ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 457 ท่านพี่ ท่านอย่าตื่นเต้นไปเลย

เฮ่อฮูหยินที่เพิ่งถามออกไปก็รู้สึกเสียใจแล้ว
นางตื่นเต้นเกินไปจนลืมว่าอยู่ต่อหน้าเฮ่อจือหร่าน
ตอนนี้ได้รับการตือนจากฮูหยินผู้เฒ่าจึงรีบปิดปากตนเอง
“ค าพูดของหมอต าแยจ้าวมีเหตุผล การมองต าแหน่งของทารก
แฝดไม่ออกนั้นเป็นเรื่องปกติ”
พี่สะใภ้ทั้งหลายก็เห็นว่าสถานการณ์ไม่ค่อยดี จึงพากันฮูหยินผู้
เฒ่าทั้งสองและหมอต าแยจ้าวออกจากห้องของเฮ่อจือหร่านไป
พี่สะใภ้ใหญ่กล่าวขึ้น
“ในเมื่อหมอต าแยจ้าวบอกแล้วว่าน้องสะใภ้เก้าจะไม่คลอดวันนี้
พวกเราก็กลับไปพักผ่อนกันแต่เนิ่น ๆ เถอะ ให้น้องเก้ากับน้องสะใภ้
เก้าได้พักผ่อนเร็ว ๆ เก็บแรงไว้ให้คลอดหลานชายหลานสาวของ
พวกเราอย่างราบรื่น”
“ถูกต้อง พวกเจ้าทุกคนกลับไปพักผ่อนเถอะ” ฮูหยินผู้เฒ่าเห็น
ด้วย แล้วก าชับหลานเอ๋อร์
“เจ้าอยู่ที่นี่ หากมีความเคลื่อนไหวอะไรก็ให้รีบไปเรียกข้าทันที”
“ฮูหยินผู้เฒ่าวางใจได้เจ้าค่ะ หลานเอ๋อร์จะคอยเฝ้าอยู่ที่นี่เอง”
หลานเอ๋อร์รับค าพร้อมกับเดินตามกลุ่มคนออกไป พอออกจาก
ห้องก็ใส่ใจปิดประตูให้เรียบร้อย

เฮ่อจือหร่านเห็นทุกคนเดินออกไปหมดแล้ว แต่โม่จิ่วเยี่ยยังคง
ยืนเหม่อลอยอยู่ตรงนั้น
“ท่านพี่ ท่านอย่าตื่นเต้นไปเลย ข้าจะเข้าไปในพื้นที่มิติ
ตรวจสอบดูสักหน่อย”
โม่จิ่วเยี่ยได้สติกลับมาพอนางเอ่ยเช่นนั้น
เขารู้ว่าหลานเอ๋อร์ยังคงยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู ก าลังเตรียมจะไป
ก าชับสักหน่อยว่าพวกเขาต้องการพักผ่อน หากไม่มีเรื่องด่วนอะไรก็
อย่าให้ใครมารบกวน
แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ขยับตัว ก็ได้ยินเสียงของฮูหยินผู้เฒ่า
และเฮ่อฮูหยินอีกครั้ง
“หมอมาแล้ว ให้เขาช่วยดูอาการของหร่านหร่านก่อนเถอะ จะได้
พักผ่อนอย่างสบายใจ”
เฮ่อจือหร่านยิ้มจนใจให้โม่จิ่วเยี่ย แล้วจึงผงกศีรษะไปทางประตู
“ในเมื่อหมอมาแล้ว ถ้าไม่ให้เขาตรวจดู เกรงว่าคนในบ้านคง
นอนไม่หลับกันทั้งคืนแน่”
“อืม” โม่จิ่วเยี่ยตอบรับเสียงหนึ่ง แล้วเปิดประตูห้องจากด้านใน
ฮูหยินผู้เฒ่าและเฮ่อฮูหยินมาด้วยกัน ตามหลังพวกนางมีชาย
ชราที่อายุราวห้าสิบปีไว้หนวดเคราคนหนึ่ง
โม่จิ่วเยี่ยเชิญทุกคนเข้าห้อง

“ท่านหมอ รบกวนท่านช่วยตรวจดูลูกสะใภ้ของข้าด้วย”
เฮ่อจือหร่านนับตั้งแต่รู้ว่าตั้งครรภ์ นางก็ตรวจสภาพร่างกายของ
ตัวเองในพื้นที่มิติมาโดยตลอด ยังไม่เคยพบหมอของที่นี่เลย
นางอยากรู้ฝีมือของหมอในยุคนี้ด้วย จึงยื่นข้อมือออกไป
ท่านหมอวางกล่องยา นั่งลงบนเก้าอี้เพื่อจับชีพจรให้เฮ่อจือห
ร่าน ไม่นานนักก็เห็นเขาขมวดคิ้วอย่างหนัก
“นางก าลังตั้งครรภ์แฝดหรือ?”
“ภรรยาของข้าตั้งครรภ์แฝด ท่านหมอมีวิธีที่ดีหรือไม่?”
โม่จิ่วเยี่ยถามอย่างร้อนใจ
แต่เดิมเขาคิดว่าตนเองได้เรียนรู้วิธีการผ่าตัดคลอดมาแล้ว แต่
เมื่อนึกถึงว่าคนที่จะต้องผ่าคือภรรยาตัวเอง เขาจะต้องใช้มือถือมีด
กรีดท้องนาง พอนึกถึงภาพนั้น เขาก็รู้สึกหายใจไม่ออก
หากท่านหมอสามารถคิดหาวิธีให้ภรรยาคลอดได้อย่างราบรื่น ก็
จะช่วยลดขั้นตอนการผ่าคลอดลงได้ ด้วยวิธีนี้ ไม่เพียงแต่เขาเองจะ
ไม่ต้องแบกรับความกดดันอันมหาศาล แต่ผิวอันงดงามของภรรยาก็
จะไม่มีรอยแผลใด ๆ หลงเหลืออยู่
หมอลุกขึ้นยืน ส่ายหน้าอย่างหมดหนทาง
หมอคนนี้มีความเข้าใจมากกว่าหมอต าแยจ้าวมาก เขาไม่ได้พูด
อะไรในห้อง แต่เดินออกไปนอกประตูก่อน

ทุกคนเดินตามออกไป ยกเว้นเฮ่อจือหร่าน
หมอยืนอยู่ในลานบ้าน ไม่สนใจมองความงดงามของบ้านล้อม
ลานหลังนี้ เอ่ยด้วยน ้าเสียงหนักแน่นว่า “ดูจากชีพจรของนาง ทั้ง
มารดาและเด็กล้วนแข็งแรงดี”
“ท่านหมอ ท่านหมายความว่าภรรยาของข้าจะคลอดได้อย่าง
ราบรื่นแน่นอนใช่หรือไม่?”
เมื่อได้ยินประโยคนี้ โม่จิ่วเยี่ยแทบจะกล่าวได้ว่าดีใจจนดอกไม้
บานในอก ตราบใดที่ภรรยาและลูกทั้งสองแข็งแรงดี เขายังจะมีอะไร
ให้ต้องกังวลอีกเล่า?
แต่ไม่นาน ความรู้สึกอันน่ายินดีของเขาก็ถูกค าพูดของท่าน
หมอฉุดลงก้นเหว
“ข้าออกตรวจรักษามาหลายปี สตรีตั้งครรภ์แฝดก็ไม่ใช่ว่าไม่
เคยพบเห็น ก่อนคลอดทั้งมารดาและทารกล้วนแข็งแรงดี แต่คนที่
สามารถคลอดแฝดได้อย่างราบรื่นและปลอดภัยทั้งแม่ลูกนั้นมีน้อย
เหลือเกิน”
พูดจบ ท่านหมอก็เดินออกไปนอกลานบ้านพลางกล่าวว่า
“ร่างกายของนางไม่มีปัญหา การคลอดบุตรจะราบรื่นหรือไม่
ขึ้นอยู่กับโชคชะตาของนาง ถึงข้าจะอยู่ที่นี่ก็ช่วยอะไรไม่ได้ ดังนั้นข้า
จะไม่อยู่ที่นี่ไปนานกว่านี้”

ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นหมอจะจากไป จึงรีบก้าวมาขวางทาง
“ท่านหมอ ข้าขอร้อง ท่านช่วยอยู่ที่นี่ก่อน หากลูกสะใภ้ของข้า
เกิดเรื่องระหว่างคลอด ท่านจะได้ช่วยรักษาได้ทันท่วงที่ ท่านวางใจ
เถอะ เรื่องค่ารักษาพวกข้ายินดีจ่ายให้สอบเท่า เป็นอย่างไร”
นางเองก็ร้อนใจนัก แต่เดิมที่เชิญหมอมาก็เพื่อให้เฮ่อจือหร่านมี
หลักประกันเพิ่มขึ้นอีกตอนคลอด
หากหมอจากไป หากลูกสะใภ้นางประสบอันตราย พวกเขาก็คง
ไม่มีความหวังแม้แต่น้อยแล้วไม่ใช่หรือ?
เฮ่อฮูหยินน ้าตาไหลออกมาแล้ว นางแอบด่าจางซานและสามี
ของตนว่าท างานไม่ได้เรื่องอยู่ในใจ
จางซานไปจากที่นี่กว่าหนึ่งเดือนแล้ว แต่จนถึงตอนนี้กลับไร้
วี่แววข่าวคราว
หากเขาสามารถพาหมอต าแยเก่ง ๆ มาปรากฏตัวในเวลานี้ได้
บุตรสาวและหลานชายตัวน้อยของนางก็จะรอดแล้ว
ขณะที่เฮ่อฮูหยินก าลังจะก้าวไปข้างหน้าเพื่อวิงวอนขอให้ท่าน
หมออยู่ต่อพร้อมกับแม่เขย นางก็ได้ยินเสียงฝีเท้าม้าดังมาแต่ไกล
ยามนี้ท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว ไม่เพียงสกุลโม่เท่านั้น แม้แต่ชาวบ้าน
ก็แทบไม่มีใครออกมาเดินเล่นข้างนอก

อีกทั้งในหมู่บ้านนี้ก็มีเพียงสกุลโม่เท่านั้นที่มีรถม้า เมื่อครู่เหลียง
ห่าวไปในเมืองเพื่อเชิญหมอมา รถม้าก็จอดอยู่หน้าประตูตรง
ต าแหน่งที่ทุกคนสามารถมองเห็นได้
ฮูหยินผู้เฒ่าไม่มีเวลาจะขวางทางหมอต่อ แน่นอนว่าพอหมอได้
ยินเรื่องค่าตรวจรักษาสิบเท่า เขาก็ไม่อยากไปแล้ว จึงยืนอยู่กับที่
หากพวกเขาเอ่ยค าเชิญอีกครั้ง เขาก็จะยอมอยู่ต่อด้วยความล าบาก
ใจ…
ขณะเดียวกันโม่จิ่วเยี่ยก็รีบสาวเท้าเดินออกไป
“ข้าจะออกไปดูสักหน่อย”
เขาเพิ่งออกมาได้ไม่เท่าไหร่ก็เห็นรถม้าคันหนึ่งแล่นมาอย่าง
รวดเร็ว
โม่จิ่วเยี่ยยังไม่ทันได้เข้าไปตรวจสอบ พี่รองที่อาศัยอยู่ทาง
ตะวันออกก็ออกมาจากบ้านและขวางรถม้าเอาไว้
ฝูงสุนัขวิ่งไล่ตามมา พากันเห่าหอนรอบรถม้าไม่หยุด
พี่รองสั่งให้พวกสุนัขออกไปก่อน แล้วจึงเดินไปที่หน้ารถม้า
รถม้าถูกบังคับให้หยุด จางซานจึงพูดกับคนในรถว่า “คุณชาย
ใหญ่ ที่นี่คือบ้านของสกุลโม่ขอรับ”
เฮ่อซื่อหมิงเปิดม่านและก้าวลงมา เผชิญหน้ากับพี่ชายคนรอง
ของสกุลโม่

พี่รองไม่รู้จักผู้มาเยือน แต่เขาฟังออกว่าส าเนียงของคนขับรถม้า
นั้นเป็นส าเนียงของคนเมืองหลวง
“พวกเจ้าตามหาใคร?”
เฮ่อซื่อหมิงและพี่รองไม่รู้จักกัน แต่คนที่สามารถปรากฏตัวใน
เขตของบ้านสกุลโม่ได้ จะต้องเป็นคนของสกุลโม่แน่นอน
เขาประสานมือค านับพี่รอง “ข้าคือเฮ่อซื่อหมิง พี่ชายของเฮ่อจื
อหร่าน”
“ท่านคือคุณชายใหญ่แห่งตระกูลเฮ่อใช่หรือไม่” เมื่อได้ยินเฮ่อ
ซื่อหมิงแนะน าตัว พี่รองก็รีบเก็บสีหน้าเคร่งขรึมทันที่ น ้าเสียงก็
อ่อนโยนมากขึ้นด้วย
จังหวะนั้นโม่จิ่วเยี่ยก็เดินเข้ามา บทสนทนาสั้น ๆ ของทั้งสองย่อม
ไม่หลุดรอดหูของเขา
อีกทั้งด้วยอาศัยแสงจันทร์ เขาก็สามารถเห็นได้ว่าคนที่ขับรถม้า
คือจางซานที่พาแม่ยายมาที่นี่เมื่อคราวก่อน
ส าหรับโม่จิ่วเยี่ยแล้ว เฮ่อซื่อหมิงก็ไม่ใช่คนแปลกหน้า แม้พวก
เขาจะเคยพบกันเพียงครั้งเดียวในวันที่เขาแต่งงานกับเฮ่อจือหร่าน
แต่ลักษณะที่อ่อนโยนของพี่ชายภรรยาคนนี้ โม่จิ่วเยี่ยจดจ าได้อย่าง
แม่นย า