ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ - ตอนพิเศษ ตอนที่ 40 เขาชอบแม่นางแบบไหน

ตอนพิเศษ ตอนที่ 40 เขาชอบแม่นางแบบไหน

……………

เขาหันหน้าไปมองทางผู้พูด

ก่อนพบว่าคนผู้นั้นคือเด็กหนุ่มอายุประมาณสิบหกสิบเจ็ด ท่าทางสง่างาม

ซึ่งนั่นก็คืออี้หมิงที่เคยไปเชิญถวนจื่อมาที่นี่ก่อนหน้านี้

เมื่อพิจารณาจากอายุของเขาแล้ว หากเขาจะเรียกจื่อเฉินว่า “ผู้อาวุโส” ก็เหมือนว่าจะไม่มีอันใดผิดแปลกไป

แต่เมื่อจื่อเฉินได้ยินดังนั้น เขากลับรู้สึกไม่พอใจขึ้นมา

“ข้าอยู่กับถวนจื่อมานานหลายปีแล้ว พวกเราเป็นเหมือนครอบครัว พวกเจ้าไม่จำเป็นต้องเกรงใจกันขนาดนั้น”

เขาพูดเสียงเรียบ

ถวนจื่อที่อยู่ในอ้อมกอดของเขา มือข้างหนึ่งเกาะไหล่ของเขาอยู่ จากนั้นก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วย

“นั่นสิ! จื่อเฉินดีต่อข้ามากเลย! พวกเจ้าจะเรียกชื่อเขาตรงๆ ก็ได้นะ!”

ผู้อาวุโส นางอายุเท่านี้จะกลายเป็นผู้อาวุโสได้อย่างใด?

อี้หมิงชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นไม่นานก็ยิ้มออกมา

“ขอรับ”

ในเมื่อทั้งสองคนพูดเช่นนี้ ถ้าอย่างนั้นเขาก็ไม่มีเหตุผลที่จะไม่ทำตาม

จื่อเฉินมองหน้าถวนจื่อ จากนั้นก็ช่วยนางเช็ดน้ำตา เขาจ้องมองใบหน้าเล็กๆ ของนางอยู่ครู่หนึ่ง

บางทีเพราะการเฝ้าดูแลเขานั้นเป็นเรื่องที่ลำบาก ดังนั้นแก้มเจ้าเนื้อของนางจึงซูบผอมลงไป ปลายคางแหลมปรากฏขึ้น ใต้ตามีสีดำคล้ำ

“นอนไม่หลับหรือ?”

เขาถามขึ้น สีหน้ายังคงราบเรียบเช่นเดิม

ถวนจื่อส่ายหน้า

“ไม่ง่วงๆ”

ในตอนแรกนางไม่ได้รู้สึกง่วงจริงๆ แต่ตอนนี้เมื่อเห็นจื่อเฉินฟื้นขึ้นมาแล้ว ในที่สุดหัวใจของนางก็ผ่อนคลายลง ทำให้รู้สึกเกียจคร้านขึ้นมาในทันที

ความง่วงแผ่ซ่าน แล้วปกคลุมเข้าที่ตัวนาง

“ข้าจะส่งเจ้าไปพักผ่อน”

จื่อเฉินพูดขึ้น จากนั้นก็อุ้มนางกลับไป

อี้หมิงและคนอื่นต่างมองหน้ากัน

ถวนจื่อเพิ่งมาเอง…

“หา ข้าไม่เป็นไร…”

ถวนจื่อยังคงจดจำเรื่องม่านพลังได้ ดังนั้นนางจึงวางคางบนไหล่ของเขาต่างหมอน น้ำเสียงเกียจคร้าน

“ม่านพลัง ม่านพลัง…”

จื่อเฉินหันศีรษะกลับไปมองหน้าทุกคน

“ใครยังทำไม่เป็นบ้าง ข้าจะสอนให้”

ไม่ว่าอย่างใดเขาก็ต้องส่งถวนจื่อไปนอน

ทุกคนรีบโบกมืออย่างรวดเร็ว

“เป็นแล้วเจ้าค่ะ! พวกเราทำเป็นแล้ว! ถวนจื่อง่วงขนาดนั้นควรกลับไปพักผ่อนสิถึงจะถูกต้อง!”

“ใช่แล้ว! พวกเราทำเองได้!”

น้ำเสียงเล็กๆ ของถวนจื่อดังขึ้น

“ข้ายังไม่ได้เล่นเลย…”

นางสนใจกับการเล่นเป็นอย่างมาก แต่ในช่วงเวลาที่ผ่านมานี้นางฝืนระงับได้ชั่วคราว แต่ตอนนี้ในที่สุดก็ถูกปล่อยออกมาแล้ว ดังนั้นนางจึงอยากจะอยู่เล่นกับอี้หมิง

แต่ไม่ว่าอย่างใดร่างกายของนางก็ไม่อนุญาต อ้อมกอดของจื่อเฉินอบอุ่นและใหญ่ ลมปราณที่คุ้นเคยปกคลุมตัวของนางเอาไว้ ทำให้นางรู้สึกง่วงนอนขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

“ถวนจื่อ เจ้ากลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ พอเจ้ามีแรงแล้ว พวกเราค่อยไปชวนเจ้ามาเล่นใหม่”

ถวนจื่อได้ยินดังนั้นก็รู้สึกมีความสุขขึ้นในทันที

“ได้เลย!”

เงาร่างของทั้งสองคนค่อยๆ จางหายไป

หลังจากผ่านไปสักพัก ทุกคนก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

“เฮ้อ…คนผู้นั้นแข็งแกร่งมากเลย ขอเพียงแค่เขายืนอยู่ตรงนั้น แรงกดดันที่แผ่กระจายออกจากร่างกายของข้าแทบหายใจไม่ออกแล้ว”

“นั่นสิ สุดท้ายแล้วเขาก็เป็นสัตว์อสูรในพันธสัญญาของเทพเยว่…ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ อีกทั้งภายในร่างกายของเขายังมีสายเลือดของไท่ซวีเฟิ่งหลง ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ด้อยไปกว่าพวกเราเลย…”

ไม่เพียงไม่ด้อยกว่า ตอนที่พวกเขาอยู่ต่อหน้าจื่อเฉิน เดิมทีพวกเขาไม่กล้าพูดอันใดสักคำ

“ถวนจื่อก็เหมือนกัน แต่บนร่างกายของนางกลับไม่มีแรงกดดันอันใดเลยนะ”

“ได้ยินมาว่า ก่อนหน้านี้จื่อเฉินเป็นประมุขของเผ่าอินทรีสามตา ท่าทางเด็ดขาด แน่นอนว่ามันเป็นการฝึกฝน ส่วนถวนจื่อติดตามเทพเยว่มาตั้งแต่เด็ก จนตอนนี้นางยังไม่โตเลย ไม่เหมือนกันอยู่แล้ว!”

“แต่แม้จื่อเฉินจะมีท่าทางเย็นชา แต่เขาก็ดีต่อถวนจื่อมาก…”

แม่นางคนหนึ่งพูดขึ้นด้วยเสียงเล็ก ใบหน้าของนางแดงซ่าน ดวงตาเปล่งประกาย

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น เพียงแค่รูปร่างหน้าตาของจื่อเฉิน ก็นับว่าอยู่ในอันดับหนึ่งแล้ว

อีกทั้งบนร่างกายของเขายังมีลมปราณสงบนิ่งเยือกเย็นอย่างที่คนอื่นไม่มี เหมือนทุกอย่างอยู่ภายใต้การควบคุมของเขาแล้ว

และถวนจื่อก็มีท่าทางเชื่อฟังเขามาก

ลักษณะท่าทางเช่นนี้ สำหรับเด็กสาวจำนวนมาก ถือว่าเป็นแรงดึงดูดที่ยอดเยี่ยม

มิน่าล่ะพวกนางเพียงแค่สบสายตากันเล็กน้อย แม้กระทั่งพูดคุยกันยังไม่เคยเลย พวกนั้นก็ชื่นชมเขาขนาดนั้นแล้ว

“พวกเจ้าคิดว่าเขาจะชอบคนแบบไหน?”

เด็กสาวหลายคนกระซิบกระซาบกันแล้วหน้าแดง

อี้หมิงมองไปทางพวกนางอย่างจนปัญญา

อี้หมิงส่ายหน้า

“ซ่อมม่านพลังพวกนี้ให้เสร็จก่อนดีกว่า! อย่าทำให้ถวนจื่อต้องหัวเราะภายหลัง”

…

จื่อเฉินอุ้มถวนจื่อกลับมา

มือเขาพยุงแผ่นหลังของนางเอาไว้ จากนั้นก็เปลี่ยนท่าทางให้นางนอนสบายมากยิ่งขึ้น

นางตัวเล็ก เวลาอุ้มขึ้นมาก็เบาดั่งขนนก ตัวนางเบา แต่ทำให้เขาหนักใจ

เขาหลุบสายตาไปมอง จากนั้นก็นึกถึงภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นภายในตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ ก่อนขมวดคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย

เขาไม่อยากจะสัมผัสกับภาพเหตุการณ์แบบนั้นอีกครั้ง

ยังดีที่ร่างกายของนางยังคงอุ่นร้อน ท่าทางมีชีวิตชีวา

เขากระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น

ถวนจื่อบุ้ยปาก จากนั้นก็คว้าชายเสื้อของเขาเอาไว้แล้วพูดว่า

“จื่อเฉิน เหตุใดเจ้าถึงฟื้นมาเร็วขนาดนี้ล่ะ? ข้าคิดว่าจะต้องรอนานกว่านี้เสียอีก…”

จื่อเฉินดึงสายตากลับมา แล้วมองไปทางด้านหน้า สีหน้าไร้คลื่นอารมณ์

“เมื่อเวลามาถึง ข้าก็จะตื่นขึ้นเอง”

ความจริงแล้วเขาได้สติมาตั้งนานแล้ว และสามารถรับรู้ถึงการเคลื่อนไหวภายนอกได้

รวมถึงเสียงร้องไห้ เสียงหัวเราะ และเสียงพูดพึมพำกับตัวเองของนาง

เขาไม่อยากให้นางรอนานเกินไป ไม่อย่างนั้นแม่นางน้อยผู้นี้จะน่าสงสารมากเกินไป

“อื้อ แข็งแกร่งมากเลย!”

ถวนจื่อชื่นชมหนึ่งประโยค จากนั้นก็พูดพึมพำออกมา

“อาเยว่เองก็น่าจะรู้แล้ว รอจนกระทั่งจัดการที่นี่เสร็จเรียบร้อย พวกเราก็รีบกลับไปกันเถอะ! จริงสิ! อาเยว่มีน้องแล้ว! สองคน! ข้าไม่รู้เลยว่าเป็นน้องผู้หญิงหรือผู้ชาย…”

…

หลังจากกลับมาถึงที่พัก จื่อเฉินก็เดินเข้าไปในห้องนอน แล้ววางถวนจื่อลงอย่างเบามือ

บริเวณหน้าอกของเขาแน่นขึ้นมาเล็กน้อย

เมื่อก้มลงไปมองก็พบว่า สองมือเล็กๆ ของถวนจื่อกำลังกำเสื้อบริเวณหน้าอกของเขาอยู่

มือข้างหนึ่งของเขาจับตัวถวนจื่อ ส่วนอีกข้างหนึ่งก็แกะมือนางออก

แต่ทันใดนั้นนางก็ขมวดคิ้วขึ้น เหมือนได้รับแรงกระตุ้นอันใดบางอย่าง ใบหน้าเล็กๆ ของนางมีท่าทางตื่นตระหนก

“ไม่! ไม่…”

เหมือนนางกำลังหวาดกลัวว่าอันใดบางอย่างจะหายไป นางจับเสื้อของเขาแน่นขึ้น ร่างกายเล็กๆ สั่นสะท้าน

จื่อเฉินชะงักการกระทำ นางน่าจะกำลังฝันร้ายอยู่

เขาครุ่นคิด จากนั้นก็ดึงนางเข้ามาในอ้อมกอด แล้วลูบหลังของนางเบาๆ

“…จื่อเฉิน…อันตราย…”

นางพูดพึมพำ น้ำเสียงเหมือนฟังไม่ชัดเจน หางตาของนางมีคราบน้ำตาปรากฏขึ้น

เขาชะงักไป

ที่แท้…นางกำลังฝันถึงเขา?

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็ดึงสติกลับมาได้ พร้อมเช็ดน้ำตาให้นาง

“ถวนจื่อเด็กดี”

น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและอ่อนโยนมาก

ทำให้คนยากจะจินตนาการออกว่า คนที่เย็นชาแบบเขาจะพูดด้วยน้ำเสียงแบบนั้นเป็นด้วย

คิ้วของถวนจื่อค่อยๆ คลายออก

เขาลูบเท้าเล็กๆ ของนาง

“เด็กดี”