ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 474 น้องสะใภ้หก เจ้าเป็ นอะไรไป

หลังจากเฮ่อฮูหยินเห็นขวดนมแล้วก็ตกตะลึงไปชั่วขณะหนึ่ง ก่อนนางจะนึกถึงประเด็นนี้ขึ้นมา

แต่นางคิดว่าขวดนมนี้ทาจากแก้ว มีคงราคาแพงมาก

แม้ว่าจะคิดแบบนั้น แต่นางก็เพียงรู ้สึกว่าขวดนมมีราคาแพง ส่วนเรื่องอื่น ๆ ก็ไม่ได้สงสัยอะไร

อย่างไรก็ตาม เมื่อทารกน้อยทั้งสองได้กินจนอิ่มท้อง นางใน ฐานะยายก็สบายใจ

คืนนั้น สกุลโม่เต็มไปด้วยความยินดีเพราะการเกิดมาของ สมาชิกใหม่ทั้งสองคน

ไม่เพียงเท่านั้น เรื่องที่เฮ่อจือหร่านคลอดลูกแฝดชายหญิงอย่าง ราบรื่นยังแพร่สะพัดไปทั่วหมู่บ้าน

เช ้าวันรุ่งขึ้น ชาวบ้านต่างทยอยมาที่บ้านสกุลโม่เพื่อส่งไข่และ ของพื้นเมืองมาเป็ นของขวัญแสดงความยินดี

ฟางฉวนโจว เซี่ยเทียนไห่ หูชง และเต๋อเฟยก็มาด้วย

ของขวัญที่พวกเขาส่งมาย่อมหรูหรากว่าของที่ชาวบ้านส่งมา มากนัก

ชาวบ้านอาจไม่รู ้แต่คนพวกนี้รู ้ดี

สกุลโม่เหมือนถูกค าสาปบางอย่าง บรรดาบุตรชายล้วนแต่งงาน กันหมดแล้ว แต่ไม่มีใครให้ก าเนิดบุตรเลยสักคน

ตอนนี้เฮ่อจือหร่านคลอดลูกแฝดอย่างราบรื่น อาจกล่าวได้ว่า เป็ นการทาลายความกังวลที่ไม่อาจพูดออกมาของสกุลโม่ได้อย่าง สิ้นเชิง

หลายคนจึงรู ้สึกยินดีกับสกุลโม่อย่างจริงใจ

ฮูหยินผู้เฒ่าก็เอ่ยชมสะใภ้เก้าไม่ขาดปาก ว่าเป็ นคนมีบุญ วาสนา คลอดครั้งเดียวก็ได้มาสองคน และยังสามารถรวมกันเป็ น ตัวอักษรค าว่า ‘ดี’ ได้อีกด้วย

เมื่อมีทายาทแล้ว ผู้คนในสกุลโม่ก็ยิ่งเปี่ ยมไปด้วยความหวัง ส าหรับชีวิตในอนาคต

พวกเขาขยันขันแข็งกว่าเมื่อก่อน หวังว่าด้วยความพยายามของ ตนเอง จะสร ้างสภาพความเป็ นอยู่ที่ดีและสุขสบายยิ่งขึ้นให้เจ้าตัว น้อยทั้งสอง

ในวันที่เด็กตัวน้อยทั้งสองอายุได้สามวัน สกุลโม่ก็ครึกครื้นเป็ น พิเศษ มีแขกมากมายมาเยี่ยมเยือนโดยไม่ต้องเอ่ยเชิญ

แขกเหล่านั้นล้วนเป็ นคนที่สนิทสนมกับสกุลโม่และคนใน หมู่บ้าน

หลังจากความครึกครื้นผ่านพ้นไป เจ้าตัวน้อยทั้งสองก็ถูกอุ้ม กลับมาอยู่ข้างกายเฮ่อจือหร่าน

แขกเพิ่งจะกลับไป พี่เจ็ดที่ไปตามหาเหล่าอดีตผู้ใต้บังคับบัญชา จากหนานเจียงก็กลับมาพอดี

เขาเห็นแขกเหรื่อทยอยเดินออกจากบ้านตัวเองด้วยสีหน้ายินดี จึงเดาว่าอาจมีเรื่องดี ๆ เกิดขึ้นในครอบครัว

ด้วยเหตุนี้ โม่หยวนเช่อจึงเร่งฝีเท้า

พี่ใหญ่กับพี่รองรับหน้าที่ส่งแขก พวกเขาเห็นโม่หยวนเช่อที่ กาลังดูเหนื่อยล้าทันที

โม่หยวนเช่อเข้ามาใกล้พี่ชายทั้งสอง จับแขนพวกเขาเดินเข้าไป ในลานบ้าน “พี่ใหญ่ พี่รอง ท่านพ่อกับพี่น้องทุกคนอยู่ที่บ้านใช่ หรือไม่”

“ข้าจะไปเรียกทุกคนมาเดี๋ยวนี้” พี่รองรู ้ว่าน้องชายมีเรื่องจะพูด จึงหมุนตัววิ่งไปตามคนทันที

ไม่นานนัก นอกจากโม่ชูหานที่ออกไปทางานแล้ว บรรดาบุรุษ สกุลโม่ก็มารวมตัวกันในห้องโถงของผู้อาวุโสทั้งสอง

โม่หยวนเช่อเริ่มด้วยการทักทายบิดามารดาก่อน จากนั้นก็กล่าว อย่างตื่นเต้นว่า “โชคดีที่ข้าไม่ทาให้พวกท่านผิดหวัง การเดินทางไป หนานเจียงครั้งนี้ราบรื่นมาก ข้าพาพี่น้องของพวกเรากลับมาได้เก้า ร ้อยคน ข้าคิดว่าการน ากองก าลังขนาดใหญ่เข้าเมืองในตอน กลางวันอาจไม่เหมาะสม จึงให้พวกเขาปลอมตัวเป็ นชาวบ้าน ธรรมดา ทยอยเดินทางเข้าเมือง แล้วอ้อมมาทางทิศตะวันตกของ หมู่บ้าน”

โม่ฉิงพยักหน้าอย่างพอใจ “อืม ล าบากเจ้าแล้วหยวนเช่อ”

จากนั้นเขาก็หันไปมองโม่เจียเฉิง “เจียเฉิง เจ้าพาคนสองสาม คนไปทางทิศตะวันตก รอจนพวกเขามาถึงแล้ว เจ้าก็จัดการส่งพวก เขาขึ้นภูเขาไป”

โม่จิ่วเยี่ยติดตั้งบ้านเคลื่อนที่บนภูเขาแล้ว แม้ว่าโม่ฉิงจะไม่ได้มี ส่วนร่วมด้วย แต่เรื่องนี้เขาก็รับรู ้

ตอนนี้กองกาลังมาถึงแล้ว สามารถขึ้นไปบนภูเขาและตั้งรกราก ได้ทันที เรื่องนี้จึงไม่จาเป็ นต้องกังวลมากนัก

โม่เจียเฉิงมองบิดาแล้วเตือนว่า “ท่านพ่อ ท่านไม่คิดจะพบพวก เขาก่อนหรือ?”

โม่ฉิงจะไม่อยากพบเหล่าพี่น้องที่ร่วมเป็ นตายกับบุรุษสกุลโม่ได้ อย่างไร?

เพียงแต่ขาของเขาในตอนนี้ไม่สะดวกจริง ๆ

ความไม่สะดวกเป็ นเพียงข้ออ้างในใจของเขา สาเหตุที่แท้จริงคือ โม่ฉิงรู ้สึกว่าตนเองได้กลายเป็ นคนไร ้ค่าไปแล้ว จึงไม่มีหน้าไป ปรากฏตัวต่อหน้าผู้คนเหล่านั้น

“วันนี้ข้าจะยังไม่ไป ทุกคนเดินทางมาหลายวันคงเหนื่อยมากแล้ว ให้พวกเจ้าพาพวกเขาไปพักผ่อนก่อนเถอะ”

บรรดาลูกชายจะไม่เข้าใจความคิดของบิดาได้อย่างไร พวกเขารู ้ แต่ไม่พูดออกมาเท่านั้น

“ได้ ข้าจะพาคนไปรับพวกเขาที่ทางตะวันตกเดี๋ยวนี้”

พี่รองพูดจบก็ออกไปเรียกคนมา

หลังจากเขาออกไป โม่หยวนเช่อจึงถามว่า “ท่านพ่อ ท่านแม่ เมื่อครู่ข้าเห็นที่บ้านส่งแขกมากมายออกไป มีเรื่องดีอะไรหรือ”

น้องสาวของเขาแต่งงานวันที่สิบสองเดือนหก เขายังไม่ได้ กลับมาจากหนานเจียง หรือว่าภรรยาของน้องเก้าจะคลอดแล้ว?

เมื่อพูดถึงเรื่องดี ๆ ในครอบครัว ฮูหยินผู้เฒ่าก็ยิ้มแย้มอย่างมี ความสุข

“เจ้าไปครั้งนี้พลาดเรื่องดีของครอบครัวเราถึงสองอย่าง ตอน หานเยี่ยแต่งงานเจ้าก็ไม่อยู่ แถมเมื่อไม่กี่วันก่อน น้องสะใภ้เก้าของ เจ้าก็ให้ก าเนิดหลานชายหลานสาวแก่ข้ากับพ่อของเจ้า”

“ท่านแม่ ท่านหมายความว่าภรรยาน้องเก้าคลอดฝาแฝดชาย หญิงหรือ?”

ฮูหยินผู้เฒ่าพยักหน้าพลางยิ้ม “ใช่แล้ว เป็ นอย่างที่เจ้าว่า จู้เอ้อร ์ เป็ นพี่ชาย หมิงจูเป็ นน้องสาว”

“ช่างดีเหลือเกินท่านพ่อท่านแม่ ในที่สุดสกุลโม่ของพวกเราก็มี ทายาทแล้ว”

โม่หยวนเช่อพูดจบก็เดินมาหาโม่จิ่วเยี่ย ชกไหล่ของน้องชาย อย่างแรง

“เจ้าหนุ่มนี่เก่งจริง ๆ สืบทอดสกุลโม่ของพวกเราได้สาเร็จแล้ว”

แม้หมัดนี้เหมือนจะหนักไปหน่อย แต่สาหรับโม่จิ่วเยี่ยแล้วไม่มี ปัญหาอะไรเลย

“พี่เจ็ด หร่านหร่านให้ยาถอนพิษกับพวกพี่สะใภ้แล้ว อีกไม่นาน ลูกหลานในครอบครัวเราคงจะมีเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ”

ไม่ว่าคนอื่นจะเชื่อหรือไม่ แต่เขาไม่เคยสงสัยทักษะวิชาแพทย์ ของภรรยาเลย

การตั้งครรภ์และการคลอดบุตรของพี่สะใภ้ทั้งหลาย จากนี้เป็ น เพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น

เนื่องจากโม่หยวนเช่อกลับมาและกาลังพูดเรื่องสาคัญในเรือน หลัก แม้บรรดาสะใภ้จะอยากรู ้อยากเห็น พวกนางก็ไม่ได้เข้ามาฟัง ด้วย

กฎระเบียบบางอย่างที่พวกนางมีตอนอยู่เมืองหลวงยังไม่ได้ เปลี่ยนไปทั้งหมด นั่นคือเมื่อบุรุษพูดคุยเรื่องสาคัญ สตรีจะไม่เข้าไป ยุ่งเกี่ยวด้วย

แม้ว่าจะเข้าไปฟังอย่างเปิดเผยไม่ได้ แต่พวกนางก็รออยู่นอก ห้อง

โม่จิ่วเยี่ยเพิ่งพูดประโยคนั้นด้วยน้าเสียงไม่เบานักและไม่ได้มี เจตนาจะหลบเลี่ยงแต่อย่างใด

ดังนั้น คาพูดของเขาจึงถูกพี่สะใภ้ทั้งหลายได้ยินอย่างชัดเจน

หลังจากนั้นพี่สะใภ้รองก็ไม่อาจสงบนิ่งได้อีกต่อไป

นางรีบก้าวเร็ว ๆ มาที่หน้าประตู แล้วถามเสียงดังเข้าไปในห้อง “น้องเก้า เจ้าไม่ได้จะกาลังปลอบใจพี่เจ็ดของเจ้าอยู่กระมัง?”

ไม่อย่างนั้นยาถอนพิษที่กินไปนานขนาดนี้ แต่ทาไมพวกนางที่ เป็ นสะใภ้ถึงยังไม่มีวี่แววอะไรเลยสักนิด?

“เป็ นไปไม่ได้หรอก วิชาแพทย์ของหร่านหร่านทุกคนล้วนได้เห็น แล้ว นางบอกว่าสามารถถอนพิษให้พวกพี่สะใภ้ได้ ก็ต้องถอนได้ อย่างแน่นอน”

ขณะที่พี่สะใภ้รองกาลังจะโต้แย้งน้องเก่า เสียงอึกทึกครึกโครมก็ ดังขึ้นกะทันหันจากกลุ่มสตรีด้านหลังนาง

“น้องสะใภ้หก เจ้าเป็ นอะไรไป ตื่นเร็วเข้า”

“พี่สะใภ้หก… พี่สะใภ้หก…”

เมื่อได้ยินเสียงนั้นทุกคนก็วิ่งไปยังลานบ้าน

เห็นเพียงสะใภ้หกสีหน้าซีดขาว ดวงตาปิดสนิท สะใภ้ใหญ่ก าลัง พยุงร่างนาง

พอเห็นว่าภรรยาเกิดเรื่อง พี่หกก็รีบวิ่งนาหน้ามา

เขาไม่ได้ตื่นตระหนกจนเสียสติ แต่ก้าวเข้าไปโอบเอวภรรยา ขึ้นมาอุ้ม แล้วพูดกับโม่จิ่วเยี่ยว่า “น้องเก้า ข้าขอโทษด้วย แต่รบกวน น้องสะใภ้เก้าช่วยมาดูอาการพี่สะใภ้หกของเจ้าหน่อย”

หมู่บ้านซีหลิ่งไม่มีหมอ หากชาวบ้านเจ็บป่ วยก็ต้องไปเชิญหมอ จากหมู่บ้านข้าง ๆ หรือไม่ก็ไปที่โรงหมอในเมืองอวิ่น

แม้จะเป็ นเช่นนั้น ฝีมือพวกหมอก็ยังสู้น้องสะใภ้เก้าไม่ได้

เพียงแต่ตอนนี้น้องสะใภ้เก้ากาลังอยู่ไฟ หากไม่ใช่เพราะพี่หก เป็ นห่วงร่างกายของภรรยามากเกินไป เขาก็คงไม่กล้าจะไปรบกวน นาง