พิชิตเกมส์วันสิ้นโลก ด้วยระบบผู้กอบกู้ - บทที่ 98: ปริศนานักล่าอสูร
บนถนนสายหลักของวิทยาลัย หวงเจิ้งขอบตาแดงก่ำราวกับคนไม่ได้นอนมาทั้งคืน ทำให้เหล่านักศึกษาที่ตื่นมาเก็บกวาดซากศพแต่เช้าต้องเหลียวมอง รองอธิการบดีจางจื้อเฉิงที่เดินตามมาข้างหลังจงใจทิ้งระยะห่าง ทั้งสองกลุ่มต่างนำพาลูกน้องและผู้ปลุกพลังของตนรีบรุดไปยังห้องประชุม
เมื่อเช้าตรู่เวลาเจ็ดนาฬิกา หลินอันได้ส่งคนมาแจ้งให้พวกเขาทุกคนต้องไปให้พร้อมหน้า!
สำหรับคำสั่งของหลินอัน พวกเขาไม่กล้าขัดขืนแม้แต่น้อย บัดนี้คือยุคสุดท้ายแล้ว หากเป็นก่อนวันสิ้นโลก การมาสายอย่างมากก็แค่ถูกหักเงิน แต่หลังวันสิ้นโลก สิ่งที่ถูกหักคงจะเป็นชีวิต
จางจื้อเฉิงมองเอกสารในกำมือของหวงเจิ้งอย่างอิจฉา นั่นคือข้อมูลของนักศึกษาทั้งหมดในวิทยาลัย
เมื่อคืนวาน ผู้ปลุกพลังทุกคนได้รับแจ้งว่า ท่านหลินอันต้องการให้รวบรวมข้อมูลของนักศึกษาทั้งหมด แม้แต่คนที่ตายไปแล้วหลังวันสิ้นโลกก็ต้องนับรวมไปด้วย แม้จะไม่รู้ว่าจุดประสงค์คืออะไร แต่ในเมื่อเป็นคำสั่งของท่านหลินอัน พวกเขาย่อมใส่ใจอย่างที่สุด
เพื่อแสดงผลงาน ทั้งสองฝ่ายต่างไม่หลับไม่นอนตลอดคืน ผู้ปลุกพลังทุกคนทำงานล่วงเวลาจนรวบรวมข้อมูลออกมาได้อย่างเร่งรีบ เพียงแต่หวงเจิ้งมีหวงไห่เทาหลานชายของเขาคอยดูแล การใช้กำลังคนจึงเหนือกว่าเขามากนัก
ให้ตายเถอะ!
จางจื้อเฉิงรู้สึกขุ่นเคืองอย่างยิ่ง
เมื่อคืนตอนที่หลินอันกล่าวสุนทรพจน์ เขาไม่มีโอกาสได้แสดงความสามารถ แม้แต่งานล่าสุดเขาก็ยังทำได้ไม่ดีพอ
ใบหน้าของเขาเคร่งขรึม ไม่กล้าจินตนาการว่าเมื่อเข้าไปในห้องประชุมแล้ว ชะตากรรมใดจะรอเขาอยู่
หลินอันผู้นี้ คือผู้ยึดมั่นในเหตุผลอย่างแท้จริง!
เหี้ยมโหด ไร้ปรานี!
เขาไม่สงสัยเลยว่าหลินอันจะไม่เก็บคนไร้ประโยชน์ หรือผู้เล่นที่ไม่สามารถช่วยในการสร้างเขตปลอดภัยไว้!
ในฐานะคนธรรมดา แบกหามก็ไม่ไหว มือก็อ่อนแรง ประโยชน์เดียวที่มีคือการประจบสอพลอและจัดการเรื่องจิปาถะ
ถ้าหาก...
จางจื้อเฉิงสูดหายใจเข้าลึกๆ ฝีเท้าก็เร่งขึ้นอีกครั้ง
…
ภายในห้องประชุมใหญ่ของวิทยาลัย คนเจ็ดสิบหกคนยืนนิ่งเงียบ ไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่น้อย ทุกคนต่างมองหลินอันที่กำลังพลิกดูรายชื่ออย่างไม่หยุดหย่อนด้วยความสงสัย
ในจำนวนเจ็ดสิบหกคนนี้ มีผู้ปลุกพลังยี่สิบเก้าคน ไม่รวมสมาชิกของหน่วยผู้กอบกู้ คนอื่นๆ ไม่ว่าจะเป็นเจ้าหน้าที่บริหารและผู้คุมที่มาจากนักศึกษาแต่ละแผนก หรือก็คือผู้นำของวิทยาลัยที่รอดชีวิตมาได้
แม้ว่าผู้บริหารของวิทยาลัยเหล่านี้จะไม่มีประโยชน์อะไรมากนัก แต่อย่างน้อยก็รู้สถานการณ์ของวิทยาลัยดีกว่านักศึกษาทั่วไป ในช่วงแรกก็ยังพอจะใช้งานได้
“จำนวนประชากรก่อนวันสิ้นโลก: 36,301 คน”
“จำนวนประชากหลังวันสิ้นโลก: 2,779 คน (เสียชีวิตเมื่อคืน 217 คน)”
“ชาย: 1,996 คน, หญิง 782 คน”
หลังจากอ่านข้อมูลที่รวบรวมมา หลินอันก็นิ่งเงียบไป ในเวลาเพียงหกนาที ภายใต้พลังจิตที่เหนือกว่าคนธรรมดา ข้อมูลทั้งหมดก็ถูกจดจำไว้ได้หมดสิ้น
ในใจของเขาก็พลันหนักอึ้ง
ไม่ว่าจะเป็นรายชื่อผู้เสียชีวิตหรือผู้รอดชีวิต ก็ไม่มีผู้เล่นที่ต้องสงสัยว่าเป็น【นักล่าอสูร】ปรากฏอยู่เลย
หวงเจิ้งเห็นสีหน้าของหลินอันไม่สู้ดีนัก ก็อดไม่ได้ที่จะตื่นตระหนก
“ท่านหลินอัน…”
“ข้อมูลเหล่านี้มีปัญหาอะไรหรือครับ?”
เขาเช็ดเหงื่อบนหน้าผากอย่างกระวนกระวาย
ฟ้าดินเป็นพยาน รายงานที่รีบทำทั้งคืนนี้คือรายงานที่จริงจังที่สุดในชีวิตห้าสิบปีของเขาแล้ว!
หลินอันค่อยๆ เอ่ยปาก น้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงด้วยอำนาจ:
“จำนวนคนในรายชื่อนี้ไม่ถูกต้อง ยังมีอีกคนหายไปไหน?”
“ยังมีอีกคน?”
จางจื้อเฉิงเห็นหวงเจิ้งยังคงครุ่นคิด ก็พลันนึกถึงความผิดปกติอย่างหนึ่งตอนที่รวบรวมข้อมูลเมื่อคืน
ความคิดแวบขึ้นมาในหัว เขารีบก้าวออกมา:
“ท่านครับ! กระผมทราบครับ!”
“ยังมีนักศึกษาชายอีกคนหนึ่งที่ไม่ได้ถูกนับรวมอยู่ในช่องของนักศึกษาชาย!”
หลินอันเงยหน้ามองจางจื้อเฉิง เอ่ยปากถามเรียบๆ:
“เหตุผล”
จางจื้อเฉิงเห็นหลินอันสนใจ ก็พูดรัวเร็ว
“คนนั้นก่อนหน้านี้ถูกทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัส แถมยังถูกไล่ออกจากวิทยาลัย แม้แต่ส่วนแบ่งอาหารก็ถูกตัดออกไป!”
“และยังเป็นฝีมือของหลี่หัวในกลุ่มของอธิการบดีหวงอีกด้วย!”
“ดังนั้นตอนที่พวกเขารวบรวมข้อมูลก็เลยลืมเขาไป! เพราะเขาไม่อยู่ในรายชื่อ! แต่อยู่ในจำนวนประชากรรวมก่อนหน้านี้!”
พูดจบเขาก็จ้องมองสีหน้าของหลินอันอย่างใกล้ชิด พบว่าในแววตาของหลินอันฉายแววเคร่งขรึม
เดิมพันถูกแล้ว!
จางจื้อเฉิงดีใจจนเนื้อเต้น แม้จะไม่รู้ว่าหลินอันกำลังตามหาใครอยู่ แต่ดูจากตอนนี้แล้วมีความเป็นไปได้สูงว่าเขาจะเดาถูกโดยบังเอิญ!
“ชื่อ อายุ เรื่องราวที่เกิดขึ้น”
“บอกข้ามา”
โดยไม่สนใจใบหน้าที่เขียวคล้ำของหวงเจิ้ง จางจื้อเฉิงก็เปิดเผยข้อมูลออกมาโดยไม่ลังเล
เขายังพอจะจำนักศึกษาที่ถูกทำร้ายสาหัสคนนั้นได้อยู่บ้าง ท้ายที่สุดแล้วเรื่องนี้ในตอนนั้นก็ทำให้เกิดการประท้วงขึ้นมาระลอกหนึ่งในหมู่นักศึกษาธรรมดา
“เมื่อหกวันก่อน หรือก็คือวันหลังจากที่หนอนทรายถูกผนึก”
“นักศึกษาชายอายุยี่สิบสองปีของวิทยาลัยเราชื่อเกาเทียน ถูกจัดให้ไปทำความสะอาดอาคารเรียนคณะพละศึกษาและเก็บกวาดซากศพ แต่ในระหว่างทำความสะอาดได้เข้าไปในชั้นใต้ดินชั้นสองโดยไม่ได้ตั้งใจ ทำให้หลี่หัวตกใจ”
“ด้วยความโกรธแค้น นักศึกษาหลี่หัวจึงทำร้ายเขาอย่างรุนแรงและลงมือหมายจะเอาชีวิต หากไม่ใช่อาจารย์หวังผู้ปลุกพลังในคณะเดียวกันปรากฏตัวขึ้นมาพอดี เกาเทียนคงตายไปแล้ว!”
“และเพราะเรื่องนี้ โรงเรียนจึงเกิดการประท้วงขึ้นมาระลอกหนึ่ง ผู้ปลุกพลังเหมือนกันกลับต้องมารับใช้ผู้ปลุกพลังที่แข็งแกร่งกว่า ทนหิวโหยก็ช่างเถอะ”
“ตอนนี้แม้แต่ความปลอดภัยในชีวิตก็ยังรับประกันไม่ได้ นี่ใครจะทนได้!?”
“ต้องรู้ว่าผู้ปลุกพลังทุกคนต่างก็เคยออกแรงต่อสู้กับซอมบี้และค้นหาอาหาร!”
“แต่เนื่องจากอธิการบดีหวงเจิ้งต้องการจะดึงตัวหลี่หัว ดังนั้นหลี่หัวไม่เพียงแต่จะไม่ได้รับโทษใดๆ กลับกันยังไล่เกาเทียนออกจากรายชื่อของวิทยาลัย และหยุดการจัดหาอาหารพื้นฐานให้!”
“พวกเขาต้องการจะปล่อยให้เกาเทียนอดตาย เพื่อข่มขู่ผู้ปลุกพลังคนอื่นๆ ไม่ให้ก่อเรื่อง!”
พูดรัวเร็วแต่มีเหตุผลชัดเจน
จางจื้อเฉิงเล่าเรื่องราวเดิมอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง
กระทั่งภายใต้การใช้คำพูดอย่างจงใจของเขา ในเวลาเพียงไม่กี่ประโยคก็วาดภาพหวงเจิ้งและหลี่หัวที่สมรู้ร่วมคิดกันก่อกรรมทำชั่วอย่างร้ายกาจออกมา!
“เจ้า…เจ้าพูดจาเหลวไหล!”
หวงเจิ้งตัวสั่นเทา เขาไม่ได้รู้สึกว่าคนที่หายไปคนนี้จะมีความสำคัญอะไร เป็นเพียงผู้ปลุกพลังธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น แต่เขากลัวว่าหลินอันจะคิดว่าเขากับหลี่หัวมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งเกินไป!
หลี่หัวกับเติ้งเหลียนคือคนที่ต้องการจะฆ่าจางเถี่ยเป็นคนแรกๆ!
ฟ้าดินเป็นพยาน ‘เขาหวงเจิ้งนอกจากจะพูดจาแบบข้าราชการตามความเคยชินแล้ว หลังจากนั้นก็ถูกจางเถี่ยจับหัวไว้ตลอด ไม่รู้เรื่องอะไรเลย
หลินอันเมินเฉยต่อการโจมตีกันและกันของทั้งสองคน
“พาเกาเทียนมา!”
“ไม่…เราจะไปเอง!”
อายุยี่สิบสองปี นามสกุลเกา เพศชาย คณะพละ…
แม้ว่าชาติก่อนชื่อของนักล่าอสูรจะไม่ได้ถูกเปิดเผย แต่ข้อมูลสำคัญสามอย่างนี้ตรงกัน
บาดเจ็บสาหัส ไม่มีอาหาร แถมยังเป็นผู้ปลุกพลังระดับศูนย์ หลินอันสงสัยอย่างยิ่งว่าหากเขามาช้าไปอีกหนึ่งวัน หนึ่งในหกราชันย์ที่ต้องสงสัยว่าเป็น【นักล่าอสูร】ในชาติก่อนจะถูกปล่อยให้อดตาย
ท้ายที่สุดแล้ว การปรากฏตัวของเขาได้เปลี่ยนแปลงเรื่องราวในวิทยาลัยไปมากเกินไป
ในใจร้อนรน แม้จะยังไม่แน่ใจว่าเกาเทียนคือ【นักล่าอสูร】ในชาติก่อนหรือไม่ แต่จากข้อมูลที่มีอยู่ตอนนี้ แปดเก้าส่วนก็คือเขาแล้ว
กระทั่ง หลินอันยังพอจะเดาได้ลางๆ ว่าทำไม【นักล่าอสูร】ในชาติก่อนถึงได้ปรากฏตัวตอนที่วิทยาลัยใกล้จะล่มสลาย!
ให้ตายเถอะ เปลี่ยนเป็นใครถูกผู้ปลุกพลังในคณะเดียวกันทำร้ายสาหัสแล้วยังถูกทั้งโรงเรียนทอดทิ้ง ไม่ลงมือทำลายวิทยาลัยเองก็ถือว่ามีเมตตาแล้ว!
YOU MAY ALSO LIKE
