พลิกตำนานสามก๊ก - บทที่ 182 ความทะเยอทะยานของเตียวอุ๋น
บทที่ 182 ความทะเยอทะยานของเตียวอุ๋น
“ข้าคือขุนพลผู้ช่วยแห่งต้าฮั่น ตี่หยาง มีใครกล้าสู้ตายกับข้าอีก!”
ตี่หยางเบี่ยงดาบไปด้านข้าง ปลายอาวุธจรดแตะพื้น นั่งอยู่บนหลังอาชาหันหน้าไปทางกองทัพซีเหลียง
ปลดปล่อยอานุภาพอันทรงพลังด้วยความกล้าหาญ!
“ลั่นกลองรบ!”
เตียวอุ๋นเห็นกลองทัพซีเหลียงไม่มีใครกล้าเข้ามา ก็ยิ่งดีใจมาก ตะโกนสั่งให้ความช่วยเหลือ
ตึง ตึง ตึง ตึง ตึง ตึง ตึง!
หลังเสียงกลองดังลั่น ขวัญกำลังใจกองทัพทางการก็ยิ่งสูงขึ้น และตะโกนดังสนั่นไม่หยุด
“เฮ! เฮ! เฮ!”
“เฮ! เฮ! เฮ!”
“เฮ! เฮ! เฮ!”
เสียงดังกล่าวทำให้ผู้คนฮึกเหิม ตี่หยางรู้สึกถึงเลือดในกายสูบฉีดพลุ่งพล่าน จนอดคำรามขึ้นมาไม่ได้
“ขุนพลผู้ช่วยแห่งต้าฮั่น ตี่หยางอยู่ตรงนี้แล้ว ใครกล้าออกมาอีกบ้าง!”
กองทัพซีเหลียงไหนเลยจะเคยเจออานุภาพเช่นนี้มา จึงตกใจจนหวาดกลัวทั้งคนทั้งม้า และร่นถอยหลังไปอย่างต่อเนื่อง
หันซุยเห็นสถานการณ์ไม่ดี รีบควบม้าไปหาเป่ยกงปั่วอวี้ และกระซิบเสียงแผ่วเบา
“แม่ทัพเป่ยกง อย่าวู่วามเด็ดขาด!”
เป่ยกงปั่วอวี้มีสีหน้าดุดัน มองตี่หยางด้วยสายตาอาฆาต ก่อนหลับตาลงและพยักหน้าให้
“แม่ทัพหันซุยโปรดวางใจ ข้ารู้ขอบเขตดี”
หันซุยยังคงร้อนใจ จึงกำชับอีกครั้ง
“ท่านแม่ทัพต้องคำนึงถึงสถานการณ์โดยรวมเป็นสำคัญ!”
แต่เป่ยกงปั่วอวี้ไม่สนใจอีกแล้ว รีบควบม้าพุ่งออกมา
“เฮ้ย! เจ้ากล้าดีเยี่ยงไรถึงฆ่าขุนพลของข้า เจ้ารู้ไหมว่าข้าเป็นใคร!”
ร่างกายของตี่หยางสั่นเล็กน้อย จากนั้นเขาก็ยกดาบขึ้นมา
“เป่ยกงปั่วอวี้ เจ้ากล้าออกมาจริงด้วย! ครั้งก่อนเจ้าหนีไปได้ ครั้งนี้เจ้าคิดว่าจะหนีพ้นหรือ?”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”
ราวกับเป่ยกงปั่วอวี้ได้ยินเรื่องตลกที่น่าขันที่สุด เขามองตี่หยางด้วยสีหน้าไม่พอใจ
“ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าใครมอบความกล้าให้เจ้ากัน!”
“พูดมากเสียจริง ตายซะเถอะ!”
ตี่หยางยกดาบขึ้น พุ่งตรงเข้าใส่เป่ยกงปั่วอวี้
“มาได้จังหวะนัก!”
เป่ยกงปั่วอวี้คำราม พลางยกดาบขึ้นพุ่งเข้าหาตี่หยางด้วยเช่นกัน
เคร้ง!
ทั้งสองควบม้าตวัดอาวุธฟาดฟันกัน จนเกิดเสียงปะทะที่ดังแสบแก้วหูออกมา จากนั้นก็แยกออกจากกัน
รอบแรกไม่มีผู้ใดชนะ!
ทั้งสองหันหัวม้าพุ่งเข้าหาฝ่ายตรงข้ามอีกครั้งอย่างไม่ลังเล หนนี้ไม่พลาด เข้าปะทะกันโดยตรง
เคร้ง เคร้ง เคร้ง เคร้ง!
ชั่วพริบตาเดียวผ่านไปสิบกว่ากระบวนท่า ทั้งสองยิ่งสู้ยิ่งกล้าหาญขึ้น
เปียนจางหันไปมองทหารรักษาการณ์ พลางโบกมือ
แป๊น…
ได้ยินเพียงเสียงแตรของกองทัพซีเหลียงดังขึ้น พลันแผ่นดินสนั่นกึกก้องไปทั่ว
เตียวอุ๋นจะปล่อยให้กองทัพซีเหลียงข่มอานุภาพของตัวเองได้อย่างไร จึงกู่ร้องตะโกนขึ้นมาทันใด
“ตีกลองเสริมรบ!”
ตึง ตึง ตึง ตึง ตึง ตึง…
ทั้งกองทัพทางการและกองทัพซีเหลียงต่างไม่ยอมอ่อนข้อให้กัน ในพื้นที่โล่งกว้างนี้จึงมีทั้งเสียงกลองและเสียงแตรดังระคนกันไป
เสียงแบบนี้น่าตกใจที่สุด แม้แต่ทหารทั้งสองฝ่ายก็ยังตื่นเต้นจนเลือดเนื้อสูบฉีด และอยากจะก้าวไปข้างหน้าอย่างกล้าหาญ!
เสียงที่ปลุกเร้าใจนี้ ยังทำให้เล่าเจี้ยงที่อยู่ไม่ไกลคล้อยตามไปด้วย
“นายท่าน ดูท่าเราจะชนะแล้ว!”
“โอ้ เจ้ารู้ได้อย่างไร?”
เล่าเจี้ยงถามเตียนอุยอย่างสงสัย ตัวเองดูการต่อสู้มาตลอด ไยถึงรู้สึกว่ามันยังสูสีกันอยู่?
รอมาเนิ่นนาน เตียนอุยก็ยังไม่ตอบ แม่ทัพหลังจึงมองไปที่ขุนศึกทวนคู่ระห่ำของตนอย่างเอือม ๆ
“เจ้าตั้งใจแกล้งข้าอีกแล้วใช่ไหม ไม่ได้ยินที่ข้าถามหรือ?”
เตียนอุยยิ้มแหย ๆ พลางเกาหัว
“นายท่าน ใช่ว่าข้าไม่อยากพูด แต่มันเป็นแค่ความรู้สึก มีคำพูดหนึ่งว่าอะไรนะ อันนั้นน่ะ ว่าอะไรนะ?”
เล่าเจี้ยงส่ายหัวอย่างจนใจ “มิอาจกล่าวเป็นคำพูดได้?”
“ใช่ ๆ ๆ นั่นแหละ!”
เตียนอุยได้เจ้านายช่วยเตือนความจำพลันรู้สึกโล่งใจมาก หัวใหญ่นั่นพยักรัว ๆ
“พอแล้ว เดี๋ยวได้หัวหลุดหรอก! ทหารส่งสารกลับมาแล้วหรือยัง?”
เตียนอุยหยุดพยักหน้าทันที และเริ่มส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่ง ประหนึ่งสั่นกลองป๋องแป๋ง
เล่าเจี้ยงไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ให้กับชายร่างใหญ่โง่เขลาคนนี้ดี เตียนอุยผู้ฆ่าคนมากมายบางครั้งก็ดูติงต๊องเหมือนเด็ก
ตอนนั้นเอง จู่ ๆ กาเซี่ยงก็ส่งเสียงพลางเร่งให้มองไปข้างหน้า
“นายท่าน ขุนพลของกองทัพซีเหลียงพ่ายแล้ว!”
รูม่านตาเล่าเจี้ยงหดลง รีบทอดมองไปที่สนามรบ
“ไอ้กบฏ ตายซะ!”
ตี่หยางแผดเสียงคำราม ถือโอกาสตอนเป่ยกงปั่วอวี้สิ้นแรง ตวัดดาบฟันลงไป
เบื้องหน้าฝ่ายตรงข้ามมืดลง เห็นดาบอยู่เหนือหัวตัวเองแล้ว หากจะใช้ดาบสกัดไว้คงสายเกินไปแล้ว!
“ย๊าก!”
หลังเสียงแผดร้องคำราม เป่ยกงปั่วอวี้ก็เอนตัวนอนราบบนหลังม้า ดาบใหญ่ของตี่หยางเฉียดปลายจมูกของเขาไป
ตุบ!
เป่ยกงปั่วอวี้ใช้กำลังทั้งหมดตบท้องอาชา ม้าศึกเจ็บปวดจนพาเขากระโดดหลบไปไกลในพริบตา
“ไอ้กบฏจะหนีไปไหน!”
ตี่หยางแผดเสียงตะโกน ยกดาบขึ้นไล่ตามเป่ยกงปั่วอวี้ไป พลางมองหันกลับมาตลอดเวลา
เตียวอุ๋นเข้าใจความหมายของขุนพลผู้ช่วยทันที จึงชักกระบี่ออกมาชูขึ้นฟ้า
“ทหารทั้งหลาย! ฆ่าศัตรู รับใช้บ้านเมือง โอกาสสร้างผลงานอยู่ตรงนี้แล้ว ฆ่ามันให้หมด!”
สิ้นคำสั่งเตียวอุ๋น ทั้งสามทัพก็เคลื่อนตัวพุ่งเข้าใส่กองทัพซีเหลียง
กลับมามองทางด้านซีเหลียง การพ่ายของแม่ทัพเป่ยกงปั่วอวี้ทำให้ขวัญกำลังใจทั้งกองทัพตกต่ำ เปียนจางเพิ่งตะโกนไม่ให้แตกตื่น ก็เห็นกองทัพทางการรุกเข้ามาแล้ว
“ถอยสิ!”
เป่ยกงปั่วอวี้ไม่มีหยุดด้วยซ้ำ มุ่งตรงไปด้านหลังลูกเดียว เหลือเพียงข้อความหนึ่งให้เปียนจาง
“ถอย ถอยเร็ว!”
เมื่อเปียนจางเห็นเป่ยกงปั่วอวี้หนีไปแล้ว ตัวเองอยู่ต่อต้องเผชิญหน้ากับการโจมตีของกองทัพทางการแน่ จึงออกคำสั่งให้ล่าถอย พลางหมุนตัวหลบหนีเช่นกัน
สุดท้ายกองทัพซีเหลียงหาใช่กองทัพโพกผ้าเหลืองจะเทียบได้ แม้ผู้บัญชาการจะถอนตัว แต่ทหารก็ไม่แตกตื่นพากันหันหัวม้ากลับ
กองทัพทางการแบ่งออกเป็นสองส่วน ทัพกลางนำโดยเตียวอุ๋น ทั้งหมดเป็นทหารราบ มีแค่สองปีกด้านข้างเป็นทหารม้า
เมื่อได้รับคำสั่งไล่ตามโจมตี ทัพกลางก็เคลื่อนตัวก่อน จากนั้นทหารม้าปีกทั้งสองข้างก็เร่งรุดไปข้างหน้า ไม่นานก็แซงกองทหารราบไปอย่างรวดเร็ว
น่าเสียดายที่กองทัพซีเหลียงห้าหมื่นนายทั้งหมดเป็นทหารม้า ก่อนที่ทหารของกองทัพทางการจะตามทัน กองทัพซีเหลียงก็เริ่มล่าถอยอย่างเป็นระเบียบไปแล้ว
แน่นอนว่ายังมีคนที่ตกจากหลังอาชา และถูกม้าเหยียบย่ำ กระนั้นทหารของกองทัพซีเหลียงล้วนมีทักษะในการขี่ม้าที่ยอดเยี่ยม จึงมีเพียงไม่กี่คนที่ตกลงมา
“เร็ว! เร่งความเร็วเข้า อย่าปล่อยให้กองทัพซีเหลียงหนีไปได้!”
เตียวอุ๋นยังคงเร่งเร้าไม่หยุด เขานำทหารราบเคลื่อนที่ไปอย่างช้า ๆ แต่เห็นกองทัพซีเหลียงเริ่มห่างออกไปไกลเรื่อย ๆ
“แม่ทัพเตียว มีบางอย่างไม่ถูกต้อง กองทัพซีเหลียงถอยทัพโดยไม่ตื่นตระหนกเลย!”
ซุนเกี๋ยนยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกผิดปกติ ชัยชนะครั้งนี้มีเลศนัยเกินไป ทั้งสองฝ่ายยังไม่ปะทะกันเลย กองทัพซีเหลียงก็เริ่มหลบหนีแล้ว!
เตียวอุ๋นมีหรือจะมองออก ในสายตาเขากองทัพซีเหลียงหนีตายกันจ้าละหวั่น! นี่เป็นโอกาสดีสักครั้งหนึ่งในชีวิต!
“เหวินไถ เจ้าอย่ามาหวาดระแวงอะไรตอนนี้เลย รีบตามไปเร็ว!”
“แม่ทัพเตียว ข้า…”
“นี่คือคำสั่ง!”
เตียวอุ๋นตะคอกออกมา ใช้ฐานะมาข่มซุนเกี๋ยนโดยตรง
“ขอรับ! ข้าน้อยรับคำสั่ง”
ดวงตาทั้งสองข้าของเตียวอุ๋นเริ่มลุกเป็นไฟ เขาจินตนาการถึงชื่อเสียงและฐานะที่จะได้รับหลังจากกวาดล้างพวกกบฏซีเหลียงไปแล้ว!
ตนจะกลายเป็นแม่ทัพมีชื่อแห่งต้าฮั่นที่จะลุกผงาดขึ้นมาอีกครั้งต่อจากเล่าเจี้ยงแน่นอน!
กบฏโพกผ้าเหลืองอะไรกัน ก็แค่พวกเสเพลทั้งนั้น
ปราบกบฏซีเหลียงได้สิ ถึงจะเป็นความสำเร็จที่จะคงอยู่สืบไป!
“ตามไปเร็วเข้า! เร่งเดินทัพต่อไป!”
YOU MAY ALSO LIKE
