ร้านขายของชำวันสิ้นโลก: แค่มาม่าก็แลกทองได้แล้ว - บทที่ 255-1 เมืองใหม่ปฏิบัติต่อทุกคนอย่างเท่าเทียม

บทที่ 255 เมืองใหม่ปฏิบัติต่อทุกคนอย่างเท่าเทียม (1/2)

“คุณหลิน”

เสียงของราชินีผึ้งทำลายบรรยากาศตึงเครียดที่ประตูเมืองลง

“ฉันและน้องสาวได้รับการเอาใจอย่างดีตั้งแต่ยังเด็ก และไม่เคยประสบกับความยากลำบากใดๆ เลย”

คำพูดของเธอนั้นอ่อนโยน แต่แฝงไปด้วยการลองเชิงขีดจำกัดของหลินโมอย่างแยบยล

“กฎของเมืองใหม่นั้นง่ายมาก” น้ำเสียงของหลินโมสงบและราบเรียบ “ใครก็ตามที่เต็มใจสร้างคุณค่าด้วยมือของตนเอง ยินดีต้อนรับ”

เขาไม่ได้ตอบคำพูดของราชินีผึ้ง แต่กลับเริ่มอธิบายหลักการพื้นฐานของเมืองใหม่ทันที

ที่นี่ไม่เหมาะสำหรับคนเกียจคร้าน

รอยยิ้มของราชินีผึ้งยังคงไม่เปลี่ยนแปลงขณะที่เธอก้าวไปข้างหน้า กระโปรงของเธอพลิ้วไหวเบาๆ ตามการเคลื่อนไหว

“แต่ถ้าหากพวกเขาไม่เต็มใจที่จะทำงานที่สกปรก เหนื่อย และต้องใช้แรงกายหนักเหล่านั้นล่ะ?”

เธอถามคำถามนั้นอย่างตรงไปตรงมา สายตาจ้องมองใบหน้าของหลินโมอย่างจดจ่อ สังเกตทุกปฏิกิริยาเล็กๆ น้อยๆ ที่เขาแสดงออกมา

“คุณหลินคงไม่ไล่พวกเขาออกจากเมืองใหม่เพียงเพราะเรื่องนี้หรอกใช่ไหม?”

อากาศดูเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ

เทียนซานกำปืนแน่นขึ้น และทหารที่อยู่ด้านหลังเขารู้สึกถึงแรงกดดันที่มองไม่เห็น

ผู้หญิงคนนี้ได้ออกมาท้าทายกฎระเบียบของเจ้านายอย่างเปิดเผย

หลินโมไม่ได้ตอบทันที เขาเพียงแต่จ้องมองราชินีผึ้งอย่างสงบ

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เขาก็ค่อยๆ อ้าปากออก

“เมืองใหม่นี้มีขนาดใหญ่มาก และมีงานว่างมากมาย”

“ทุกคนสามารถหาที่ของตัวเองได้ที่นี่”

คำตอบของเขานั้นรัดกุมมาก ดูเหมือนแค่เล่นตัว ไม่ได้สัญญาว่าจะให้สิทธิพิเศษใดๆ และไม่ได้ให้คำแถลงที่ชัดเจนใดๆ

แต่ราชินีผึ้งเข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่

ผู้ที่หาที่พักได้ก็สามารถพักอาศัยอยู่ในเมืองใหม่นั้นได้

ในทางกลับกัน ผู้ที่ไม่สามารถหาที่ยืนในชุมชนได้ ก็ย่อมไม่ถือว่าเป็นผู้อยู่อาศัยในเมืองใหม่นั้น

แววตาของราชินีผึ้งฉายแววเศร้าเล็กน้อย แต่เธอก็กลับมาสงบสติอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว

“ถ้าอย่างนั้น ผมก็โล่งใจ”

เธอหันไปด้านข้างและส่งยิ้มให้กำลังใจแก่ผู้หญิงที่อยู่ด้านหลังเธอ

“เชิญเข้ามาทุกคน ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ที่นี่คือบ้านหลังใหม่ของเรา”

หลินโมส่งสายตาเป็นนัยให้เทียซาน

เทียซานเข้าใจและโบกมือ เปิดทางให้แนวรับที่ตึงเครียดก่อนหน้านี้ผ่านไปได้

หญิงสาวแต่งกายสวยงามเกือบหนึ่งร้อยคนเดินเข้าสู่เมืองใหม่ภายใต้สายตาของผู้คนนับไม่ถ้วน

การปรากฏตัวของพวกเขาก่อให้เกิดความโกลาหลอย่างมากในทันที

บรรดาคนงานที่กำลังสูบบุหรี่และพูดคุยกันอยู่ตรงทางเข้าโรงอาหารต่างหยุดสิ่งที่ทำอยู่และหันมามองทางพวกเขาด้วยความตื่นตะลึง

“โอ้พระเจ้า! ผู้หญิงพวกนี้มาจากไหนกันเนี่ย?”

“ทำไมพวกเขาทั้งหมดถึงแต่งตัวเหมือนดาราหนัง?”

“โอ้พระเจ้า ผิวพรรณและรูปร่างแบบนั้น พวกเขาเอาชีวิตรอดจากวันสิ้นโลกมาได้อย่างไร?”

เสียงฮือฮาดังขึ้น ดวงตาของเหล่าคนงานเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น ความประหลาดใจ และความปรารถนาอย่างไม่ปิดบัง

เห็นได้ชัดว่าผึ้งตัวเมียในรังคุ้นเคยกับการถูกจับจ้องเช่นนี้แล้ว แทนที่จะรู้สึกเขินอาย บางตัวกลับกล้าที่จะขยิบตาให้ผึ้งงานที่ตกตะลึง ทำให้เกิดเสียงหัวเราะและเสียงผิวปากขึ้นมา

บริเวณประตูเมืองทั้งหมดกลายเป็นสถานที่ที่คึกคักและมีเสียงดังราวกับตลาด

คิ้วของนกไนติงเกลขมวดเข้าหากันมากขึ้นไปอีก

เธอรีบวิ่งตามหลินโมไปพร้อมกับลดเสียงลง

“เจ้านายครับ ผู้หญิงพวกนี้เป็นปัญหาครับ”