ผมเป็นเจ้าของโรงพยาบาลจิตเวชพิศวง - บทที่ 1497 พลังของหลิงเป่า

ปัง!
หมอกเลือดระเบิดออกจากตัวหน้ากากหวัง เส้นไหมสีขาวลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า ก่อนจะไหลย้อนกลับเข้าสู่ร่างกาย
ตามกระแสเวลา ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“ลูซิเฟอร์……” หน้ากากหวังวางมือลงบนด้ามดาบ [อี้เยวียน] อย่างช้าๆ แล้วเอ่ยขึ้น “การเข้าร่วมกับเทพคธูลูจะ
ไม่มีจุดจบที่ดี……”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ลูซิเฟอร์พลันเบิกตากว้าง ราวกับนึกอะไรบางอย่างได้
“เจ้าไม่ได้มาจากช่วงเวลานี้? เจ้ามาจากอนาคตหรือ?”
วงแหวนแห่งกาลเวลาค่อยๆ ไหลวนในดวงตาของหน้ากากหวัง เขายืนนิ่งอยู่ข้างหน้าหลูเป่าโย่วและฟางโม่โดยไม่
ได้ปฏิเสธแต่อย่างใด
“เจ้าคิดว่าการเป็นเทพแห่งกาลเวลาจะสามารถจัดการกับข้าได้หรือ?” ลูซิเฟอร์แค่นเสียงเย็นชา “แม้แต่โครนอ
สก็ยังไม่แน่ใจว่าจะชนะข้าได้ เจ้าเป็นแค่เทพหลักเท่านั้น เอาความกล้าหาญมาจากที่ใด?”
“ฉันไม่ได้ตั้งใจจะเอาชนะแก” หน้ากากหวังตอบเสียงราบเรียบ “ฉันแค่มาถ่วงเวลาเท่านั้น”
“ถ่วงเวลา? รอให้เทียนจุนทั้งสองของต้าเซี่ยมาช่วยเจ้าหรือ? ถึงพวกมันจะ……”
“ห้า”
“……?”
ลูซิเฟอร์ตกตะลึง
“สี่”
“สาม”
“สอง”
“หนึ่ง……”
เสียงของหน้ากากหวังเงียบลง วงแหวนแห่งเวลาในดวงตาพลันหมุนกลับทิศทาง สายธารกาลเวลาปรากฏขึ้นที่
ด้านหลังเขาอีกครั้ง
หน้ากากหวังกระโดดถอยหลัง ระลอกคลื่นของกฎแห่งเวลากระจายออก ร่างของเขาหายวับไปในทันที
เกือบจะในเวลาเดียวกัน คทาทองที่เต็มไปด้วยพลังเทวะก็ยื่นออกมาจากความว่างเปล่า ฟาดลงบนหลังของลูซิ
เฟอร์อย่างแรง!
ตูม!!!
พลังเทวะที่ไหลบ่าพุ่งเข้าใส่ปีกทั้งหกของลูซิเฟอร์ เขาถูกกระแทกถอยหลังไปหลายลี้เหมือนลูกกระสุนปืนใหญ่
จากนั้นก็กระพือปีกกลางอากาศเพื่อทรงตัว แล้วหันกลับมามองอย่างรวดเร็ว สีหน้าดูน่าเกลียดอย่างยิ่ง!
ในความว่างเปล่า ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่มีหลุมดำที่มืดมิดและลึกล้ำปรากฏขึ้น ร่างที่อ้วนท้วมในชุดนักพรตถือคทาทองไว้
ในมือข้างหนึ่ง และถือคทาหรูอี้ไว้ในมืออีกข้าง ค่อยๆ เดินออกมา
“หลิงเป่าเทียนจุน?!”
เมื่อลูซิเฟอร์เห็นร่างนักพรต ดวงตาก็เบิกกว้างอย่างตกใจ “เป็นไปได้อย่างไร? พวกเจ้ามิใช่ว่า……”
“ถูกเนรเทศ?” หลิงเป่าเทียนจุนหัวเราะเยาะ “ลืมตาดูให้ดี……นั่นคืออะไร?”
หลิงเป่าเทียนจุนชี้นิ้วไปที่ระยะไกล ลูซิเฟอร์หันไปมอง โครงร่างสรวงสวรรค์กำลังก่อตัวขึ้นเหนือฝูงแพะดำอย่าง
รวดเร็ว พลังวิญญาณแผ่ซ่านไปทั่ว พลังเทวะราวกับสายฝนตกลงมา โจมตีผืนแผ่นดิน!
นั่นคือการกลับมาของเหล่าเทพต้าเซี่ยในสภาพที่สมบูรณ์!
เทพต้าเซี่ยพักฟื้นที่วิหารปฐมเทพมาหลายวัน ได้รักษาบาดแผลจากสงครามครั้งก่อนจนหายสนิท ทั้งพลังและ
ความฮึกเหิมกลับสู่จุดสูงสุดอีกครั้ง!
ด้วยการลงมือของเหล่าเทพ คลื่นเลือดเนื้อที่เคยรุกคืบก็ถูกหยุดลง นักพรตอีกคนยืนอยู่เหนือสรวงสวรรค์ ในมือ
ถือรากฐานของสรวงสวรรค์ โบกมือเบาๆ ก็สามารถบดขยี้ลูกแพะดำจำนวนมากจนกลายเป็นเศษเนื้อ!
เงาหนึ่งพุ่งออกจากหลุมดำ ม่านราตรีไร้ขอบเขตแผ่ปกคลุมพื้นดิน ในพริบตา หลูเป่าโย่วและฟางโม่ที่ถูกเวลา
หยุดไว้ก็หายไป
ร่างของชายหนุ่มปรากฏขึ้นจากความมืด จ้องมองลูซิเฟอร์กลางอากาศ
“หลินชีเยี่ย?” ลูซิเฟอร์สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของทูตสวรรค์เซราฟที่คุ้นเคยภายในตัวอีกฝ่าย พลางนึกถึงชายที่หลู
เป่าโย่วกล่าวถึงเมื่อครู่นี้
เขาเพ่งพินิจหลินชีเยี่ยอย่างถี่ถ้วน แม้ว่าระดับพลังจะยังไม่ถึงขีดสูงสุดของมนุษย์ แต่กลิ่นอายที่แผ่ออกมาแทบไม่
แตกต่างจากยอดมนุษย์……ศัตรูเช่นนี้ ไม่น่าแปลกที่หลูเป่าโย่วจะไม่ใช่คู่ต่อสู้
แต่ทำไมอีกฝ่ายยังมีกลิ่นอายที่ลึกลับและเก่าแก่อีก? แถมยังสามารถกดข่มกลิ่นอายของทูตสวรรค์มิคาเอลลงได้
ไม่รู้เพราะเหตุใด เมื่อลูซิเฟอร์สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของปฐมเทพแห่งความมืด เขาก็รู้สึกต่อต้านโดยไม่รู้ตัว บวก
กับกลิ่นอายของเซราฟมิคาเอลที่เป็นศัตรูตัวฉกาจ แค่หลินชีเยี่ยยืนอยู่ตรงนี้ก็ทำให้เขารู้สึกไม่สบายตัว
“ได้ยินมาว่า เจ้าเคยเป็นกำลังรบอันดับหนึ่งของนรก” หลิงเป่าเทียนจุนกล่าวเสียงเรียบ “วันนี้……ขอให้ข้าได้
ประลองฝีมือกับเจ้าหน่อยเถอะ”
หลุมไร้ขอบเขตเริ่มแผ่กว้างใต้เท้าหลิงเป่าเทียนจุน ราวกับหลุมดำที่ครอบคลุมร่างลูซิเฟอร์ แรงโน้มถ่วงที่น่าสะ
พรึงกลัวพุ่งออกมาจากหลุมดำ!
ลูซิเฟอร์สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัวซึ่งไม่ได้ด้อยไปกว่าตนจากตัวหลิงเป่าเทียนจุน สีหน้าพลันเปลี่ยนไป
สัญชาตญาณบอกเขาว่าห้ามต่อสู้กับอีกฝ่ายในหลุมดำนี้เด็ดขาด ปีกทั้งหกกระพือ ก่อนจะทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า!
แต่การเลือกถอยในตอนนี้ก็สายเกินไปแล้ว
หลิงเป่าเทียนจุนกุมคทาหรูอี้ไว้ในมือ บทสวดที่ยากจะเข้าใจดังก้องไปทั่วท้องฟ้า หลุมดำไร้ขอบเขตใต้เท้าพลิกฟ้า
ดิน ลูซิเฟอร์ที่กำลังบินขึ้นอย่างรวดเร็วรู้สึกเพียงแค่ภาพเบื้องหน้าพร่ามัว หลุมดำก็กลืนเขาเข้าไปในทันที!
ภายในหลุมดำที่มืดมิดและไร้ขอบเขต สติของลูซิเฟอร์ปั่นป่วน แม้ว่าจะพยายามใช้ปีกปรับตำแหน่ง แต่ก็ยังคง
ร่วงลงไปอย่างต่อเนื่อง……
เมื่อเริ่มมองเห็นอีกครั้ง เบื้องหน้าคือห้วงอวกาศอันกว้างใหญ่ไพศาล
ในห้วงอวกาศที่เงียบสงัด โลกดูเหมือนลูกวอลนัตขนาดเล็ก หมอกสีเทาขาวปกคลุมเกือบทั้งหมด มีเพียงผืนแผ่น
ดินเดียวที่ดูเหมือนดวงตาในโลกสีเทาขาว กำลังจ้องมองอย่างเงียบๆ ในห้วงลึกของอวกาศ
ลูซิเฟอร์เงยหน้าขึ้น ดาวเคราะห์สีเหลืองคล้ำขนาดใหญ่เคลื่อนผ่านเหนือศีรษะช้าๆ เขาสามารถมองเห็นรอยต่อ
ของเทือกเขาบนพื้นผิวดาวได้อย่างชัดเจน นี่คือดาวศุกร์ ซึ่งอยู่ห่างจากโลกประมาณสี่สิบล้านกิโลเมตร
ลูซิเฟอร์หรี่ตาลง มองไปที่ความว่างเปล่าใต้เท้า หลุมสีขาวค่อยๆ โคจรในอวกาศ หลิงเป่าเทียนจุนยืนนิ่งอยู่เหนือ
หลุมนั้น ชุดนักพรตพลิ้วไหวโดยไร้แรงลม
“เสียแรงมามาก ก็แค่เพื่อพาข้าออกจากต้าเซี่ย?” ลูซิเฟอร์ขยับริมฝีปาก เสียงดังขึ้นในหัวของหลิงเป่าเทียนจุน
“อีกสองเทียนจุนยังไม่ลงมือ เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าจะเอาชนะข้าได้?”
มุมปากของหลิงเป่าเทียนจุนยกยิ้มเล็กน้อย “เจ้า……ประเมินตัวเองสูงเกินไป และประเมินข้าต่ำเกินไปนะ”
หลิงเป่าเทียนจุนยกคทาทองขึ้นช้าๆ ดวงอาทิตย์ในห้วงอวกาศพลันสุกสว่าง เปลวสุริยะคล้ายมังกรยาวพุ่งผ่าน
อวกาศ พัดพาความร้อนที่น่าสยดสยองมาพร้อมกัน หมุนวนอยู่ด้านหลังนักพรต เปล่งเสียงคำรามใส่ลูซิเฟอร์โดยไร้
สุรเสียง!
ในตำแหน่งนี้ ดวงอาทิตย์อยู่ใกล้พวกเขามากกว่าโลก!
หลุมสีขาวเบื้องล่างค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีดำสนิท สายฟ้าที่น่าเกรงขามราวกับคุก กักขังร่างของลูซิเฟอร์ไว้ในพื้นที่นี้
หลิงเป่าเทียนจุนถือวัตถุศักดิ์สิทธิ์สองชิ้น พลังเทวะไหลบ่าอย่างไร้ที่สิ้นสุด ค่อยๆ เดินเข้าหาลูซิเฟอร์แล้วเอ่ยอย่างเรียบ
เฉย
“เจ้า……คิดจริงๆ หรือว่าการเวียนว่ายตายเกิดของข้าเป็นเวลาหลายพันปีนั้น ไร้ประโยชน์?”