ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 152 ถ้าสามีของพวกนางยังมีชีวิตอยู่ก็คงจะดี

เฮ่อจือหร่านพูดจบ บรรยากาศก็กลับมาคึกคักขึ้นอีกครั้ง
การท าตุ๊กตาเพียงตัวเดียวสามารถได้ค่าแรงถึงห้าร้อยเหวิน ท า
ให้คนในตระกูลเซี่ยและตระกูลฟางรู้สึกเหลือเชื่อมาก
แม้แต่ฮูหยินผู้เฒ่าที่อยู่ด้านหลังฝูงชนก็ยังรู้สึกสนใจ
หากท าตุ๊กตาได้วันละสองตัว ก็จะได้เงินถึงหนึ่งต าลึง นี่เป็น
วิธีการหาเงินได้อย่างง่ายจริง ๆ
นางเองก็อยากมีส่วนร่วมเพื่อช่วยเหลือค่าใช้จ่ายในครอบครัว
ด้วย
ฮูหยินฟางก้าวออกมาอีกครั้ง พูดอย่างจริงใจว่า “หลานสะใภ้ ผ้า
พวกนี้ดูแล้วคงไม่ใช่ของถูก ๆ เจ้าอย่ายอมขาดทุนเพียงเพื่อ
ช่วยเหลือพวกเราเลยนะ”
เฮ่อจือหร่านรู้ว่ามันจะเป็นเช่นนี้
เดิมทีนางตั้งใจจะให้ค่าแรงในการท าตุ๊กตากระต่ายแปดร้อยเห
วิน โชคดีที่นางบอกไปว่าห้าร้อยเหวิน ไม่เช่นนั้นคงจะต้องถูกสงสัย
แน่นอน
“ท่านป้าไม่ต้องกังวลหรอกเจ้าค่ะ ชาวต่างชาติเห็นข้าซื้อพวก
มันมามาก จึงคิดราคาไม่แพงนัก”

“แต่เจ้าท าเรื่องมากมายเพื่อคนอื่นมาพอแล้ว สมควรจะได้รับ
ก าไรบ้างสิ!”
เมื่อเห็นฮูหยินฟางพูดแบบนี้ ฮูหยินเซี่ยก็เข้ามาช่วยพูดอีกแรง
“ใช่แล้วหลานสะใภ้ เจ้าอย่าได้ท าให้ตัวเองล าบากเพื่อคนอื่น
เลย”
เฮ่อจือหร่านรู้ว่าทั้งสองเป็นห่วงนางด้วยใจจริง
นางจึงยิ้มและอธิบายให้พวกเขาฟังว่า “ท่านป้าทั้งสองไม่ต้อง
กังวล ข้าไม่ขาดทุนแน่นอน”
เพื่อไม่ให้ติดอยู่กับปัญหานี้ เฮ่อจือหร่านรีบน าผ้าออกมา
แจกจ่าย
ใครก็ตามที่ต้องการมีส่วนร่วมในการท าตุ๊กตา ก็จะได้รับวัสดุไป
คนละหนึ่งชุดก่อน เพื่อดูว่าฝีมือของพวกเขามีมากแค่ไหน
ในตอนนั้น พี่สะใภ้ใหญ่ถือตุ๊กตากระต่ายที่นางถือเล่นอยู่ในมือ
เดินเข้ามา
“น้องสะใภ้ ข้าคิดว่าการท าสิ่งนี้ไม่ยาก แค่ตัดผ้าให้ดีแล้วเย็บ
ด้วยมือก็พอแล้ว ข้าแค่อยากถามเจ้าว่า พวกเราสามารถแกะตุ๊กตา
ตัวนี้ออกและตัดตามขนาดของมันได้หรือไม่?”

“แน่นอนเจ้าค่ะ พี่สะใภ้แกะตุ๊กตาตัวนี้ออกได้เลย” แต่เดิมนางก็มี
แผนการแบบนี้อยู่แล้ว พอดีที่พี่สะใภ้ก็ฉุกคิดขึ้นได้เหมือนกัน เฮ่อจื
อหร่านจึงรู้สึกว่าตัวเองท างานสบายขึ้นไม่น้อย
เมื่อได้ยินเฮ่อจือหร่านพูดเช่นนั้น พี่สะใภ้ก็ดีใจอุ้มเจ้ากระต่ายหู
ยาวกับวัสดุไปเตรียมท า
คนอื่น ๆ เห็นดังนั้นก็พากันตามไป จุดที่เฮ่อจือหร่านยืนอยู่จึง
เงียบสงบลง
โม่จิ่วเยี่ยเห็นเหล่าสตรีจากไปจึงเข้ามาช่วยเฮ่อจือหร่านจัดการ
กับเสบียงอาหารจากพื้นที่มิติพวกนั้น
บุรุษจากตระกูลอื่นกับพวกเจ้าหน้าที่ที่เห็นว่าไม่มีอะไรท าก็เข้า
มาช่วยด้วย
พอพวกเขาเห็นอาหารที่ไม่เคยเห็นมาก่อนในกระสอบก็ถามด้วย
ความสงสัย
“น้องโม่ ของพวกนี้เป็นผักทั้งหมดเลยหรือ?” เผิงวั่งหยิบผักที่ไม่
เคยเห็นมาก่อนขึ้นมาพลางพลิกดู
เขาคิดในใจว่าตัวเองก็ออกท่องเที่ยวมามาก เหตุใดถึงไม่เคย
เห็นใครขายของพวกนี้
หรือว่าอีกฝ่ายจะซื้อมาจากชาวต่างชาติคนนั้น?

อีกอย่างยามนี้ก็เป็นช่วงเดือนสิบ แม้ว่าที่นี่จะยังไม่ถือว่าหนาว
มาก แต่จะยังสามารถปลูกผักสด ๆ เช่นนี้ได้อีกหรือ?
โม่จิ่วเยี่ยเองก็เรียนรู้วิธีการพูดของเฮ่อจือหร่านมาบ้างแล้ว
“พี่เผิง ที่นี่มีสินค้าหลายอย่างที่ขายโดยชาวบ้านที่แบกตะกร้า
หาบคานมา พวกเราเห็นว่าพวกมันสดมาก จึงไม่สนใจว่าเป็นผัก
อะไรและซื้อมาทั้งหมด”
เผิงวั่งไม่ได้รู้สึกสงสัยอะไร ไม่ว่าของพวกนี้จะแปลกแค่ไหน เขา
ก็เชื่อว่าเป็นของที่คนทั้งสองออกไปซื้อมา
เพียงแต่เขารู้สึกอิจฉาความโชคดีของโม่จิ่วเยี่ยอยู่สักหน่อย
ท าไมตอนที่เขาออกไปข้างนอกถึงไม่เจอชาวบ้านแบกตะกร้า
หาบของพวกนี้มาขายบ้าง?
โม่จิ่วเยี่ยรู้สึกว่าค าอธิบายของตัวเองดีพอแล้ว เพื่อป้องกันไม่ให้
เผิงวั่งถามอะไรต่อ เขาจึงรีบหยิบมะเขือเทศลูกหนึ่งยัดใส่มือเผิงวั่ง
ทันที่
“พี่เผิง สิ่งนี้ข้าเพิ่งลองชิมมา มันทั้งเปรี้ยวทั้งหวาน อร่อยกว่า
ผลไม้เสียอีก”
เผิงวั่งไม่คิดสงสัย รับมะเขือเทศมาแล้วกัดค าใหญ่
“อืม! จริง ๆ ด้วย อร่อยมาก อร่อยกว่าผลไม้อีก” เผิงวั่งพูดพลาง
กินอีกค า

การกระท าของเขาพาให้คนรอบข้างหิวจนทนไม่ไหว
โม่จิ่วเยี่ยไม่ได้ล าเอียง เห็นใครมาก็แจกมะเขือเทศให้คนละหนึ่ง
ลูก
หลังจากกินเสร็จ ทุกคนต่างพากันบอกว่ามันอร่อยนัก อีกทั้งดู
จากท่าทางแล้วเหมือนพวกเขาจะยังไม่อิ่มท้อง
แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้นก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากขอมันจากโม่จิ่วเยี่ย
อีก
โม่จิ่วเยี่ยหยิบผักบางส่วนไปให้ตระกูลฟางและตระกูลเซี่ย ส่วน
ฝั่งเจ้าหน้าที่ เขาย่อมเข้าใจนิสัยของเผิงวั่งดี
ถ้ามีของอร่อยอะไร พวกเขาจะมาขอร่วมกินด้วยที่ตระกูลนี้ ไม่มี
ทางลงมือท าเอง โม่จิ่วเยี่ยจึงล้มเลิกความคิดที่จะส่งอาหารไปให้พวก
เขา
เฮ่อจือหร่านไม่รู้เรื่องงานฝีมือเลย นางไม่สนใจด้วย หลังจาก
จัดการกับเสบียงอาหารเรียบร้อยแล้วก็กลับไปพักผ่อนในกระโจม
จนกระทั่งใกล้เวลาท าอาหารเย็น ข้างนอกก็ยังคงเงียบสงบ
เมื่อนางเดินออกมาจากกระโจมเพื่อไปตรวจสอบ ถึงได้ตระหนัก
ว่านางท าอะไรที่เหมือนยกหินทับเท้าตัวเองเข้าให้แล้ว
สตรีในบ้านรวมถึงฮูหยินผู้เฒ่า คนทั้งหมดรวมตัวกันและก าลัง
จดจ่ออยู่กับการท าตุ๊กตา

ดูเหมือนอาหารเย็นวันนี้จะต้องเป็นนางลงมือท าเองคนเดียวแล้ว
แต่เป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน อย่างไรเสียอาหารสดใหม่มากมาย
ขนาดนี้ พวกพี่สะใภ้คนอื่น ๆ อาจจะใช่พวกมันท าอาหารไม่เป็น
หลังเห็นเฮ่อจือหร่านไปท าอาหารเย็น โม่จิ่วเยี่ยก็อาสาจะไปช่วย
ก่อไฟ
เขาชอบรสชาติอาหารที่ภรรยาท ามากที่สุด แต่เสียดายที่มันจะ
ให้นางล าบากเกินไป จึงไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องนี้
วันนี้มีวัตถุดิบดี ๆ มากมาย และยังจะได้ทานอาหารแสนอร่อย
ฝีมือภรรยา แค่คิดเขาก็รู้สึกสบายใจนัก
ยิ่งไปกว่านั้น เขาก็ชอบชีวิตที่เรียบง่ายในตอนนี้มาก
แม้ว่าร่างกายของโม่ชูหานจะยังไม่หายดีทั้งหมด แต่หลังจาก
เฮ่อจือหร่านตรวจดูอย่างละเอียดถี่ถ้วน การเคลื่อนไหวในยามนี้ก็ไม่
มีข้อจ ากัดอะไรแล้ว
เขาเห็นน้องเก้าเป็นห่วงภรรยาจึงไปช่วยก่อไฟ ในหัวก็นึกถึง
ภรรยาที่ดีใจทุกครั้งเวลาเห็นของน่าอร่อย
คิดถึงตรงนี้ โม่ชูหานก็ตั้งใจจะไปดูว่าภรรยาของตัวเองต้องการ
ให้ตนช่วยเหลืออะไรหรือไม่
หลังจากศึกษาการเย็บตุ๊กตากว่าหนึ่งชั่วยาม ในที่สุดบรรดาสตรี
ทั้งหลายก็เข้าใจวิธีการท าตุ๊กตากระต่ายหูยาวอย่างถ่องแท้

ตอนนี้ในมือของพวกนางมีผลงานที่ท าเสร็จไปครึ่งหนึ่งแล้ว
แม้จะเป็นงานที่ยังไม่เสร็จสมบูรณ์ เหลือเพียงส่วนล าตัวของ
ตุ๊กตากระต่าย แต่โครงร่างบนส่วนหัวก็เห็นได้ชัดเจนแล้ว
โม่ชูหานเดินเข้าไป เห็นภรรยาก าลังเย็บหางกระต่ายอยู่
ท่าทางจริงจังของนางท าให้คนมองนึกเอ็นดู
ดังนั้นเขาจึงนั่งลงข้างกายภรรยาอย่างเงียบ ๆ
สะใภ้แปดมีสมาธิจดจ่อมาก ถึงขนาดไม่รู้ตัวว่าสามีมาอยู่ข้าง ๆ
แล้ว
โม่ชูหานเห็นว่าตัวเองถูกเพิกเฉยจึงตั้งใจกระแอมไอ
สะใภ้แปดได้ยินเสียงเขา จึงหันมามองแล้วยิ้มให้ “ท าไมท่านถึง
มาที่นี่เล่า?”
โม่ชูหานรับตุ๊กตาที่ท าเสร็จครึ่งหนึ่งจากมือภรรยามาดู แล้วเอ่ย
ชมว่า “เจ้าท าออกมาสวยมาก”
สะใภ้แปดเห็นว่าผลงานของตนได้รับการยอมรับจึงยิ้มจนตาหยี
“ข้าก็คิดว่ามันสวยมากเช่นกัน”
ปฏิสัมพันธ์ของคนทั้งสองดึงดูดสายตาของสตรีคนอื่น ๆ
ทุกคนต่างอิจฉาภรรยาของน้องแปด สามีที่เสียชีวิตไปแล้ว
กลับมามีชีวิตอีกครั้ง ถ้าสามีของพวกนางยังมีชีวิตอยู่ก็คงจะดี

แม้ในอนาคตจะต้องกินอยู่อย่างประหยัด แต่การมีคนคอย
แบ่งปันความสุขด้วยกันก็ดีกว่า
เหมือนกับน้องแปดและภรรยาของเขา…
การมาของโม่ชูหานท าให้เหล่าสตรีเสียสมาธิขณะท าตุ๊กตา จึง
สังเกตเห็นว่าน้องสะใภ้เก้าเริ่มเตรียมอาหารเย็นแล้ว
พี่สะใภ้ใหญ่ลุกขึ้นยืนก่อนจะเรียกทุกคนไปช่วย
ด้วยความช่วยเหลือของพวกพี่สะใภ้ เฮ่อจือหร่านจึงท าอาหาร
เย็นได้เร็วขึ้น