หมอเทวดาขอกลับมาเป็นป๊ะป๋า - บทที่ 442 ซื้อบ้าน

บทที่ 442 ซื้อบ้าน

แม้ว่าภายในใจของหลิวเจี่ยจะรู้สึกผิดหวัง แต่ภายนอกเขาที่แสดงออกก็ยังดูกระตือรือร้นมากและเริ่มพาคนสองคนเดินดูรอบ ๆ คฤหาสน์

คฤหาสน์บนยอดเขาหลังนี้ครอบคลุมพื้นที่มากกว่าเจ็ดไร่ การตกแต่งบริเวณโดยรอบมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ศาลาหิน สะพานเล็ก ๆ พาดข้ามแม่น้ำเทียมที่สวยงาม แม้แต่ฤดูนี้ก็ยังมีดอกไม้บานสะพรั่งตามแปลงดอกไม้ มีจัตุรัสน้ำพุและเฉลียงที่รองรับด้วยเสาทรงโรมัน

อะไรจะใหญ่ขนาดนี้?

โจวอี้เคยเห็นคฤหาสน์สุดหรูของหยางเซี่ยวหางมาก่อน และคิดว่ามันเป็นคฤหาสน์ที่หรูหราที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา แต่ตอนนี้เขาตระหนักว่าเมื่อเทียบกับคฤหาสน์หลังนี้ คฤหาสน์หรูของหยางเซี่ยวหางไม่มีอะไรเทียบได้กับคฤหาสน์หลังนี้เลย

“พื้นที่ทั้งหมดเท่าไหร่?” โจวอี้ถามขณะยืนอยู่ในห้องโถงอันงดงาม มองขึ้นไปที่เพดานที่อยู่สูงมากกว่าสิบเมตร

“พื้นที่ใช้สอยทั้งหมดประมาณ 6,000 ตารางเมตรครับ” หลิวเจี่ยอธิบายอย่างอดทน

“ถ้ามีเพียงครอบครัวเดียวที่มีสมาชิกไม่กี่คนอาศัยอยู่ที่นี่ มันคงจะดูวังเวงน่ากลัวมากใช่ไหม มันใหญ่เกินไปสินะ” โจวอี้ถอนหายใจ

เมื่อหลิวเจี่ยได้ยินเช่นนี้ แววตาก็เผยความเย้ยหยันออกมา

คุณจะอยู่ที่นี่โดยไม่มีแม่บ้าน ไม่มีคนขับรถ และไม่มีคนสวนได้ยังไง?

เขาคิดกับตัวเองคร่าว ๆ ว่าถ้าเขาต้องการดูแลคฤหาสน์หรูหลังนี้ เขาต้องการคนรับใช้อย่างน้อยสิบคน รวมทั้งแม่บ้านและเจ้าหน้าที่ซ่อมบำรุง… รวม ๆ แล้วไม่ต่ำกว่ายี่สิบคน

หลังจากผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วโมง

หลังจากชมคฤหาสน์จนทั่วแล้ว โจวอี้ก็ถอนหายใจ “พื้นที่ใหญ่พอ สิ่งอำนวยความสะดวกเพียงพอ และการตกแต่งก็หรูหรามากพอ เป็นบ้านที่ดีที่จะอาศัยอยู่”

“แน่นอนว่าแผนกทรัพย์สินจะส่งคนมาทำความสะอาดทุก ๆ สองวัน และค่าตกแต่งเฉพาะที่นี่ก็มากกว่าสองร้อยล้านแล้ว ไม่มีอะไรหรูหราไปกว่าคฤหาสน์หลังนี้ในเซินเจิ้นแล้ว” หลิวเจี่ยยิ้มอย่างภาคภูมิใจ

“คฤหาสน์ของเซี่ยหลู่ไม่ได้หรูหรากว่านี้เหรอไง?” โจวอี้ถาม

“เซี่ยหลู่? คุณหมายถึงประธานของเซิงเซี่ยกรุ๊ป?” หลิวเจี่ยถามด้วยความงุนงง

“ใช่ เธอไม่ได้มีชื่อเสียงโด่งดังในเซินเจิ้นหรอกเหรอ?!” โจวอี้ยิ้ม

“เท่าที่ผมรู้ ประธานเซี่ยอาศัยอยู่ในหว่านฮัววิลล่า ซึ่งเป็นประเภทบ้านตากอากาศ คฤหาสน์ทั้งหลังรวมที่ดินมีค่ามากกว่าจริง ๆ นั่นแหละ แต่ถ้าคุยกันเรื่องความหรูหรา คฤหาสน์หลังนี้หรูหราที่สุดแล้วในเซินเจิ้น” หลิวเจี่ยอธิบาย

“ตกลง! ผมซื้อ!” โจวอี้ยิ้มด้วยความพึงพอใจ

“ว่าไงนะ?” หลิวเจี่ยถามด้วยความงุนงง

“ผมบอกว่าผมซื้อคฤหาสน์นี้” โจวอี้ย้ำ

“นี่คุณไม่ได้ล้อผมเล่นใช่ไหม? ราคารวมของคฤหาสน์หลังนี้คือ 888 ล้านหยวน และยังมีค่าธรรมเนียมต่าง ๆ ที่ต้องจ่ายอีก…”

“ผมไม่ได้ล้อเล่น ผมจะซื้อคฤหาสน์หลังนี้ ส่วนขั้นตอนไหนต่าง ๆ ที่ต้องจัดการ คุณสามารถดำเนินการได้ทันที ผมสามารถอยู่ที่เซินเจิ้นต่ออีกหนึ่งวัน และหวังว่าจะทำทุกอย่างให้เสร็จในวันพรุ่งนี้ตอนเย็น” โจวอี้กล่าว

“คุณ…”

หลิวเจี่ยลังเลอยู่ครู่หนึ่งและหันไปมองเชาหมิงคุน

“เร็วเข้า! กระบวนการทั้งหมดต้องรวดเร็ว หลังจากนี้ฉันจะไปทักทายเพื่อนที่สำนักงานทรัพย์สินด้วยเพื่อช่วยเร่งขั้นตอนให้เสร็จโดยเร็วที่สุด” เชาหมิงคุนกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“ครับ ครับ ผมจะจัดการเดี๋ยวนี้เลย” หลิวเจี่ยรู้สึกตื่นเต้น เขามองโจวอี้ด้วยสายตาที่กริ่งเกรงเล็กน้อยและถามว่า “คุณโจว คุณจะจ่ายแบบไหน…”

“โอนเต็มจำนวน!” โจวอี้กล่าว

“ครับ เยี่ยมเลย!”

หลิวเจี่ยไม่เคยนึกฝันมาก่อนว่าชายหนุ่มที่เขาแอบดูหมิ่นคือมหาเศรษฐี เขาหลงคิดว่าวันนี้เขาคงจะแห้วอีกแล้ว แต่ใครจะคาดคิดว่าวันนี้งานที่แสนยากลำบากของเขากลับสำเร็จลุล่วงได้อย่างง่ายดาย

ทว่าการซื้ออสังหาริมทรัพย์…โดยเฉพาะคฤหาสน์หรูระดับท็อปแบบนี้มีขั้นตอนมากมายที่ต้องผ่านการอนุมัติ แถมยังลำบากมากอีกด้วย แม้ว่าเจ้านายที่อยู่เบื้องหลังหลิวเจี่ยจะมีอิทธิพลอยู่บ้าง บวกกับความช่วยเหลือของเชาหมิงคุน อย่างต่ำก็ต้องใช้เวลาสองถึงสามวันในการดำเนินการให้เสร็จสิ้นทั้งหมด

นอกจากนี้ หน่วยงานรัฐจะมีวันหยุดยาวฤดูหนาวในอีกสองวันข้างหน้า ดังนั้นจึงเป็นเรื่องยากที่จะทำขั้นตอนทุกอย่างให้เสร็จสิ้นก่อนปีใหม่นี้

ดังนั้น!

โจวอี้จึงติดต่อกับคณะกรรมการกำกับดูแลเถิงหลงที่รับผิดชอบในพื้นที่เซินเจิ้น และขอให้อีกฝ่ายช่วยเร่งกระบวนการซื้อคฤหาสน์ เป็นผลให้โจวอี้ได้รับใบรับรองอสังหาริมทรัพย์ในตอนเที่ยงของวันถัดไป

ในตอนเย็น

โจวอี้ยืนอยู่ในห้องโถงกว้างของคฤหาสน์บนยอดเขา เขามองไปที่ชายหญิงยี่สิบคนซึ่งกำลังยืนเรียงกันเป็นสองแถวแล้วพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

ยี่สิบคนนี้เป็นคนที่เขาจ้างมา

และเพื่อความสะดวก เขายังขอให้หลิวเจี่ยติดต่อบริษัทอสังหาริมทรัพย์ และขอให้จัดคนมาทำความสะอาดคฤหาสน์ที่เขาเพิ่งซื้อ แต่มันสะอาดมากอยู่แล้วและไม่จำเป็นต้องทำความสะอาด ดังนั้นเมื่อคนเหล่านี้มาถึง โจวอี้ก็ใช้เงินล่อให้พวกคนเหล่านี้ยินยอมที่จะออกจากบริษัทอสังหาริมทรัพย์และมาเป็นคนรับใช้ในบ้าน

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า…”

เชาหมิงคุนเข้ามาในห้องโถงของคฤหาสน์พร้อมกับเสียงหัวเราะอันดังลั่น เมื่อมองไปยังฉากตรงหน้า เขาก็ยกนิ้วให้โจวอี้และหัวเราะออกมา “น้องโจว นายทำได้ดีจริง ๆ! ผู้จัดการนิติบุคคลของวิลล่าจะต้องโกรธนายจนกระโดดเหยง ๆ แน่!”

“ตอนที่ผมส่งยาต้มอี้เฉินให้พี่เชา พี่เชาก็ช่วยส่งมันต่อให้ผู้จัดการวิลล่าสักสองสามขวด บอกว่ามันเป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ของผมก็แล้วกัน” โจวอี้ยิ้ม

“ดี! ทำแบบนั้นความแค้นในใจของผู้ชายคนนั้นจะหายไปทันที และเขาก็คงดีใจมาก” เชาหมิงคุนหัวเราะ

โจวอี้ยิ้มและมองไปยังคนทั้งยี่สิบคนที่อยู่ข้างหน้าเขาอีกครั้ง

ไม่มีหัวหน้าแม่บ้าน!

เขาไม่ได้คิดจะอยู่อาศัยที่นี่สักเท่าไหร่ ดังนั้นบ้านจะต้องเละแน่นอนถ้าไม่มีหัวหน้าแม่บ้านคอยกำกับดูแลคนงาน

หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง โจวอี้ก็โบกมือให้ฝูงชนแยกย้ายกันไป เขามองไปที่เชาหมิงคุนและถามว่า “พี่เชาพอจะแนะนำหัวหน้าแม่บ้านที่เหมาะสมให้ผมหน่อยได้ไหม?”

“ฉันแนะนำใครบางคนให้นายได้นะ นายสามารถติดต่อเขาได้โดยตรงเพื่อเลือกหาหัวหน้าแม่บ้านที่ดีที่สุด” เชาหมิงคุนกล่าวและให้ข้อมูลติดต่อแก่โจวอี้

อาคารจินหลง

บนชั้นที่ 36 มีบริษัทชื่อ Talent Export Base

บริษัทนี้มีทรัพยากรที่แข็งแกร่ง เป็นบริษัทที่ทำธุกิจเกี่ยวกับการสรรหาบุคลากรที่มีคุณภาพระดับไฮเอนด์อีกด้วย

เนี่ยหยวน ผู้จัดการทั่วไปของบริษัทกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้หลังโต๊ะขนาดใหญ่ในสำนักงาน และกำลังมองไปที่เถิงเฉียนเหลียน หญิงสาวที่มีหน้าตาสะสวย แต่ก็เต็มไปด้วยความเย็นชา

“กี่ครั้งแล้วเนี่ย?” เนี่ยหยวนถามด้วยรอยยิ้มบิดเบี้ยว

“ครั้งที่เจ็ด” เถิงเฉียนเหลียนกล่าว

“ครั้งที่เจ็ด! ไม่ใช่ว่าคุณถูกเจ้าของบ้านไล่ออกเจ็ดครั้ง แต่เป็นเพราะคุณขอลาออกเองถึงเจ็ดรอบ แล้วแบบนี้คุณจะให้ผมทำยังไงกับคุณดีล่ะ? ผมจะจ่ายงานให้คุณได้ยังไงล่ะแบบนี้?” เนี่ยหยวนจุดบุหรี่สูบ จากนั้นก็พูดอย่างหมดหนทาง “เฉียนเหลียน! ถึงแม้ว่าคุณจะเป็นมืออาชีพมากและมีประสบการณ์การฝึกอบรมในโรงเรียนแม่บ้านนานาชาติ แต่คุณก็ไม่เหมาะที่จะเป็นแม่บ้านจริง ๆ!”

“ฉันไม่เห็นด้วย ฉันไม่เหมาะเพราะฉันสวยเกินไปงั้นเหรอ? นั่นมันไร้สาระสิ้นดี! คุณก็ช่วยหาครอบครัวที่เจ้านายเป็นผู้หญิงให้ฉันได้ไม่ใช่เหรอไง?” เถิงเฉียนเหลียนบ่น

“ไม่ใช่ว่าผมเคยลองจัดหาเจ้านายผู้หญิงให้คุณไปแล้วเหรอ? แล้วคุณก็ลาออกเองเหมือนเดิมไม่ใช่รึไง?” เนี่ยหยวนกล่าวด้วยสีหน้าโกรธจัด

“ก็เจ้านายผู้หญิงคนนั้นเธอชอบผู้หญิง!” เถิงเฉียนเหลียนเถียงกลับ

“…”