ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 335 ชาวหนานเจียงสองคน

“น้องสะใภ้เก้า ข้าจะพาเจ้ากลับไปเดี๋ยวนี้”
แม้โม่ชูหานจะโกรธ แต่ก็ยังไม่ได้สูญเสียสติไปทั้งหมด เขาไม่
สามารถทิ้งน้องสะใภ้ที่ก าลังตั้งครรภ์ไว้ที่นี่คนเดียวได้
อีกทั้งเขายังเชื่อมั่นในความสามารถของน้องเก้า การจัดการกับ
ชาวหนานเจียงสองคนไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไร
แต่เฮ่อจือหร่านไม่ได้คิดเรียบง่ายเหมือนโม่ชูหาน
หากชาวหนานเจียงพวกนั้นเป็นคนที่ปรมาจารย์ซือเหมิงส่งมา
จริง ๆ ต่อให้วรยุทธ์อาจจะไม่เก่งกาจ แต่อย่างน้อยก็ต้องเป็นคนที่
เชี่ยวชาญการใช้พิษ
ไม่อย่างนั้น ด้วยนิสัยระแวดระวังของปรมาจารย์ซือเหมิง เขาคง
ไม่ส่งคนที่ไร้ความสามารถมาไกลถึงซีเป่ยเช่นนี้
ดังนั้น นางจึงหวังว่าพี่แปดจะพานางตามโม่จิ่วเยี่ยให้ทันโดยเร็ว
หากชาวหนานเจียงใช้กลอุบายอะไร การที่นางอยู่ด้วยก็จะเป็นการ
เพิ่มความปลอดภัยได้อีกขั้น
ทั้งสองคนนั่งรถม้าออกเดินทางไปทางหมู่บ้านซีหลิ่ง
เห็นท้องของน้องสะใภ้ที่โตขนาดนั้น แม้พี่แปดจะร้อนใจเพียงใด
ก็ไม่กล้าเร่งความเร็วของรถม้าจนมากเกินไป ได้แต่ขับไปอย่าง
นุ่มนวลเพื่อไม่ให้เกิดแรงสั่นสะเทือน

โชคดีที่ชาวหนานเจียงเดินเท้าไปยังหมู่บ้านซีหลิ่ง และไม่ได้ใช้
วิชาตัวเบาใด ๆ ระหว่างทางด้วย ความเร็วของพวกเขาจึงไม่ต่างจาก
การเดินเท้าของคนทั่วไป
รถม้าไล่ตามพวกเขาทันอย่างรวดเร็ว
ยามนี้ พวกเขาทุกคนอยู่บนเส้นทางที่มุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านซีหลิ่ง
สองข้างทางเป็นที่นาของหมู่บ้านใกล้เคียง ในเวลานี้ชาวบ้านต่างยุ่ง
อยู่กับงาน จึงแทบไม่มีผู้คนบนถนน
หลังได้ยินเสียงฝีเท้าม้า โม่จิ่วเยี่ยก็หันกลับไปมอง เห็นว่าเป็นพี่
แปดก าลังขับรถม้ากลับมา
เขากระโดดขึ้นไปนั่งข้าง ๆ พี่แปด
โม่ชูหานชี้ไปยังสองคนที่อยู่ข้างหน้าไม่ไกลแล้วถามว่า “เป็น
พวกเขาใช่หรือไม่?”
โม่จิ่วเยี่ยพยักหน้าเบา ๆ “อืม เป็นพวกเขา”
โม่ชูหานส่งสายบังเหียนให้กับโม่จิ่วเยี่ยบังคับม้า
“ข้าจะไปจับตัวพวกเขา”
แม้ว่าโม่ชูหานจะตามมาไม่ทัน โม่จิ่วเยี่ยก็ตั้งใจจะลงมือก่อนแล้ว
ที่นี่เป็นจุดที่มีผู้คนน้อยที่สุดบนเส้นทางกลับไปยังหมู่บ้านซีหลิ่ง
ดังนั้นโม่จิ่วเยี่ยจึงไม่ได้ขัดขวางพี่แปด ทว่าเขาก็ยังต้องเตือน
ประโยคหนึ่ง “ระวังพวกเขาจะใช้เล่ห์เหลี่ยมกับท่าน”

ถึงแม้โม่ชูหานจะเป็นคนใจร้อนที่สุดในบรรดาพี่น้อง แต่ก็เคย
พลาดท่าเสียทีให้กับชาวหนานเจียงมาแล้ว จึงย่อมต้องระวังเป็น
พิเศษ
“วางใจเถอะ! ข้าจะระวังตัว”
วรยุทธ์ของโม่ชูหานนั้นเก่งกาจที่สุดในบรรดาเหล่าพี่น้อง
เฮ่อจือหร่านเปิดม่านรถม้าขึ้นเล็กน้อย ก็เห็นว่าเขาใช้เวลาชั่ว
พริบตาไปอยู่ด้านหลังของชายชาวหนานเจียงสองคน
ชาวหนานเจียงเหมือนจะรู้สึกถึงความผิดปกติ และก าลังจะหัน
หลังกลับมาเผชิญหน้า แต่พี่แปดกลับตอบสนองได้รวดเร็วกว่า เขา
เตะคนหนึ่งกระเด็นออกไปด้วยเท้าเดียว จากนั้นก็คว้าตัวอีกคนที่
ก าลังจะล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อเร็วดุจสายฟ้าฟาด
โม่จิ่วเยี่ยก็สังเกตเห็นท่าทีของชาวหนานเจียงที่ก าลังจะหยิบบาง
สิ่ง เขากังวลว่าพี่แปดจะตกอยู่ในอันตราย จึงรีบหยุดรถม้าไว้ข้างทาง
แล้วกระโดดออกไปอย่างรวดเร็ว
การเคลื่อนไหวของสองพี่น้องรวดเร็วดุดัน ไม่เปิดโอกาสให้ชาว
หนานเจียงได้ตอบโต้แม้แต่น้อย
ทั้งสองจับกุมชาวหนานเจียงคนละคนได้เกือบจะพร้อมกัน
การที่ชาวหนานเจียงถูกจับได้ง่ายดายเช่นนี้ เหมือนจะเป็นเรื่อง
น่าเหลือเชื่อไม่น้อย

โดยเฉพาะเมื่อเผชิญหน้ากับใบหน้าหล่อเหลาที่ราวกับปกคลุม
ด้วยน ้าค้างแข็งของโม่จิ่วเยี่ย พวกเขาก็ชะงักอยู่กับที่ทันที่
ชาวหนานเจียงที่อายุมากกว่าสงบสติอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว
“พวกเจ้า…พวกเจ้าเป็นใคร กล้าท าเรื่องชั่วกลางวันแสก ๆ เช่นนี้
ข้าจะร้องเรียนกับทางการ”
ค าว่าร้องเรียนพาให้โม่ชูหานที่เดิมทีก าลังท าหน้าเคร่งเครียดอยู่
แทบจะหลุดหัวเราะออกมา
เขารีบไล่ตามน้องเก้ามา ดังนั้นจึงยังไม่ได้เปลี่ยนชุดเจ้าหน้าที่
ออก
“ข้าเองคือเจ้าหน้าที่ทางการ หากพวกเจ้ามีเรื่องร้องทุกข์อะไรก็
ว่ามาเถอะ” เขาพูดพลางยืดอกออกเล็กน้อย เผยตราสัญลักษณ์
‘เจ้าหน้าที่’ บนอกให้ชัดเจนยิ่งขึ้น
ชาวหนานเจียงเคยเห็นแต่ภาพวาดของโม่จิ่วเยี่ย แต่ไม่ได้
คุ้นเคยกับโม่ชูหาน
เมื่อจดจ าโม่จิ่วเยี่ยได้ พวกเขาจึงรู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมา จนท า
ให้ละเลยโม่ชูหานที่ลงมือเป็นคนแรก
หลังได้รับการเตือนเช่นนี้ ทั้งสองคนจึงสังเกตเห็นว่า ชายผู้นี้
สวมใส่เครื่องแบบของเจ้าหน้าที่ทางการของต้าซุ่นไม่ใช่หรือ?

“เจ้า…เจ้าเป็นเจ้าหน้าที่แล้วอย่างไร? พวกข้าไม่ได้ท าผิด
กฎหมายเสียหน่อย”
พอเห็นว่าชายผู้นั้นยังคงดื้อดึง โม่ชูหานก็ยิ่งรู้สึกขบขัน
อย่างไรก็ตาม เขากับโม่จิ่วเยี่ยต่างไม่คิดจะเสียเวลาพูดคุยกับ
พวกเขามากนัก
สองพี่น้องเข้าใจกันดี คนหนึ่งคนจัดการท าให้ชายชาวหนาน
เจียงทั้งสองสลบไป
เฮ่อจือหร่านเห็นเช่นนั้นก็ลงมาจากรถม้า บอกให้พวกเขาน าตัว
ชายชาวหนานเจียงขึ้นรถ
นางรู้ดีว่าแม้ที่นี่จะมีผู้คนสัญจรไปมาน้อย แต่ในยามกลางวัน
แสก ๆ ใครจะกล้ารับประกันว่าจะไม่มีคนผ่านมา
ยิ่งกว่านั้น สิ่งที่พวกเขาต้องการสอบถามคนล้วนเป็นเรื่อง
ส่วนตัว จึงจ าเป็นต้องระวังสักหน่อย
จากตรงนี้ไปถึงหมู่บ้านซีหลิ่งนับว่าไม่ไกลนัก โม่จิ่วเยี่ยพยุง
เฮ่อจือหร่านให้นั่งอยู่ด้านนอกรถม้า ส่วนโม่ชูหานใช้วิชาตัวเบาวิ่ง
ตามไปข้าง ๆ
หลังเข้าสู่หมู่บ้านซีหลิ่ง รถม้าก็ค่อย ๆ แล่นเข้าสู่ลานบ้านที่พวก
เขาเช่าอยู่

บังเอิญว่าพี่ที่ห้ากับพี่หกก าลังผ่าฟืนอยู่ในลานหน้าบ้าน เพียง
เห็นน้องเก้ากลับมาพร้อมกับน้องแปดที่ควรจะอยู่ที่ท างาน ในใจก็
รู้สึกสังหรณ์ไม่ดีทันที่
พี่ห้าวางขวานลงแล้วเดินเข้ามาถาม “น้องแปด เจ้ากลับมาท าไม
เสร็จงานจากที่ว่าการแล้วหรือ?”
เฮ่อจือหร่านรู้ว่าโม่จิ่วเยี่ยไม่คิดจะสอบสวนคนที่บ้าน และเป็นไป
ไม่ได้ที่จะพานางไปด้วย จึงกลับห้องของตนเองไป
โม่จิ่วเยี่ยเปิดม่านรถให้พี่ชายทั้งสองดู
“พี่ห้า พี่หก พวกข้าพบเจอชาวหนานเจียงสองคนนี้ก าลัง
สอบถามเรื่องหมู่บ้านซีหลิ่ง จึงจับตัวกลับมา”
ได้ยินว่าคนพวกนั้นเป็นชาวหนานเจียง พี่น้องสกุลโม่ก็รู้สึกแค้น
เคืองพร้อมกัน
พวกเขาเกลียดชังชาวหนานเจียงมากเพียงใดฟ้าดินเป็นพยาน
ได้ อีกทั้งชาวหนานเจียงมาที่เมืองอวิ่นก็เพื่อสอบถามเรื่องหมู่บ้านซี
หลิ่ง
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าพวกเขามาเพราะเรื่องสกุลโม่
“น้องเก้า เจ้าวางแผนจะจัดการกับสองคนนี้อย่างไร?” พี่ห้าถาม
“สองคนนี้ถูกข้ากับพี่แปดท าให้สลบ ไม่ช้าพวกเขาคงจะฟื้น ข้า
ตั้งใจจะพาพวกเขาไปสอบสวนที่ถ ้า”

พี่หกก็เห็นด้วย “ดี เรื่องนี้ไม่ควรรีรอ พวกเราไปกันเดี๋ยวนี้เลย”
หลังจากพี่น้องตกลงกันแล้ว พวกเขาก็พาสองคนนั้นไปยังถ ้าที่
เคยใช้เป็นที่พักรักษาตัวของเหล่าอดีตทหารเงียบ ๆ
โม่จิ่วเยี่ยเตรียมพร้อมรับมือกับชาวหนานเจียงมานานแล้ว ทันที
ที่พี่น้องโยนคนสองคนลงบนพื้น เขาก็เข้าไปค้นตัวอีกฝ่ายทันที่
สองคนนี้ค่อนข้างมีเงิน บนตัวพวกเขามีตั๋วเงินมูลค่าหนึ่งพัน
ต าลึง นอกจากนี้ยังมีขวดกระเบื้องขนาดเท่าหัวแม่มือสองสามใบ ดูก็
รู้ว่าข้างในนั้นต้องเป็นผงพิษหรืออะไรพวกนั้นแน่นอน
โม่จิ่วเยี่ยเก็บของสิ่งนั้นออกไป ไม่กังวลว่าพี่น้องจะตกอยู่ใน
อันตรายอีก เขาก้าวไปข้างหน้าและเตะชายสองคนอย่างแรงสองสาม
ที่ ชายชาวหนานเจียงทั้งสองจึงค่อย ๆ ฟื้นขึ้นมา
เมื่อพวกเขาเห็นคนสี่คนที่ดูน่าเกรงขามอยู่ตรงหน้า ร่างกายก็
ตอบสนองด้วยการพยายามถอยหนี
พี่หกและพี่แปดไม่ให้โอกาสพวกเขาได้ถอยหนี รีบพุ่งเข้าไปกด
ตัวคนทั้งคู่ไว้แน่น
“ถ้าไม่อยากเจ็บตัว ก็อย่าขยับ!”
ชายชาวหนานเจียงเชื่อฟังหลังจากได้ยินเสียงตะโกนของโม่ชู
หาน พวกเขาไม่กล้าขยับเลยแม้แต่น้อย ยังคงแกล้งท าเป็นนกกระทา
ต่อไป

ความจริงแล้ว ในใจของพวกเขาเริ่มคิดหาวิธีหลบหนี
ชายชาวหนานเจียงที่อายุมากกว่าเห็นว่าคนตรงหน้าไม่มีการ
เคลื่อนไหวต่อ จึงกลอกตาไปมาแล้วยื่นมือเข้าไปในอก
ผลคือการลูบครั้งนี้ว่างเปล่า ยาสลบที่พวกเขาพกมาเพื่อป้องกัน
ตัว ถูกคนค้นไปหมดแล้ว…
……………………………………………………………………………………
……………………………………………………………………………………………
……………………………………………………………………………………………
…………….
“**JEAGEIJ8**
เจอโค๊ดแล้วอย่าเพิ่งเมินเฉย โค๊ดนี้สามารถน ามากรอกเพื่อรับ
เหรียญได้ที่เว็บไซต์ Enjoybook
ไปที่โปรไฟล์ >> รหัสแลกรับ >> ใส่โค๊ดที่ได้ (ตัวพิมพ์ใหญ่)
ลุ้นรับเหรียญสูงสุด 100 เหรียญ ตั้งแต่วันนี้ – 30 ตุลาคม
ด่วน! ใครใช้โค๊ดก่อน ได้เหรียญก่อนนะ”