ร้านขายของชำวันสิ้นโลก: แค่มาม่าก็แลกทองได้แล้ว - บทที่ 251-1 ได้รับรถรบ歩兵และเรดาร์แล้ว!

บทที่ 251 ได้รับรถรบ歩兵และเรดาร์แล้ว! (1/2)

เช้าวันต่อมา แสงแดดส่องผ่านประตูกระจกของร้าน ทำให้เกิดเงาเป็นจุดๆ บนพื้น

หลินโมนั่งตัวขึ้นบนเตียง แต่ไม่ได้ลุกขึ้นทันที เขาเพียงแค่สัมผัสถึงการเปลี่ยนแปลงในร่างกายของเขา

ความรู้สึกอิสระอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

นับจากวันนี้เป็นต้นไป ร้านสะดวกซื้อจะไม่ใช่ข้อจำกัดของเขาอีกต่อไป แต่จะเป็นที่หลบภัยที่เขาสามารถกลับมาได้ทุกเมื่อ

หลังจากล้างหน้าเสร็จ เขาเดินข้ามถนนไปกินบะหมี่หนึ่งชาม ก่อนจะหยิบโทรศัพท์เข้ารหัสขึ้นมาแล้วกดหมายเลขของจ้าวเจิ้งกัว

มีคนรับโทรศัพท์แทบจะทันที

อรุณสวัสดิ์ครับ คุณหลิน

เสียงของจ้าวเจิ้งกัวยังคงทรงพลังและก้องกังวานเช่นเคย และเสียงรบกวนรอบข้างบ่งบอกว่าเขาเริ่มทำงานแล้ว

“ท่านนายพลจ้าว ข้าพร้อมแล้ว” น้ำเสียงของหลินโมสงบและราบเรียบ

“ผมก็เช่นกัน” จ้าวเจิ้งกัวตอบอย่างเต็มใจ “รถรบ歩兵พื้นฐาน 20 คันและเรดาร์ 5 เครื่องถูกขนส่งไปยังฐานทัพตั้งแต่ครั้งที่แล้วแล้ว พันเอกหวังเจี้ยนจุนจะมาถึงในอีกหนึ่งชั่วโมง”

“ดี.”

หลินโมวางสายโทรศัพท์แล้วตรงไปยังอาคารเทคโนโลยีฟาร์สตาร์ทันที

หนึ่งชั่วโมงต่อมา เฮลิคอปเตอร์ขนาดใหญ่สีเขียวเข้มที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นบนลานจอดเฮลิคอปเตอร์บนดาดฟ้าของอาคารเทคโนโลยีฟาร์สตาร์ตรงเวลาพอดี

ประตูห้องโดยสารเปิดออก และพันเอกหวังเจี้ยนจุนปรากฏตัวที่ทางเข้า พร้อมทำความเคารพหลินโม

“คุณหลิน เราเคยพบกันอีกแล้ว”

“ขอบคุณครับ พันเอกหวัง”

หลินโม่นั่งอยู่ในห้องโดยสาร และเฮลิคอปเตอร์ก็ทะยานขึ้นทันที มุ่งหน้าไปยังฐานทัพทหารแห่งเดิม

หนึ่งชั่วโมงต่อมา เครื่องบินลำดังกล่าวได้ลงจอดที่ลานจอดเฮลิคอปเตอร์กลางแจ้งของฐานทัพ

คราวนี้ หวังเจี้ยนจุนไม่ได้พาเขาไปยังโกดังใต้ดินขนาดใหญ่ แต่พาเขาตรงไปยังลานปูนซีเมนต์ที่ถูกเคลียร์ไว้ชั่วคราว

บนจัตุรัส มีรูปปั้นเหล็กขนาดมหึมาสิบชิ้นวางเรียงอย่างเป็นระเบียบในสองแถว สีเขียวเข้มของพวกมันสะท้อนแสงแดดเป็นประกายเย็นชาและแข็งกร้าว

นี่คือรถรบ歩兵ล้อ 8×8 รุ่นปัจจุบันของกองทัพบก ตัวถังรถมีความยาวเกือบแปดเมตรและสูงสามเมตร และยางล้อขนาดใหญ่สำหรับวิ่งบนทางวิบากนั้นสูงกว่าผู้ใหญ่เสียอีก

แม้ว่าสถานีอาวุธและป้อมปืนบนหลังคาจะถูกถอดออกไปแล้ว เหลือเพียงแท่นดัดแปลงที่สงวนไว้ แต่ตัวถังที่หนักแน่นและเกราะคอมโพสิตที่คมชัดก็ยังคงให้ความรู้สึกกดดันอย่างน่าทึ่ง

ถัดจากรถรบของทหารราบ มีรถบรรทุกขนาดใหญ่ห้าคัน แต่ละคันบรรทุกอุปกรณ์ขนาดใหญ่ห่อด้วยผ้าใบอย่างแน่นหนา ดูจากรูปทรงแล้ว น่าจะเป็นระบบเรดาร์แบบเฟสอาร์เรย์ขนาดใหญ่ห้าชุด

หวังเจี้ยนจุนมองไปที่หลินโม ดวงตาของเขามีแววตื่นเต้นเล็กน้อย

“คุณหลิน รถรบ歩兵 10 คันและเรดาร์แบบเฟสอาร์เรย์ 5 เครื่องอยู่ที่นี่ครบหมดแล้ว คุณไปดูได้เลยครับ”

หลินโมเดินวนรอบรถรบหุ้มเกราะ จากนั้นเอื้อมมือไปเคาะเกราะผสมบนตัวรถ ทำให้เกิดเสียงโลหะกระทบกันเบาๆ

เขาไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญด้านรายละเอียดของอุปกรณ์ แต่เขาสัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้ลดคุณภาพในส่วนใดเลย

จากนั้นหลินโมจึงแอบใช้พลังจิตเคลื่อนย้ายสิ่งของส่งแรงไปยังเกราะจากมุมที่ไม่มีใครเห็น

พลังจิตเคลื่อนย้ายวัตถุหนักสองตันนั้นมากพอที่จะบิดแผ่นเหล็กให้งอเป็นรูปทรงคล้ายขนมเพรทเซลได้ แต่เกราะของรถรบสำหรับทหารราบกลับไม่เปลี่ยนแปลงมากนัก และพลังในการป้องกันของมันก็น่าทึ่งมาก

“ของเรียบร้อยดี” หลินโมหันไปหาหวังเจี้ยนจุน “เอาไปส่งที่โกดัง เดี๋ยวฉันจะไปเองทีหลัง ไม่ต้องจัดเฮลิคอปเตอร์มารับฉันหรอก”

หวังเจี้ยนจุนถึงกับตกตะลึงไปชั่วขณะ

พวกเขาออกไปเองหรือเปล่า?

คุณหลินก็ไม่ได้ขับรถมาที่นี่เช่นกัน แล้วเขามาที่นี่ได้อย่างไร?

เราต้องเดินกลับด้วยสองขาหรือเปล่า?

แม้จะมีข้อสงสัย แต่หวังเจี้ยนจุนก็ไม่ได้ตั้งคำถามใดๆ ฐานทัพของพวกเขาได้รับคำสั่งจากผู้บังคับบัญชาระดับสูงมานานแล้วให้ห้ามสอบสวนหลินโม

ในเมื่อหลินโมพูดอย่างนั้น เขาก็จะทำตามที่ได้รับคำสั่ง

หวัง เจียนจุน ควบคุมดูแลการขนย้ายรถรบ歩兵 10 คัน และรถบรรทุกหนักติดเรดาร์ 5 คัน เข้าไปในโกดังขนาดใหญ่ที่สุดของฐานทัพด้วยตนเอง

“คุณหลิน อุปกรณ์ทั้งหมดอยู่ที่นี่ครับ” หวังเจี้ยนจุนยืนอยู่ในโกดังร้าง เสียงของเขาก้องกังวาน “ผมจะคอยเฝ้าดูอยู่ข้างนอก ถ้าเกิดอะไรขึ้นก็บอกผมด้วยนะครับ”

“ขอบคุณสำหรับความทุ่มเทในการทำงาน” หลินโมพยักหน้า

“นี่คือหน้าที่ของฉัน”

หวังเจี้ยนจุนทำความเคารพอย่างเฉียบขาด จากนั้นก็หันหลังและจากไปพร้อมกับลูกน้องของเขา

หลินโมเป็นคนเดียวที่เหลืออยู่ในโกดัง

เขาเดินเข้าไปใกล้รถรบ歩兵ขนาดใหญ่ 8×8 และวางมือลงบนเกราะคอมโพสิตอย่างเบามือ

ในวินาทีต่อมา ยักษ์ใหญ่เหล็กกล้าก็หายไปในอากาศต่อหน้าต่อตาเขาอย่างไร้ร่องรอย

หลินโมไม่ได้หยุด แต่เดินต่อไปยังรถคันที่สอง รถคันที่สาม…