ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 369 ยาดีส าหรับบ ารุงสุขภาพ

“ใต้เท้าเมิ่งก าลังล าบากใจเรื่องการจัดการกับคนเหล่านี้หรือ?”
เมิ่งไห่หนิงยิ้มขื่นพลางพยักหน้า “พวกเขาล้วนเป็นชาวบ้าน
ธรรมดา ไม่สามารถท าเหมือนทหารที่จะเจรจากับจักรพรรดิหมานอี๋
เพื่อแลกตัวด้วยทรัพย์สินได้ สถานการณ์ในตอนนี้ของชนเผ่าหมาน
อี๋ จักรพรรดิหมานอี๋คงอยากให้ประชาชนตายมากขึ้น เพื่อะได้
ประหยัดเสบียง”
ประเด็นนี้หูชงก็ไม่อาจปฏิเสธได้ เขาเดินเข้ามาเพียงเพราะคิด
หาวิธีที่จะช่วยแบ่งเบาภาระของเมิ่งไห่หนิง
“ข้ามีความคิดที่ยังไม่สมบูรณ์อยู่หนึ่งอย่าง จะเล่าให้ใต้เท้าเมิ่ง
ตัดสินใจดีหรือไม่?”
เมิ่งไห่หนิงก าลังปวดหัวกับเรื่องนี้ เมื่อเห็นหูชงมีวิธี จึงรีบถาม “พี่
หูมีวิธีดี ๆ อะไรหรือ?”
หูชงกล่าวอย่างเกรงใจว่า “ใต้เท้าเมิ่งคงเคยได้ยินมาแล้ว ตอนที่
ข้าอยู่ในเมืองหลวง ข้ามีกลุ่มคนงานก่อสร้างของตัวเอง”
เมื่อฟังถึงตรงนี้ เมิ่งไห่หนิงเหมือนจะนึกถึงบางอย่างขึ้นมาได้ “พี่
หูหมายความว่า ท่านตั้งใจจะรับคนเหล่านี้มาเป็นคนงานในกลุ่ม
ก่อสร้างของท่านหรือ?”

หูชงพยักหน้า “ข้ามีความคิดเช่นนั้นจริง ๆ ข้าเห็นคนเหล่านั้น
ผอมแห้งกันทุกคน คงจะมีชีวิตที่ไม่สู้ดีนัก อีกหนึ่งเดือน การก่อสร้าง
ที่นี่ก็จะเสร็จสิ้นแล้ว ต่อไปข้าตั้งใจจะยึดอาชีพก่อสร้างเป็นงานหลัก
การมีคนงานสักกลุ่มจึงเป็นสิ่งจ าเป็นอย่างยิ่ง”
เมิ่งไห่หนิงเข้าใจภูมิหลังของหูชง และรู้เรื่องราวหลายอย่าง
เกี่ยวกับเขาเป็นอย่างดี
เพียงแต่เขาคิดไม่ออกว่า ในเมื่อต้าซุ่นมีประชาชนอยู่มากมาย
เหตุใดเขาจึงเลือกที่จะรับคนจากชนเผ่าหมานอี๋ที่ไม่รู้ที่มาที่ไปมา
ท างาน?
“พี่หู เหตุใดท่านไม่สร้างกลุ่มก่อสร้างจากชาวต้าซุ่นของพวกเรา
เล่า?”
หูชงยิ้มพลางอธิบายต่อ “ข้าเองก็ตั้งใจจะจ้างชาวต้าซุ่นเช่นกัน
ในบรรดาคนที่ก าลังช่วยสร้างบ้านให้สกุลโม่นั้น มีบางส่วนที่ข้า
เล็งเห็นแล้ว ข้าเป็นคนค่อนข้างเข้มงวด ใครที่ท างานไม่ได้มาตรฐาน
ที่ข้าพอใจ ก็ย่อมไม่อาจรับเข้ากลุ่มก่อสร้างของข้าได้แน่ ยิ่งกว่านั้น
บ้านที่ข้าก าลังสร้างอยู่ตอนนี้ ออกแบบโดยฮูหยินเก้า นางไว้วางใจ
ข้าถึงเพียงนี้ ยอมมอบแบบที่ดีเยี่ยมให้ข้าเช่นกัน ข้าจึงก็ต้องรับรอง
ว่ามันจะไม่ให้มันรั่วไหลออกไปจากมือข้า”

“การจ้างชนเผ่าหมานอี๋เหล่านี้ก็มีความเสี่ยงที่เรื่องนี้จะรั่วไหล
จริง ๆ แต่ใต้เท้าเมิ่งคงไม่รู้ว่า ก่อนหน้านี้ข้าได้ปรึกษากับฮูหยินเก้า
ขอให้นางช่วยคิดค้นยาชนิดหนึ่ง”
“ยาชนิดนี้มีพิษไม่มาก แต่ต้องกินยาแก้พิษตามเวลาที่ก าหนด
ด้วยวิธีนี้ ข้าก็จะสามารถควบคุมให้คนเหล่านั้นให้จงรักภักดีต่อข้า
ได้”
ส่วนรายละเอียดของยา หูชงไม่ได้กล่าวถึง
แต่เดิมนั้นเขาไปหาเฮ่อจือหร่าน โดยหวังว่าจะสามารถใช้
ประโยชน์จากการสร้างบ้านแบบนี้ เพื่อร่วมมือหาเงิน
และหลังจากได้ปรึกษาหารือกันหลายครั้ง ในที่สุดก็ตกลงได้ว่า
ระหว่างเขากับเฮ่อจือหร่านจะแบ่งผลก าไรกันคนละครึ่ง
เมื่อมีสิ่งที่ช่วยหาเงินได้ เฮ่อจือหร่านย่อมไม่มีทางคัดค้าน อีกทั้ง
นางก็ไม่คิดจะปิดบังเรื่องการสร้างบ้านแบบนี้อยู่แล้ว ในเมื่อหูชงเต็ม
ใจ นางก็ยินดีจะช่วยเหลือ ขณะเดียวกันนางเองก็ได้ผลประโยชน์
แน่นอนว่านางหารือกับหูชงเกี่ยวกับปัญหาของกลุ่มก่อสร้างด้วย
และสุดท้าย ก็เป็นเฮ่อจือหร่านที่คิดแผนการเช่นนี้ขึ้นมา
นางสามารถปรุงยาพิษที่ต้องกินยาถอนพิษตามเวลาที่ก าหนด
ตามที่หูชงพูดถึงได้จริง

แต่ในฐานะคนที่มีจิตวิญญาณของคนยุคใหม่ นางไม่ต้องการใช้
วิธีนี้ควบคุมคนธรรมดา
นางจึงคิดค้นยาถ่ายชนิดที่ออกฤทธิ์ยาวนาน
ยาชนิดนี้ไม่มีอันตรายต่อร่างกายมนุษย์ ตรงตามที่บอกไป
ระยะเวลาออกฤทธิ์ที่ยาวนานคือหนึ่งร้อยวัน
เมื่อใครกินยานี้เข้าไป หากไม่ได้กินรอบที่สองหลังจากผ่านไป
หนึ่งร้อยวัน ในช่วงสองวันแรกจะรู้สึกปวดท้องเล็กน้อย และวันที่สาม
ก็จะเริ่มมีอาการท้องเสีย
หลังจากถ่ายท้องไปหลายครั้ง สารพิษในร่างกายก็จะถูกขับ
ออกมาจนหมด
ไม่เพียงเท่านั้น เฮ่อจือหร่านยังเพิ่มส่วนผสมที่ช่วยขับพิษลงใน
ยาเม็ดนี้ด้วย ไม่เพียงจะไม่ส่งผลกระทบต่อร่างกายของคนกิน แต่ยัง
ช่วยขับสารพิษที่สะสมอยู่ในร่างกายของพวกเขาออกมาได้อีกด้วย
อาจกล่าวได้ว่า นี่ไม่เพียงไม่ใช่ยาพิษ แต่ยังเป็นยาวิเศษที่หาได้
ยากส าหรับการบ ารุงสุขภาพ
แต่คนกินไม่มีทางค้นพบคุณสมบัติพิเศษของยานี้ พวกเขาจะคิด
ว่าตนเองไม่ได้กินยาเม็ดต่อไปจึงเกิดอาการพิษก าเริบแน่นอน
ด้วยยาชนิดนี้ หูชงมั่นใจอย่างยิ่งว่าจะสามารถท าให้คนงาน
เหล่านี้จงรักภักดีได้

เมิ่งไห่หนิงรู้สึกปวดหัวกับปัญหาของชนเผ่าหมานอี๋อยู่แล้ว แม้
วิธีการของหูชงจะไม่สมบูรณ์แบบส าหรับเขา แต่ก็ยังดีกว่าไม่มี
ทางออกเลย
“พี่หู ไม่ว่าจะเป็นชาวต้าซุ่นหรือชาวหมานอี๋ การที่พวกเขา
สามารถอยู่ที่นี่และท างานให้ท่านถือเป็นเรื่องดี แต่ข้าหวังว่าท่านจะ
ไม่ท าร้ายพวกเขาเด็ดขาด”
ในฐานะขุนนาง เขาให้ความส าคัญกับชีวิตของราษฎรมาก
เมิ่งไห่หนิงไม่มีทางจะเห็นแก่ผลประโยชน์ส่วนตัวแล้วไป
ช่วยเหลือคนไม่ดีให้ท าเรื่องเลวร้าย
หูชงรู้ว่าเมิ่งไห่หนิงห่วงใยชาวบ้านตารด า ๆ จึงรีบอธิบายว่า “ใต้
เท้าเมิ่งวางใจเถอะ ฮูหยินเก้ามั่นใจในการปรุงยาชนิดนี้มาก”
เมิ่งไห่หนิงเชื่อใจเฮ่อจือหร่าน ดังนั้น เมื่อได้ยินหูชงกล่าวถึงยา
ที่มาจากมือนางอีกครั้ง เขาก็รู้สึกสบายใจขึ้นมากอย่างบอกไม่ถูก
“หากเป็นเช่นนั้น พี่หูชงก็รอให้คนพวกนี้ตื่นขึ้นมาแล้วค่อย
จัดการเถิด!”
หูชงเห็นเมิ่งไห่หนิงไม่คัดค้าน จึงเอามือปิดปากไอเบา ๆ
“แค่ก ๆ …ใต้เท้าเมิ่ง ข้าต้องการเพียงห้าสิบคนเท่านั้น”

เมิ่งไห่หนิงถึงกับเบิกตา ผู้คนจากชนเผ่าหมานอี๋ตรงหน้ามีอย่าง
น้อยสามถึงสี่ร้อยคน แต่หูชงจะรับไว้เพียงห้าสิบคน แบบนี้จะต่าง
อะไรกับการคิดหาวิธีแก้ปัญหาไม่ได้เลยเล่า
หูชงเห็นสีหน้าของเมิ่งไห่หนิง ก็พอจะเดาได้ว่าเขาก าลังคิดอะไร
อยู่
“ใต้เท้าเมิ่งวางใจได้ ถึงแม้ข้าจะรับคนไว้ได้ไม่มาก แต่ก็มีวิธี
แก้ปัญหาอยู่”
เมิ่งไห่หนิงเลิกคิ้ว “พี่หูมีวิธีดี ๆ อะไรหรือ?”
“ข้าเข้าใจความหมายของใต้เท้าเมิ่งแล้ว ท่านคงรู้สึกไม่สบายใจ
ที่จะปล่อยคนพวกนี้กลับไปอย่างง่ายดาย แต่คนเหล่านี้ก็เป็น
ชาวบ้าน จะฆ่าให้ตายก็คงท าไม่ได้”
เมิ่งไห่หนิงพยักหน้าติด ๆ “เป็นเช่นนั้นจริง ๆ”
หูชงจึงกล่าวความคิดของตนเองว่า “ข้าเห็นว่าชนเผ่าหมานอี๋
เหล่านี้ก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นคนชั่วทั้งหมด หากมีอาหารให้กินอิ่มท้อง ใคร
เล่าจะอยากออกมาปล้นสะดมคนอื่นเช่นนี้ ต่อไปเมื่อพวกเขาตื่นขึ้น
มาแล้ว หากใต้เท้าเมิ่งไว้ใจข้า ก็มอบเรื่องนี้ให้ข้าจัดการเถอะ”
เมิ่งไห่หนิงไม่รู้ว่าหูชงมีวิธีการอย่างไร
แต่แค่สามารถไล่คนพวกนี้ไปได้อย่างราบรื่น และท าให้พวกเขา
ไม่กลับมาก่อเหตุอีกในภายหลัง เขาก็จะสบายใจแล้ว

“ได้ เช่นนั้นข้าจะมอบให้พี่หูจัดการ”
เมิ่งไห่หนิงไม่สงสัยในความสามารถของหูชงแม้แต่น้อย เพราะ
คนที่รับราชการในราชส านักมาหลายปี ย่อมต้องมีความสามารถใน
การจัดการอย่างแน่นอน
ยาสลบของเฮ่อจือหร่านไม่ใช่ชนิดที่ออกฤทธิ์นานนัก ชนเผ่า
หมานอี๋ที่หมดสติไปจึงเริ่มทยอยฟื้นขึ้นมาหลังจากผ่านไปประมาณ
หนึ่งชั่วยาม
ชาวหมานอี๋ที่เพิ่งฟื้นขึ้นมาต่างมีสีหน้างุนงง พวกเขาไม่รู้เลยว่า
เกิดอะไรขึ้น อีกทั้งยังถูกมัดด้วยผ้าคาดเอวของตัวเอง
เรื่องคนเมิ่งไห่หนิงได้มอบหมายให้หูชงจัดการทุกอย่างแล้ว เขา
จึงไม่ได้แสดงท่าทีใด ๆ
เหล่าเจ้าหน้าที่ที่เพิ่งมาถึงก็ยืนอยู่รอบ ๆ เมิ่งไห่หนิงตลอดเวลา
หากใต้เท้าไม่ออกค าสั่ง พวกเขาก็จะไม่มีการเคลื่อนไหว
หูชงเข้าใจความหมายของเมิ่งไห่หนิง จึงก้าวไปด้านหน้าของ
กลุ่มคนเหล่านั้น
เขาชี้ไปที่คนซึ่งไม่ได้ถูกท าให้สลบและกล่าวว่า “พวกเจ้าจง
อธิบายให้พวกเขาฟังเองเถอะว่าเกิดอะไรขึ้น”
เรื่องเช่นนี้ หากให้คนอธิบายเองย่อมจะชัดเจนกว่ามาก

……………………………………………………………………………………
……………………………………………………………………………………………
……………………………………………………………………………………………
…………….
“**ZS1Z5EPJ**
เจอโค๊ดแล้วอย่าเพิ่งเมินเฉย โค๊ดนี้สามารถน ามากรอกเพื่อรับ
เหรียญได้ที่เว็บไซต์ Enjoybook
ไปที่โปรไฟล์ >> รหัสแลกรับ >> ใส่โค๊ดที่ได้ (ตัวพิมพ์ใหญ่)
ลุ้นรับเหรียญสูงสุด 100 เหรียญ ตั้งแต่วันนี้ – 30 ตุลาคม
ด่วน! ใครใช้โค๊ดก่อน ได้เหรียญก่อนนะ”