ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 368 พวกเจ้ากลับมาได้จังหวะพอดี

พี่เจ็ดรู้ว่าน้องสะใภ้เก้าสามารถถอนพิษกู่ได้ และนางน่าจะมี
ความรู้เกี่ยวกับหนอนกู่มากกว่า การมอบสิ่งนี้ให้นางจัดการ จึงเป็น
วิธีที่ท าให้เขารู้สึกสบายใจที่สุด
เฮ่อจือหร่านรับขวดกระเบื้องมา แล้วเขย่าข้างหูสองสามครั้ง
หากข้างในนี้เป็นหนอนกู่จริง และเป็นสิ่งที่คนโบกธงเลี้ยงดูไว้
นอกจากกู่หุ่นเชิดแล้ว หากเจ้าของตายไป หนอนกู่ก็ไม่มีทางมีชีวิต
อยู่ต่อไปได้
นางท าเช่นนี้ก็เพื่อต้องการยืนยัน หากหนอนกู่ตาย นางจะได้ยิน
เสียงกระทบกันเบา ๆ ภายในขวด กลับกัน หากหนอนกู่ยังมีชีวิตอยู่
มันจะหลบหลีกการถูกกระทบ
ผลคือ นางได้ยินตัวหนอนกู่กระทบกับขวด ดังนั้นจึงสรุปได้ว่า
หนอนกู่ตัวนี้ตายแล้ว
เฮ่อจือหร่านค่อย ๆ เปิดจุกขวดออก แล้วเทหนอนกู่ที่อยู่ข้างใน
ลงบนฝ่ามือ
หนอนกู่ตัวนี้มีสีน ้าตาลเหลือง จากรูปร่างภายนอกยืนยันได้ว่านี่
คือหนอนกู่ที่ยังไม่ได้รับการเลี้ยงดูจนโตเต็มที่ เนื่องจากหนอนกู่ยัง
ไม่โตเต็มวัย เฮ่อจือหร่านจึงไม่อาจระบุได้ทันทีว่าเป็นหนอนกู่ชนิดใด

ปัจจุบันหนอนกู่ยังไม่สามารถขยายพันธุ์เพื่อสร้างลูกหลานไป
ท าร้ายผู้อื่นได้ นั่นหมายความว่า คนโบกธงคนนั้นเป็นเพิ่งเลี้ยง
หนอนกู่ได้ไม่นาน
อย่างไรก็ตาม สิ่งนี้ยิ่งยืนยันว่าเขาเป็นชาวหนานเจียงอย่าง
แน่นอน
“พี่เจ็ด พี่แปด ต่อไปพวกเราต้องระวังให้มากขึ้นแล้ว ป้องกัน
ไม่ให้มีคนคิดร้ายลอบเข้ามาในหมู่บ้านซีหลิ่งอีก”
ความคิดของนาตรงกับพี่ชายสามีทั้งสองคนพอดี ไม่ว่าจะเป็น
หนานเจียงหรือชนเผ่าหมานอี๋ พวกเขาก็ล้วนหวาดระแวงสกุลโม่
เหมือนกัน
อีกทั้งการที่สกุลโม่ถูกเนรเทศมาที่นี่ก็ไม่ใช่ความลับอะไร หาก
ใครอยากรู้เรื่องราวของพวกเขาก็ย่อมหาทางแฝงตัวเข้ามาที่นี่
แต่ท าไมหนานเจียงถึงต้องลงแรงมากมายขนาดนี้?
หากอยากสืบข่าวเกี่ยวกับคนสกุลโม่ ก็แค่ส่งคนปลอมเป็นชาว
ต้าซุ่นมาก็พอแล้ว
เรื่องนี้ท าให้เฮ่อจือหร่านต้องครุ่นคิดให้ลึกซึ้ง
นางเห็นว่าพี่ชายสามีไม่ได้คัดค้านความคิดเห็นของตน จึงกล่าว
ต่อไปว่า

“ข้าสงสัยว่าชาวหนานเจียงต้องการสืบข่าวของสกุลโม่เป็นเรื่อง
หนึ่ง แต่สิ่งที่ส าคัญกว่านั้น คือพวกเขาต้องการยืมมือคนเผ่าหมานอี๋
ก าจัดสกุลโม่”
พี่เจ็ดพยักหน้า
“น้องสะใภ้เก้าวิเคราะห์ได้ถูกต้อง ดูเหมือนว่าพวกเราจ าเป็นต้อง
เตรียมการป้องกันโดยเร็วจริง ๆ”
ขณะที่เฮ่อจือหร่านก าลังจะพูดอะไรบางอย่าง จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียง
ฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากทางหมู่บ้าน
ทุกคนหันไปมองต้นเสียงพร้อมกัน
เห็นเพียงเถาหรานน ากลุ่มชายหญิง ทั้งเด็กและผู้ใหญ่วิ่งมาทาง
พวกเขา
เถาหรานคืออดีตผู้ใต้บังคับบัญชาของสกุลโม่ เขาถูก
ปรมาจารย์ซือเหมิงใช้วิธีการท าให้เป็นโอสถมนุษย์เพื่อรับใช้เขา
โชคดีที่เฮ่อจือหร่านช่วยถอนพิษให้
หลังจากร่างกายของอีกฝ่ายฟื้นฟูดีขึ้นแล้ว ก็ได้กล่าวลาจากไป
ครั้งนี้ผู้ที่กลับมายังหมู่บ้านซีหลิ่งพร้อมกับเขา คือเหล่าอดีต
ผู้ใต้บังคับบัญชาของสกุลโม่ที่ถูกปรมาจารย์ซือเหมิงเปลี่ยนให้เป็น
โอสถมนุษย์ด้วย

ดูจากกลุ่มคนทั้งหมด ก็เห็นได้ว่าครั้งนี้พวกเขามาลี้ภัยมากันทั้ง
บ้านจริง ๆ
เมื่อเห็นพวกเขา พี่เจ็ดกับพี่แปดก็เหมือนจะดีใจมาก ทั้งคู่เดิน
ออกไปต้อนรับ
“เถาหราน พวกเจ้ากลับมาได้จังหวะพอดีเลย” พี่แปดเป็นคนพูด
ตรง ๆ เมื่อครู่เขาก าลังคิดอยู่พอดีว่า ถ้าเถาหรานกับพวกกลับมาเร็ว
กว่านี้ก็คงดีไม่น้อย
ถ้ามีพวกเขาอยู่ด้วย การต่อต้านกับศัตรูภายนอกก็จะมีความ
ปลอดภัยเพิ่มขึ้นอีกชั้นหนึ่ง
ต้องรู้ไว้ว่า คนพวกนี้เป็นนักรบที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาอย่าง
แท้จริง พูดว่าหนึ่งคนสู้ได้ร้อยคนก็ไม่เกินจริง ผลลัพธ์คือเขาสม
ปรารถนาจริง ๆ ขณะก าลังนึกถึงเถาหรานและคนอื่น ๆ อยู่ในใจ อีก
ฝ่ายก็มาถึงพอดี
เถาหรานเพิ่งเข้ามาในหมู่บ้าน ก็พบว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงน า
คนมาจนถึงที่นี่
“คุณชายเจ็ด คุณชายแปด นี่เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
ภาพตรงหน้านี้คุ้นเคยเหลือเกินส าหรับพวกเถาหราน นี่มันไม่ใช่
สถานที่หลังผ่านการต่อสู้ดุเดือดมาหรือ?

ขณะเอ่ย เถาหรานก็ไม่ลืมที่จะส ารวจโม่หยวนเช่อและโม่ชูหาน
อย่างละเอียด เมื่อเห็นว่าพวกเขาไม่เป็นอะไร จึงรู้สึกโล่งใจไปไม่น้อย
เมื่อเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้ โม่ชูหานก็ไม่อาจปล่อยให้คน
สอบถามได้มากนัก เขาเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น รวมถึงการวิเคราะห์
ของพวกเขาให้ทุกคนฟัง
พอเถาหรานได้ฟังแล้ว เขาก็กล่าวด้วยความโกรธแค้น “คนพวก
นี้ช่างกล้าจริง ๆ คุณชายวางใจเถอะ ครั้งนี้พวกข้ามาพร้อมกับ
ครอบครัว และจะตั้งรกรากอยู่ที่นี่ถาวร พวกข้าไม่มีความสามารถ
อย่างอื่น แต่การฆ่าศัตรูด้านนอกนั้นไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไร”
เมื่อเห็นเช่นนั้น อดีตผู้ใต้บังคับบัญชาคนอื่นก็พากันก้าวออกมา
ข้างหน้า แสดงท่าทีเต็มใจที่จะอยู่ปกป้องที่นี่
ชีวิตครั้งที่สองของพวกเขาล้วนได้รับมาจากสกุลโม่ ก่อนจะจาก
ที่นี่ไปพวกเขาก็ได้ตัดสินใจแล้ว ว่าชาตินี้จะยอมสละชีพเพื่อสกุลโม่
เท่านั้น
โม่ชูหานตบไหล่ทุกคนด้วยความตื่นเต้น
“ดีมาก มีพวกเจ้าอยู่ ข้าเชื่อว่าบ้านเกิดของพวกเราจะต้อง
ปลอดภัยแน่นอน”
หลังการจัดการเรื่องของพวกชนเผ่าหมานอี๋ถูกมอบหมายให้เมิ่ง
ไห่หนิง พี่น้องสกุลโม่ก็ไม่ได้สนใจอีกต่อไป พวกเขาเรียกเถาหราน
และคนอื่น ๆ กลับไปพักผ่อนที่บ้านของตน

โชคดีที่เฮ่อจือหร่านลงมือรวดเร็ว ซื้อบ้านและที่ดินท ากินของ
ตระกูลชุยไว้ทั้งหมดแล้ว
ภายใต้การจัดการของพี่น้องสกุลโม่ พวกเถาหรานก็ถูกจัดสรร
ให้พักอาศัยในเรือนที่เป็นของครอบครัว
แม้เฮ่อจือหร่านจะคุ้นเคยกับเรื่องการรบ แต่นางรู้ดีว่าพี่ชายสามี
ทั้งสองคนล้วนผ่านร้อนผ่านหนาวมาก่อน การป้องกันและจัดการ
ย่อมไม่ใช่เรื่องยากส าหรับพวกเขา อีกทั้งยังอาจจะเก่งกาจกว่าตัว
นางเองเสียอีก
ดังนั้น ส าหรับการจัดการของพวกเถาหราน นางจึงไม่คิดจะเข้า
ไปยุ่งเกี่ยวมากนัก ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพี่ชายสามีจัดการก็พอ
เพราะวุ่นวายมาตั้งนาน ส าหรับนางที่ก าลังตั้งครรภ์แล้ว จึงรู้สึก
เหนื่อยล้าไม่น้อยเลยทีเดียว
นางเห็นว่าสิ่งที่ตนควรท าก็ท าเสร็จหมดแล้ว จึงลากร่างกายที่
อ่อนล้าไปพักผ่อน
เมื่อเห็นฝีเท้าหนักอึ้งของนาง ฮูหยินผู้เฒ่าก็รีบเดินเข้าไป
ประคอง
ฮูหยินผู้เฒ่ารู้ดีว่าเรื่องในวันนี้ ลูกสะใภ้เก้าล าบากตรากตร า
อย่างมาก หากนางไปจัดการตามสิ่งที่ตนเองวางแผนไว้จริง ๆ ชนเผ่า
หมานอี๋มากมายเช่นนี้ ลูกชายทั้งสองของนางก็คงยากจะรับมือได้
ยากยิ่งนัก

“ข้าต้องขอบคุณเจ้าแทนทุกคน”
ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวขอบคุณลูกสะใภ้อย่างจริงใจ ขณะเดียวกัน
นางก็รู้สึกสงสารเฮ่อจือหร่านมาก นางท้องโตขนาดนั้นทั้งยังตั้งครรภ์
เด็กแฝดอีก แต่กลับไม่ค านึงถึงตัวเองเพื่อทุกคน
เฮ่อจือหร่านยิ้มพลางตบมือของหญิงชราเบา ๆ
“ท่านแม่ ข้ามีขอบเขตของตนเอง ท่านไม่ต้องกังวลไปหรอก”
ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นสภาพเช่นนี้ของนาง จึงต่อว่าด้วยความ
หงุดหงิด “ยังจะบอกว่ามีขอบเขตอะไรอีก เจ้าเดินยังโซเซเลย”
“ฮ่า ๆ …ท่านแม่ ข้าแค่เหนื่อยนิดหน่อยเท่านั้น พักสักครู่ก็หาย
แล้ว” เฮ่อจือหร่านพูด แกล้งท าเป็นสบายอารมณ์
เมื่อถูกแม่สามีพยุงกลับห้องด้วยตัวเอง เฮ่อจือหร่านก็รีบมุดเข้า
ไปในพื้นที่มิติทันที่
ในตอนนี้นางหิวจนแทบทนไม่ไหวแล้ว ต้องการเติมพลังโดยเร็ว
ที่สุด
ในพื้นที่มิติมีทุกสิ่งที่ต้องการ หากไม่พอ นางยังสามารถซื้อใน
เถาเป่าได้
ไม่เพียงเท่านั้น พอนักสะสมตัวน้อยรู้ว่านางตั้งครรภ์ อีกฝ่ายยัง
ช่วยซื้ออาหารจากร้านอาหารระดับสูงในยุคปัจจุบันมาบรรจุขายให้

นางในราคาถูกหลายครั้ง ซึ่งท าให้เฮ่อจือหร่านได้ลิ้มรสอาหารอร่อย
ที่ไม่ได้กินมานานอย่างเต็มที่
ขณะที่นางก าลังเพลิดเพลินกับอาหารแสนอร่อยในพื้นที่มิติ เมิ่ง
ไห่หนิงกลับก าลังปวดหัวไม่น้อย
เมื่อเผชิญหน้ากับชาวชนเผ่าหมานอี๋จ านวนมาก พวกที่ตายไป
ก็จัดการได้ง่าย ใครใช้ให้พวกเขามาปล้นต้าซุ่นเล่า?
นี่คือบทลงโทษส าหรับการกระท าชั่ว แม้จะถูกสังหารก็ไม่น่า
แปลกใจเลย
อย่างไรก็ตาม ส าหรับผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่ ทั้งการตีและการลงโทษ
ล้วนไม่เหมาะสม
หากตี พวกเขาอาจบาดเจ็บจนไม่สามารถออกจากที่นี่ได้ หาก
ลงโทษ คนเหล่านี้ก็ไม่มีเงินติดตัว
แต่การปล่อยให้พวกเขาจากไปเช่นนี้ ก็ดูไม่สมเหตุสมผล
ในยามคับขันเช่นนี้ หูชงก็มาปรากฏตัวต่อหน้าเขา