ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 480 อาวุธนี้มีชื่อว่าหน้าไม้ยิงต่อเนื่อง

ในคืนนั้น สองสามีภรรยาต่างก็นอนไม่หลับ ในหัวยังคงวนเวียน
ภาพของเผิงวั่งและเหล่าเจ้าหน้าที่ทางการ โม่จิ่วเยี่ยรีบจัดการเตรียม
ตัวแต่เช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น พาพี่ชายและเหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาขึ้นเขา
ไปด้วยกัน
แต่เดิมเขาตั้งใจจะให้พวกอดีตผู้ใต้บังคับบัญชาที่กลับมาจาก
หนานเจียงได้พักผ่อนสักสองสามวัน แต่แผนการมันเปลี่ยนแปลงเร็ว
เหลือเกิน ในสถานการณ์แบบนี้คงไม่มีโอกาสได้พักผ่อนแล้ว
พวกอดีตผู้ใต้บังคับบัญชาเพิ่งมาถึงซีเป่ยเพียงคืนเดียวก็ชื่น
ชอบที่นี่มาก
สภาพแวดล้อมพักอาศัยที่สกุลโม่เตรียมไว้ให้พวกเขานั้นดีกว่า
ตอนอยู่ในหนานเจียงถึงร้อยเท่า
ท่ามกลางบรรดาคนเหล่านี้มีพ่อครัวที่ท าอาหารในค่ายทหาร
โดยเฉพาะ หลังจากมาถึงซีเป่ยก็ยังคงท างานเดิมของตนต่อ
พวกวัตถุดิบก็ถูกส่งมาหลังจากโม่หยวนเช่อกลับมา โดยมีโม่จิ่ว
เยี่ยสั่งให้คนน ามาส่ง
ผักสดหลากหลายชนิดที่ปลูกในไร่ของสกุลโม่ รวมถึงเนื้อสัตว์
และธัญพืชที่เฮ่อจือหร่านแอบน าออกมาจากพื้นที่มิติ

แม้ว่าจะเป็นฤดูร้อนที่อากาศร้อน แต่อุณหภูมิบนภูเขาก็ต ่ากว่า
ด้านล่างอยู่บ้าง โดยเฉพาะในถ ้ายิ่งเย็นสบาย อาจกล่าวได้ว่าเป็น
ห้องเก็บของตามธรรมชาติ
วัตถุดิบอาหารเหล่านั้นเมื่อเก็บไว้ในถ ้า สามารถรักษาความสด
ใหม่เอาไว้ได้หลายวัน
เมื่อโม่จิ่วเยี่ยน าคนมาถึงที่นี่ เหล่าอดีตผู้ติดตามเพิ่งทานอาหาร
เช้าเสร็จก าลังนั่งพูดคุยกันว่าสกุลโม่ดีต่อพวกเขาเหลือเกิน ถึงกับ
เตรียมของอร่อยมากมายมาเลี้ยงดูพวกเขา
พอเห็นพี่น้องสกุลโม่มา บรรดาอดีตผู้ใต้บังคับบัญชาต่างพากัน
รุมล้อมเข้าหา
แม้ว่าพวกเขาจะมาถึงซีเป่ยเมื่อวานและได้ยินข่าวว่าพี่น้องชาย
สกุลโม่กับนายท่านผู้เฒ่ายังมีชีวิตอยู่ แต่ก็ได้พบหน้าเพียงไม่กี่คน
เท่านั้น
เมิ่งไห่หนิงรู้ว่าสกุลโม่มีเรื่องส าคัญต้องจัดการในยามนี้ จึงให้
วันหยุดยาวแก่โม่ชูหาน
ดังนั้น วันนี้ตั้งแต่เช้าจึงมีพี่น้องชายทั้งเก้าคนของสกุลโม่มา
ปรากฏตัวต่อหน้าบรรดาอดีตผู้ใต้บังคับบัญชา
การได้เห็นคุณชายทั้งเก้าแห่งสกุลโม่ อาจกล่าวได้ว่าบรรดา
อดีตผู้ใต้บังคับบัญชาต่างน ้าตาคลอ บางคนถึงกับร้องไห้ออกมาด้วย
ซ ้า

หวังไค่ผู้น ากลุ่มจับมือโม่จวินรุ่ยแน่น
“คุณชายใหญ่ หากไม่ใช่เพราะท่านช่วยชีวิตข้าไว้ และพาข้ามา
ฝึกฝนในค่ายทหาร ข้าคงตายไประหว่างทางหนีภัยพิบัติแล้ว เหตุผล
ที่ข้ายังคงอยู่ในหนานเจียง ก็เพราะหวังว่าสักวันหนึ่งจะได้เห็นศัตรูที่
ท าร้ายพวกท่านตกตายไป ด้วยเหตุนี้ ข้าจึงจะสามารถไปบอกข่าวที่
หน้าหลุมศพของพวกท่านได้ พอได้ยินว่าพวกท่านยังมีชีวิตอยู่ ข้าก็
ไม่กล้าแม้แต่จะพักผ่อน กลัวว่าตัวเองจะหลับไปแล้วตื่นขึ้นมาพบว่า
มันเป็นเพียงความฝัน”
แม้คนเหล่านี้จะเป็นเพียงทหารธรรมดาที่ไม่มีชื่อเสียง แต่เมื่อพี่
น้องสกุลโม่น าทัพ อีกฝ่ายก็ไม่เคยปฏิบัติต่อพวกเขาเหมือน
ผู้ใต้บังคับบัญชา แต่ปฏิบัติเหมือนเป็นพี่น้องที่ดี
ขณะนั้นหลังจากได้ฟังค าพูดของหวังไค่ ทุกคนต่างก็น ้าตาคลอ
เบ้า แม้กระทั่งบางคนไม่สามารถควบคุมอารมณ์ได้ เริ่มร้องไห้โฮ
ออกมา
โม่จวินรุ่ยเรียกพวกพี่น้องเหล่านี้เข้ามาปลอบโยน หลังจากที่ทุก
คนมีอารมณ์ที่สงบลงแล้ว โม่จิ่วเยี่ยจึงกล่าวอย่างจริงจังว่า
“ข้าเชื่อว่าพวกเจ้าคงได้ยินพี่เจ็ดพูดระหว่างทางกลับมาที่ซีเป่ย
แล้ว ว่าตอนนี้สกุลโม่ก าลังถูกคนโจมตีจากทั้งหน้าหลัง ไม่นานมานี้
ข้าไปท าธุระที่หนานเจียง ระหว่างผ่านชายแดน ได้เห็นพี่น้องบางคน
ไปไหว้หลุมศพของท่านพ่อและพี่ชายข้า ตอนนั้นข้าก็รู้แล้วว่าพวก

เจ้าไม่ได้มีชีวิตที่สุขสบายในค่ายทหาร จึงคิดว่าสักวันหนึ่ง ข้าจะพา
พวกเจ้าออกมาจากที่นั่นให้ได้”
“ใครจะรู้ว่ายามนี้เป็นช่วงคับขันของสกุลโม่พอดี ข้าตั้งใจจะให้
ทุกคนได้พักสักสองสามวัน แต่ศัตรูไม่ให้เวลาพวกเราพักผ่อน จ าใจ
ต้องรบกวนทุกคนเริ่มฝึกซ้อมกันวันนี้”
เมื่อพูดจบ โม่จิ่วเยี่ยก็รับหน้าไม้ยิงต่อเนื่องจากมือเถาหรานมา
แสดงให้ทุกคนดู
ยังไม่ทันที่โม่จิ่วเยี่ยจะอธิบายรายละเอียดของหน้าไม้ยิงต่อเนื่อง
ก็มีคนถามขึ้นว่า “คุณชายเก้า นี่คือหน้าไม้ใช่หรือไม่? ข้าเคยเห็น
ทหารองครักษ์ของจักรพรรดิถืออาวุธลักษณะนี้ ว่ากันว่าหน้าไม้ชนิด
นี้ยิงได้ไกลกว่าธนูธรรมดาและแม่นย ากว่าด้วย”
โม่จิ่วเยี่ยตอบ “นี่คือหน้าไม้จริง ๆ แต่มันแตกต่างจากหน้าไม้ที่
พวกเจ้าเคยเห็นมาก”
“คุณชายเก้า หน้าไม้นี้ดูประณีตกว่าของที่องครักษ์วังใช้มาก ไม่
รู้ว่ามันแตกต่างกันอย่างไรหรือขอรับ?” ผู้ติดตามคนหนึ่งถาม
พวกเขาหลายคนเคยเห็นหน้าไม้มาก่อนและรู้ว่ามันเป็นของหา
ยาก เพราะการสร้างมันออกมานั้นยากมาก ว่ากันว่าทั้งราชวงศ์
ต้าซุ่นมีเพียงร้อยกว่าอันเท่านั้น
เมื่อมองคนเหล่านั้นที่อยู่เบื้องหลังพี่น้องสกุลโม่ แต่ละคนถือหน้า
ไม้สิบกว่าอัน ซึ่งมีจ านวนมากกว่าที่ราชวงศ์ต้าซุ่นมีอยู่มาก

โม่จิ่วเยี่ยไม่ได้อธิบายทันที่ แต่ยกหน้าไม้ในมือขึ้น เล็งไปทางนก
ที่บินผ่านบนท้องฟ้า ในพริบตาเดียวก็ยิงลูกศรออกไปหลายดอก
และก่อนที่ทุกคนจะทันได้ตั้งตัว นกสามตัวขนาดแตกต่างกันก็ร่วง
หล่นลงมาตรงหน้าพวกเขา
บนตัวนกเหล่านั้นมีลูกธนูปักอยู่ทุกตัว
บรรดาอดีตผู้ติดตามต่างขยี้ตาไม่หยุด พวกเขาไม่อาจเชื่อในสิ่ง
ที่เกิดขึ้นตรงหน้า
ผ่านไปครู่ใหญ่ จึงมีคนถามขึ้นว่า “คุณชายเก้า หากข้ามองไม่
ผิด ท่านเพิ่งยิงลูกศรออกไปสามดอกติดต่อกันใช่หรือไม่?”
โม่จิ่วเยี่ยก้าวเข้าไปใกล้อีกนิด แล้วแสดงหน้าไม้ยิงต่อเนื่องให้
ทุกคนได้เห็นชัดเจน
ตอนนั้นก็มีคนเปล่งเสียงร้องด้วยความตกใจ “คุณชายเก้า ใน
หน้าไม้นี้ยังมีลูกศรอีกสิบกว่าดอกหรือขอรับ”
“ถูกต้อง อาวุธนี้มีชื่อว่าหน้าไม้ยิงต่อเนื่อง สามารถยิงลูกศรได้
ยี่สิบดอกติดต่อกัน”
ขณะที่โม่จิ่วเยี่ยพูด เขาก็หยิบกล่องบรรจุลูกศรที่อยู่ข้างใน
ออกมาให้ทุกคนเห็นได้ชัดยิ่งขึ้น

“ไม่ใช่แค่เท่านั้น การใส่ลูกศรก็สะดวกมาก แค่ดันกล่องเข้าไป
ข้างในเบา ๆ ก็ใช้ได้แล้ว เมื่อต้องเผชิญหน้ากับศัตรู จะไม่มีทางเกิด
สถานการณ์ใส่ลูกศรไม่ทันแน่นอน”
โม่จิ่วเยี่ยพยายามเคลื่อนไหวช้า ๆ ดันกล่องที่บรรจุลูกศรกลับ
เข้าไปต่อหน้าทุกคน
หลังจากท าไปมาหลายรอบ โม่จิ่วเยี่ยก็แจกจ่ายหน้าไม้ยิง
ต่อเนื่องที่น ามาให้ทุกคน เพื่อให้พวกเขาได้ฝึกฝนด้วยตนเอง
แม้ว่าบนภูเขาจะมีคนเกือบพันคน แต่พวกเขาไม่สามารถน าของ
ขึ้นมาได้มากขนาดนั้น ภายหลังคงจะต้องให้เหล่าอดีตทหารส่วน
หนึ่งลงไปเอาขึ้นมาจากด้านล่าง
ตอนนี้จุดประสงค์ของเขาคือให้คนเหล่านี้รู้จักหน้าไม้ยิงต่อเนื่อง
พร้อมกับเรียนรู้วิธีใช้อย่างรวดเร็ว
ลูกศรในหน้าไม้ยิงต่อเนื่องสามารถน ากลับมาใช้ซ ้าได้ เมื่อถึง
เวลานั้นพวกเขาก็สามารถใช้เวลาสองวันในการฝึกความแม่นย า
คนที่เป็นทหาร มีใครบ้างจะไม่สนใจพวกอาวุธ?
แม้ว่าหลายคนเพิ่งได้รับหน้าไม้ยิงต่อเนื่องไปเพียงคนละอัน ถึง
กระนั้นทุกคนก็ตื่นเต้นกันมาก

การใช้งานหน้าไม้ยิงต่อเนื่องไม่ได้ยากนัก โดยเฉพาะชนิดอาวุธ
ที่เฮ่อจือหร่านซื้อมาจากร้านค้าในเถาเป่า ซึ่งมีอุปกรณ์เล็งในตัว จึง
ไม่ต้องกังวลเรื่องความแม่นย ามากนัก
ขอเพียงมีก าลังของมือที่เพียงพอและไม่สั่นตอนยิงออกไป ก็แทบ
จะไม่มีความคลาดเคลื่อนเลย
ไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม ทหารทั้งหลายก็เรียนรู้วิธีการใช้งานของหน้า
ไม้ยิงต่อเนื่องได้แล้ว เหลือเพียงการฝึกฝนอย่างหนักเท่านั้น
เพื่อให้ทุกคนสามารถใช้หน้าไม้ยิงต่อเนื่องได้อย่างช านาญ
โดยเร็ว โม่จิ่วเยี่ยจึงพาคนลงเขาไปอีกครั้ง น าหน้าไม้ยิงต่อเนื่องและ
ลูกศรมาเพิ่ม ใช้เวลาเพียงพอสองวัน เมื่อมาตรวจสอบอีกครั้ง เหล่า
ทหารก็สามารถใช้หน้าไม้ยิงต่อเนื่องได้เหมือนกับตนเอง สามารถยิง
นกที่บินอยู่บนท้องฟ้าได้
โม่จิ่วเยี่ยรู้สึกพอใจมากกับผลการฝึกฝนของทุกคน ขั้นต่อไป
คือการสอนพวกเขาให้ใช้ระเบิด