มหาจักรพรรดิราชันย์เทพ - ตอนที่ 315 จ้าวปีศาจคืนชีพ
“หรือว่าจ้าวปีศาจคิดจะใช้หัวใจดวงนี้ฟื้นคืนชีพ?”
ในดวงตาของซูเฉินฉายแวววูบหนึ่ง ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจ
จักรพรรดิยุทธ์นั้นมีวิธีมากมาย แม้จะถูกสังหาร หากดวงจิตยังอยู่ ก็ยังสามารถเกิดใหม่ในร่างใหม่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าที่นี่มีหัวใจของจ้าวปีศาจอยู่
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า… เจ้านิกายเทียนเต๋าเจ้าคิดจะกักข้าไว้หรือ? ข้าใกล้หลุดพ้นเต็มทีแล้ว เมื่อข้ากลับมา ข้าจะสังหารศิษย์ของเจ้าทั้งหมดให้สิ้น!”
ในชั่วพริบตา เสียงหัวเราะอันบ้าคลั่งดังก้อง ราวกับฟ้าคำรามสะเทือนไปทั่ว
จากภายในหัวใจจ้าวปีศาจ เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาในทันที ดวงตาเปล่งประกายความบ้าคลั่ง
เขาสวมชุดคลุมสีดำ ใบหน้าหล่อเหลา ดวงตาโหดเหี้ยม เต็มไปด้วยเจตนาฆ่าอันเหี้ยมโหด ร่างลอยอยู่กลางอากาศ แผ่รัศมีอันสูงส่งของจักรพรรดิ
นั่นคือพลังของจักรพรรดิอย่างแท้จริง
เพียงแค่เขาปรากฏกาย พลังปีศาจรอบด้านก็หลั่งไหลเข้าไปหาตัวเขา ซูเฉินถึงกับได้ยินเสียงเชียร์ไกล ๆ ราวกับทั้งดินแดนต้อนรับการกลับมาของราชันแห่งปีศาจ
“จ้าวปีศาจ…”
คำสองคำผุดขึ้นในจิตใจของซูเฉิน
เขาไม่คาดคิดว่าจ้าวปีศาจจะคืนชีพขึ้นมาได้จริง!
แม้ว่าร่างของอีกฝ่ายดูจะเป็นเพียงวิญญาณ และสติสัมปชัญญะยังพร่าเลือนอยู่บ้าง แต่พลังอำนาจอันสูงส่งกลับยืนยันความจริงได้อย่างชัดเจน
“เจ้าเป็นศิษย์ของเจ้านิกายเทียนเต๋าใช่หรือไม่? ข้ารับรู้ถึงพลังของมันในตัวเจ้า มนุษย์อย่างเจ้าก็แค่มดปลวก ต่อหน้าข้าเสีย แล้วข้าจะไว้ชีวิตเจ้า!”
จ้าวปีศาจจ้องมองซูเฉินด้วยสายตายโสโอหัง เปี่ยมด้วยความเมตตาราวกับเทพเจ้าที่เหลียวแลสิ่งมีชีวิตต่ำต้อย
“วิญญาณของจ้าวปีศาจ? กับ…หัวใจของมัน? นายท่าน ข้ากินเขาได้ไหม?”
ในขณะนั้น เสียงของมังกรอสูรดังขึ้นในจิตของซูเฉิน
ซูเฉินสัมผัสได้ว่าเจ้ามังกรอสูรนั้นตื่นเต้นอย่างยิ่ง น้ำลายแทบไหล หลังจากเห็นจ้าวปีศาจที่ไม่เต็มบาท และหัวใจของมัน
“เจ้าจะกินก็ลองดู!”
ซูเฉินหรี่ตาอย่างมีเลศนัย แต่ก็พยักหน้า
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ขอบคุณนายท่าน! ถึงแม้มันจะเป็นจ้าวปีศาจ แต่ก็เป็นเผ่าที่ต่ำต้อย จะเทียบกับมหามังกรอสูรได้อย่างไร? ถูกข้ากินเข้าไป ถือเป็นเกียรติสูงสุดของมันแล้ว!”
เสียงตื่นเต้นของเจ้ามังกรดังสนั่น
ปัง!
รัศมีอันน่าหวาดกลัวพลันแผ่พุ่งออกจากร่างซูเฉิน ร่างมหึมาแวดล้อมด้วยแสงมารดำทะมึนพุ่งขึ้นจากร่างเขา มังกรดำหัวโตแลดูดุร้ายอย่างยิ่ง
ดวงตาสีเลือดฉายแววโลภละโมบ มองจ้าวปีศาจด้วยสายตาเต็มไปด้วยความหิวกระหาย
“เจ้า…คือมังกรอสูร?! เป็นไปไม่ได้! ทำไมเจ้าเผ่ามังกรถึงปรากฏในแดนมนุษย์เช่นนี้? เจ้าเป็นใครกันแน่?!”
สีหน้าของจ้าวปีศาจเปลี่ยนไปทันที เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ
“เจ้าพูดมากไปแล้ว แมลงเอ๋ย! ได้รับเกียรติให้ข้ากลืนกินนับว่าโชคดีของเจ้า!”
เจ้ามังกรแสยะยิ้มเย็น
ปัง!
มันอ้าปากกว้าง กลืนจ้าวปีศาจและหัวใจของมันเข้าไปในคำเดียว
“ไม่นะ!!! ข้ายังไม่อยากตาย ข้ายังไม่…”
เสียงร้องอันโหยหวนเปี่ยมด้วยความหวาดกลัวดังออกมาจากจ้าวปีศาจ เต็มไปด้วยความไม่พอใจและเจตนาร้ายที่ล้นทะลัก
มันอุตส่าห์หล่อเลี้ยงวิญญาณเศษซากในหัวใจจนกลายเป็นวิญญาณแท้จริง ใช้ร่างนั้นคืนชีพขึ้นมาได้สำเร็จ
แต่ใครจะคาดคิดว่าจะเจอเจ้ามังกรอสูรเพียงชั่วครู่ที่ฟื้นคืนชีพ
มันพยายามจะต่อต้าน
แต่เพียงแค่จ้องตากับเจ้ามังกร ความรู้สึกสั่นสะท้านก็แผ่ซ่านไปทั้งจิตวิญญาณ มันไม่อาจขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย
กร้วม!
จ้าวปีศาจและหัวใจของมันถูกเจ้ามังกรกัดเคี้ยว แล้วกลืนลงท้องไปอย่างง่ายดาย
“ช่างอร่อยยิ่งนัก! ข้าไม่ได้กินของดีเช่นนี้มานานแล้ว!”
เจ้ามังกรตบพุงด้วยท่าทางพึงพอใจ
ซูเฉินจ้องมันแน่นิ่ง เขาเริ่มรู้สึกว่าต้นกำเนิดของเจ้ามังกรนี้ไม่ธรรมดา แม้แต่วิญญาณของจ้าวปีศาจก็ยังถูกมันกลืนกินได้อย่างง่ายดาย
มันจะเป็นมาจากแดนเทพ หรือแดนมารกันแน่?
ปัง!
ซูเฉินพบว่า หลังจากเจ้ามังกรกลืนกินวิญญาณและหัวใจจ้าวปีศาจไป กลับมีพลังสั่นสะเทือนน่ากลัวแผ่ออกมาจากร่างมัน เปลวเพลิงปีศาจสีดำพวยพุ่ง
พลังปีศาจรอบด้านไหลเข้าสู่ร่างมันอย่างบ้าคลั่ง กลิ่นอายของมันยิ่งทวีความน่าสะพรึงกลัว ร่างกายก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่างมากยิ่งขึ้น
เดิมทีมังกรอสูรเป็นเพียงวิญญาณ แต่ตอนนี้ซูเฉินกลับสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันน่าหวาดหวั่นจากมัน
“เจ้าเฒ่าดำ ตอนนี้พลังของเจ้าถึงขั้นใดแล้ว?”
ซูเฉินถามด้วยสายตาแน่วแน่
YOU MAY ALSO LIKE
