ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 151 วันนี้ข้าช่วยหางานให้ทุกคน

โม่จิ่วเยี่ยลูบศีรษะนางอย่างเอ็นดู รู้สึกยินดีที่ได้แต่งงานกับ
ภรรยาที่เข้าอดเข้าใจและมีน ้าใจเช่นนี้
ทั้งสองเดินต่อไปอีกสักพัก จนรู้สึกว่าออกมานานพอแล้ว จึงหา
สถานที่ปลอดผู้คนแล้วเข้าไปในพื้นที่มิติ
แต่เดิมคิดว่าการออกมาครั้งนี้แค่น าอาหารจากพื้นที่มิติกลับไปก็
พอ
ไม่คิดว่าจะบังเอิญท าการค้าเล็ก ๆ ส าเร็จด้วย
เฮ่อจือหร่านเปิดร้านค้าในแอปเถาเป่า ซื้อวัสดุที่สามารถท า
ตุ๊กตากระต่ายได้สองร้อยตัว
เมื่อซื้อของเสร็จเรียบร้อย ทั้งนางและโม่จิ่วเยี่ยก็ตื่นเต้นกันมาก
แม้วัสดุเหล่านี้จะไม่มีน ้าหนักมากนัก แต่เมื่อน ามารวมกันก็
เหมือนภูเขาลูกน้อย…
ดูเหมือนว่าพวกเขาจะต้องหาเกวียนมาบรรทุกพวกมันกลับแล้ว
ทั้งสองช่วยกันยัดวัสดุเหล่านั้นลงในกระสอบอย่างแน่นหนา ได้
ทั้งหมดห้ากระสอบใหญ่
เฮ่อจือหร่านเลือกซื้ออาหารอีกหลายถุง รวมถึงข้าวโพดสดที่
นางชอบที่สุด สุดท้ายก็ซื้อเนื้อสัตว์บางส่วนจากร้านค้าในเถาเป่า
ด้วย

นอกจากนี้ นางยังน าผักสด ๆ ออกมาบ้างเล็กน้อย
เมื่อเตรียมทุกอย่างพร้อมแล้ว เฮ่อจือหร่านก็ใช้จิตส านึกน าของ
เหล่านี้ออกจากพื้นที่มิติ นางคอยเฝ้าดูข้าวของ ส่วนโม่จิ่วเยี่ยรีบวิ่ง
ไปเช่ารถลาก
ไม่นาน โม่จิ่วเยี่ยก็เช่าเกวียนมาได้และช่วยกันกับคนขับขน
สิ่งของขึ้นเกวียน
เฮ่อจือหร่านกับโม่จิ่วเยี่ยหาที่ว่างแล้วนั่งลง รถเกวียนจึงค่อย ๆ
เคลื่อนตัวออกไป
คนที่รออยู่ในค่ายพักไม่คิดว่าทั้งสองจะออกไปซื้อของกลับมา
มากมายขนาดนี้ ต่างรีบเข้ามาช่วยยกขนของลงจากเกวียน
เมื่อยกของทั้งหมดไปไว้ในที่พักของพวกเขา คนจากตระกูลฟาง
และตระกูลเซี่ยต่างอยากรู้อยากเห็นว่าพวกเขาซื้ออะไรมาบ้าง
เฮ่อจือหร่านไม่ได้รีบเปิดถุงอาหาร แต่หยิบตุ๊กตากระต่ายที่มีขึ้น
ใหม่ในพื้นที่มิติออกมาก่อน
เมื่อเห็นตุ๊กตาตัวนั้น พี่สะใภ้ทั้งหลายและโม่หานเยี่ยก็รุมล้อมเข้า
มา
ดวงตาโม่หานเยี่ยเต็มไปด้วยความชื่นชอบกระต่ายหูยาวนี้อย่าง
ปิดไม่มิด
“พี่สะใภ้เก้า ตุ๊กตาตัวนี้สวยจังเลย”

เฮ่อจือหร่านถือโอกาสนี้ตั้งใจจะพูดเรื่องการท าตุ๊กตากระต่าย
“วันนี้ข้าหางานให้ทุกคนหาเงินได้แล้ว”
พอได้ยินว่ามีงานท า ดวงตาของทุกคนก็เปล่งประกายขึ้นมา
พี่สะใภ้รองรีบแสดงท่าทีก่อน “น้องสะใภ้เก้า ช่วงนี้ข้าได้ออก
ก าลังจากการเดินทาง ข้ามีแรงเยอะมาก ถ้าให้ซักเจ้าพวกนี้ก็ไม่มี
ปัญหาอะไรเลยนะ”
พี่สะใภ้เจ็ดก็เข้ามาพูดเสริม “น้องสะใภ้เก้า ข้าถนัดงานเย็บปัก
ถักร้อยที่สุด”
โม่หานเยี่ยจับแขนของเฮ่อจือหร่าน “พี่สะใภ้เก้า งานที่พวก
พี่สะใภ้ท าได้ หานเยี่ยก็ท าได้นะเจ้าคะ ข้าทนความล าบากได้”
เห็นแบบนี้ คนในตระกูลฟางกับตระกูลเซี่ยก็พากันเข้ามาร่วม
ด้วย
ฮูหยินฟางเอ่ยปากก่อน “หลานสะใภ้ ถ้ามีงานที่เหมาะกับพวก
เราด้วย พวกเราก็ยินดีจะท านะ”
เฮ่อจือหร่านยิ้มพลางมองไปรอบ ๆ แล้วชูตุ๊กตากระต่ายในมือขึ้น
“ถ้าข้าจัดหาวัสดุมาให้ พวกท่านสามารถท าตุ๊กตาแบบนี้ได้
หรือไม่?”

ทุกคนไม่ได้ตอบในทันที่ เพราะตุ๊กตาตัวนี้ดูเป็นของมี
คุณภาพสูง พวกเขาไม่กล้ารับรองว่าจะท าได้โดยไม่ได้ศึกษาอย่าง
ละเอียดก่อน
แต่เฮ่อจือหร่านคิดเรื่องนี้เอาไว้แล้ว
ในเถาเป่ามีหนังสือหลากหลายประเภทมาก นางสามารถซื้อ
หนังสือสอนท าตุ๊กตาได้ทันที่
แค่มีสิ่งให้เรียนรู้วิธีท า นางเชื่อว่าแม้แต่คนที่ไม่เคยจับเข็มกับ
ด้ายอย่างนางก็สามารถท าได้
อย่างเลวร้ายที่สุด นางยังสามารถแกะตุ๊กตากระต่ายส าเร็จรูปใน
พื้นที่มิติออกอย่างง่ายๆ แล้วตัดตามขนาดเดิม เชื่อว่าพวกผู้หญิงแค่
ศึกษานิดหน่อยก็จะเรียนรู้วิธีท าได้
พี่สะใภ้ใหญ่ก้าวเข้ามาข้างหน้า “น้องสะใภ้เก้า ขอข้าดูตุ๊กตาตัว
นี้หน่อยได้หรือไม่?”
เฮ่อจือหร่านส่งตุ๊กตากระต่ายไปให้นางทันที่ “พี่สะใภ้ดูได้ตาม
สบายเลย”
พี่สะใภ้ใหญ่ถือกระต่ายหูยาวพลิกดูไปมาอย่างละเอียด จากนั้น
ก็ถามว่า

“น้องสะใภ้เก้า การท าตุ๊กตาแบบนี้น่าจะไม่ยากนัก และเหตุผลที่
ท าให้มันดูสวยก็คือผ้าที่ใช้ ถ้าพวกเราไม่มีผ้าแบบนี้ แม้จะท าออกมา
ได้แต่ผลลัพธ์คงต่างออกไป”
เฮ่อจือหร่านยกยิ้ม พลางดึงกระสอบใบใหญ่ออกมา นางเปิด
กระสอบออก เปิดเผยผ้าขนสัตว์สีขาวต่อสายตาของทุกคน
เมื่อผ้าในกระสอบกระทบแสงแดด เหล่าสตรีซึ่งอยู่ในที่นั้นก็
อุทานด้วยความตื่นเต้น
“สวรรค์ มีเนื้อผ้าแบบนี้อยู่ด้วยจริง ๆ”
“มันต้องแพงมากแน่”
“ข้าเพิ่งเคยเห็นผ้าที่เหมือนกับขนสัตว์แบบนี้เป็นครั้งแรกเลย”
เหล่าสตรีมองมือของตนเองโดยไม่รู้ตัว หากไม่ใช่เพราะรู้สึกว่า
มือไม้ยังสกปรกอยู่ ตอนนี้พวกนางคงอยากเข้าไปลูบเนื้อผ้าขนฟูนั้น
เต็มที่
โม่หานเยี่ยกอดเฮ่อจือหร่านด้วยความตื่นเต้น
“พี่สะใภ้เก้า ท่านเก่งจริง ๆ ถึงกับซื้อเนื้อผ้าแบบนี้ได้”
เฮ่อจือหร่านรู้สึกว่าจ าเป็นต้องอธิบายค าถามนี้สักหน่อย เพราะ
สิ่งที่มาจากโลกอนาคต มันง่ายต่อการสงสัย
“พวกเราบังเอิญไปเจอชาวต่างชาติคนหนึ่งแถวท่าเรือ เขาก าลัง
ขายผ้านี้อยู่ ข้าจึงคิดว่าพวกเราอาจจะหาเงินจากมันได้ จึงซื้อติดมือ

มาบ้าง ชาวต่างชาติคนนั้นยังบอกว่า เขายังมีผ้าเช่นนี้อีกเยอะ แต่
เพราะพวกเราชาวต้าซุ่นยังไม่รู้จัก จึงท าให้เขาขายมันไม่ได้สักที่ ข้า
คิดว่า ถ้าการค้าของพวกเราครั้งนี้ประสบความส าเร็จ ก็จะไปซื้อผ้า
จากเขาอีก เพื่อหาเงินให้ได้มากขึ้น”
เฮ่อจือหร่านพูดแบบนี้ก็เพราะมีเหตุผล
นางคิดการณ์ไกลไปว่าถ้าหากการค้านี้สามารถด าเนินต่อไปได้
ช่องทางการน าเข้าสินค้าก็ต้องมีเหตุผลที่สามารถอธิบายได้
อย่างไรก็ตาม พวกสตรีที่ถูกเนรเทศเหล่านี้ล้วนเคยเห็นโลก
กว้างแค่สิ่งรอบตัวจากในเมืองหลวง แม้ไม่เคยพบเห็นชาวต่างชาติ
ด้วยตาตัวเอง แต่ก็เคยได้ยินจากปากคนอื่น
พวกนางรู้ว่าสิ่งของในมือชาวต่างชาติเหล่านั้นล้วนแปลก
ประหลาด อย่างเช่นผ้าผืนนี้ แม้พวกนางไม่เคยเห็นมาก่อนก็ไม่รู้สึก
แปลกใจนัก
เฮ่อจือหร่านเห็นว่าค าอธิบายของตนไม่ถูกสงสัยจึงพูดต่อว่า
“ข้าเพิ่งเจรจากับร้านปักผ้าในตลาดมาเมื่อครู่ พวกเขาตกลงจะ
รับซื้อตุ๊กตาที่พวกเราท าในราคาตัวละหนึ่งต าลึง”
“น้องสะใภ้เก้า เจ้าพูดจริงหรือ? แค่พวกเราท าตุ๊กตาแบบนี้ได้ ก็
จะขายได้ตัวละหนึ่งถึงสองต าลึงเชียว?” พี่สะใภ้รองอย่างเหลือเชื่อ
เฮ่อจือหร่านพยักหน้าอย่างหนักแน่น “แน่นอน!”

ฮูหยินฟางเห็นดังนั้นจึงรีบเข้ามาถาม “หลานสะใภ้ พวกเราคน
นอกขอร่วมท าด้วยได้หรือไม่?”
“แน่นอนว่าได้ วัสดุที่ข้าน ากลับมาวันนี้สามารถท าตุ๊กตาได้สอง
ร้อยตัว ต้องอาศัยทุกคนช่วยกันถึงจะท าได้หมด”
ฮูหยินฟางพูดอีกว่า “ผู้หญิงในบ้านข้าทุกคนเย็บปักถักร้อยเป็น
ถ้าหลานสะใภ้ไม่รังเกียจ พวกเราก็ช่วยได้”
คนตระกูลเซี่ยเห็นดังนั้นก็พากันบอกว่าตนเองก็อยากร่วมท า
ตุ๊กตาด้วย
เฮ่อจือหร่านเห็นว่าบรรยากาศก าลังจะวุ่นวายอีกครั้ง จึงรีบโบก
มือให้ทุกคน
“ทุกคนฟังข้าก่อน การท าตุ๊กตานี้ อันดับแรกคือคุณภาพต้อง
ผ่าน วัสดุมีค่า ห้ามท างานลวก ๆ เด็ดขาด อีกอย่าง ถ้าตุ๊กตาที่ทุก
คนท าผ่านมาตรฐาน ข้าจะจ่ายค่าแรงให้ตัวละห้าร้อยเหวิน”
ถึงแม้วัสดุเหล่านี้ส าหรับเฮ่อจือหร่านแล้วจะแทบไม่มีต้นทุนเลยก็
ตาม
แต่เพราะนางโกหกออกไปแล้ว หากบอกว่าวัสดุที่ซื้อมาจาก
ชาวต่างชาติมีต้นทุนต ่าเกินไป คงไม่มีใครเชื่อแน่นอน

แทนที่จะเป็นเช่นนั้น ทางที่ดีควรบอกราคาที่ทุกคนคิดว่า
เหมาะสมไปตั้งแต่แรกเสีย ก็จะสามารถหลีกเลี่ยงความน่าสงสัยที่ไม่
จ าเป็นเหล่านั้นได้