หมอเทวดาขอกลับมาเป็นป๊ะป๋า - บทที่ 437 ให้อาหารต้นไม้

บทที่ 437 ให้อาหารต้นไม้

โจวอี้ต้องการกำจัดเซี่ยหลู่ที่เข้ามาพัวพันกับเขา และวิธีที่ดีที่สุดคือการจับคู่ให้กับเธอ แต่เมื่อเขามองไปที่เหอหลานอวี่ก็พบว่าผู้ชายคนนี้ดูเหมือนจะหวาดกลัวเหลือเกิน?

เซี่ยหลู่เป็นปีศาจสาวจริง ๆ ที่ไหน?

นั่นเป็นเพียงแค่ฉายา!

เธอไม่ใช่ปีศาจจิ้งจอกจริง ๆ สักหน่อย เธอไม่กินคน!

โจวอี้รู้สึกว่าเขาควรจะยกย่องเซี่ยหลู่ให้เหอหลานอวี่ฟังอีกครั้ง เพื่อที่อีกฝ่ายจะได้มองเซี่ยหลู่ในแง่บวกมากขึ้น

“พี่เหอ เซี่ยหลู่เป็นผู้หญิงดีมากที่สุด ที่สุดของที่สุดเลยนะ! เธอทั้งมีเสน่ห์เกินต้านทานและมีด้านที่สง่างาม เป็นกุลสตรีที่เปี่ยมด้วยคุณธรรม เธออยู่ในห้องโถงเพื่อต้อนรับแขกก็ดี หรือจะอยู่ในครัวก็ทำได้อย่างไร้ที่ติ เธอเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดแน่นอนในการนำมาภรรยา!”

“นอกจากนี้ คุณเองก็ดูหล่อเหลาไม่แพ้กัน ถ้าแต่งงานกันนะ พวกคุณจะกลายเป็นเหมือนกิ่งทองใบหยก เมื่อยีนของพวกคุณทั้งคู่รวมกัน ลูกที่กำเนิดมาถ้าเป็นผู้ชายก็จะหล่อเหลาดั่งเทพบุตร แต่ถ้าเป็นลูกสาวก็จะสวยงามเหมือนนางฟ้า…”

“เอาล่ะ! ตราบใดที่คุณพยักหน้า ผมสามารถพาคุณไปพบเธอได้ทันทีเลย ผมมั่นใจว่าถ้าเธอเห็นคุณนะ รับรองว่าเธอจะต้องโปรดปรานคุณ ปฏิบัติต่อคุณแตกต่างจากที่ปฏิบัติต่อคนอื่นแน่นอน”

โจวอี้พูดจบก็รอให้เหอหลานอวี่ให้คำตอบที่น่าพอใจกับเขา

แต่เหอหลานอวี่กลับทำให้เขาผิดหวัง!

“ขอโทษที ผมไม่ชอบผู้หญิงสวยน่ะ” เหอหลานอวี่ยิ้มแห้ง

“…”

โจวอี้ถึงกับพูดไม่ออก

ผู้ชายคนนี้ไม่ชอบผู้หญิงสวย ซึ่งมันทำให้เขารู้สึกหมดหนทาง เขาไม่คงไม่อาจทำให้เซี่ยหลู่ต้องเสียโฉมแล้วแนะนำเธอให้อีกฝ่ายได้ใช่ไหมล่ะ?

กริ๊ง!

ทันใดนั้นโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น

โจวอี้หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาดู ทันใดนั้นเขาก็แทบขนหัวลุก

เขารู้สึกว่าผู้หญิงบางคนบางทีก็ไม่ควรพูดถึง

เขาเหลือบมองเหอหลานอวี่ที่อยู่ข้าง ๆ ก่อนจะส่ายหัวอย่างไม่เต็มใจนัก หลังจากรับโทรศัพท์แล้ว เขาก็พูดขึ้นว่า “ขอโทษด้วย เจ้าของโทรศัพท์เครื่องนี้ยังไม่ตื่น ถ้าคุณมีอะไรจะพูด คุณสามารถบอกผมล่วงหน้าได้ แล้วผมจะแจ้งให้เขาทราบทันทีที่เขาตื่น”

“โจวอี้ นี่มันน่าสนใจจริง ๆ นะที่คุณสามารถโกหกได้ทั้ง ๆ ที่คุณยังลืมตา” เซี่ยหลู่หัวเราะเสียงหวาน

“คุณคิดผิดแล้ว ผมชอบโกหกทั้ง ๆ ที่ยังหลับตามากกว่า”

“เอาล่ะ เข้าเรื่องกันดีกว่า คุณจะมาหาฉันเมื่อไหร่? หรือจะให้ฉันส่งคนไปรับ?” เซี่ยหลู่ถาม

“ได้โปรด ดูซิว่าตอนนี้กี่โมงแล้ว? รอเที่ยงก่อน เราค่อยกินข้าวเที่ยงด้วยกัน แล้วผมจะกลับไปจินหลิง” โจวอี้ยิ้มและถามกลับไปว่า “ตอนนี้ผมกำลังคุยกับหนุ่มหล่อ คุณอยากให้ผมแนะนำให้คุณรู้จักไหม ไม่ต้องกังวลนะ ผมไม่คิดค่าบริการสำหรับการเป็น ‘พ่อสื่อ’”

“ไอ้ห่า คนบัดซบ! ฉันจะส่งคนไปรับคุณตอนเที่ยง!” เซี่ยหลู่ตะโกนอย่างหยาบคายแล้ววางสายไปทันที

โจวอี้เก็บโทรศัพท์มือถือของเขาด้วยสีหน้าโง่งม

ทำไมเธอต้องด่าฉันแรงขนาดนี้ล่ะ?

มีอะไรผิดปกติกับผู้หญิงคนนี้รึเปล่า?

เขาอุตส่าห์ชมเธอต่อหน้าคนอื่นนะ

ช่างเถอะ เหอหลานอวี่ไม่ควรได้รับอันตรายจากผู้หญิงคนนี้เหมือนกัน เขาทุกข์มามากพอแล้ว ถ้าเขาแต่งงานกับเซี่ยหลู่ เขาคงถูกกดขี่ไปตลอดชีวิต

เหอหลานอวี่จ้องมองที่โจวอี้ด้วยสายตางุนงง หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็ถามด้วยความระมัดระวังว่า “นั่น…เซี่ยหลู่เพิ่งโทรหาคุณหรือเปล่า?”

“จะมีใครได้อีกนอกจากเธอ” โจวอี้กล่าวอย่างไม่แยแส

“คุณกับเธอ…”

“เราเป็นแค่เพื่อนกัน เพื่อนธรรมดา ไม่สนิทด้วย” โจวอี้รีบตอบ

“……”

เหอหลานอวี่มองการปฏิเสธอันแข็งกร้าวของโจวอี้แล้วก็รู้สึกพูดไม่ออก

ไม่คุ้นเคย?

ด้วยนิสัยของเซี่ยหลู่ เธอจะโทรหาผู้ชายที่ไม่คุ้นเคย? แถมคุณยังสามารถพูดคุยกับเธอได้แบบสบาย ๆ?

ไม่สนิท…แต่คุณอยากเป็น ‘พ่อสื่อ’ เนี่ยนะ?

เหอหลานอวี่รู้สึกสงสัยในการทำงานของสมองโจวอี้

“ขอโทษนะ ผมยังไม่รู้จักชื่อคุณเลย?” เหอหลานอวี่กล่าว

“ผมแซ่โจว โจวอี้”

“น้องโจว คุณเป็นหมอของโรงพยาบาลแพทย์แผนจีนจินหลิงจริง ๆ เหรอ?”

“ใช่!”

“สรุปแล้วคุณช่วยอะไรผมได้บ้างเรื่องอาการป่วยของผม” เหอหลานอวี่ถามอย่างมีความหวัง

“อย่างที่ผมพูดไปเมื่อกี้ โรคเกี่ยวกับหัวใจก็ต้องรักษาด้วยยาใจ ถึงแม้ว่าใบสั่งยาที่ผมสั่งให้อาจจะได้ผลบ้าง แต่คุณจะไม่มีวันหายขาดถ้าปมหัวใจของคุณไม่คลายออก”

เหอหลานอวี่ได้ยินคำพูดนั้นก็เงียบไปทันที

โจวอี้ไม่ได้พูดอะไรอีก เขาเดินไปรอบ ๆ พื้นที่ชมวิว เพลิดเพลินกับทัศนียภาพที่สวยงามด้านนอก จากนั้นก็เดินออกจากสโมสรซึ่งตั้งอยู่บนยอดเขา

เขาเดินไปตามถนนบนภูเขาแล้วกลับไปที่ทางแยก มองไปที่คฤหาสน์อันงดงามบนยอดเขาทางทิศตะวันตก และอดไม่ได้ที่จะส่ายหัว

คนรวยนี่มีปัจจัยที่สามารถสร้างความสนุกได้เยอะเหลือเกิน

โจวอี้เริ่มรู้สึกผิดหวังกับตัวเองมากขึ้นเรื่อย ๆ เนื่องจากเขาเองก็เป็นคนรวย แต่เมื่อเทียบกับความหรูหราที่แท้จริงที่คนรวยควรจะมี เขายังถือได้ว่าอยู่ห่างออกไปหนึ่งแสนแปดพันไมล์

หรือจะซื้อมันดีนะ?

ซื้อคฤหาสน์นี้เผื่อไว้พาภรรยาและลูก ๆ มาเที่ยวพักผ่อนยามว่าง?

888 ล้านหยวน

โจวอี้ครุ่นคิดอยู่แปดวินาที จากนั้นก็ล้มเลิกความคิดนั้นไป

เขาไม่ขาดแคลนเงิน และสามารถเอาเงิน ‘888 ล้านหยวน’ ออกมาได้

แต่มันก็คงมากเกินไปที่จะซื้อคฤหาสน์ขนาดใหญ่ที่คุณไม่ได้ใช้อาศัยอยู่จริง ๆ

โจวอี้กลับไปที่คฤหาสน์หลังที่ 24 และพบว่าเชาหมิงคุนตื่นแล้ว อีกฝ่ายกำลังเล่นไทเก๊กอยู่ที่สนาม เมื่อมองดูท่าทางที่งุ่มง่ามของชายหัวโล้นก็เห็นได้ชัดว่าเชาหมิงคุนน่าจะไม่ใช่คนที่ออกกำลังกายบ่อย และจำนวนครั้งที่เขาฝึกไทเก๊กก็อาจจะแทบนับนิ้วได้

“พี่เชา อย่าฝึกเลย ท่าทางของคุณไม่น่ามองเลย” โจวอี้กล่าวด้วยรอยยิ้ม

“ฮ่าฮ่า…” เชาหมิงคุนไม่สนใจ หลังจากเลิกฝึก เขาก็หันมายิ้มและถามว่า “น้องโจวไปเล่นที่ไหนมา?”

“ผมไปที่สโมสรบนยอดเขามาน่ะ” โจวอี้ยิ้ม

“เดอะพีคเหรอ? แต่นายไม่ได้โทรหาฉันนี่นา! นายขึ้นไปได้ด้วยเหรอ?” เชาหมิงคุนถามด้วยความตกตะลึง

“ขึ้นไปได้สิ ที่นั่นก็สบายดี”

“รปภ. พวกนั้นไม่ห้ามนายเหรอ?”

“ชาวภูเขาอย่างผมก็มีเล่ห์เหลี่ยมของตัวเองนะ ผมสามารถไปไหนมาไหนก็ได้อย่างสะดวกและไปอย่างถูกต้องด้วย” โจวอี้ยิ้ม

“เอาล่ะ เอาล่ะ!”

จากนั้นพวกเขาก็ไปที่ห้องอาหารและกินอาหารเช้าด้วยกัน

แต่เพราะเซี่ยหลู่นัดทานอาหารกลางวันด้วยกันตอนเที่ยง โจวอี้จึงขอให้เชาหมิงคุนส่งคนไปซื้อพวกวัตถุดิบยาในเซินเจิ้นแทนเขา

สิบโมงเช้า

วัตถุดิบยามากกว่าสิบชนิดที่โจวอี้ต้องการก็มาถึง

เขากระโจนเข้าไปในครัวและเริ่มปรุงยา

สองชั่วโมงต่อมา ยาต้มเข้มข้นครึ่งชามก็ถูกต้มจนเสร็จ จากนั้นโจวอี้ก็นำไปที่ต้นหม่อนชิง และ เทยาต้มนั้นลงในกระถางต่อหน้าเชาหมิงคุน

“น้องโจว นายทำอะไรอยู่? ป้อนยาให้ต้นไม้เหรอ?” เชาหมิงคุนถามอย่างงุนงง

“ยาต้มที่ผมทำขึ้นเป็นยาที่น่าอัศจรรย์ มีเพียงยาที่น่าอัศจรรย์นี้เท่านั้นที่คู่ควรจะเป็นอาหารของต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์นี้ได้ น่าเสียดายที่วันนี้ผมจะต้องกลับไปที่จินหลิง ไม่อย่างนั้นผมจะแสดงให้คุณเห็นการเปลี่ยนแปลงที่น่าอัศจรรย์ของต้นหม่อนชิงนี้” โจวอี้พูดอย่างภาคภูมิใจแทนที่จะปิดบัง

“เปลี่ยนแปลงยังไงเหรอ?” เชาหมิงคุนถาม

“เอพิฟิลลัม[1] คุณเคยได้ยินเรื่องเกี่ยวกับมันไหม?”

“เคยสิ” เชาหมิงคุนพยักหน้า

“เอพิฟิลลัม มีชื่อเสียงในด้านความงามใต้แสงจันทร์ ดอกจะบานในเวลากลางคืน หลังจากกลีบดอกบานเต็มที่แล้ว กลีบดอกจะค่อย ๆ เหี่ยวเฉาลงภายในหนึ่งหรือสองชั่วโมง และกระบวนการทั้งหมดจะใช้เวลาเพียงสี่ชั่วโมง ดังนั้นจึงเรียกได้ว่ามันมีอายุที่สั้นมาก”

“ต้นหม่อนชิงสามารถแตกหน่อและผลิใบในชั่วข้ามคืนหลังจากได้รับการบำรุงด้วยยาวิเศษ แต่สิ่งที่วิเศษกว่าเอพิฟิลลัมคือใบใหม่ที่งอกออกมาจะไม่เหี่ยวเฉาเหมือนเอพิฟิลลัม” โจวอี้พูดด้วยรอยยิ้ม

“แค่นั้น?” เชาหมิงคุนยังคงไม่เข้าใจ

“ใช่! แค่นี้ยังไม่พออีกเหรอ?”

“…”

เชาหมิงคุนพูดไม่ออก

ก็แค่ใบใหม่เติบโตในชั่วข้ามคืน…พลังของมัน…ไม่เห็นจะดูเว่อร์วังเลยนี่นา?

โจวอี้มองท่าทีของเชาหมิงคุนแล้วก็เดาความคิดของอีกฝ่ายได้ แต่เขาไม่ได้พูดอะไรมาก

เขาไม่ได้บอกส่วนที่วิเศษที่สุดจริง ๆ ของต้นหม่อนชิงให้อีกฝ่ายฟัง เพราะมันไม่ได้มีความหมายอะไรสำหรับเชาหมิงคุนที่ไม่รู้จักการหลอมโอสถ

ก๊อก ก๊อก…

ประตูถูกเคาะ

บอดี้การ์ดคนหนึ่งของเชาหมิงคุนเดินเข้ามาและพูดด้วยความเคารพว่า “เจ้านาย มีคนมารับคุณโจวครับ”

“พี่เชา ไปกันเถอะ! ไปหาเซี่ยหลู่เพื่อรับประทานอาหารกลางวันกัน” โจวอี้กล่าว

“ฉันไม่ว่าง… แค่ก ๆ ไม่ ๆ ฉันไปไม่ได้ ฉันมีอย่างอื่นที่ต้องทำหลังจากนี้” เชาหมิงคุนหัวเราะแห้ง ๆ

“…”

เมื่อเห็นการแสดงออกของเชาหมิงคุน โจวอี้ก็สามารถบอกได้ว่าเชาหมิงคุนกลัวเซี่ยหลู่และไม่ต้องการที่จะพบเธอ!

[1] เอพิฟิลลัม (Epiphyllum) เป็นประเภทของพืชไม้ดอกชนิดหนึ่ง