ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 386 พวกเราพี่น้องจะไปพบกันที่บ้าน

ตามหลักแล้ว กู่หุ่นเชิดตัวลูกควรจะอาศัยอยู่ในหลอดเลือดแดง
ใหญ่บนแขนของร่างกายมนุษย์
อย่างไรก็ตาม หลังจากเขาเขย่ากู่แม่หลายครั้ง กลับไม่พบ
ร่องรอยของกู่ลูกอยู่บนแขนทั้งสองข้างของบิดาเลย
สิ่งนี้ท าให้โม่จิ่วเยี่ยสงสัยว่าอาจเป็นเพราะกู่แม่ตายไปแล้ว
แต่พอคิดไปคิดมา มันเป็นไปไม่ได้ หากกู่แม่ตาย ท่านพ่อคงไม่มี
ชีวิตรอดเช่นกัน
เมื่อคิดเช่นนี้ กู่ลูกในร่างของบิดาคงไม่ได้อยู่ที่แขนแน่นอน มิ
เช่นนั้น ด้วยร่างกายที่ผอมแห้งของเขา หากกู่ลูกขยับเพียงเล็กน้อย
ก็ย่อมสังเกตเห็นได้
พี่น้องคนอื่นเห็นโม่จิ่วเยี่ยไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ จึงกลั้นหายใจและ
จ้องมองเขา
ภายใต้สายตาของพี่ชายทั้งหลาย โม่จิ่วเยี่ยยังคงเขย่ากู่แม่ในมือ
ต่อไป แต่สายตาของเขาเปลี่ยนจากแขนของบิดาไปสังเกตส่วนอื่น
ของร่างกายแล้ว
ขณะที่เขาเขย่ากู่แม่และสังเกตอย่างละเอียด ในที่สุดก็พบว่ามี
ความผิดปกติเกิดขึ้นที่บริเวณหน้าอกของบิดา

ที่ว่าผิดปกตินั้น ส าหรับโม่จิ่วเยี่ยแล้วไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่ เพราะ
ตรงจุดนั้นเขาเห็นร่องรอยการเคลื่อนไหวของกู่ลูก
ต าแหน่งนี้ท าให้โม่จิ่วเยี่ยต้องสูดลมหายใจเฮือกใหญ่
พอเห็นท่าทีของน้องชาย พี่ชายทุกคนต่างสรุปได้ว่าอาการของ
ท่านพ่อไม่ค่อยดีนัก เพียงแต่ไม่รู้ว่าเพราะสาเหตุใดกันแน่
พี่รองทนไม่ไหวจึงถามออกมา “น้องเก้า อาการของท่านพ่อเป็น
อย่างไรกันแน่?”
โม่จิ่วเยี่ยเก็บขวดกระเบื้องที่บรรจุกู่แม่ไว้ แล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน
“ต าแหน่งของลูกกู่ในร่างของท่านพ่ออยู่บริเวณหัวใจ”
“เจ้าว่าอะไรนะ?” พี่หกตกใจมาก “ลูกกู่ของพี่ใหญ่กับพี่รองอยู่ที่
แขนชัด ๆ แล้วท าไมลูกกู่ของท่านพ่อถึงไปอยู่ตรงหัวใจเล่า?”
โม่จิ่วเยี่ยก็รู้สึกงุนงงเช่นกัน
เมื่อตอนที่เขาอ่านหนังสือ “ต าราแมลงพิษ” ในนั้นไม่ได้มีการ
กล่าวถึงเรื่องแบบนี้เลย
ทุกอย่างเหมือนกันหมด ไม่ว่าจะเป็นกู่หุ่นเชิดชนิดใด ต าแหน่ง
ของลูกกู่ล้วนอยู่ที่แขนทั้งสิ้น แล้วท าไมพอถึงคราวของบิดามันถึงได้
เปลี่ยนไปเล่า?
เป็นไปได้หรือไม่ว่าสิ่งที่อยู่ในตัวท่านพ่อไม่ใช่กู่หุ่นเชิด?
ชั่วขณะนั้นโม่จิ่วเยี่ยก็ไม่อาจคิดหาเหตุผลได้กระจ่าง

แต่เขายืนยันได้หนึ่งอย่าง นั่นคือต าแหน่งของกู่ลูกในร่างของ
บิดา อยู่ในต าแหน่งเดียวกับเลือดพิษในหัวใจของปรมาจารย์ซือเหมิง
สิ่งนี้ท าให้เขาอดนึกไม่ได้ว่าต าแหน่งของกู่ลูก อาจมีความ
เกี่ยวข้องกับกู่คู่กาย
แม้ว่าเขาจะพบต าแหน่งของกู่ลูกแล้ว แต่ก็ไม่กล้าลงมือถอน
หนอนพิษให้บิดาโดนไม่ระมัดระวัง
ในตอนที่ผ่าตัดเอาเลือดพิษออกจากหัวใจของปรมาจารย์ซือเห
มิง เขาก็พบว่าต าแหน่งนั้นอยู่ใกล้กับหัวใจมาก หากการผ่าตัดเกิด
ความผิดพลาดแม้เพียงเล็กน้อยก็จะท าให้เสียชีวิต
โชคดีที่ตอนนั้นเขาไม่รู้ถึงสถานการณ์เช่นนี้ จึงไม่มีความกังวล
และเอาเลือดพิษออกจากร่างของปรมาจารย์ซือเหมิง ท าให้ไม่เกิด
เรื่องผิดพลาดขึ้น
แต่ตอนนี้เมื่อต้องท าเช่นเดียวกันกับบิดาของตัวเอง โม่จิ่วเยี่ยก
ลับไม่กล้าลงมือจริง ๆ
ไม่ใช่ว่าเขาขี้ขลาด แต่เพราะต าแหน่งของหนอนกู่อยู่ใกล้หัวใจ
มากเกินไป และเขาก็ไม่ใช่หมอที่เชี่ยวชาญเหมือนภรรยา หากเกิด
ความผิดพลาดขึ้นมา บิดาก็จะเสียชีวิตทันที่
เขาไม่กล้าเอาชีวิตของบิดามาเป็นเดิมพัน

โม่จิ่วเยี่ยมองท่านพ่อที่ยังคงท าท่าทางซ ้า ๆ แล้วหันไปมองเหล่า
พี่ชายที่มีสีหน้าร้อนใจ
“ตอนนี้มีเพียงสองวิธีเท่านั้นที่จะช่วยท่านพ่อแก้พิษกู่ได้”
พี่ใหญ่ถามอย่างร้อนรน “วิธีอะไร?”
“วิธีแรกคือให้จิ้งจอกเฒ่าซือเหมิงควบคุมกู่คู่กาย และก าจัด
หนอนกู่ของท่านพ่อ ส่วนอีกวิธีคือ พวกเราต้องรีบกลับไปหมู่บ้านซี
หลิ่งให้เร็วที่สุด แล้วหาทางให้หร่านหร่านช่วย”
โม่จิ่วเยี่ยหยุดไปชั่วครู่ แล้วเอ่ยต่อ
“ซือเหมิงเป็นจิ้งจอกเฒ่าที่อยากให้พวกเราสกุลโม่ตายไปพร้อม
กัน อีกทั้งหากกู่คู่กายตกอยู่ในมือของเขา ใครจะรู้ว่าเขาจะท า
อะไรบ้าง”
โม่จิ่วเยี่ยเข้าใจถึงพลังของกู่คู่กายในมือของเจ้าของดี
แม้ว่าเมื่อแยกจากร่างของเจ้าของพลังจะลดลง แต่ผลลัพธ์ที่
เกิดขึ้นก็ไม่อาจมองข้าม
ยกตัวอย่างเช่น หากปรมาจารย์ซือเหมิงรับปากว่าจะช่วยถอน
พิษให้บิดา แต่เมื่อกู่คู่กายตกไปอยู่ในมืออีกฝ่าย กลับใช้กู่คู่กาย
สังหารกู่ลูกในร่างของบิดาทันที่ นั่นจะเป็นการสูญเสียที่ไม่คุ้มค่าสัก
นิด

ด้วยเหตุนี้ โม่จิ่วเยี่ยจึงไม่กล้าวางความหวังไว้กับปรมาจารย์
ซือเหมิง
“น้องเก้า เจ้าหมายความว่าวิธีที่ดีที่สุดที่จะถอนพิษกู่ให้ท่านพ่อ
ได้ คือการกลับไปหาภรรยาของเจ้าที่หมู่บ้านซีหลิ่งใช่หรือไม่” พี่หก
ถามตามความเข้าใจของตน
โม่จิ่วเยี่ยพยักหน้าจริงจัง “ขอรับ พวกเราท าได้เพียงวิธีนี้ การ
เร่งม้าเดินทางจากที่นี่ไปยังหมู่บ้านซีหลิ่งต้องใช้เวลาสามวัน พวกเรา
ท าได้เพียงภาวนาขอให้ร่างกายของท่านพ่อทนได้จนถึงตอนนั้น”
“ทนได้จนถึงตอนนั้น? หมายความว่าอย่างไร” พี่ใหญ่ถาม
โม่จิ่วเยี่ยถอนหายใจอย่างจนปัญญา “ตามประสบการณ์ของข้า
สภาพของท่านพ่อในตอนนี้ไม่น่าไว้วางใจมาก สิ่งที่จะพรากชีวิตของ
ท่านพ่อไปจริง ๆ ไม่ใช่กู่ในร่างกายของท่าน แต่เป็นร่างกายที่อ่อนแอ
ของท่านพ่อต่างหาก”
ตอนที่ออกจากบ้าน แม้ภรรยาจะเตรียมของฉุกเฉินไว้ให้
มากมาย และโชคดีที่มียากระตุ้นหัวใจติดมาด้วย ไม่อย่างนั้นบิดาคง
ไม่สามารถทนมาได้จนถึงตอนนี้
แม้เขาจะมองสภาพของบิดาออก แต่เขาก็ไม่สามารถรักษาได้
ก่อนจะได้พบกับเฮ่อจือหร่าน ก็ไม่มีอะไรรับประกันชีวิตของบิดาได้
เลย
นี่เป็นปัญหาที่ท าให้โม่จิ่วเยี่ยรู้สึกปวดหัวที่สุด

คนในครอบครัวก าลังจะได้กลับมาพร้อมหน้าพร้อมตากัน แต่
อาการของพ่อกลับน่าเป็นห่วงมาก
เมื่อได้ยินค าพูดของโม่จิ่วเยี่ย พี่รองก็ท าท่าเตรียมจะอุ้มบิดา
ขึ้นมา พลางกล่าวว่า “เช่นนั้นจะรออะไรอยู่เล่า พวกเราต้องรีบพา
ท่านพ่อลงจากเขาแล้ว”
แม้จะเป็นตอนกลางคืน และเส้นทางลงเขาจะเต็มไปด้วยอันตราย
แต่พวกเขาก็ไม่อยากเสียเวลาที่อาจช่วยชีวิตบิดาได้
โม่จิ่วเยี่ยก็คิดเช่นเดียวกัน
“อืม ไปกันเถอะ พาท่านพ่อลงจากภูเขาลูกนี้”
หลังจากพูดจบ เขามองพี่สามและพวกเหลียงห่าวที่นั่งอยู่บนพื้น
“อาการของพี่สามดีขึ้นมากแล้วเมื่อเทียบกับตอนที่ช่วยมา ข้า
คิดว่าพรุ่งนี้เช้าเขาจะสามารถเคลื่อนไหวได้คล่องแคล่ว”
พี่หกรู้ว่าน้องเก้าก าลังกังวลว่าระหว่างทางลงเขา อาจมีสิ่งมีพิษที่
พี่สามและคนอื่นรับมือไม่ไหว
เขาก้าวไปข้างหน้าและตบไหล่ของโม่จิ่วเยี่ย
“น้องเก้า เจ้ากับพี่ใหญ่พี่รองพาท่านพ่อลงเขาไปก่อนเถอะ ข้า
จะอยู่ที่นี่ ดูแลพี่สามกับคนอื่นเอง หลังพวกเขาเคลื่อนไหวได้ดีแล้ว
ข้าจะพาพวกเขาออกไปด้วยกัน”
โม่จิ่วเยี่ยพยักหน้า “ได้ ตอนนี้คงท าได้เท่านี้แล้ว”

ว่าแล้วเขาก็หยิบยาจ านวนหนึ่งออกมาจากอกเสื้อส่งให้พี่หก “นี่
คือยาถอนพิษ พวกท่านจะต้องใช้ตอนลงเขา”
พี่หกรับยามาแล้วเก็บไว้ด้วยความระมัดระวัง “หลังจากพวกเจ้า
ลงเขาไปพบกับพี่ห้าแล้ว ก็รีบกลับไปหมู่บ้านซีหลิ่งโดยเร็วที่สุด พวก
เราพี่น้องจะไปพบกันที่บ้าน”
“ได้” โม่จิ่วเยี่ยรับค า
หลังจากก าชับพี่หกเรื่องต่าง ๆ แล้ว จึงพาพี่ใหญ่ พี่รอง และบิดา
ลงเขาไปด้วยกัน
โชคดีที่เขาหยิบไข่มุกราตรีทั้งหมดออกมาจากสุสาน จึงเหลือไว้
ให้พี่สามกับคนอื่น ๆ ให้แสงสว่างในถ ้าสองสามลูก กลายเป็นของที่
ส าคัญที่สุดส าหรับการลงจากภูเขา
ด้วยประสบการณ์จากการขึ้นภูเขามา เหล่าพี่น้องพาบิดาลงเขา
มาได้โดยไม่ต้องใช้ความพยายามมากนัก
แม้จะเป็นเช่นนั้น เมื่อพวกเขาไปพบกับพี่ห้า ท้องฟ้าก็ใกล้สว่าง
แล้ว