ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 21 การเก็บสมุนไพร

โม่จิ่วเยี่ยเคยสงสัยว่านางอาจไม่ใช่เฮ่อจือหร่านตัวจริง
แต่เมื่อเห็นภำพที่ทั้งพ่อตำและแม่ยายมาส่งนางเมื่อครู่ เขำก็
สามารถยืนยันได้ว่า นี่คือบุตรสาวแท้ ๆ ของตระกูลเฮ่ออย่ำงแน่นอน
ขณะโม่จิ่วเยี่ยกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น เฮ่อจือหร่านก็เริ่มค้นหางูใน
พงหญ้ำอย่ำงระมัดระวัง
ถึงแม้งูสามเหลี่ยมจะมีพิษร้ำยแรง แต่มันเป็นของมีค่ำมาก หาก
เจอตัวได้มากกว่านี้ก็คงจะดี
เมื่อถึงตอนนั้น นางจะหาโอกำสสกัดพิษจากงูสามเหลี่ยมออกมา
แล้วทำเป็นยาพิษสาหรับป้องกันตัว
คนจากตระกูลอื่น ๆ เพิ่งเห็นเฮ่อจือหร่านกับเจ้ำหน้ำที่สังหารงู
แล้ว
พวกเขำจึงคำดเดำได้ว่าในบริเวณนี้อาจยังมีงูออกมาอีก บรรดำ
สตรีและเด็ก ๆ บำงคนถูกเรื่องนี้ทำให้ตกใจจนร้องไห้คร ่ำครวญ
บุรุษที่กล้ำหาญอดรนทนไม่ได้ จึงทำตำมเฮ่อจือหร่าน หากกิ่งไม้
ใหญ่และแข็งมา ก่อนจะค้นหาตำมพงหญ้ำใกล้ ๆ เพื่อป้องกันไม่ให้
ถูกงูกัดตอนกลางคืนขณะที่กำลังหลับ

เจ้ำหน้ำที่ไม่ได้ห้ำมปรามการกระทำของเหล่านักโทษ ในเมื่อ
พวกเขำก็ต้องค้ำงคืนที่นี่ด้วยเช่นกัน ถ้ำทำให้บริเวณนี้ปลอดภัยขึ้น
ได้ ก็ไม่มีอะไรต้องไปขัดขวาง
เพียงแต่ กลุ่มนักโทษห้ำมอยู่นอกสายตำของพวกเขำ
จริง ๆ แล้ว การที่เฮ่อจือหร่านค้นหาว่ายังมีงูอยู่อีกหรือไม่นั้น
เป็นเพียงหนึ่งในจุดประสงค์ของนางเท่านั้น
เมื่อครู่ตอนที่นางยืนโต้เถียงกับเจ้ำหน้ำที่ นางกลับพบว่ามี
สมุนไพรอยู่ในพงหญ้ำโดยรอบ
ระหว่างการเดินทำงถูกเนรเทศ ยากจะรับประกันได้ว่าคนใน
ครอบครัวจะไม่เจ็บป่วย นางไม่สามารถหยิบยาจากยุคสมัยใหม่ใน
พื้นที่ของมิติมารักษำพวกเขำได้ตลอดไป
เพราะหากถูกคนสงสัยขึ้นมา นางก็ต้องเปลืองสมองคิดหาวิธี
อธิบำยอีก
ส่วนสมุนไพรที่เก็บมาได้นั้นแตกต่ำงกัน เพราะเป็นสมุนไพรที่
ผ่านสายตำตรวจสอบมาแล้ว
ถึงแม้สมุนไพรเหล่านี้จะไม่สามารถรักษำโรคได้ตรงจุด แต่นางก็
มีคำอธิบำยที่สมเหตุสมผลในการนายาเหล่านี้ออกมาจากพื้นที่มิติ
เฮ่อจือหร่านออกไปหาสมุนไพร ความเร็วในการค้นหาของนาง
จึงช้ำกว่าคนอื่นเล็กน้อย

พี่สะใภ้ทั้งหลายและโม่หานเยี่ยเห็นนางอยู่คนเดียว ต่ำงก็กังวล
ว่าหากนางเจองูเข้าจะเป็นอันตราย
พี่สะใภ้ใหญ่เริ่มนั่งไม่ติด
“ข้าจะไปดูน้องสะใภ้เก้ำสักหน่อย”
“ข้าก็จะไปด้วย”
“ข้าเองก็เช่นกัน”
พี่สะใภ้คนอื่น ๆ ลุกขึ้นยืนตำม
โม่หานเยี่ยมองฮูหยินผู้เฒ่ำ เห็นมารดำไม่ได้กล่าวคัดค้ำน นาง
จึงเข้าร่วมด้วย
ทุกคนวิ่งไปหาเฮ่อจือหร่าน เห็นนางใช้ชายเสื้อห่อหญ้ำกอง
ใหญ่
“พี่สะใภ้เก้ำ ไม่ใช่ว่าท่านไปตำมหางูหรือ เหตุใดถึงได้เก็บ
ต้นหญ้ำมามากมายขนาดนี้” โม่หานเยี่ยถำม
“ของพวกนี้เป็นสมุนไพรที่ใช้กันทั่วไป ข้าคิดว่าระหว่างทำง
อาจจะได้ใช้ จึงเก็บมาสักหน่อย”
โม่หานเยี่ยได้ยินว่าของเหล่านั้นเป็นพืชสมุนไพร ดวงตานางก็
เปล่งประกำยขึ้นมาทันที่
“พี่สะใภ้เก้ำ ท่านบอกว่าพวกนี้เป็นสมุนไพรทั้งหมดเลยหรือ”
เฮ่อจือหร่านพยักหน้ำ หยิบสมุนไพรขึ้นมาจากชายเสื้ออย่ำงไม่ใส่ใจ

แล้วอธิบำยอย่ำงใจเย็น “สิ่งนี้เรียกว่าขู่เตี๋ยจื่อ*[1] มีสรรพคุณแก้ร้อน
ถอนพิษ ส่วนสิ่งนี้คือผักกำดน้ำ นอกจากรักษำโรคได้แล้ว ยังนามา
ทำอาหารได้ด้วย…”
ยิ่งโม่หานเยี่ยฟังเฮ่อจือหร่านกล่าวก็ยิ่งรู้สึกสนใจ
“พี่สะใภ้เก้ำ สมุนไพรที่ท่านเล่ำมาข้าจดจำได้หมดแล้ว ข้าจะ
ช่วยท่านเก็บ”
แม้สะใภ้แปดจะไม่ได้ถำมไถ่เหมือนโม่หานเยี่ย แต่ก็ตั้งใจ
ฟังเฮ่อจือหร่านอธิบำยอย่ำงจริงจัง
“น้องสะใภ้เก้ำ พวกเราจะช่วยด้วย”
จนกระทั่งเจ้ำหน้ำที่เรียกให้ทุกคนกลับมา ยังไม่มีใครพบงู
สามเหลี่ยม แต่สตรีสกุลโม่สามารถเก็บพืชสมุนไพรกลับมาได้
มากมาย
ตอนนี้โม่หานเยี่ยลืมความไม่พอใจที่ไม่ได้กินหมั่นโถวไปแล้ว
นางกอดสิ่งที่หามาได้ไปอวดฮูหยินผู้เฒ่ำ
“ท่านแม่ ดูนี่สิ สมุนไพรพวกนี้ข้าเก็บมาเองทั้งหมดเลย”
ฮูหยินผู้เฒ่ำลูบหัวนางอย่ำงเอ็นดู
“พี่สะใภ้เก้ำของเจ้ำเป็นคนฉลาด ต่อไปเจ้ำต้องเรียนรู้จากนาง
บ้ำง”
“ข้าเข้าใจแล้ว”

ตอนนี้ยังไม่มืดนัก บรรดำพี่สะใภ้และโม่หานเยี่ยช่วยกันทำความ
สะอาดและคัดแยกสมุนไพรตำมวิธีที่เฮ่อจือหร่านบอก
คนจากตระกูลอื่น ๆ มองการกระทำของสตรีสกุลโม่อย่ำงนึก
รังเกียจ
“ข้าว่าคนสกุลโม่คงหิวจนเสียสติไปแล้ว ถึงได้เก็บหญ้ำป่ำมา
เยอะขนาดนี้ พวกนางคงไม่ได้ตั้งใจจะเอามากินใช่หรือไม่”
“ช่ำงใจกล้ำจริง ๆ ไม่กลัวเลยหรืออย่ำงไรว่าหญ้ำพวกนั้นอาจมี
พิษ”
“ถ้ำมีพิษก็ยิ่งดีสิ หากคนสกุลโม่กินของจนถูกพิษตำย ก็ถือว่า
เป็นการแก้แค้นให้พวกเราด้วย”
เนื่องจากระยะห่ำงไกลพอสมควร ทำให้เสียงของพวกเขำไม่ดัง
มาก คนสกุลโม่จึงไม่ได้ยิน
เฮ่อจือหร่านเพิ่งวางสมุนไพรที่ทุกคนช่วยกันเก็บมาเรียงไว้บน
พื้นโล่ง ก็ได้ยินเสียงตะโกนดังมาจากฝั่งของเหล่ำเจ้ำหน้ำที่
“หัวหน้ำ ท่านเป็นอะไรไป?”
“รีบมาช่วยกันเร็ว หัวหน้ำหายใจไม่ออกแล้ว…”
ทุกคนต่ำงมองไปยังเหล่ำเจ้ำหน้ำที่
เห็นพวกเขำหลายคนกำลังยืนล้อมเผิงวั่ง
“งูที่เพิ่งกัดเขำไปคงไม่ใช่งูพิษจริง ๆ หรอกนะ?”

เมื่อได้ยินคำถำมนี้ เจ้ำหน้ำที่ทั้งหลายก็นึกถึงคำเตือนของเฮ่อจื
อหร่านขึ้นมา
มีคนตัดสินใจฉับไว
“เร็วเข้า รีบอุ้มหัวหน้ำไปหาสตรีสกุลโม่ผู้นั้น”
เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับชีวิตคน พวกเจ้ำหน้ำที่จึงไม่กล้ำชักช้ำ รีบอุ้ม
เผิงวั่งวิ่งไปกลุ่มคนสกุลโม่ทันที่
คำพูดของเจ้ำหน้ำที่ ทุกคนในสกุลโม่ได้ยินกันทั้งหมด
สายตำของพวกเขำจับจ้องไปที่เฮ่อจือหร่าน
“สะใภ้เฮ่อ เจ้ำอย่ำฝืนนะ” ฮูหยินผู้เฒ่ำเอ่ยเตือน
หลังเฮ่อจือหร่านนาสตรีสกุลโม่ไปเก็บสมุนไพรเมื่อครู่ บำงทีนาง
อาจจะรู้เรื่องยาสมุนไพรบ้ำง
แต่การที่เผิงวั่งถูกงูพิษกัด ไม่ใช่ว่าแค่เพียงรู้ยาสมุนไพรเล็กน้อย
ก็จะรักษำได้
หากเผิงวั่งเสียชีวิตไป เพื่อจะหาคนมารับผิดชอบ เจ้ำหน้ำที่
เหล่านี้อาจจะเพ่งเล็งนางก็ได้
เฮ่อจือหร่านเข้าใจดีถึงเจตนาของแม่สามี
“ท่านแม่ไม่ต้องเป็นห่วง ข้าจะไม่ลงมือง่ำย ๆ หรอก”

ขณะกำลังเอ่ย เจ้ำหน้ำที่ก็แบกเผิงวั่งมาถึงจุดที่คนสกุลโม่อยู่
แล้ว
“เฮ่อจือหร่าน เจ้ำลองบอกวิธีแก้พิษงูของเจ้ำให้พวกเราฟังอีก
ครั้ง”
เฮ่อจือหร่านมองคนที่เข้ามาอย่ำงสงบนิ่ง ก่อนกล่าวช้ำ ๆ
“วิธีที่ข้าบอกไปนั้น ใช้ได้เฉพำะตอนที่เพิ่งถูกงูกัดเท่านั้น”
“ถ้ำเช่นนั้นตอนนี้เจ้ำคิดว่าควรจะทำอย่ำงไรล่ะ” เจ้ำหน้ำที่เริ่ม
ร้อนใจ
เฮ่อจือหร่านรู้ดีว่าหลังจากถูกงูสามเหลี่ยมกัดแล้ว คนจะยังไม่
สิ้นใจไวขนาดนั้น
ดังนั้น นางจึงจงใจเดินไปหาเผิงวั่งเชื่องช้ำ เพื่อให้พวกเจ้ำหน้ำที่
เริ่มร้อนรนยิ่งกว่าเดิม
และเป็นอย่ำงที่คำดไว้ หลังเจ้ำหน้ำที่เห็นท่ำทำงชักช้ำของนางก็
โมโหขึ้นมา
“เจ้ำรีบ ๆ หน่อย พวกเราต้องทำอย่ำงไรกันแน่”
เฮ่อจือหร่านถูกเร่งรัดแต่ก็ไม่คิดโกรธ นางจึงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม
“ตอนนี้พวกท่านมาขอให้ข้าช่วย แต่นี่คือท่ำทีของคนที่มาขอ
ความช่วยเหลือจากผู้อื่นหรือ”

เจ้ำหน้ำที่เหล่านี้เคยชินกับการข่มขู่นักโทษ เฮ่อจือหร่านจึงไม่
ทำตำมความต้องการของพวกเขำง่ำย ๆ
หนทำงยังอีกยาวไกล นางไม่อยากใช้ชีวิตไปวัน ๆ โดยต้องมอง
หน้ำคนที่ไม่ชอบใจแน่
นางต้องฉวยโอกำสนี้ทำให้พวกเจ้ำหน้ำที่เข้าใจชัดเจนว่า เฮ่อจื
อหร่านไม่ใช่คนที่จะยินยอมอยู่ใต้อาณัติผู้อื่นเพียงเพราะถูกขู่เข็ญ
จำงชิงเห็นท่ำไม่ดี คิดจะตะคอกใส่นางต่อ กระทั่งยกมือจับแส้ที่
คำดเอวไว้
โจวเหล่ำปำรีบห้ำมเขำไว้
“ชีวิตของหัวหน้ำสาคัญกว่า”
จำงชิงชะงักทันที่ จ้องมองเฮ่อจือหร่านอย่ำงเอาเรื่อง แต่ไม่ได้พูด
อะไร
โจวเหล่ำปำจึงลุกขึ้น “หากมีเงื่อนไขอะไร เชิญเจ้ำกล่าวมาได้
เลย”
เฮ่อจือหร่านไม่ได้รีบร้อนจะตั้งเงื่อนไข ในฐำนะแพทย์มืออาชีพ
สิ่งแรกที่นางต้องทำคือทำความเข้าใจอาการของคนไข้
[1] ขู่เตี๋ยจื่อ คือพืชสมุนไพรมีฤทธิ์บรรเทำอาการปวด ลดอาการ
บวม ขจัดความร้อน และล้ำงพิษ