ลูกเขยมังกร Royal Dragon Husband - บทที่ 423 ผมไม่สนิทกับเขา

บทที่ 423 ผมไม่สนิทกับเขา

คนที่อยู่ในห้องค่อนข้างเยอะ ดังนั้นหลังจากที่ไป๋เหวินซั่วเข้าไปข้างในเขาไม่ได้เห็นเฉินเฟิงเป็นคนแรก

แต่ก่วนฉู่อี้ในเวลานี้ก็ตะโกนส่งเสียงดังอีกครั้ง “ไอ้สัตว์กะหมา ออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!”

“คุณแน่ใจแล้วเหรอว่าจะให้ผมออกไป?” เสียงอดขำไม่ได้ของเฉินเฟิงดังขึ้นในห้อง

เมื่อได้ยินเสียงนี้ สีหน้าอันเฉยเมยของไป๋เหวินซั่วก็เปลี่ยนเป็นตกใจและรู้สึกใจไม่ดีขึ้นมาทันที

แต่ก่วนฉู่อี้กลับไม่รู้สึกอะไร เขายังคงยิ้มพูดอย่างประหม่า “เหอะ ๆ ไอ้สัตว์กะหมา มึงรู้สึกกลัวแล้วสินะ?”

“ถ้ามึงกลัวมึงก็ออกมาคุกเข่ากราบงาม ๆ ต่อหน้ากูสักสิบครั้ง แล้วให้เมียมึงไปนอนกับกูและคุณชายไป๋สักคืนหนึ่ง ถ้าเธอทำให้กูกับคุณชายไป๋มีความสุขได้ กูอาจจะไว้ชีวิตมึงสักครั้ง……”

“หุบปาก!”

เสียงอันเหลือทนของไป๋เหวินซั่วดังลั่นขึ้นจากด้านหลัง

เสียงตะโกนอย่างรุนแรงนี้ทำให้ทุกคนในห้องถึงกับสะดุ้งตกใจ

ยิ่งไปกว่านั้น ก่วนฉู่อี้ที่ได้ยินเสียงนี้ถึงกับตกใจอ้าปากค้างจนคางแทบจะติดพื้น……ทำไมต้องให้เราหุบปากด้วย?

“คุณชายไป๋ คุณ……” ก่วนฉู่อี้อดถามไม่ได้ แต่ไป๋เหวินซั่วกลับกัดฟันพูดด้วยความโกรธ “บอกว่าให้หุบปากได้ยินไหม?!”

ก่วนฉู่อี้เงียบไปชั่วขณะ แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่สีหน้าความกลัวที่ปรากฏอยู่บนใบหน้าของไป๋เหวินซั่วนั้นไม่อาจปิดบังได้

สถานการณ์ที่เปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันทำให้คนในห้องต้องสับสนไปด้วย ทุกคนต่างก็ไม่เข้าใจว่าทำไมคนที่มาช่วยก่วนฉู่อี้กลับสั่งให้เขาหุบปากแบบนี้

ในขณะที่ทุกคนยังสงสัยอยู่ เฉินเฟิงก็ได้ยิ้มพูด “คุณชายไป๋ ไม่เจอกันตั้งนานเลยนะ”

ไม่เจอกันตั้งนาน?!

คำพูดสั้น ๆ ที่ทำให้ทุกคนต้องตกใจอีกครั้ง

ทุกคนต่างก็ตกใจอ้าปากค้างราวกับว่ายัดไข่เข้าไปได้หลายฟอง คนที่มีเรื่องกับก่วนฉู่อี้คนนี้รู้จักไป๋เหวินซั่วด้วยหรือ?!

อะไรกันเนี่ย?

“คุณอยู่นี่ได้ไง?!” ไป๋เหวินซั่วขมวดคิ้วสายตาจับจ้องไปที่เฉินเฟิง เขาไม่กล้าคิดเลยจริง ๆ ว่าคนที่มีเรื่องกับก่วนฉู่อี้นั้นคือเฉินเฟิง!

ถ้าเขารู้ว่าเฉินเฟิงอยู่ด้วย ต่อให้ตายเขาก็ไม่ยอมมาที่นี่

คนที่เขาไม่อยากเจอที่สุดในตอนนี้ก็คือเฉินเฟิง!

“ผมจะไปไหนต้องรายงานคุณด้วยงั้นเหรอ?” เฉินเฟิงยิ้มจาง ๆ เขาสามารถเห็นความกลัวจากสีหน้าของไป๋เหวินซั่วได้ และพ่อของไป๋เหวินซั่วคงจะเคยเตือนเขาว่าห้ามยุ่งกับเฉินเฟิงอีก

เมื่อได้ยินน้ำเสียงเย้ยหยันของเฉินเฟิง ทุกคนในงานถึงกับตะลึง

เดิมทีคิดว่าเฉินเฟิงกับไป๋เหวินซั่วแค่รู้จักกัน แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าทั้งสองไม่เพียงแต่รู้จักกันเท่านั้นแล้ว!

ทั้งสองอาจจะเป็นศัตรูกันก็ได้!

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ทุกคนต่างก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ

คนที่สามารถเป็นศัตรูและยังกดดันไป๋เหวินซั่วได้ขนาดนี้ ต้องเป็นคนแบบไหนกันแน่?

สีหน้าท่าทางของก่วนฉู่อี้เริ่มกังวล เขาไม่ได้โง่จนตามความคิดของทุกคนไม่ทัน

ก่อนหน้านี้เขายังไม่เข้าใจว่าทำไมไป๋เหวินซั่วถึงสั่งให้เขาหุบปาก แต่ตอนนี้เขาเริ่มกระจ่างแล้ว

คนไร้น้ำยาคนนี้เริ่มไม่เหมือนที่คิดไว้แล้วสิ

เขาน่าจะเป็นจระเข้ยักษ์ในตำนานมากกว่า!

เป็นจระเข้ยักษ์ในตำนานที่ต้องกลัวแม้กระทั่งคนอย่างไป๋เหวินซั่ว!

ดังที่ก่วนฉู่อี้คิดไว้ไม่ผิด ไป๋เหวินซั่วในตอนนี้เริ่มกลัวเฉินเฟิงแล้วจริง ๆ

แม้ว่าเขาจะเคยพูดอย่างสวยหรูก่อนหน้านี้ แต่เมื่อเจอหน้าเฉินเฟิงเข้าจริง ๆ เขาก็ต้องผวาเหมือนกัน

เพราะตั้งแต่เล็กจนโต เฉินเฟิงเป็นคนแรกที่ทำให้เขาต้องทุกข์ทรมาน

และที่สำคัญที่สุดคือปฏิกิริยาของพ่อของเขา

ในฐานะผู้ค้าอัญมณีรายใหญ่ที่สุดในเมืองจงไห่ พ่อของเขาเป็นผู้ได้รับตำแหน่งนี้เป็นระยะเวลามากกว่าสิบปี นอกจากสี่ตระกูลใหญ่แล้วไม่มีใครเคยทำให้พ่อของเขากลัวมาก่อน

จนกระทั่งได้เจอกับเฉินเฟิง

เพราะเฉินเฟิงคนเดียวทำให้พ่อของเขาไม่กล้าปล่อยเขาออกไปไหนและยังกักตัวเขาเป็นเวลาสิบห้าวันด้วย ความนัยแบบนี้ทำให้เขาไม่กล้าคิดไปไกลกว่านี้เลย

ไป๋เหวินซั่วหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “คุณเฉินจะไปไหนมาไหนไม่จำเป็นต้องรายงานผมหรอกครับ”

ไม่ต้องรายงานผม? สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปอีกครั้งเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างชัดเจนของไป๋เหวินซั่ว ไม่มีใครกล้าคิดว่าคนอย่างไป๋เหวินซั่วจะยอมอ่อนน้อมให้ใคร แถมยังอ่อนน้อมอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนด้วย!

เขาไม่มีท่าทีที่คิดจะปากแข็งเลยด้วยซ้ำ!

ก่วนฉู่อี้ในขณะนี้เริ่มขาสั่นและเหงื่อแตกเต็มหลังแล้ว

เขาพยายามประเมินภูมิหลังของเฉินเฟิงให้มากที่สุดแล้ว แต่ไม่คิดเลยว่าเขายังประเมินไม่มากพอ

เขาต้องมีภูมิหลังดีแค่ไหนถึงจะทำให้คนอย่างไป๋เหวินซั่วไม่กล้าแม้แต่จะโต้เถียงเลย

ก่วนฉู่อี้ในขณะนี้เริ่มมีความปรารถนาที่จะตายแล้ว

“จริงเหรอ?” เฉินเฟิงยิ้มจาง ๆ ไป๋เหวินซั่วนั้นถือว่าอยู่เป็นเลยจริง ๆ

“ใช่!” ไป๋เหวินซั่วกัดฟันพูด แม้จะเป็นเรื่องขายหน้าที่ต้องยอมเฉินเฟิงต่อหน้าผู้คนมากมาย แต่เขาจำเป็นต้องทำเช่นนี้

เพราะเขาไม่กล้าผิดใจกับคนที่แม้กระทั่งพ่อของเขายังต้องกลัว!

“แล้วเขาล่ะ?” เฉินเฟิงยิ้มพูดแล้วหันมองไปที่ก่วนฉู่อี้ที่กำลังน่องสั่นอยู่

“มันไม่เกี่ยวอะไรกับผมหรอก!”

ไป๋เหวินซั่วตอบอย่างไม่ต้องคิด “ผมไม่ได้สนิทกับมันเลย”

“คุณชายไป๋?!”

เมื่อได้ยินคำนี้ก่วนฉู่อี้ก็หน้าซีดทันที จากนั้นคุกเข่าลงด้วยความตกใจ

เขาไม่คิดว่าไป๋เหวินซั่วจะทิ้งเขาดื้อ ๆ แบบนี้

แม้จะเป็นการเอาตัวรอด แต่ไป๋เหวินซั่วไม่มีแม้แต่การรักษาน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ มันช่างใจร้ายใจดำเลยจริง ๆ

“ไปให้พ้น!”

ไป๋เหวินซั่วมองไปที่ก่วนฉู่อี้ด้วยความรังเกียจ ณ ตอนนี้คนที่เขาเกลียดที่สุดไม่ใช่เฉินเฟิง แต่กลับเป็นก่วนฉู่อี้ที่อยู่ตรงหน้าเขา!

ถ้าไม่ใช่เพราะก่วนฉู่อี้ วันนี้เขาก็ไม่จำเป็นต้องออกจากบ้านและไม่จำเป็นต้องมาเจอกับเฉินเฟิงคนที่น่ากลัวคนนี้หรอก

แม้ตอนนี้จะดูเหมือนว่าเฉินเฟิงไม่ได้คิดจะเอาเรื่องเขา

แต่หลังจากกลับไปไป๋เสี้ยวเทียนคงไม่ปล่อยเขาไว้แน่

จากการถูกกักตัวสิบห้าวันคงต้องกลายเป็นสองเดือนแน่เลย!

ณ ตอนนี้ไป๋เหวินซั่วอดไม่ได้ที่จะฆ่าก่วนฉู่อี้ทิ้งเสีย

ด้วยสายตาที่ดุร้ายและเย็นเยือกของไป๋เหวินซั่ว ก่วนฉู่อี้ถึงกับตัวสั่นอย่างไม่หยุด ณ ตอนนี้เขาไม่กล้าดึงไป๋เหวินซั่วลงบ่อน้ำจระเข้อีก

ถ้าหากเขากล้าดึงไป๋เหวินซั่วลงบ่อน้ำจระเข้อีก เกรงว่าคนที่จะฆ่าเขาก่อนคือไป๋เหวินซั่วแต่ไม่ใช่เฉินเฟิง

หลังจากการประมวลผลในสมองอย่างละเอียด ในที่สุดก่วนฉู่อี้ก็ได้ข้อสรุปให้กับตัวเองว่า ถ้าหากเขายังอยากมีชีวิตรอดออกไปจากที่นี่ ความหวังเดียวของเขานั่นก็คือเฉินเฟิง

“คุณชายเฉิน ไว้ชีวิตผมเถอะครับ!”

ตอนนี้ก่วนฉู่อี้ก็เริ่มอยู่เป็นแล้ว เมื่อรู้ว่าความหวังเดียวของเขาอยู่ที่เฉินเฟิง เขาจึงรีบคุกเข่าขอร้องด้วยน้ำตา

เขาเอาหัวโขกกับพื้นซึ่งฟังได้ชัดเจนว่าเขาใช้แรงโขกมากแค่ไหน

หลังจากโขกหัวจนหน้าผากแตกจนเลือดไหล ก่วนฉู่อี้ก็รีบคุกเข่าบนพื้นอีกครั้งแล้วตบหน้าตัวเองอย่างไม่หยุด

“พั๊วะ!”

“คุณชายเฉินครับ ผมผิดไปแล้ว ผมไม่กล้าทำอีกแล้ว”

“พั๊วะ!”

“คุณชายเฉินครับ ผมตาฝาดเอง ผมไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง!”

“พั๊วะ!”

“คุณชายเฉินครับ ผมไม่ควรทำให้คุณโกรธเลยจริง ๆ ครับ คุณเป็นคนมีบารมี ปล่อยผมไปสักครั้งเถอะครับ”

“พั๊วะ!”

“คุณชายเฉิน……”

เพียงเวลาสั้น ๆ ในหนึ่งนาที ก่วนฉู่อี้ตบหน้าตัวเองเป็นสิบครั้งจนมุมปากเริ่มเปรอะด้วยคราบเลือด