สู่วิถีอมตะ - บทที่ 108 ผลาญโลหิตเทวะ

บทที่ 108 ผลาญโลหิตเทวะ

เพลิงสีน้าเงินเข้มจากกฎอัคคีผลาญเรืองรองในสุญตา

ผิวกายของเจียงผิงอันมิได้เคืองร ้อนนัก แต่โลหิตในกายเจียน เหือดระเหยเต็มทน

ฉู่หยางเป็ นเช่นเทพสงครามอัคคีผลาญ ใบหน้าถมึงทึง ไล่ล่า เจียงผิงอัน

เด็กหนุ่มใช ้อัสนีพริบตาหลบเลี่ยงการโจมตีของอีกฝ่ ายอย่าง ต่อเนื่อง รอเวลาให้อีกฝ่ายหมดเวลาเรียกใช ้กฎเกณฑ์

ยามนี้ เขามิใช่คู่มือของฉู่หยางเลย

สมรภูมิขยายตัวต่อเนื่อง เหล่าผู้ชมต้องพากันถอยครั้งแล้วครั้ง เล่า

ร่างของเจียงผิงอันวูบไหวสองหนติดต่อ มุ่งหน้าไปหาร่างของเมิ่ง โค่ว

ขณะมองร่างไร ้ชีวิตของเมิ่งโค่ว เจียงผิงอันก็กาหมัดแน่น ความแค้นอัดแน่นในอก “ท่านอาเมิ่ง วางใจเถิด ทั้งแคว้นหลิงไถ และต้าฉู่ จะไร ้ผู้ใดหนีรอด!”

“ข้าจะใช้เลือดของพวกเขาเซ่นวิญญาณท่านบนสวรรค์!”

เจียงผิงอันเก็บร่างและแขนที่ขาดออกของเมิ่งโค่วไว้ในมิติเก็บ ของ รอการกลับไปฝัง

“งี่เง่า! สู้กับรัชทายาทผู้นี้อยู่ ยังกล้าแวะโน่นนี่!”

เมื่อฉู่หยางเห็นว่าเจียงผิงอันยังมีเวลาไปเก็บร่างของเมิ่งโค่ว เขา ก็รู้สึกราวถูกเหยียดหยามอย่างรุนแรง

เขาเร่งก าลังสุดชีวิต ออกหมัดชกออกไป

หมัดเพลิงอันดุดันสาดคลื่นพลังมหึมา พื้นดินมอดไหม้ทุกแห่ง หนที่เคลื่อนผ่าน

ขณะที่หมัดนั้นกาลังจะถูกตัวเจียงผิงอัน เขาก็หลบเลี่ยงรวดเร็ว ขณะที่อัจฉริยะจากต้าฉู่ที่เหลืออีกสองเบิกตาค้างมองคลื่นอัคคีจู่โจม เข้ามา

ความเร็วของหมัดนี้รวดเร็วอย่างยิ่ง พวกเขายังไม่ทันจับต้นชน ปลายได้ ร่างก็ถูกอัคคีลามคลอกแล้ว

การโจมตีของฉู่หยางทรงพลังจริงแท้ อัจฉริยะทั้งสองไม่อาจ แม้แต่จะกรีดร ้อง ร่างก็สลายเป็ นธุลีไปเสียแล้ว

ฉู่หยางเดือดดาลอกแทบแตก ถลึงตามองเจียงผิงอันด้วยคู่เนตร แดงฉาน “สารเลว! บังอาจหลอกใช ้รัชทายาทผู้นี้!”

เจียงผิงอันมิเพียงนาร่างของเมิ่งโค่วไป ยังหลอกใช ้เขาให้ฆ่าสอง อัจฉริยะที่เหลือของต้าฉู่ด้วย

กระทั่งหมิงเฉินและเฉินเจิ้นยังคาดไม่ถึงว่าเจียงผิงอันจะยังหลอก ใช ้ศัตรูได้อีกในยามคับขันเช่นนี้

ในใจเด็กนี่เป็ นปีศาจไปแล้ว

แต่เจียงผิงอันก็แค่ถ่วงเวลา และการสิ้นเปลืองปราณจากอัสนี พริบตาก็มหาศาล จึงไม่อาจทนได้นานอยู่ดี

เว้นแต่เจียงผิงอันจะกระตุ้นอ านาจกฎเกณฑ์ได้เช่นกัน ก็จะ สามารถสู้กับฉู่หยางได้

แต่มันเป็ นไปได้หรือ?

เห็นได้ชัดว่าไม่

ฉู่หยางมีร่างเทวะสุดขั้วหยาง แต่เจียงผิงอันไม่มีอะไรเลย

การต่อสู้ถัดจากนั้นเปลี่ยนเป็ นการวิ่งไล่จับ หนึ่งวิ่งหนีหนึ่งวิ่ง กวด

ฉู่หยางเดือดดาลจนแผดเสียงโวยวาย ลืมไปสิ้นว่าตนเป็ นรัช ทายาท

เป็ นเช่นนี้ครึ่งชั่วยาม ทุกคนจึงตระหนักเสียทีว่าบางสิ่งผิดปกติ

“เป็ นไปไม่ได้! เหตุใดไอ้เด็กเวรนี่จึงยังมีปราณโลหิต!”

ใบหน้ายับย่นของเฉินเจิ้น เจ้าแคว้นหลิงไถเต็มไปด้วยความ เหลือเชื่อ

อานาจของอัสนีพริบตานี้ได้มาโดยดูดกลืนปราณ

ต่อให้เป็ นยอดฝี มือขอบเขตจินตาน หากใช ้อัสนีพริบตา ต่อเนื่องกันครึ่งชั่วยาม ปราณในกายก็คงเหือดหายนานแล้ว

แต่เจียงผิงอันใช ้มันมาครึ่งชั่วยาม ยังดูไม่สะทกสะท้านสบายดี ยังมีแรงเหลืออยู่!

ฉู่หยางลนลาน ร่างเทวะสุดขั้วหยางของเขายังเป็ นขั้นต้น คง สภาพนี้ได้เพียงหนึ่งชั่วยาม

เขาคิดว่าจะก าจัดเจียงผิงอันได้เร็ว

มิคาดว่าเจียงผิงอันจะเปี่ยมพลังสุดขั้วเช่นนี้

เจียงผิงอันมีร่างพิเศษหรือวรยุทธ ์พิเศษใดหรือไม่?

“แกไอ้งี่เง่า แน่จริงก็อย่าหนีเซ่! หากแกไม่หนี ข้าจะเชือดแกเป็ น สุนัขเลย!”

ฉู่หยางก่นด่าอย่างเดือดดาล คิดยั่วยุเจียงผิงอันมาสู้กับตน

แต่เจียงผิงอันเป็ นคนเช่นไร ต่อให้เขาโมโห ก็หากระทบการ ตัดสินสถานการณ์ไม่

เขากล่าวสวนเบา ๆ “แล้วเจ้านับเป็ นอะไร? หากไม่มีร่างเทวะสุด ขั้วหยาง อัจฉริยะผู้ใดที่นี่ก็เชือดเจ้าเป็ นสุนัขได้ทั้งสิ้น”

คายอกย้อนนี้กล่าวได้ว่าทาร ้ายจิตใจยิ่ง ด้อยค่าฉู่หยางจนไม่ เหลือดี

แต่อันที่จริงมิใช่เช่นนั้น ฉู่หยางแข็งแกร่งจริง ๆ และต้าฉู่ก็มิได้ ปล่อยเขาทะลวงขอบเขตเร็วเกินไปเพื่อให้เขาพัฒนาได้อย่างมี คุณภาพ

หากให้ฉู่หยางไปสู้กับยอดฝี มือขอบเขตจินตาน ยอดฝี มือ ขอบเขตจินตานก็ยังตายได้

แต่เขาดันมาเจอเจียงผิงอันผู้ว่องไวสุดขีด ท าให้การโจมตีไม่ อาจถูกเป้ า

“เหลวไหล! รัชทายาทผู้นี้ไม่เชื่อหรอกว่าเจ้าจะทนได้ถึงอีกครึ่ง ชั่วยาม!”

ฉู่หยางผู้ถูกเหยียดหยามเดือดดาล ยิ่งโหมโจมตีบ้าคลั่งกว่าเก่า

สายตาของเจียงผิงอันเฉยชา ขณะเลี่ยงหลบก็รีบคิดว่าจะ เอาชนะอีกฝ่ายเช่นไร

ต่อให้หมดเวลาใช ้งานกฎเกณฑ์ส าหรับอีกฝ่ าย เขาก็ยังทะลวง การป้ องกันของอีกฝ่ายไม่ได้

เว้นแต่เขาจะใช ้กฎเกณฑ์ได้

แต่เขาไม่ได้เรียนรู ้การใช ้กฎใด ๆ เลย

การต่อสู้ด าเนินต่อ ไม่สิ ต้องบอกว่าเป็ นการไล่จับ

เงาร่างวูบไหวเช่นอัสนีพริบตาในสมรภูมิ ขณะที่ฉู่หยางไล่ตาม ไม่ลดละ

แต่ไม่ว่าฉู่หยางจะไล่ตามเช่นไร ก็มิอาจตามเจียงผิงอันทันได้เสีย ที

ความกังวลในใจผู้คนจากต้าเซี่ยทุเลาลงมาก

ในที่สุดพวกเขาก็เข้าใจ ว่าเหตุใดเจียงผิงอันจึงเรียนหมัดอู๋จี๋

ด้วยปราณที่สั่งสมไว้นี้ ต่อให้อีกฝ่ ายอยู่ในขอบเขตจินตาน ขอ เพียงใช ้กฎเกณฑ์มิได้ ก็มิอาจท าอะไรเขาได้

แต่เจียงผิงอันไปเรียนวรยุทธ ์วิเศษอะไรมา จึงมีปราณมากมายได้ เพียงนี้?

ผ่านไปอีกครึ่งชั่วยาม สมรภูมิเหลือเพียงแดนดินมอดไหม้ไปเนิ่น นาน

ฉู่หยางเหนื่อยจนหอบแฮ่ก เพลิงสีน้าเงินในกายค่อย ๆ หรี่หาย กฎเกณฑ์หวนคืนสู่ความสงบนิ่ง

เขามองเจียงผิงอันอย่างไม่อยากเชื่อ อีกฝ่ายไม่หอบแม้สักนิด!

เป็ นไปได้เช่นไร!

เจียงผิงอันเห็นกฎจากร่างอีกฝ่ ายสลายหาย ก็เปลี่ยนจากฝ่ าย หนีเป็ นโจมตี

เงื้อหมัดขึ้นระดมใส่อย่างบ้าคลั่ง

ฉู่หยางซึ่งเหนื่อยอ่อนเป็ นทุนเดิมไร ้กาลังตอบโต้ จึงถูกหมัดของ เจียงผิงอันกระแทกหน้า โลหิตทะลักออกจมูก

ฉู่หยางแผดเสียง “ต่อให้เจ้ามีปราณพอ! เว้นแต่เจ้าจะมีร่างเทวะ เหมือนกันแล้วผลาญโลหิตร่างเทวะ ใช ้งานกฎเกณฑ์ เจ้าก็ไม่มีทาง ทะลวงการป้ องกันของรัชทายาทผู้นี้ได้หรอก!”

ฉู่หยางถลึงตามองเจียงผิงอันราวจะกินเลือดเนื้อ “ไม่ช ้าก็เร็ว รัช ทายาทผู้นี้จะสับร่างเจ้าเป็ นหมื่น ๆ ชิ้น!”

การต่อสู้นี้ดูไม่อาจตัดสินแพ้ชนะได้ อย่างมากก็แค่เสมอกัน

เมื่อได้ยินวาทะของฉู่หยาง มุมปากเจียงผิงอันก็พลันยกขึ้นเป็ น รอยยิ้มพิกล

“ที่แท้ก็ต้องผลาญโลหิตร่างเทวะ”

เมื่อเห็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมบนใบหน้าเจียงผิงอัน หัวใจของฉู่ห ยางก็เต้นกระตุก โพล่งอุทาน “เจ้าก็มีร่างเทวะหรือ?”

“เปล่า แต่ข้ามีโลหิตจากร่างเทวะ!”

ขณะนี้ เจียงผิงอันผลาญ โลหิตผู้ครองกายาศักดิ์สิทธิ์ในกาย

ทันใดนั้น ลานาศึกโบราณก็แหวกสุญตาจากโบราณกาล เสียง กลองรัวเลื่อนลั่น พฤกษาอันห่างไกลโอนเอน คลื่นทะเลโถมซัด

จิตต่อสู้อันน่าสะพรึงกลัวแผ่ออกจากร่างของเจียงผิงอัน มอบแรง กดดันเกินบรรยายแก่ทุกตัวตน

รวมถึงสองมหาอานาจ หมิงเฉินและเฉินเจิ้นด้วย

“กายาศักดิ์สิทธิ์!!”

เฉินเจิ้นอุทาน สีหน้าแตกตื่นขวัญเสียราวพบเรื่องสั่นประสาท รุนแรง

เมื่อสี่พันกว่าปี ก่อน ยามเขาเพิ่งบรรลุขอบเขตแปรเทวะ เขา บังเอิญได้พบกายาศักดิ์สิทธิ์ต่อสู้กับหนึ่งยอดฝี มือไร ้เทียมทาน ท่ามกลางท้องนภาพร่างพราว

การต่อสู้นั้นตราตรึงใจไม่อาจลืม

ขณะนั้น กายาศักดิ์สิทธิ์แผลงนิมิตเช่นตอนนี้!

แม้นิมิตอันเกิดจากเจียงผิงอันในครั้งนี้จะไม่ได้อหังการเช่นกายา ศักดิ์สิทธิ์ในกาลก่อน ปราณของมันก็เหมือนกันทุกกระเบียด!

เจียงผิงอันมีกายาศักดิ์สิทธิ์!

“อะไรนะ!”

เมื่อได้ยินเสียงอุทานของเฉินเจิ้น ทั้งหมิงเฉิน อวิ๋นหวง และ อัจฉริยะคนอื่น ๆ ต่างตกตะลึง

เจียงผิงอันมีกายาศักดิ์สิทธิ์?

ตานานว่าไว้ ว่านี่คือกายาอันร ้ายกาจเหนือล้าเกินเผ่ากายาคลั่ง กลุ่มผู้ฝึกกายาอันแข็งแกร่งสูงสุด!

“ไม่ใช่สิ! มิใช่กายาศักดิ์สิทธิ์! กายาศักดิ์สิทธิ์จะสลักลวดลายไว้ เต็มตัว แต่เขาไม่มี! เขามีโลหิตผู้ครองกายาศักดิ์สิทธิ์อยู่ในตัว!”

เฉินเจิ้นพบว่าเจียงผิงอันมิได้มีกายาศักดิ์สิทธิ์ แต่ก็ยังรีบร ้อน ตะโกนเตือน “รัชทายาท! ยอมแพ้เร็วเข้า! เขาผลาญโลหิตผู้ครองกา ยาศักดิ์สิทธิ์แล้ว!”

แต่ค าเตือนของเขาช ้าไปหน่อย

เจียงผิงอันผลาญโลหิตผู้ครองกายาศักดิ์สิทธิ์ เรียกใช ้กฎเกณฑ์ ออกมาแล้ว

ก าลังทั้งหมดอัดแน่นรวมกันที่มือขวา โอบล้อมโดยกฎจานง สัประยุทธ ์

เปลี่ยนมือขวาเป็ นดาบคม แทงทะลวงใส่ฉู่หยาง

ครั้งนี้ เขาทะลวงหัวใจของฉู่หยางได้โดยไร ้อุปสรรค!

ทุกนิมิตสูญสลาย ฟ้ าดินเงียบสงัด

ทุกคนเบิกตาค้างมองสมรภูมิ

ฉู่หยางพ่ายแล้ว

ร่างเทวะสุดขั้วหยางในตานานปราชัย

ปรากฏว่าไพ่ตายแท้จริงของเจียงผิงอันคือโลหิตผู้ครองกายา ศักดิ์สิทธิ์ในตัว

มิน่าเล่า ร่างกายของเขาจึงแข็งแกร่งนัก

ฉู่หยางมองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ มิคาดคิดว่ารัช ทายาทผู้ยิ่งใหญ่อย่างเขาจะมาพ่ายคนเช่นนี้

หมิงเฉินทั้งตะลึงและลิงโลด

ฉู่หยางตายแล้ว!

ต้าเซี่ยลดศัตรูอันตรายยิ่งยวดไปหนึ่ง!

เจียงผิงอันสร ้างผลงานยิ่งใหญ่!