ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 414 ส่งจดหมายถึงเมืองหลวง

แต่เฟ่ยหนานอวี่นั้นต่างออกไป เขาเป็นคนของหนานฉี ในเมือง
หลวงตอนนี้ นอกจากจักรพรรดิซุ่นอู่แล้ว เขาก็ได้รับการยอมรับ
อย่างเปิดเผยว่าเป็นจักรพรรดิองค์ต่อไป
เขาไม่มีทางท าเรื่องเช่นนี้ด้วยการใช้หนอนกู่ท าร้ายผู้อื่น
ดังนั้น แม้ว่าเขาจะน าหนอนกู่ออกมา ก็จะไม่ถูกผู้อื่นสงสัย
อีกทั้งเฟ่ยหนานอวี่ในตอนนี้ก็ถือว่าเป็นคนที่น่าเชื่อถือ ดังนั้น
การมอบหมายเรื่องนี้ให้เขาก็เท่ากับปล่อยให้หนานฉีท าโดยตรง
ในที่สุดโม่จิ่วเยี่ยก็เข้าใจแล้ว
“หร่านหร่าน เจ้าหมายความว่าหลังจากจักรพรรดิซุ่นอู่หาคนแก้
พิษกู่ได้แล้ว จะให้เสี่ยวไป๋เอากู่หุ่นเชิดเหล่านั้นส่งไปใช่หรือไม่”
“อืม ข้าคิดเช่นนั้น ตอนนี้มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะได้ผล”
นางเชื่อมั่นว่า แม้ผู้ใช้กู่ในยุคนี้จะมีทักษะสูงส่งเพียงใด หากไม่มี
กู่แม่ในมือ ก็คงไม่สามารถแก้พิษกู่ได้ส าเร็จ
“ได้ ข้าจะเขียนจดหมายถึงเฟ่ยหนานอวี่เดี๋ยวนี้ ให้เสี่ยวไป๋ออก
เดินทางทันที” โม่จิ่วเยี่ยพูดพลางเดินไปที่โต๊ะและหยิบพู่กันขึ้นมา
สุดท้าย เขาก็ไม่ลืมก าชับเฟ่ยหนานอวี่ว่าต้องดูแลเสี่ยวไป๋ให้ดี
ทั้งอาหารการกินต้องเลี้ยงดูอย่างดีที่สุด

โม่จิ่วเยี่ยเขียนจดหมายเสร็จ จึงเรียกเสี่ยวไป๋มา แล้วผูก
จดหมายไว้ที่ขาของมัน
นับตั้งแต่เสี่ยวไป๋ยอมรับโม่จิ่วเยี่ยเป็นเจ้านาย ทั้งคนทั้งนกก็
สร้างความรู้สึกผูกพันอันลึกซึ้งต่อกัน โดยเฉพาะการเดินทางไปช่วย
พ่อลูกโม่ฉิง เสี่ยวไป๋กับเขาแทบจะไม่ห่างกันเลย
โม่จิ่วเยี่ยลูบขนนุ่มนิ่มของเสี่ยวไป๋อย่างอาลัยอาวรณ์
“เสี่ยวไป๋ คราวนี้ต้องรบกวนเจ้าแล้ว น าจดหมายไปส่งที่เมือง
หลวง…”
หลังจากเจ้าของมอบหมายภารกิจเสร็จ เสี่ยวไป๋ก็บินขึ้นสูง โฉบ
วนเวียนอยู่เหนือศีรษะของโม่จิ่วเยี่ย ท่าทางเช่นนั้นเห็นได้ชัดว่ามัน
ไม่อยากจากไปเลย
ถึงแม้จะเสียดาย แต่ก็ไม่มีทางเลือก การช่วยคนส าคัญกว่า
เฮ่อจือหร่านพาตัวโม่จิ่วเยี่ยและเสี่ยวไป๋ออกจากพื้นที่มิติ
หลังจากป้อนอาหารให้มันอิ่ม จึงปล่อยให้มันบินจากไป
เสี่ยวไป๋บินเร็วมาก จากซีเป่ยไปเมืองหลวงใช้เวลาเพียงประมาณ
สองวันก็ถึงแล้ว
หวังว่าทุกอย่างจะด าเนินไปในทิศทางที่ดี ขุนพลอาวุโสจินยังมี
ชีวิตอยู่ จักรพรรดิซุ่นอู่สามารถหาผู้ใช้กู่ได้โดยเร็ว

เฮ่อฮูหยินเหนื่อยล้าจากการเดินทาง แต่เดิมตั้งใจจะฟังลูกสาว
นอนพักผ่อนอยู่ในห้องสักหน่อย
ใครจะรู้ อาจเป็นเพราะตื่นเต้นที่ได้พบุตรสาวเกินไป หรือเพราะมี
เรื่องมากมายในใจ นางจึงนอนไม่หลับ พลิกไปพลิกมา
เมื่อนอนไม่หลับก็ได้แต่ลุกขึ้นมา และเห็นเฮ่อจือหร่านกับสามีที่
เพิ่งส่งเสี่ยวไป๋บินไป
หลังเห็นมารดา เฮ่อจือหร่านดูตกใจเล็กน้อย
“ท่านแม่ ท าไมท่านไม่พักต่ออีกหน่อยเล่า”
“แม่นอนไม่หลับ เลยอยากออกมาดูสักหน่อย”
เฮ่อจือหร่านตั้งใจว่าวันนี้จะให้มารดาได้พักผ่อนอย่างสบายก่อน
พรุ่งนี้ค่อยพานางไปเดินดูรอบ ๆ เพื่อคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อม
พอเห็นว่าอีกฝ่ายนอนไม่หลับ ตอนนี้ก็ยังเหลือเวลาอีกพักใหญ่
กว่าจะถึงเวลาอาหารเย็น เฮ่อจือหร่านจึงตัดสินใจพานางออกไปเดิน
เล่นแถวนี้
โม่จิ่วเยี่ยรู้ว่าสองแม่ลูกไม่ได้พบกันนานเกือบปี คงมีเรื่องส่วนตัว
มากมายที่จะพูดคุย จึงไม่ได้ตามไปด้วย
มีแม่ยายอยู่ด้วย อีกทั้งยังอยู่ในอาณาเขตของตนเอง เขาจึง
ไม่ได้กังวลว่าเฮ่อจือหร่านจะตกอยู่ในอันตราย

เฮ่อฮูหยินเดินตามเฮ่อจือหร่านออกมาจากลานบ้าน สังเกตเห็น
ว่านอกจากเรือนที่พวกนางพักอยู่แล้ว ยังมีเรือนลักษณะเดียวกันอีก
หลายหลังเรียงรายอยู่ นางนับคร่าว ๆ มีอย่างน้อยสิบหลัง ไม่เพียงแต่
โครงสร้างของบ้านเรือนเหล่านั้นจะเหมือนกัน สิ่งส าคัญที่สุดคือ
หน้าต่างทั้งหมดล้วนประดับด้วยกระจก
ตอนนี้เฮ่อฮูหยินรู้สึกว่าพระพันปีช่างโง่เขลาเสียจริง เพียงแค่
กระจกชิ้นเล็ก ๆ ก็ถือว่าเป็นของล ้าค่า วันทั้งวันส่งนางก านัลไปเฝ้า
ดูแล กลัวว่าใครจะมาท าแตกโดยไม่ตั้งใจ แต่ผลคือสิ่งที่พระพันปีหวง
แหนนักหนา ที่นี่กลับมีให้เห็นอยู่ทั่วไป
ที่มาของกระจกนี้ยังคงน่าสงสัย เฮ่อจือหร่านไม่อยากให้มารดา
ใส่ใจเกี่ยวกับเรื่องนี้มากเกินไป
“ท่านแม่ ข้าจะพาท่านไปดูที่เลี้ยงสัตว์”
นอกจากบ้านของสกุลโม่แล้ว เฮ่อฮูหยินก็ถูกดึงดูดด้วยต้นไม้
ผลบนเนินเขา ดังนั้นนางจึงไม่ได้ตามไปยังที่เลี้ยงสัตว์กับเฮ่อจือห
ร่านทันที่
เมื่อนางอยู่ในเมืองหลวง เฮ่อเยวียนหมิงก็มักจะพานางออกไป
เดินเล่น
บนภูเขาของเมืองหลวง ต้นไม้ล้วนสูงใหญ่ แตกต่างจากที่นี่
อย่างสิ้นเชิง
“หร่านหร่าน ต้นไม้บนภูเขานี้ล้วนเป็นพันธุ์ไม้ของซีเป่ยหรือ?”

“ท่านแม่ ที่จริงแล้วภูเขาแห่งนี้ก็เป็นทรัพย์สินของสกุลโม่ ตอน
นั้นข้ากับสามีเห็นเรือสินค้าของชาวต่างชาติบรรทุกต้นกล้าผลไม้
มากมายที่หาไม่ได้ที่นี่ จึงซื้อมาปลูกบนภูเขานี้ทั้งหมด หากท่านแม่
สนใจ ข้าสามารถพาท่านไปดูได้”
โชคดีที่เฮ่อฮูหยินเติบโตมาในตระกูลใหญ่ในเมืองตั้งแต่เด็ก จึง
ไม่เข้าใจเรื่องการเพาะปลูกเลยแม้แต่น้อย
หากไม่เป็นเช่นนั้น นางคงจะบ่นว่าลูกสาวและลูกเขยไม่รู้จักการ
ใช้ชีวิต ต้นไม้จากต่างแดนจะดีแค่ไหนก็ตาม ก็ไม่ว่าจะปลูกได้ส าเร็จ
ทุกที่ ซื้อมาก็เท่ากับสูญเสียเงินเปล่า ๆ ไม่ใช่หรือ?
เพราะนางไม่เข้าใจ จึงไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้มากนัก
เฮ่อฮูหยินมองท้องกลมของบุตรสาว
“พวกเราเดินเล่นแค่ตีนเขาก็พอ ร่างกายเจ้าไม่สะดวก อย่าเดิน
ขึ้นที่สูงเลย”
เฮ่อจือหร่านตอบรับเสียงหนึ่ง แล้วพามารดาไปดูต้นไม้ผล
แม้ว่าต้นไม้ผลเหล่านี้จะถูกเลี้ยงดูให้โตในพื้นที่มิติก่อนจะน า
ออกมาปลูก แต่ปีแรกหลังจากปลูกก็ไม่สามารถท าให้เกิดผลไม้ได้ใน
ปีเดียวกัน
ดังนั้น สิ่งที่สองแม่ลูกได้เห็นจากต้นไม้ผลเหล่านี้ นอกจาก
รูปร่างภายนอกที่แตกต่างกันแล้ว เกือบทั้งหมดก็มีแต่ใบสีเขียว

แน่นอนว่ามันไม่ได้เป็นเช่นนั้นทั้งหมด เฮ่อจือหร่านที่มีสายตา
เฉียบคมจึงสังเกตเห็นว่าต้นเชอร์รีไม่กี่ต้นที่อยู่ใกล้ ๆ มีผลอยู่
เล็กน้อย
นี่เป็นสิ่งที่แม้แต่นางเองก็ไม่คาดคิดมาก่อน อีกทั้งผลเชอร์รีก็สุก
แล้ว ผลไม้ที่ทั้งใหญ่และแดงดูโดดเด่นมากท่ามกลางใบไม้สีเขียว
ด้วยมีพื้นที่มิติ เฮ่อจือหร่านสามารถกินอะไรก็ได้ตามใจชอบ
นางไม่ได้อยากกินเชอร์รีพวกนี้ แต่รู้สึกตื่นเต้นที่นางปลูกพวกมัน
ส าเร็จ
“ท่านแม่ รับมาดูสิเจ้าคะ นี่คืออิงเถาผลใหญ่ รสชาติเปรี้ยวอม
หวาน อร่อยมากเลย” เฮ่อจือหร่านไม่ได้เอ่ยชื่อเชอร์รี นางคิดว่าการ
เรียกมันว่าผลอิงเถาจะเข้ากับยุคนี้มากกว่า
บนภูเขาหลายแห่งมีต้นเชอร์รีป่า การเรียกแบบนี้จะท าให้ผู้คน
ยอมรับได้ง่าย
เฮ่อจือหร่านยกชายกระโปรงขึ้นแล้วเดินไปทางต้นเชอร์รีใหญ่ที่
ใกล้ที่สุด เฮ่อฮูหยินรีบเข้าไปประคองนางไว้
“หร่านหร่าน ให้แม่ท าเองเถอะ เจ้าคอยอยู่ตรงนี้”
เฮ่อฮูหยินพูดจบก็รีบเดินอ้อมบุตรสาวไปทางต้นผลไม้
เฮ่อจือหร่านรู้ว่าตนเองไม่ควรท าอะไรเกินตัว เพราะจะท าให้คน
ในครอบครัวเป็นห่วง จึงยืนรออย่างว่าง่าย

เฮ่อฮูหยินคิดว่าบุตรสาวใจร้อนอยากกินอิงเถาผลใหญ่ จึงจะรีบ
เก็บมาให้นางสักหน่อย
เฮ่อจือหร่านเห็นมารดาเด็ดเชอร์รีไปแล้วสองลูก จึงเอ่ยเสียงดัง
ว่า “ท่านแม่ ลูกนี้อร่อยมากเลย ท่านลองชิมดูสิเจ้าคะ”
เฮ่อฮูหยินไม่ค่อยสนใจสิ่งแปลกใหม่ แต่เมื่อเห็นบุตรสาวพูด
เช่นนั้น นางก็ไม่อยากท าลายความตื่นเต้นของบุตรสาว จึงใช้ผ้าเช็ด
มือเช็ดเชอร์รีแล้วหยิบใส่ปากหนึ่งลูก
เฮ่อจือหร่านยิ้มพลางสังเกตสีหน้ามารดา
คิ้วที่ขมวดอยู่ของเฮ่อฮูหยินค่อย ๆ คลายออก จากนั้นก็ยิ้ม
พลางกล่าวว่า “หร่านหร่าน อิงเถาลูกใหญ่นี้อร่อยจริง ๆ”
อร่อยยิ่งกว่าแตงโมและผลไม้อื่นที่เพิ่งกินไปเสียอีก
พอพูดจบ เฮ่อฮูหยินก็รีบร้อนเก็บผลไม้ต่อทันที่ ผลไม้ที่อร่อย
เช่นนี้ บุตรสาวและหลาน ๆ ของนางควรจะได้ลิ้มลอง