สามีข้าคือขุนนางใหญ่ - บทที่ 971 ที่มาของหลงอี

หลังจากวางกล่องยาลงในช่องว่าง ห้องที่ว่าง
เปล่าก็เผยให้เห็นอีกด้านหนึ่ง ทางเดินยางอันมืด
มิดก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

ดวงตาของหลงอีเป็นประกายเมื่อทางเดินปรากฏ
ขึ้น เหมือนเด็กที่ออกจากบ้านไปหลายวันในที่สุด
ก็เห็นท่าเรือที่จะพากลับบ้าน

เขารีบวิ่งเข้าไปในทางเดิน

กู้เจียวเดินตาม

อันที่จริง กู้เจียวสงสัยมาตลอดว่ามิติพวกนี้มา
จากไหน ทั้งยังใช้วิธีการไหนในการคงตัวอยู่ในมิติ
นั้น

เป็นไปไม่ได้ที่จะสร้างมันขึ้นมาเอง พลังงานและ
โครงสร้างพื้นฐานที่พัฒนาแล้วในสมัยโบราณไม่
เพียงพอที่จะเปิดฐานดังกล่าวด้วยตัวคนเดียวใน
สิบหรือหลายสิบปี

กู้เจียวยังคิดว่ามันอาจมาจากสถาบันวิจัยในชาติ
ที่แล้ว แต่ไม่ช้านางก็ตัดข้อสันนิษฐานนี้ออก

อุปกรณ์ในห้องผ่าตัดนั้นก้าวหน้ากว่าใน
สถาบันวิจัยมาก

หลงอีผลักประตูที่ปลายทางเดิน แสงจ้าส่องเข้า
มา กู้เจียวยกมือขึ้นบังแสงโดยสัญชาตญาณ

หลงอีพุ่งเข้าไปในห้องนั้นโดยไม่ลังเล กู้เจียวก็
เดินตามเข้าไปหลังจากปรับตัวเข้ากับแสงแล้ว

สิ่งที่ทำให้กู้เจียวประหลาดใจคือ ที่นี่ไม่ใช่ห้อง
ผ่าตัด แต่ดูเหมือนห้องทดลองที่มีอุปกรณ์ครบ
ครันมากกว่า

ตรงกลางเป็นโต๊ะทดลองสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่ทำจาก
โลหะชนิดพิเศษ ไม่มีวัตถุใดๆ บนโต๊ะ ดู
เหมือนว่าอาจารย์พ่อของจะทำความสะอาด
อย่างดีก่อนที่เขาจะตายจาก

ยกเว้นผนังที่มีประตู ผนังอีกสามด้านมีชั้นวาง
สินค้าสูงประมาณสามเมตรเรียงรายอยู่ และบน
ชั้นวางก็มีภาชนะแก้วใสเรียงรายอยู่

ในภาชนะมีดินที่มีสีและส่วนประกอบต่างกัน ดิน
บางชนิดปลูกพืชได้สำเร็จ ดินบางชนิดเป็นกรด
และเน่าเปือย ไม่มีสิ่งมีชีวิตจากพืชใดรอดชีวิต

แต่ส่วนใหญ่จะเป็นอย่างหลังมากกว่า

และทั้งหมดนี้… มีไว้สำหรับการเพาะปลูก
หญ้าจื่อเฉ่า

เมื่อมองดูตัวอย่างการทดลองที่ล้มเหลวเหล่านี้ กู้
เจียวพอจะจินตนาการได้ว่าอาจารย์พ่อปลูก
หญ้าจื่อเฉาซ้ำแล้วซ้ำเล่า และล้มเหลวซ้ำแล้วซ้ำ
อีก จนกระทั่งในที่สุดก็เสียสติและสิ้นหวัง

ในห้องทดลองไม่มีการทดลองหรือค้นพบอะไรไป
มากกว่านี้ ราวกับว่าความยากลำบากที่ไม่รู้จักจบ
สิ้นเหล่านั้นถูกลบออกโดยเจตนาโดยอาจารย์พ่อ
หลงอีเดินมาหยุดด้านหลังชั้นวางของด้านขวามือ
ริมประตู กดปุั่มบนผนัง เสียงกึกดังขึ้น ราวกับว่า
มีกุญแจถูกเปิดออก

จากนั้น หลงอีก็ผลักไปข้างหน้า

ปรากฎว่ามีประตูที่ซ่อนอยู่บนผนังนั้น

กู้เจียวเห็นหลงอีเข้าประตูไป นางจึงเดินตามเข้า
ไปโดยไม่ลังเล

ภาพตรงหน้าทำให้นางตกตะลึงอย่างสิ้นเชิง

ไม่ใช่ห้องผ่าตัดหรือห้องทดลอง แต่เป็น… สนาม
เด็กเล่นในร่มขนาดเล็ก

หลงอีกางแขนออกแล้วกระโดดลงไปในสระบอล
สีน้ำทะเล

เขาตัวใหญ่เกินกว่าจะจมหายไปในสระบอล จึง
ใช้หัวมุดลงไปแทน

นอกจากสระบอลแล้ว ยังมีเครื่องเล่นสำหรับเด็ก
เช่น แทรมโพลีน สะพานโซ่ ผาจำลอง บันไดสีรุ้ง
ฯลฯ

เพียงแต่หากมองให้ดี เครื่องเล่นเหล่านี้แตกต่าง
จากในห้างสรรพสินค้าในอดีต มีความยากและ
ลาดชันกว่า พร้อมกับอุปกรณ์วิเคราะห์ข้อมูล
ต่างๆ

“ที่นี่ของสนามเด็กเล่นของหลงอีกหรือว่าสนาม
ฝึกกันแน่” กู้เจียวพึมพำ

หลงอีไปขี่ม้าไม้ตัวน้อยของเขาอีกครั้ง แต่น่า
เสียดายที่เขาตัวใหญ่เกินไป แขนและขาของเขา
ต้องหดเมื่อเขานั่งลง น่าสงสารเหลือเกิน

แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังคงโยกไปมา
กู้เจียวรู้สึกว่าสถานที่แห่งนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่
สนามเด็กเล่นในร่มเท่านั้น ขณะที่มองไปรอบๆ ก็
มีเสียงอุปกรณ์ดังขึ้นจากด้านบนศีรษะข้างหน้า
“ติ๊ง~”

ทันใดนั้น ลำแสงสีเขียวเรียวก็กวาดผ่าน ตกลง
บนร่างของหลงอีก่อน จากนั้นก็กวาดผ่านหัวจรด
เท้า

ต่อมาเครื่องตรวจจับที่หมุนอยู่ด้านบนเพดานก็
ส่งเสียง “เหมิงเหมิง ยินดีต้อนรับกลับบ้าน”

เรียกว่าเหมิงเหมิงจริงๆ
ในขณะทีกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น แสงสีเขียวของ
เครื่องตรวจจับก็กวาดไปที่ร่างกายของกู้เจียว ต้น
กำหนดแสงกะพริบสองครั้ง เสียงของอุปกรณ์ก็
ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เสียงของมันค่อนข้างเย็นชา
“พบผู้บุกรุกที่ไม่รู้จัก กำจัดทิ้งหรือไม่”

ปากกระบอกปืนทั้งแถวโผล่ออกมาจากผนัง เล็ง
ไปที่กู้เจียว!

คิ้วของกู้เจียวกระตุก

ในวินาทีต่อมา หลงอีก็ลุกขึ้นยืนทันทีก่อนจะคว้า
ตัวกู้เจียวเข้ามา เขายังไม่ได้ทันทำอะไร เครื่อง
ตรวจจับก็เอ่ยขึ้น

“ระบบหยุดชั่วคราว”

“ข้อผิดพลาดของระบบ”

“รีสตาร์ทระบบ”

“ระบบโอเวอร์โหลด”

กู้เจียวไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น หลังจากเสียงติ๊ง
ดังขึ้นอีกระลอก เครื่องตรวจจับก็เคลื่อนยังลง
มาแล้วหยุดทำงาน

เอ่อ จู่ๆ วิกฤตคลี่คลายแบบนี้หรือ

หลังจากผ่านไปสามวินาที มันก็ทำงานขึ้นอีกครั้ง
คราวนี้สแกนหลงอีหลังจากเก็บปืนแล้ว

คราวนี้ น้ำเสียงของมันร่าเริงขึ้นมาก “เหมิงเหมิง
วันนี้เป็นวันที่ดี ยินดีต้อนรับกลับบ้าน”

แล้วก็ไม่มีแล้ว และไม่ได้สแกนกู้เจียวอีก
“อาจารย์พ่ออยู่ไหม” กู้เจียวถาม

มันไม่ตอบ

“King อยู่ไหม” กู้เจียวเรียกโค้ดรหัสของอาจารย์
พ่อในองค์กร

มันยังไม่ตอบ

“หลงอี คุยกับมันหน่อย” กู้เจียวหันไปเอ่ยกับ
หลงอี

หลงอีเงยหน้าขึ้นมองเขา ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้ว
เอ่ยกับมันอย่างจริงจัง “เจ้าต้องพูด”

มันตอบสนองจริงๆ ด้วยน้ำเสียงร่าเริงและมี
รอยยิ้ม “เหมิงเหมิง อยากคุยเหรอ”

“เจียวเจียวมีอะไรจะถามเจ้า” หลงอีเอ่ย

เครื่องตรวจจับเริ่มสแกนกู้เจียว

“พบผู้บุกรุกที่ไม่รู้จัก กำจัดหรือไม่”

“ระบบหยุดชั่วคราว”

“ระบบโอเวอร์โหลด”

เครื่องตรวจจับขัดข้องอีกครั้ง

กู้เจียวถอนหายใจ “ดูเหมือนจะไม่ได้ผล”

อยากได้ข้อมูลเกี่ยวกับอาจารย์พ่อจากฐานข้อมูล
นี้จัง

ไม่รู้ว่าเป็นระบบที่มีปัญหา หรืออาจารย์พ่อเขียน
โปรแกรมหลบเลี่ยง ผู้ชายคนนี้จากไปอย่าง
สมบูรณ์แบบ ไม่แม้แต่จะทิ้งข้อความไว้ให้นาง

…

แต่การเดินทางครั้งนี้ไม่ได้ไร้ประโยชน์

หลงอีพากู้เจียวไปที่ห้องนอนของเขา สถานที่ที่
เขานอนหลับเมื่อตอนที่เขายังเด็กกลายเป็น
แคปซูลนอน

ด้านล่างของแคปซูลนอนจะบันทึกคุณลักษณะ
ต่างๆ ของสิ่งมีชีวิตที่บรรจุอยู่ข้างใน

“กาแล็กซี K93, สิ่งมีชีวิตมีสติปัญญา, เลเวล,
S.”

นี่คือหลงอี

หลงอีก็ไม่ใช่คนจากมิตินี้

เลเวลคืออะไร พลังต่อสู้หรือ ไม่น่าแปลกใจที่หลง
อีแข็งแกร่งมาก

แต่หลงอีที่แข็งแกร่งเช่นนี้มาพบกับอาจารย์พ่อได้
อย่างไร

รู้สึกเหมือนว่ามันเกี่ยวข้องกับกล่องยาใบน้อยนั่น

หลงอีเข้าไปในห้องพักของตัวเองแล้วนอนลงบน
เตียงพร้อมกับประสานมือไว้บนท้องอย่างว่าง่าย
เหมือนกับตอนที่เขายังเป็นเด็ก

กู้เจียวถามเขา “หลงอี เจ้ายังจำได้ไหมว่าครั้ง
แรกที่เจ้าพบพ่อของเจ้าคือเมื่อไหร่”

หลงอีส่ายศีรษะ
เมื่อนึกอะไรบางอย่างออก หลงอีลุกขึ้นแล้วเดิน
ไปที่โต๊ะทำงานของเขา ดึงลิ้นชักออกมา แล้ว
หยิบรูปถ่ายของกู้เจียวในชาติก่อนออกมา

ในภาพนางกำลังปฏิบัติภารกิจสายลับสีหน้าเย็น
ชา สวมชุดเดรสสายเดี่ยวสีแดง และสวมจี้หยก
พระจันทร์เสี้ยว

เป็นชิ้นเดียวกันกับที่นางมอบให้เซวียนหยวนฉี

หลังจากที่ถูกเจี้ยนหลูลบความทรงจำ จิตใต้
สำนึกของหลงอีกลับยังจำจี้หยกชิ้นนี้ได้ เมื่อเขา
พยายามจะลอบสังหารเซวียนหยวนฉี เขาเห็นจี้
หยกที่คอของเซวียนหยวนฉี จึงล้มเลิกภารกิจ

กู้เจียวชี้ไปที่รูปถ่ายแล้วถาม “พ่อของเจ้าเคย
บอกเจ้าไหมว่านางคือใคร”

หลงอีพยักหน้าและเอ่ยอย่างจริงจัง “เขาเป็นคน
ที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเขา เป็นคนที่ข้าต้อง
ปกปั้องเมื่อได้พบ”

…

เซียวเหิงกำลังดื่มชากับฉังคุนในสวน เขามองไป
ทางบ้านเป็นครั้งคราว

ฉังคุนหัวเราะและเอ่ย “ถ้าท่านโหวน้อยอยากรู้
จะเข้าไปดูข้างในก็ได้นะ”

เซียวเหิงเอ่ยอย่างเย็นชา “ข้าอยากอย่างนั้นหรือ
อยากรู้ว่าใครคือชายที่แลกทุกอย่างในชีวิตเพื่อ
สร้างเกาะอั้นเย่ ปลูกหญ้าจื่อเฉ่าขึ้นมาเพื่อ
ภรรยาของข้า ดีกับนางมากกว่าข้า คนที่ทำให้
ภรรยาของข้าคิดถึงอยู่ได้ทุกเมื่อเชื่อวันน่ะหรือ!
ข้าไม่อยากรู้หรอก”

ฉังคุน …ถ้าอย่างนั้นตอนพูดช่วยอย่างสั่นขาจะได้
ไหม

เป็นเวลาหนึ่งชั่วยามเต็มๆ กู้เจียวกับหลงอีถึงเพิ่ง
ออกมา

หางตาของเซียวเหิงเหลือบเห็นกู้เจียวตั้งนานแล้ว
แต่ก็ยังทำเป็นสงบ “ดูจบแล้วหรือ”

กู้เจียวขานตอบ ท่าทางดูเศร้าสร้อย

เมื่อเซียวเหิงเห็นนางเศร้าโศกเสียใจเพราะชาย
อื่น เขาโมโหจนอยากจะกระแทกเท้าปึงปัง
เขาถามอย่างใจเย็น “เจ้าพบอะไรไหม”

กู้เจียวส่ายศีรษะ “ไม่ เขาลบร่องรอยทุกอย่างทิ้ง
อย่างหมดจด ราวกับกลัวว่าข้าจะเจออะไรที่นี่”

เซียวเหิงยกมือขึ้นลูบศีรษะนางเบาๆ “เขาไม่
อยากให้เจ้าเสียใจ”

เซียวเหิงรู้สึกว่าถ้าเป็นเขา เขาก็คงทำแบบ
เดียวกัน

ทุกสิ่งที่เขาทำไม่ใช่เพื่อให้นางรู้สึกขอบคุณ
ในทางกลับกัน เขาหวังว่านางจะมีชีวิตอยู่ต่อไป
โดยไม่มีภาระผูกพัน

ดังนั้น ไม่จำเป็นต้องรู้ว่าเขาเคยตกนรก นางแค่
ก้าวไปข้างหน้าและเห็นแสงสว่าง