ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ - ตอนพิเศษ ตอนที่ 44 ข้ากลัวผิดคำพูด
ตอนพิเศษ ตอนที่ 44 ข้ากลัวผิดคำพูด
อวี๋จิ่วกัดฟันแล้วเดินตามเข้าไปด้านใน
ตอนนี้เขารู้สึกไม่พอใจน้องแปดอย่างมาก
“อวี๋จิ่ว พี่แปดยังมีธุระอีก เจ้าอย่าเพิ่งมาก่อเรื่องได้หรือไม่?”
อวี๋จิ่วชี้นิ้วไปที่ตัวเองอย่างไม่อยากจะเชื่อ
“พี่แปด ข้ายังไม่ทันได้ก่อเรื่องอันใดเลย”
เขาก็แค่มานั่งกับพวกนางเองไม่ใช่หรือ?
น้องแปดเหลือบสายตามองเขา
“ข้าเห็นหมดแล้ว”
อวี๋จิ่ว “…”
น้องแปดเงยหน้ามองท้องฟ้า
“นี่มันก็ค่ำแล้ว เหตุใดเจ้ายังอยู่ที่นี่อีกล่ะ?”
อวี๋จิ่วถามกลับ “แล้วเหตุใดพี่แปดยังอยู่ที่นี่อีกล่ะ?”
น้องแปดมองเขาด้วยความประหลาดใจ
“ท่านพี่เยี่ยนชิงได้รับบาดเจ็บไง ช่วงนี้ข้าก็เป็นคนรับผิดชอบดูแลบาดแผลของเขาอยู่ตลอดนี่นา”
อวี๋จิ่วลังเลอยู่เล็กน้อย สุดท้ายเขาก็ไม่ได้พูดออกไปว่า “แล้วเหตุใดต้องอยู่ถึงมืดค่ำทุกวันด้วย”
“ถ้าเช่นนั้น…ช่วงนี้ข้าเองก็รู้สึกไม่ค่อยสบาย พี่แปดช่วยตรวจให้ข้าด้วยได้หรือไม่?”
เมื่อครุ่นคิดอยู่นาน อวี๋จิ่วจึงได้หาข้ออ้าง
น้องแปดปฏิเสธอย่างจะไร้เยื่อใย
“เจ้าเห็นว่าข้าว่างมากอย่างนั้นหรือ?”
หัวใจของอวี๋จิ่วเต้นระรัว จากนั้นก็หันไปมองทางน้องแปดทันที ก่อนจะเห็นว่าสีหน้าของน้องแปดเปลี่ยนเป็นอันตรายมากยิ่งขึ้น
นางยิ้มออกมาเล็กน้อย
“อ่า อวี๋จิ่ว ที่แท้เจ้าก็มาหาท่านพี่เยี่ยนชิงเพื่อฝึกกระบี่นี่เอง?”
อวี๋จิ่วเสียวสันหลังวาบ จากนั้นเขาก็ยืดเหยียดหลังตรง
“เปล่า เปล่าเสียหน่อย! ก็แค่…ข้าเคยได้ยินมาว่าวิถีกระบี่ของแม่ทัพสวรรค์ฝ่ายซ้ายนั้นยอดเยี่ยมมากที่สุด ข้า ข้าจึงอยากให้เขาชี้แนะ จากนั้นก็พูดคุยกันนิดหน่อยเท่านั้น…”
ขณะที่พูด เขาก็เหยียดนิ้วออกมา แสดงให้เห็นว่าเล็กน้อยจริงๆ
น้องแปดหัวเราะอย่างอบอุ่น
“งั้นหรือ? เจ้าจำได้ว่าวิถีกระบี่ของเขายอดเยี่ยม แล้วจำได้หรือไม่ว่าเขากำลังบาดเจ็บอยู่?”
อวี๋จิ่วสิ้นหวังในทันที
“…จะ…จำได้…”
น้องแปดมาที่นี่ทุกวัน แทบจะยกยอดเขาโอสถมาไว้ที่นี่อยู่แล้ว มีใครไม่รู้บ้างว่าเยี่ยนชิงได้รับบาดเจ็บ?
น้องแปดก้มหน้าลง มองมือทั้งสองข้างของตัวเอง
เล็บสวยงามเปล่งประกายวาวขึ้นมา
จากนั้นนางก็หยีตาลง แล้วถามขึ้นอย่างใส่ใจว่า
“อวี๋จิ่ว หากเจ้าอยากฝึกกระบี่เพื่อพัฒนาความแข็งแกร่งของตัวเองจริงๆ ละก็…วิถีกระบี่ของนายท่านก็แข็งแกร่งมากไม่ใช่หรือ?”
พรึ่บ!
อวี๋จิ่วไม่สามารถนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ได้ เขาลื่นตกจากเก้าอี้ทันที
จากนั้นก็ฝืนพยุงตัวลุกขึ้นยืน
“พะ พี่แปด พี่กำลังล้อเล่นอันใดอยู่? ตอนนี้นายท่านกำลังตั้งครรภ์อยู่นะ!”
หากเขากล้ายกกระบี่ขึ้นไป “ขอคำชี้แนะ” จากนายท่าน ผู้ดูแลทั้งหลายจะต้องลุกขึ้นมาปกป้องทันที!
น้องแปดพูดขึ้นมาอย่างเกียจคร้าน แล้วเลิกคิ้วมองหน้าเขา
“แล้วเจ้ายังจะอยู่ที่นี่เหตุใดล่ะ?”
อวี๋จิ่วร้องไห้ไม่มีน้ำตา
“ข้า ข้าจะกลับไป จะกลับไปฝึกฝนอย่างหนัก!”
หลังจากเขาพูดจบเขาก็รีบเผ่นออกไปในทันที
ตอนเมื่ออยู่หน้าประตู เขาก็ชะงักฝีเท้า จากนั้นก็หันกลับมามอง เหมือนต้องการจะพูดอันใดบางอย่าง
น้องแปดลุกขึ้นยืน พร้อมกอดอก แล้วพูดอย่างเกียจคร้าน
“มีอันใด อยากให้พี่แปดไปส่งเจ้าหรือ?”
“ไม่ต้อง!”
อวี๋จิ่วตกใจสะดุ้งเฮือก แล้วรีบวิ่งออกไปทันที
เมื่อมองตามแผ่นหลังที่วิ่งหนีไป น้องแปดก็หัวเราะเสียงเบา จากนั้นก็หมุนตัวกลับมานั่งที่ด้านข้างของเยี่ยนชิง
นางหยิบยาออกมาพร้อมบ่นว่า
“…พวกเขาช่างใจกล้ามากขึ้นเรื่อยๆ …”
เยี่ยนชิงมองแก้มที่พองออกมาของนาง มุมปากของเขาก็ยกขึ้นเล็กน้อย
“เรื่องเล็กน้อย ไม่จำเป็นต้องโกรธ”
น้องแปดแค่นหัวเราะเสียงเบา
“พวกเขาคิดว่าข้าไม่รู้หรือ? ช่วงนี้พี่ใหญ่ทำให้เจ้าลำบากใจไม่น้อยเลยสินะ?”
แน่นอนว่าเฉินอีไม่ได้ออกหน้าด้วยตัวเอง แต่สิบสามผู้พิทักษ์เยว่เป็นเหมือนพี่น้องท้องเดียวกัน แค่ใช้สมองคิดก็รู้แล้วว่า สิ่งเหล่านี้คือความคิดของพวกเขาทั้งหมด
น้องแปดมาที่นี่ทุกวันจะไม่รู้เรื่องที่ช่วงนี้พวกเขามา “ขอคำชี้แนะ” จากเยี่ยนชิงได้อย่างใด
เยี่ยนชิงเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็พูดว่า
“ข้ากำลังจะบอกว่า…เรื่อง “ขอคำชี้แนะ” นั้น ข้าสามารถจัดการได้ ดังนั้น…จึงไม่รู้สึกลำบากใจ ยิ่งไปกว่านั้น…”
เขาหันมองแม่นางที่อยู่ด้านข้าง
แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องเข้ามาผ่านบานหน้าต่าง ส่องกระทบเข้ากับร่างกายของนางจนเป็นสีนวล
ทุกพื้นที่ต่างงดงามอย่างไม่น่าเชื่อ
แม้กระทั่งคิ้วของนางก็ยังดูอ่อนโยนมากขึ้นอย่างหาได้ยาก
เหมือนอยู่ห่างกันแสนไกล แต่ความจริงอยู่ใกล้เพียงเอื้อมมือ
สิบสามผู้พิทักษ์เยว่ทะนุถนอมแม่นางผู้นี้มาตั้งหลายปี ตอนนี้นางกลายเป็นของเขาแล้วก็คงโทษพวกเขาไม่ได้ที่พวกเขาทำแบบนั้น
หากเป็นเขา…คงไม่มีทางยินยอมแน่นอน
เดิมทีน้องแปดยังมีอารมณ์น้อยใจ ท้ายที่สุดแล้วนางก็รู้สึกเป็นห่วงผู้ชายของบ้านตัวเองมากที่สุด
แต่เมื่อสำรวจแล้วว่าเขาไม่ได้รับบาดเจ็บอันใด ความไม่พอใจก็จางหายไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาของเยี่ยนชิง นางก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย อีกทั้งใบหน้ายังหัวร้อนขึ้นมาอย่างไม่สามารถอธิบายได้
นางชะงักมือ
“เจ้าจะมองข้าเหตุใด?”
นางเม้มริมฝีปาก
“เสื้อ”
เยี่ยนชิงสัมผัสที่กระดุมบริเวณลำคอด้วยมือข้างเดียว
ช่วงเวลาที่ผ่านมานี้ น้องแปดเป็นคนดูแลบาดแผลของเยี่ยนชิงเพียงคนเดียว
นิ้วของเขาเพิ่งจะปลดกระดุมออก แต่ตอนนั้นกลับเห็นว่าน้องแปดยื่นมือออกมา แล้ววางมือบนหน้าผากของเขา
“ดูสิ เหงื่อออกเยอะมากเลย”
“ต่อให้แข็งแกร่งแค่ไหน แต่บาดแผลก็อาจจะอักเสบได้ แล้วถ้าบาดแผลมันไหม้ล่ะจะทำอย่างใด?”
เยี่ยนชิงเงยหน้าขึ้นมองนาง แววตาล้ำลึก
“วางใจเถอะ ร่างกายของข้าแข็งแรงมาก”
น้องแปดดึงมือกลับมา นิ้วเรียวที่อ่อนนุ่มสัมผัสกับใบหน้าของเขาเบาๆ จนทำให้เขารู้สึกคันยุบยิบขึ้นมา
นางแค่นหัวเราะเสียงเบา
“ข้ารู้สึกปวดใจไง”
ลมหายใจของเยี่ยนชิงติดขัดไป จากนั้นก็กลัดกระดุมใหม่อีกครั้ง
น้องแปดชะงัก
“มีอันใดหรือ?”
เยี่ยนชิงลุกขึ้นยืน จากนั้นก็หยิบกระบี่ที่อยู่ด้านข้างขึ้นมา
“ไม่มีอันใด ข้าแค่รู้สึกว่า การสนทนาของข้ากับเสินสื่อลำดับที่เก้ายังไม่จบ ยังมีอันใดต้องหารือกันต่อ”
น้องแปดมีสีหน้ามึนงงไป
“หา?”
ยังจะไปอีกหรือ?
นางอุตส่าห์ไล่อีกฝ่ายกลับไปแล้ว
นางลุกขึ้นยืน จากนั้นก็ดึงแขนเสื้อของเยี่ยนชิงเอาไว้อย่างไม่รู้ตัว
“เจ้าจะออกไปจริงๆ หรือ? บาดแผลยังไม่…”
“บาดแผลของข้าไม่เป็นอันใดแล้ว มันแทบจะหายดีแล้วล่ะ”
เยี่ยนชิงหันศีรษะมา
ตอนนั้นแสงอาทิตย์ส่องสะท้อนเข้าที่ใบหน้าหล่อเหลาของเขาพอดี แต่อีกฝั่งก็ดูมืดดำเล็กน้อย
เขามองมาทางนาง ในแววตาของเขามีประกายแสง หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็พูดขึ้น
น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำ แหบพร่า
“ข้ากลัวว่าจะผิดคำพูด”
โดยเฉพาะอย่างยิ่งคำสัญญาที่เพิ่งพูดไปเมื่อครู่นี้