สู่วิถีอมตะ - บทที่ 107 เจียงผิงอันลงมือ

บทที่ 107 เจียงผิงอันลงมือ

เฉินเจิ้น เจ้าแคว้นหลิงไถตื่นตกใจยามเห็นฉู่หยางถูกโจมตี “องค์รัชทายาท!”

เจียงผิงอันทราบว่าอีกฝ่ ายไม่ตาย จึงไหวกายเข้าประชิดแล้วรัว หมัดใส่

สีหน้าของฉู่หยางแปรเปลี่ยนเฉียบพลัน เร่งเคล็ดวิชาพุ่งหนีห่าง ออกไปสามสิบจั้งทันควัน

เขาคลาด้านหลังศีรษะซึ่งยุบลงไปเล็กน้อย แล้วโทสะก็พรั่งพรู เปลวเพลิงรอบกายโหมลุกสู่ฟ้ า ย้อมมวลเมฆาแดงฉาน

“สารเลว! กล้าดียังไงมาทาร ้ายรัชทายาทผู้นี้! เจ้าต้องตาย!”

นับแต่เกิดมา นี่เป็ นครั้งแรกที่มีคู่ต่อสู้ร่วมขอบเขตทาร ้ายเขาได้

ฉู่หยางจริงจังเสียที เขามีร่างเทวะสุดขั้วหยาง จู่โจมตั้งรับล้วน เลิศล้า ต่อให้เป็ นยอดฝีมือขอบเขตจินตานก็ยากทาร ้ายเขาได้

แต่เขากลับบาดเจ็บเพราะเจียงผิงอัน!

ความเร็วและความแข็งแกร่งของเจียงผิงอันสูงส่งเกินคาดคิด ท า ให้เขาต้องจริงจังขึ้นมา

ฉู่หยางเร่งสุดยอดวิชาของต้าฉู่ ‘หมัดผลาญสวรรค์’ แล้วพุ่งเข้า ใส่เจียงผิงอัน

เจียงผิงอันใช ้อัสนีพริบตาหายวับไปจากที่

ฉู่หยางหันศีรษะกลับไปทันควัน

ไม่มี!

อยู่ข้างบน!

ฉู่หยางยกหมัดขึ้นรับการโจมตี

เท้าของเจียงผิงอันตอกลงมาอย่างรุนแรง

ตู้ม!

หมัดเท้าประสานฤทธิ์ ปราณอันน่าสะพรึงกลัวทาให้พื้นรอบข้าง สะท้านแหลก

โดยไม่รอให้ฉู่หยางตอบโต้ เจียงผิงอันใช ้อัสนีพริบตาไหวกาย ไปอยู่เบื้องขวาของคู่ต่อสู้อีกครั้ง

ฉู่หยางเงื้อหมัดรับการโจมตีไว้

เมื่อโจมตีไม่โดน เจียงผิงอันก็ใช ้อัสนีพริบตาเปลี่ยนทิศจู่โจมอีก หน

ฉู่หยางก็ยังตอบโต้

เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง!

หมัดของทั้งสองกระแทกกันอย่างบ้าคลั่ง เผยปราณน่ า สะพรึงกลัวชวนขนลุก

เจียงผิงอันผลุบโผล่เป็ นครั้งคราว ออกหมัดหนึ่งหนก็เลี่ยงหลบ เปลี่ยนมุมโจมตี

ฉู่หยางถูกต่อยไปหลายหมัด ก าเดาทะลักอาบ

เมื่อเห็นเจียงผิงอันเป็ นฝ่ายได้เปรียบ ทุกคนต่างตะลึงนิ่ง

การโจมตีของทั้งสองไม่มีทางอยู่ในระดับที่ควรเป็ นของขอบเขต สร ้างรากฐาน!

ต่อให้เป็ นขอบเขตจินตานทั่วไป ต่อหน้าการโจมตีของทั้งสองก็ ยังแหลกเละได้!

“ยังมีหวัง!”

อัจฉริยะจากเมืองหมิงหวังผู้หนึ่งทั้งตะลึงและลิงโลด

แต่อึดใจต่อมา เขาก็พบว่าสีหน้าของเจ้าแคว้นหมิงเฉินและ อัจฉริยะคนอื่น ๆ มิได้สู้ดีนัก

“เหตุใดไม่ดีใจกัน? สหายเต๋าเจียงได้เปรียบอยู่ เรามีโอกาสชนะ แล้วนะ!”

เมิ่งจิงกัดริมฝีปากแดง ดวงตาชุ่มน้าตา “ที่เจ้าท่อนไม้ได้เปรียบก็ เพราะความเร็ว”

“แต่อัสนีพริบตาสิ้นเปลืองพลังอย่างยิ่ง อีกไม่นานเขาก็จะหมด แรง”

“แม้จะชกถูกอีกฝ่ าย แต่พลังป้ องกันของอีกฝ่ ายสูงส่งจนไม่เกิด บาดแผลถึงตาย หรือกระทั่งบาดแผลร ้ายแรงใด ๆ เลย”

เมื่อได้ยินคาอธิบายของเมิ่งจิง อัจฉริยะผู้เดิมสุดปรีดาก็มีสีหน้า หนักใจทันที

กล่าวคือ การโจมตีของเจียงผิงอันไร ้ประโยชน์

การโจมตีบ้าคลั่งเช่นนี้ยังทะลวงการป้ องกันของอีกฝ่ ายมิได้ ร่าง เทวะสุดขั้วหยางนี่จะผิดมนุษย์ไปแล้ว!

เยี่ยอู๋ฉิงจ้องมองสมรภูมิอย่างไร ้อารมณ์ สองมือกาเข้าหากัน เจียงผิงอันแข็งแกร่งกว่ายามประมือเขาหลายเท่านัก แต่ก็ยังไร ้ ประโยชน์อยู่ดี

เว้นแต่เจียงผิงอันจะใช ้กฎเกณฑ์ได้ หาไม่ มันก็จะไม่ร ้ายแรงเช่น วิชากระบี่ของเขานัก

ปัญหาอยู่ตรงที่ ผู้ฝึ กตนขอบเขตสร ้างรากฐานไม่มีทางใช ้ กฎเกณฑ์ได้เลย

เจียงผิงอันเองก็พบปัญหานี้ หมัดของเขาปะทะยอดฝีมือขอบเขต จินตาน ก็ยังท าอีกฝ่ายเละได้

แต่มันไร ้ผลสาหรับฉู่หยาง ไม่อาจทาร ้ายอีกฝ่ ายถึงเนื้อถึง กระดูก สร ้างได้เพียงบาดแผลเปลือกผิว

เป็ นคนประหลาดที่แข็งแกร่งจริงแท้

ฉู่หยางออกหมัดรัวติดกัน จมูกของเขาหลั่งโลหิต แม้เจียงผิงอัน มิอาจท าร ้ายสาหัสได้ เขาก็ยังเดือดดาลสุดขีด

เขาเป็ นรัชทายาทผู้สูงส่ง แต่กลับถูกขยะชาติสามัญท าร ้ายได้

อัปยศยิ่งนัก!

ยอมรับไม่ได้!

“รัชทายาทผู้นี้จะฉีกเจ้าเป็ นชิ้น ๆ!”

ฉู่หยางแผดร ้องดุจสัตว์ร ้าย

เพื่อเพิ่มความเร็วให้ตน เขาจึงใช ้เคล็ดวิชาเพิ่มความเร็วขึ้น หลายเท่าในทันที

การใช ้เคล็ดวิชานี้จะทาให้เขาสิ้นแรงไปอีกสองสามวัน แต่เพื่อ ล้างแค้น ฉู่หยางหาสนใจไม่

ไม่ว่าอย่างไร ห้ามเสียศักดิ์ศรีเป็ นอันขาด

เจียงผิงอันซึ่งเดิมได้เปรียบเพราะอัสนีพริบตาเสียความได้เปรียบ ไปทันที

ฉู่หยางออกหมัดหุ้มเพลิงใส่ร่างของเจียงผิงอัน ทุกครั้งที่ต่อยถูก ล้วนทิ้งแผลไหม้ลึกล้าบนร่างของเจียงผิงอัน

หมัดผลาญสวรรค์ของฉู่หยางคือหนึ่งในเคล็ดวิชาลับสูงสุด ของต้าฉู่ และด้วยร่างเทวะสุดขั้วหยาง ความอันตรายของมันร ้ายแรง เสียจนกระทั่งผู้ฝึกตนขอบเขตจินตานยังไม่กล้ารับตรง ๆ

หัวใจของปวงชนจากต้าเซี่ยแขวนจุกคอกันอีกครั้ง

แม้ร่างกายของเจียงผิงอันจะถูกขัดเกลาจนพวกเขามิอาจ คาดคิด ก็ยังยากเทียบชั้นร่างเทวะสุดขั้วหยางได้

ร่างของเจียงผิงอันพลันระเบิดปราณอันน่าสะพรึงกลัวออกมา และใช ้‘วิชาเทียมเทพสงคราม’ เร่งโลหิตสูบฉีดเร็วจี๋

เส้นผมส่ายสะบัด จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้โถมทะยาน ความเร็ว ความแข็งแกร่ง และปฏิกิริยาตอบโต้ทบทวีสองเท่า

ฉู่หยางเดิมทีถือไพ่เหนือกว่าถูกกดหัวลงอีกครั้ง

กระแสศึกตลบพลิกอีกหน

สีหน้าของเจ้าแคว้นหลิงไถดาคล้า “ไอ้เด็กเวรนี่เพิ่งใช ้วิชาเทียม เทพสงครามออกมาเรอะ”

เขาก็คิดว่าเจียงผิงอันใช ้วิชาเทียมเทพสงครามมาแต่แรก ท าให้ มีอานาจต่อสู้เท่าที่เห็น

ปรากฏว่าเพิ่งเริ่มใช ้ยามนี้!

เด็กนี่ไปได้โอกาสอะไรมา จึงแข็งแกร่งน่าสะพรึงได้เพียงนี้

เดิมที นี่ควรเป็ นอัจฉริยะจากแคว้นหลิงไถของพวกเขา แต่ยามนี้ กลายเป็ นคนของต้าเซี่ยไปแล้ว

งูพิษคิดคดเช่นนี้ ต้องกาจัดให้สิ้น!

กลับไปต้องทาลายอาเถอผิงสุ่ยที่ไอ้เด็กเวรนี่เคยอยู่เสีย!

เจียงผิงอันคว้าแขนของฉู่หยางฟาดลงพื้น พสุธาปริแยก ก่อนจะ เหวี่ยงร่างกระแทกซ ้ายขวาราวซากสุนัข

เห็นเช่นนี้ อัจฉริยะอีกสองคนจากต้าฉู่ล้วนปิ ดปาก สีหน้าไม่ อยากเชื่อ

ในหมู่อัจฉริยะร่วมขอบเขตทั่วทั้งต้าฉู่ ผู้ที่เล่นงานองค์รัชทายาท ได้เช่นนี้มีไม่เกินสาม

ปรากฏว่าเจียงผิงอันแข็งแกร่งน่าสะพรึงเพียงนี้

อย่าว่าแต่พวกเขาที่ตกใจ กระทั่งคนจากต้าเซี่ยยังจังงัง

ปรากฏว่าเจียงผิงอันยังออมฝีมือไว้ในการแข่งขันอยู่อีก!

เจียงผิงอันไม่มีร่างเทวะพิเศษใด ๆ เหตุใดจึงแข็งแกร่งเพียงนี้?

“อ๊าก!!”

ฉู่หยางแผดเสียงอย่างเดือดดาล กึกก้องสะท้านฟ้ า

เขาเป็ นถึงรัชทายาทสูงศักดิ์ของต้าฉู่ มีร่างเทวะสุดขั้วหยางและ วิชายุทธ ์ไร ้เทียมทาน แต่กลับถูกลูกสามัญชนทาร ้ายได้เพียงนี้!

หงุดหงิดใจ อับอาย ไม่ยินยอม

คนอย่างฉู่หยาง เคยถูกเหยียดหยามเช่นนี้แต่ยามใด?

เขาเสียความเยือกเย็นไปโดยสมบูรณ์

“ในเมื่อเจ้าอยากตาย! รัชทายาทผู้นี้ก็จะสงเคราะห์ให้!”

จู่ ๆ เปลวเพลิงบนร่างของฉู่หยางก็เปลี่ยนสีเป็ นน้าเงินเข้ม

เจียงผิงอันพลันรู ้สึกเจ็บแสบ สีหน้าแปรเปลี่ยน เตะร่างของฉู่ห ยางออกห่าง

หมิงเฉินเปลี่ยนสีหน้าเฉียบพลัน ร ้องเตือนขึ้นเสียงดัง “เจียงผิง อัน! ระวังด้วย! ไม่รู ้เขาใช ้พลังอะไร จึงไปปลุกกฎอัคคีผลาญบนตัว ขึ้นได้!”

ปกติแล้ว การต่อสู้ขอบเขตจินตานลงไปนั้นวัดว่าผู้ใดแข็งแกร่ง รวดเร็วและดุดันกว่า

ขอบเขตวิญญาณแรกก าเนิดเป็ นต้นไป ขึ้นกับผู้ใดบรรลุกฎ สูงส่งกว่ากัน

แม้ผู้ฝึกตนขอบเขตวิญญาณแรกกาเนิดจะฟันเฉี่ยวแผลคู่ต่อสู้ เบา ๆ ขอเพียงการโจมตีนั้นเจือด้วยอานาจกฎเกณฑ์ ความเสียหาย ก็จะทวีคูณ

เทียบแล้วก็เหมือนมีดอาบยาพิษ

การถูกทะลวงร่างนั้นเรื่องเล็กน้อย แต่พิษนั้นอันตรายยิ่ง มันจะ กัดกร่อนไขกระดูก รุนแรงถึงชีวิต

ฉู่หยางใช ้ความสามารถพิเศษของตน เพลิงทั่วกายแปรสีสู่น้า เงินเข้ม พลุ่งพล่านด้วยอ านาจกฎเกณฑ์

เขาลุกขึ้นจากพื้น ถลึงตามองเจียงผิงอันราวจะกินเลือดเนื้อ “ข้า จะให้เจ้าตาย!”

ฉู่หยางเหวี่ยงหมัดผลาญสวรรค์จู่โจมเจียงผิงอัน

เจียงผิงอันเลี่ยงหลบไปด้วยอัสนีพริบตา

เมิ่งจิง อวิ๋นหวง และคนอื่น ๆ ต่างร ้อนใจ

หากเป็ นเช่นนี้ต่อไป เจียงผิงอันจะแพ้แน่ ๆ

จินหลินถามอย่างงุนงง “ใต้เท้าเจ้าแคว้น มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น หรือขอรับ? ฉู่หยางอยู่แค่ขอบเขตสร ้างรากฐาน เหตุใดจึงใช ้อ านาจ กฎเกณฑ์ได้?”

มีเพียงผู้ฝึกตนขอบเขตวิญญาณแรกกาเนิดขึ้นไปเท่านั้นที่ทา ความเข้าใจกฎเกณฑ์ได้ และอัจฉริยะอย่างเยี่ยอู๋ฉิงก็ทาได้เพียง สะกิดกฎเกณฑ์ออกมาเล็กน้อย มิอาจเรียกใช ้ได้เต็มที่

แต่ฉู่หยางกลับแผลงฤทธิ์ชวนสะพรึงเช่นนี้ออกมาได้

หมิงเฉินจับจ้องสมรภูมิพลางกล่าวเสียงเข้ม “นี่อาจเป็ นผลพิเศษ ของร่างเทวะ หรืออาจเป็ นเคล็ดวิชาที่ใช ้ร่วมกับร่างเทวะสุดขั้วหยาง กระตุ้นพลังนี้ออกมา”

“เจ้าท่อนไม้อันตรายแล้วมิใช่หรือ?” เมิ่งจิงร ้องอย่างร ้อนใจ รีบ ตะโกน “เจ้าท่อนไม้! รีบยอมแพ้เร็วเข้า!”

นางไม่อยากให้เกิดเรื่องใดขึ้นกับเจียงผิงอัน

ฉู่หยางใช ้กฎเกณฑ์ ก็เท่ากับเป็ นขอบเขตวิญญาณแรกก าเนิด ที่อ่อนแอหน่อย ไม่อาจเอาชนะได้เลย

เจียงผิงอันมิได้ยอมแพ้ แต่ก็มิได้สู้กับฉู่หยางตรง ๆ เช่นกัน เขา รีบหลบเลี่ยงหาโอกาส

การใช ้อานาจนี้ของอีกฝ่ ายต้องมีขีดจากัด ขอเพียงถ่วงเวลาได้ จนอีกฝ่ายสิ้นแรง ก็ยังมีโอกาสอยู่

แต่การฆ่าอีกฝ่ายนี่สิ ยากเย็นเป็ นที่สุด

ฉู่หยางแค่นยิ้มหยัน “อยากถ่วงเวลาให้รัชทายาทผู้นี้เหนื่อย ตาย? โง่เง่า เจ้ามิได้สังเวยเลือดยามใช ้อัสนีพริบตาแล้วหรือ?”

“รัชทายาทผู้นี้มีร่างเทวะสุดขั้วหยาง เจ้าจะมีปราณวิญญาณ มากกว่ารัชทายาทผู้นี้หรือ?”

เขารู ้ความคิดของเจียงผิงอัน แต่หาได้ลนลานไม่ ปราณ วิญญาณทั้งหมดที่ร่างเทวะสุดขั้วหยางสั่งสมได้มหาศาลอย่างยิ่ง มัน สูงเสียยิ่งกว่าปราณในกายตัวตนขอบเขตจินตานเสียอีก

“เดี๋ยวก็เห็นแล้วว่าปราณเจ้าจะหมดก่อน หรือรัชทายาทผู้นี้หยุด มือก่อน!”

ฉู่หยางจู่โจมบ้าคลั่ง เพลิงน้าเงินเข้มแผลงคลื่นปราณชวนสะ พรึง

ปวงชนจากต้าเซี่ยกลั้นหายใจ มองสมรภูมิอย่างร ้อนรน

พวกเขาล้วนทราบว่าการใช ้ ‘อัสนีพริบตา’ ของเจียงผิงอันเปลือง ปราณวิญญาณอย่างยิ่ง หากเป็ นเช่นนี้ต่อไป เจียงผิงอันจะเป็ นฝ่ าย พ่ายแน่นอน

แต่เหตุใดเจียงผิงอันจึงยังไม่ยอมแพ้อีก?