องขอชื่น
ชมแม่นางที่ลงมือในวันนี้จริง ๆ นางช่วยชาวบ้านอย่างพวกเราให้
ปลดปล่อยความขุ่นข้องใจ”
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายก าลังสนใจ ชายชราจึงหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะ
เล่าต่อ

“คุณชายคงจะเห็นตอนที่เข้าอ าเภอมาแล้ว ว่าการเข้าอ าเภอ
ผิงหยางต้องเสียเงินห้าเหวิน ถ้าเป็นคนที่ร ่ารวยเงินห้าเหวินก็คงไม่ใช่
เรื่องใหญ่อะไร แต่ส าหรับชาวบ้านธรรมดา การจะเข้าออกอ าเภอแต่
ละครั้งถือเป็นเรื่องยาก พวกเขาท างานหนักมาทั้งวัน ได้รับเงินมา
อย่างมากที่สุดก็แค่สิบห้าเหวิน เงินเหล่านี้เพียงพอแค่ค่ากินอยู่ของ
ครอบครัว เมื่อต้องจ่ายเพิ่มอีกห้าเหวินเพื่อเป็นค่าผ่านทาง ก็
เหมือนกับเป็นการบีบบังคับพวกเขา”
“โดยเฉพาะอย่างยิ่งชาวบ้านจากชนบทรอบ ๆ ที่เข้ามาท างานใน
อ าเภอ เพื่อประหยัดค่าผ่านทางวันละห้าเหวินนี้ ตอนกลางคืนพวก
เขาจะไม่ยอมกลับบ้าน แต่จะหาที่ไหนสักแห่งนอนพักค้างคืน”
ชายชราพูดพลางส่ายหน้าอย่างหมดหนทาง “ยุคสมัยเช่นนี้ช่าง
ไม่เอื้อให้ชาวบ้านได้มีชีวิตที่ดีเลย…”
เมื่อเห็นชายชราดื่มชาไปสองสามอึก เฮ่อจือหร่านจึงถามค าถาม
ส าคัญที่สุดออกไป
“ท่านผู้เฒ่า การเก็บค่าผ่านทางคนละห้าเหวินนี้ เป็นค าสั่งของ
ท่านนายอ าเภอหรือ?”
ชายชราถอนหายใจเหนื่อยหน่าย พลางมองส ารวจรอบทิศอีก
ครั้งก่อนจะกระซิบ “นอกจากท่านนายอ าเภอแล้วจะยังมีใครกล้า
ตัดสินใจแบบนี้อีกเล่า?”
“แล้วเงินที่เก็บนั้นเอาไปใช้ที่ใดบ้าง?” เฮ่อจือหร่านถามต่อ

ชายชรายิ้มขมขื่น “จะเอาไปใช้ที่ใดได้ ก็คงจะเก็บเข้าคลัง
ส่วนตัวของพวกเขานั่นแหละ”
แม้เฮ่อจือหร่านจะคาดเดาผลลัพธ์นี้ไว้แล้ว แต่การได้ยินกับหู
ตัวเองก็ยังพาให้รู้สึกโกรธอยู่ดี
มือน้อยที่วางอยู่ใต้โต๊ะก าแน่น ในใจยิ่งเกลียดชังความอยุติธรรม
ต่าง ๆ ในยุคสมัยนี้
เมื่อรู้ทุกอย่างที่ต้องการแล้ว เฮ่อจือหร่านก็ไม่ได้รั้งอยู่ต่อ
นางจึงลุกขึ้นกล่าวอ าลาชายชราและเดินออกจากร้านน ้าชาไป
ด้วยพลังของพื้นที่มิติ นางจึงไม่จ าเป็นต้องกังวลเรื่องหาโรงเตี๊ยม
อีกต่อไป สิ่งที่เฮ่อจือหร่านอยากท ามากที่สุดในตอนนี้คือ การลงโทษ
นายอ าเภอผู้ชั่วช้าและลูกชายของเขา
อย่างไรเสีย ค ่าคืนนี้ยังอีกยาวไกล ปล่อยให้ตัวเองอยู่เฉย ๆ ก็คง
เปล่าประโยชน์
เฮ่อจือหร่านเดินเล่นไปสักพักก็พบกับจวนของท่านนายอ าเภอ
เมื่อเห็นว่ายังเร็วเกินไป นางจึงเข้าไปในพื้นที่มิติ
ในที่สุดโม่จิ่วเยี่ยก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นนาง
กลับมา
แม้ว่าเขาจะเห็นความสามารถของเฮ่อจือหร่านมาแล้ว แต่ก็ยัง
กังวลว่านางจะพบกับอันตรายเมื่ออยู่ข้างนอกเพียงล าพัง

“เจ้าสืบอะไรมาได้บ้าง” โม่จิ่วเยี่ยถามด้วยความเป็นห่วง
เฮ่อจือหร่านเล่าทุกสิ่งที่ชายชราเล่าให้ฟังอย่างละเอียด และบอก
โม่จิ่วเยี่ยเกี่ยวกับแผนการของนาง
“หลังยามจื่อ ข้าจะไปเดินเล่นที่จวนของท่านนายอ าเภอสัก
หน่อย”
โม่จิ่วเยี่ยเข้าใจได้ทันทีว่าเฮ่อจือหร่านต้องการท าอะไร
เขาจงใจยืดตัวให้ยืนตรง เพื่อบอกว่าร่างกายตนเองไม่ได้เป็น
อะไร
“ข้าไปเป็นเพื่อนเจ้าด้วย”
“ไม่ได้หรอก ท่านยังบาดเจ็บอยู่ ข้าไปคนเดียวได้” เฮ่อจือหร่าน
ปฏิเสธอย่างชัดเจน ไม่เปิดโอกาสให้โม่จิ่วเยี่ยได้คัดค้านแม้แต่น้อย
ถ้าแค่เรื่องจัดการกับจวนนายอ าเภอเล็ก ๆ แบบนี้นางยังท าไม่ได้
ภายภาคหน้าคงต้องเอาตัวไม่รอดอีกแล้ว
อาศัยเวลาที่ว่าง เฮ่อจือหร่านลงมือท าอาหารด้วยตัวเอง นาง
เตรียมอาหารแสนอร่อยเอาไว้ให้คนสองคน
หนึ่งในนั้นก็คืออุ้งเท้าหมีตุ๋น อาหารจานโปรดที่นางใฝ่ฝัน
อยากจะกินมานาน
หม้ออัดแรงดันท าให้อุ้งเท้าหมีเปื่อยนุ่ม ซึมซับรสชาติเข้าไปใน
เนื้อ เพียงแค่เปิดหม้อ กลิ่นหอมก็ฟุ้งกระจายไปทั่ว

นอกจากนี้นางยังท าอาหารจานเล็ก ๆ อีกหลายอย่าง ส าหรับ
ฝีมือการท าอาหารของเฮ่อจือหร่าน โม่จิ่วเยี่ยยังเอ่ยปากชมไม่หยุด
ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่แม้ในใจจะรู้สึกว่ามันอร่อยมากแต่ชายหนุ่มกลับ
ไม่แสดงออกมา
“ถ้าเจ้าเปิดร้านอาหาร ด้วยฝีมือการท าอาหารแบบนี้ กิจการคง
จะรุ่งเรืองแน่นอน”
เฮ่อจือหร่านไม่มั่นใจในฝีมือการท าอาหารของตัวเองมากนัก แต่
กลับเชื่อมั่นในเครื่องปรุงเหล่านั้นในพื้นที่มิติมากกว่า
แม้จะเป็นมือใหม่หัดท าอาหาร แต่หากมีเครื่องปรุงมากมาย
ขนาดนั้น ก็สามารถท าอาหารรสเลิศได้เช่นกัน
โดยเฉพาะอย่างยิ่งในยุคโบราณที่ขาดแคลนวัตถุดิบ อาหารที่
ผู้คนรับประทานในชีวิตประจ าวันล้วนจืดชืด เพียงเพิ่มความแปลก
ใหม่ให้กับอาหารเล็กน้อย พร้อมกับปรับปรุงรสชาติก็จะกลายเป็น
อาหารเลิศรสได้
อย่างไรก็ตาม ด้วยนิสัยของเฮ่อจือหร่าน นางไม่มีความสนใจจะ
เปิดร้านอาหารเลยแม้แต่น้อย หรือหากจะท า นางก็อยากเป็นเพียง
เจ้าของกิจการที่อยู่เบื้องหลังเท่านั้น
หลังจากอิ่มหน าส าราญกันแล้ว สองสามีภรรยาก็พูดคุยกันอีก
สักพัก เฮ่อจือหร่านอ้างว่าโม่จิ่วเยี่ยต้องการพักฟื้น จึงให้เขากลับไป
พักผ่อนในห้องนอนก่อน

ส่วนตัวนางรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดลับส าหรับออกปฏิบัติการ
ยามค ่าคืน แล้วหายตัวออกไปจากพื้นที่มิติ
สถานที่ที่นางปรากฏตัวคือประตูด้านข้างของจวน เฮ่อจือหร่าน
สังเกตไว้แล้วว่าที่นั่นไม่ค่อยมีผู้คนสัญจรไปมา การเข้าออกจึง
ค่อนข้างปลอดภัย
หลังจากส ารวจอย่างละเอียดและพบว่าไม่มีอันตรายใด ๆ เฮ่อจื
อหร่านจึงน าโดรนขนาดเล็กออกมาจากพื้นที่มิติ พร้อมกับถือหน้า
จอแสดงผลเอาไว้ในมือ
นางกดปุ่มบนรีโมตคอนโทรล จากนั้นโดรนก็ค่อย ๆ ลอยขึ้นสู่
ท้องฟ้า
เฮ่อจือหร่านใช้รีโมตคอนโทรลบังคับโดรนไปมา พร้อมกับใช้
จอแสดงผลสังเกตการณ์แผนผังของจวน
หลังจากเข้าใจสถานการณ์คร่าว ๆ แล้ว นางวิ่งกระโดดข้าม
ก าแพงเข้าไปด้านใน
คาดว่าคนส่วนใหญ่ถูกส่งออกไปค้นหาคนที่ท าร้ายซุนเจียเป่า
วันนี้ในจวนจึงมีเพียงยามสองคนเท่านั้น
ยามทั้งสองดูเหมือนจะไม่ใช่คนขยันขันแข็งอะไร ตอนนี้ต่างหลบ
ไปงีบหลับอยู่ตรงมุม

ตามข้อมูลที่โดรนจับภาพได้ เฮ่อจือหร่านมุ่งหน้าไปยังลานกว้าง
แห่งหนึ่งก่อน
แม้จะเป็นยามดึกดื่น แต่ที่นั่นก็ยังคงสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ
เฮ่อจือหร่านปีนก าแพงเข้าไปอย่างคล่องแคล่ว จากนั้นกระโดด
ขึ้นบนหลังคาของเรือนหลัก ค่อย ๆ แงะกระเบื้องออกเพื่อมองดูด้าน
ใน
นางเห็นชายแก่คนหนึ่งอายุราวห้าสิบปี หัวล้านหูกาง ก าลังเดิน
ไปเดินมาพลางเอามือไพล่หลัง
ภายในห้อง มีสตรีอวบอ้วนวัยใกล้เคียงกับเขานั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียง
พลางเช็ดน ้าตา
ส่วนบนเตียงนอนคือคุณชายซุนเจียเป่าที่บาดเจ็บสาหัสอยู่
ใบหน้าของเขาถูกพันแผลจนดูคล้ายกับบ๊ะจ่าง ซ ้าตอนนี้เขาก าลัง
พลิกตัวไปมาด้วยความทรมาน
“ท่านพ่อ! เรื่องนี้จะปล่อยไปไม่ได้ ท่านต้องจับผู้หญิงคนนั้นมา
ลงโทษให้ได้นะ! ข้าจะท าให้นางอยู่อย่างตายทั้งเป็น!”
“ลูกแม่เจ้าไม่ต้องห่วง พ่อเจ้าส่งคนออกตามล่าตัวนางทั่วทั้ง
อ าเภอแล้ว ไม่มีทางที่นางจะหนีรอดไปได้แน่” ภรรยาของท่าน
นายอ าเภอลูบหลังปลอบโยนบุตรชายด้วยน ้าเสียงอ่อนโยน

“คนที่กล้าท าร้ายลูกข้าในอ าเภอผิงหยาง ต้องได้ให้เห็นดีกัน
แน่” ซุนหลินผู้เป็นนายอ าเภอกล่าวด้วยน ้าเสียงเย็นชา
ทันทีที่เขาพูดจบ สาวใช้สองคนเดินเข้ามาในห้อง แต่ละคนถือ
ถ้วยน ้าแกงมาในมือ
ภรรยาท่านนายอ าเภอรับถ้วยน ้าแกงมาถือเอง ก่อนจะค่อย ๆ
ป้อนให้ซุนเจียเป่าอย่างเอาใจ
เฮ่อจือหร่านมองเหตุการณ์ทั้งหมดจนเริ่มเบื่อ จึงหยิบยาสลบที่
ท าขึ้นเองออกมาจากพื้นที่มิติแล้วจุดไฟ ก่อนจะเป่าควันผ่านช่องบน
หลังคาลงมา
ไม่นานนัก คนทั้งหมดในห้อง รวมทั้งสาวใช้สองคนก็หลับใหลไป