มหาจักรพรรดิราชันย์เทพ - ตอนที่ 154 แดนปีศาจโลหิตกระหาย
ความตั้งใจเดิมของซูเฉินคือทำลายร่างกายของจักรพรรดิหลินให้แหลกสลาย
ร่างกายของจักรพรรดิหลินถูกครอบครองโดยปีศาจนอกดินแดน ร่างกายนี้คือพลังหลักที่ปีศาจนอกดินแดนใช้เกาะยึดอยู่กับโลก แต่หากร่างนี้ถูกทำลาย ปีศาจนอกดินแดนก็จะถูกเปิดโปงออกมาอยู่ท่ามกลางฟ้าและดินโดยสมบูรณ์
เมื่อนั้น พวกมันจะถูกกฎเกณฑ์ของโลกนี้กดทับ แม้จะไม่ตาย ก็จะบาดเจ็บสาหัสและอ่อนแออย่างถึงที่สุด การจะปราบปีศาจนอกดินแดนให้ราบคาบก็จะง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือ!
จักรพรรดิหลินย่อมรู้เจตนาของซูเฉินและคนอื่น ๆ ดี
ในดวงตาเต็มไปด้วยเพลิงอาฆาตโลหิต คำรามลั่นสะเทือนฟ้าดินออกมา
“พวกเจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าฆ่าข้าได้? มดปลวกต่ำต้อย พวกเจ้าทุกคนสมควรตาย!!!”
โฮกก!
พลังกระหายโลหิตอันแปลกประหลาดพวยพุ่งออกมาจากทั่วร่างจักรพรรดิหลิน แผ่ปกคลุมเวิ้งฟ้าดั่งมหาสมุทรสีดำ ทันใดนั้นก็กวาดกลืนซูเฉินและพวกจนหมด
“เปิดเขตแดนปีศาจโลหิตกระหาย!”
เสียงคำรามเกรี้ยวกราดดังออกจากปากของจักรพรรดิหลิน
ในพริบตา พลังชั่วร้ายโดยรอบแปรเปลี่ยนเป็นเงามายาปีศาจพิสดารไม่อาจคาดเดาได้ ผู้ใดอยู่ในมหาสมุทรสีดำนี้ ล้วนรู้สึกว่าพลังโลหิตในร่างเดือดพล่าน ราวกับกำลังถูกพลังลึกลับดึงดูดจนจะทะลักออกมา
นี่คือเขตแดนปีศาจโลหิตกระหาย หนึ่งในไม้ตายทรงพลังที่สุดของจักรพรรดิหลิน!
เมื่อผู้ฝึกยุทธ์บรรลุถึงขอบเขตจักรพรรดิยุทธ์ จะสามารถควบแน่นเขตแดนขึ้นมาได้ ในเขตแดนของตนเองจะสามารถระเบิดพลังต่อสู้เพิ่มขึ้นอีกหลายเท่าตัว ในขณะที่ศัตรูจะถูกพลังของเขตแดนกดทับจนพลังอ่อนลง
จักรพรรดิหลินถูกกดดันจนถึงขีดสุดโดยซูเฉินและพวก จึงระเบิดเขตแดนปีศาจโลหิตกระหายออกมาในทันที
“ไม่ดีแล้ว! ปีศาจนอกดินแดนผู้นี้ถึงกับควบแน่นเขตแดนขึ้นมาได้! ทุกคนรีบใช้พลังทั้งหมดทำลายเขตแดนปีศาจ หากไม่เช่นนั้นเราจะตายกันหมด!”
สีหน้าของจักรพรรดิชราเปลี่ยนไปทันที พลางตะโกนด้วยความร้อนรน
เขาปล่อยวิชายุทธ์ทรงพลังออกมาไม่หยุด โจมตีใส่เขตแดนปีศาจรอบตัวอย่างต่อเนื่อง
แม้เขาเองก็เป็นจักรพรรดิยุทธ์ แต่ยังไม่สามารถควบแน่นเขตแดนได้ เขาย่อมรู้ถึงความต่างของจักรพรรดิยุทธ์ที่มีเขตแดนกับไม่มีเขตแดนอย่างชัดเจน
แม้จะไม่ใช่ความต่างอย่างสิ้นเชิง แต่จักรพรรดิยุทธ์ที่มีเขตแดนสามารถสังหารจักรพรรดิยุทธ์ที่ไม่มีเขตแดนได้อย่างง่ายดาย
เจี๊ยกกก...
เจี๊ยกกก...
เวิ้งฟ้าราวกับบิดเบี้ยว เงาปีศาจนับไม่ถ้วนทะลักออกมาจากมหาสมุทรสีดำ ส่งเสียงเย็นเยือกจนสั่นสะท้านหัวใจ
เงาปีศาจเหล่านั้นมีนัยน์ตาสีเลือดที่สว่างวาบ ราวกับกระหายโลหิตอย่างสุดขีด ดั่งภูตผีร้าย พุ่งเข้าใส่ซูเฉิน จักรพรรดิชรา และคนอื่นอย่างบ้าคลั่ง
“สังหาร!”
หยางเจิ้งตะโกนคำราม
พัดภูผาห้วยในมือเขาถูกกางออก พลังกำลังแท้มหาศาลพวยพุ่งออกมาราวกับภูผาและห้วยธารปรากฏขึ้น ฆ่าเงาปีศาจเหล่านั้นลงอย่างต่อเนื่อง
หลินลั่วเว่ยแสดงวิชากระบี่อันทรงพลัง พลังดาบไหลเวียนไปทั่วร่าง ฆ่าเงาปีศาจลงอย่างไม่หยุดหย่อน ทว่าเงาปีศาจนั้นราวกับไม่มีที่สิ้นสุด หลินลั่วเว่ยจึงถูกล้อมเอาไว้
“เจ้ามดปลวก ตายซะ!”
จักรพรรดิหลินจ้องมองซูเฉินอย่างเอาเป็นเอาตาย ถึงขั้นละทิ้งจักรพรรดิชราแล้วพุ่งเข้าหาซูเฉินโดยตรง
โฮกก!
โฮกก!
โฮกก!
ดวงตาซูเฉินคมกล้า หมัดมังกรสะท้านปฐพีพุ่งออกมาทันที ในขณะเดียวกัน กระบี่จวินหลิงก็ส่องแสงกระบี่แหลมคม ฟาดฟันใส่ทุกทิศทางอย่างต่อเนื่อง
หลังการปะทะกับจักรพรรดิหลินหลายกระบวนท่า พลังโลหิตในร่างของเขาก็พลุ่งพล่าน พลังปีศาจหนาแน่นรอบตัวพยายามรุกรานเข้าร่างของเขา
ส่วนจักรพรรดิหลินยิ่งสู้ก็ยิ่งฮึกเหิม ดวงตาเต็มไปด้วยเพลิงอาฆาตสีเลือด
“แม้แสงเทพตัดมายาของข้าจะมีผลยับยั้งปีศาจนอกดินแดนอย่างแรงกล้า แต่ด้วยขอบเขตของข้าในตอนนี้ยังอ่อนเกินไป แสงเทพตัดมายาที่ข้าปลดปล่อยออกมาจึงยังไม่พอจะสังหารจักรพรรดิหลินได้ หากอยากทำลายมัน จำต้องพึ่งเพลิงแท้กลืนกิน! เพลิงกลืนสรรพสิ่งเพราะมันคือภัยคุกคามหนึ่งเดียวของปีศาจนอกดินแดน แต่จะใช้ได้ผล ต้องมีผู้คอยตรึงมันไว้!”
ซูเฉินคิดอยู่ในใจ ดวงตาแฝงแสงสีทองเรืองรอง
การต่อสู้กับจักรพรรดิหลิน ไม่ใช่เพื่อโอ้อวดความกล้า แต่เพื่อจับจังหวะอ่อนของจักรพรรดิหลินเพื่อสังหารในทีเดียว!
ตอนนี้ เขาเห็นแล้ว
ซูเฉินหันไปมองจักรพรรดิชรา หลินลั่วเว่ย และหยางเจิ้ง ก่อนขยับริมฝีปากส่งเสียงสื่อจิตถึงทั้งสาม ซึ่งทำให้ทั้งสามคนตกตะลึงไปชั่วขณะ
จากนั้น จักรพรรดิชราก็เปล่งเสียงคำรามยาว เมฆหมอกพลันปั่นป่วน
โฮก!
เหนือเมืองหลวง พลังแห่งฟ้าและดินปั่นป่วน พลังกำเนิดอันทรงอานุภาพแปรเปลี่ยนเป็นมังกรยักษ์กลาย ๆ พุ่งทะยานข้ามเวหา แทรกซึมเข้าสู่ร่างของจักรพรรดิชรา
แสงสว่างวาบในดวงตาของจักรพรรดิชรา เขาคว้าฟ้าเบื้องหน้าไว้ทันใด กระบี่โบราณแหลมคมพลันปรากฏขึ้น แสงกระบี่นับร้อยจั้งฟาดฟันข้ามฟ้ามุ่งลงสู่จักรพรรดิหลิน
“สังหาร!”
หลินลั่วเว่ยและหยางเจิ้งเผยแววตาคลั่งไคล้ กำลังแท้รุนแรงปั่นป่วนรอบกาย พวกเขาปล่อยวิชายุทธ์ทรงพลังที่สุดจู่โจมใส่จักรพรรดิหลินอย่างเต็มกำลัง
จะทำลายเขตแดนปีศาจโลหิตกระหาย และสังหารจักรพรรดิลงได้หรือไม่ อยู่ที่กระบวนท่านี้!
“ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ!”
จักรพรรดิหลินสีหน้าเย็นชา ยกฝ่ามือขึ้น พลังปีศาจมหาศาลรวมตัวกันกลายเป็นฝ่ามือยักษ์ที่ครอบคลุมเวิ้งฟ้า ถาโถมลงมาอย่างทรงอานุภาพ
โฮกก!
การปะทะครานี้ประหนึ่งทำลายสวรรค์แยกโลก ฟ้าดินสะท้านสะเทือน ภูผาด้านล่างไหวสะเทือนดังครืน
ทั่วนครหลวงต้าหลินประหนึ่งจะพังทลายลง นักยุทธ์ทั้งหลายรู้สึกโลหิตในกายพลุ่งพล่าน ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นเกินพรรณนา
“เวลานี้แหละ!”
แสงวาบคมเฉียบปรากฏในดวงตาซูเฉิน เขาจับจังหวะพริบตานั้นไว้ได้ทันที
ฟิ้ว!
กระบี่จวินหลิงพุ่งแสงศักดิ์สิทธิ์เจิดจ้า ข้ามเวิ้งฟ้าเหมือนสายฟ้า ผ่าฟันลงใส่จักรพรรดิหลินด้วยวิถีพิสดาร
เจ็ดกระบี่ฟาดฟ้า กระบี่ชะตาชีวิต!
ในขณะเดียวกัน ซูเฉินก็ระเบิดพลังทั้งหมดของวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ ควบแน่นแสงศักดิ์สิทธิ์ที่ส่องฟ้ามืดมิดฉายตรงไปยังจักรพรรดิหลิน
และภายใต้พลังดาบอันมโหฬารของกระบี่จวินหลิง และแสงเทพตัดมายาอันเจิดจ้าเปลวเพลิงสีดำก็ปรากฏไหววูบอยู่ภายใน
นั่นคือ… เพลิงแท้กลืนกิน!
เพลิงกลืนสรรพสิ่งที่สามารถกลืนกินปีศาจนอกดินแดนทั้งปวง และชำระล้างพลังปีศาจให้สิ้นซาก!
YOU MAY ALSO LIKE
