เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 2471 หักกระดูก / ตอนที่ 2472 ละอายใจ
ตอนที่ 2471 หักกระดูก
ทันใดนั้น เขาจ้องเฟิ่งจิ่ว เผยรอยยิ้มกระหายเลือดแปลกๆ ออกมา “ในเมื่อเจ้าใส่ใจพวกเขาขนาดนั้น อย่างนั้นก็ยอมไปกับข้าเสียดีๆ ไม่อย่างนั้น ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า แต่จะฆ่าพวกเขาทีละคน ๆ ต่อหน้าเจ้า!”
เฟิ่งจิ่วได้ยินอย่างนั้นหัวใจหนักอึ้งจมดิ่ง ดูท่าทางเจ้าแห่งมารไม่เหมือนกำลังล้อเล่น ความเดือดดาลพลันบังเกิดในใจ เธอขับเคลื่อนกลิ่นอายพลังเร้นลับและกลิ่นอายพลังวิญญาณขึ้นม มาพร้อมกัน กระแสพลังสองขุมผสานกันกลายเป็นเสาพลังอันดุดันแข็งแกร่งอยู่เหนือตัวเธอ
เธอไม่พูดอะไร เพียงเม้มปากแน่น ความเดือดดาลในใจกลายเป็นไอสังหารกระหายเลือด เงาร่างสีเขียวโฉบพุ่งออกไปในพริบตา ความเร็วนั้นเร็วกว่าตอนแรกมาก แทบมองไม่เห็นเงาร่างของเธอ เห็นเพียงเงารางๆ ไหววูบผ่านไปตรงหน้า
เจ้าแห่งมารเห็นอย่างนั้นก็ประหลาดใจ ขณะกำลังคิดจะเพ่งมองให้ชัดเจน แต่จู่ๆ กลับสัมผัสได้ถึงจิตสังหารอันรุนแรงพาเอาไอเย็นยะเยือกพุ่งมาที่ลำคอของเขา นาทีนั้น แม้เขาจะมอง งไม่เห็นกระบี่ที่จู่โจมเข้ามา แต่กลับขยับหลบโดยสัญชาตญาณ แต่แม้จะเป็นอย่างนั้น ตรงลำคอกลับยังคงถูกพลังกระบี่เฉือนจนกลายเป็นรอยเลือดเส้นหนึ่งอยู่ดี
เลือดสีแดงสดสาดกระเด็น ไหลลงจากลำคออาบเสื้อคลุมสีดำบนตัวเขา สีอะไรนั้นมองไม่ออก แต่กลิ่นคาวของเลือด รวมถึงบาดแผลที่ลำคอกลับทำให้เจ้าแห่งมารหรี่ตา ไอมารบนตัวเขายิ่ งเข้มข้นขึ้นหลายส่วน แม้แต่ไอสังหารก็รุนแรงขึ้นกว่าเดิม
ดวงตาเย็นชาสีเลือดที่ดูงดงามราวปีศาจของเขาจ้องมองเงาร่างสีเขียวที่จู่โจมเข้ามาอีกครั้ง ไม่ได้หลบเลี่ยง เพียงใช้นิ้วปาดเลือดที่ลำคอมาเลีย สีหน้าและท่าทางเช่นนั้น ชวนให้ผ ผู้พบเห็นต่างอกสั่นขวัญผวา
ดวงตาสีเลือดหรี่เล็ก ทันใดนั้นก็พุ่งโถมไปข้างหน้า คว้าไปยังอากาศอันว่างเปล่า กลับนึกไม่ถึงว่าสามารถจับไหล่เฟิ่งจิ่วไว้ได้ เขาตรึงเธอไว้ข้างกาย น้ำเสียงเย็นชาสะท้อนแวว กระหายเลือดดังขึ้นข้างหูของเธอเบาๆ “เจ้ากล้าทำร้ายข้างั้นรึ”
มือที่จับไหล่เธอไว้ออกแรงบีบ เฟิ่งจิ่วรู้สึกราวกับหัวไหล่ถูกบีบจนใกล้แตกละเอียดแล้ว ความเจ็บปวดเช่นนั้นลึกลงไปถึงกระดูก เจ็บจนเธอหน้าเปลี่ยนสี เหงื่อเย็นซึมไปทั้งตัว
“กร๊อบ!”
ดังคาด ไม่นานกระดูกตรงหัวไหล่ก็ถูกเขาบีบจนหักคามือ ทำให้เธอไม่อาจกำกระบี่คมพยับในมือไว้ได้มั่น ปล่อยให้มันร่วงหลุดลงไปบนพื้น แทงเข้าไปในดินเสียงดังฉึก ด้ามกระ ะบี่สั่นสะเทือน
“ซี้ด! อ๊า!”
ความเจ็บปวดแผ่ซ่านมา เฟิ่งจิ่วอดกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดไม่ได้ ที่แท้การถูกหักกระดูกทั้งเป็นเจ็บปวดขนาดนี้เองหรือ! บัดซบ! ตอนนี้มือของเธอบาดเจ็บ กระดูกไหล่หัก แม้เธอจะเป็น นหมอ แต่กลับไม่อาจรักษาตนเองได้
“นายท่าน!”
“นายท่าน!”
“นายท่าน!”
“แม่หนูเฟิ่ง!”
“เฟิ่งจิ่ว!”
เสียงตะโกนเรียกด้วยความตกใจระคนเป็นห่วงดังมาจากทั่วทิศ เมื่อกลุ่มคนที่อยู่ห่างจากตรงนี้ไประยะหนึ่งเห็น ก็อดแตกตื่นขึ้นมาไม่ได้ นาทีนี้ คนของเฟิ่งจิ่วรวมถึงเหล่าสหายขอ องเธอไม่มีใครฟังคำพูดของเธอที่ห้ามไม่ให้เข้าใกล้อีกแล้ว
หงส์ไฟส่งเสียงกรีดร้องคำราม โน้มตัวโถมบินลงมาจากเหนือท้องฟ้า กระแทกชนเจ้าแห่งมารอย่างแรง เหล่าผู้ฝึกตนกรูกันเข้าไป คิดจะช่วยด้วยการยืนคุ้มกันเธอไว้อย่างแน่นหนา ผู้ฝึกต ตนคนแล้วคนเล่าพุ่งเข้าไปโจมตีเจ้าแห่งมารอย่างไม่คิดชีวิต…
ฮุ่นหยวนจื่อพอได้สติก็รีบเข้าไปประคองเธอ ส่วนพวกลั่วเฟยกับต้วนเยี่ยอุทานด้วยความตกใจ ไม่สนใจคนที่คอยห้ามข้างๆ รีบเหาะไปหาเธอทันที
“เฟิ่งจิ่ว เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”
………………………………….
ตอนที่ 2472 ละอายใจ
นอกจากหนิงหลางที่อยู่สำนักดาราจักรอยู่แล้ว อีกสามคนเดิมทีถูกเรียกตัวกลับสำนัก แต่หลังจากรู้ข่าวว่าเป้าหมายของเจ้าแห่งมารคือสำนักดาราจักร พวกเขาก็เร่งมุ่งหน้ามา เพียงแต่ นึกไม่ถึงว่าพอมาถึงก็เห็นเฟิ่งจิ่วถูกเจ้าแห่งมารบีบไหล่จนกระดูกหักแล้ว
เฟิ่งจิ่วเป็นใคร ตั้งแต่ที่พวกเขารู้จักนางมายังไม่เคยเห็นนางถูกใครหักกระดูกเช่นนี้มาก่อน แต่เจ้าแห่งมารผู้นี้ กลับบีบไหล่นางจนกระดูกหักได้อย่างง่ายดายเช่นนี้ ช่างน่ าชังยิ่งนัก!
“ซี้ด!”
“อ๊าก…”
เฟิ่งจิ่วมองดูลูกน้องของเธอกรูกันเข้าไปสู้กับเจ้าแห่งมาร แต่ยังไม่ทันได้เข้าใกล้ก็ถูกสังหารแล้ว เธอรีบตะโกนสั่งทันที “ถอยออกไปให้หมด!”
ทว่า ไม่มีใครฟังเธอ เพราะพวกเขารู้ หากพวกเขาถอย เจ้าแห่งมารจะต้องระบายความแค้นกับนายท่านของพวกเขาแน่นอน ในเมื่อเป็นอย่างนี้ ไม่สู้พวกเขาปกป้องนายท่านเสียตั้งแต่ตอนนี้ แม้ว่าสุดท้ายอาจต้องตายก็ตาม
เฟิ่งจิ่วทิ้งแขนข้างหนึ่งลู่ลงข้างกายอย่างไร้เรี่ยวแรง เสื้อสีเขียวตรงหัวไหลมีดวงเลือดที่ค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้น เหมือนเลือดที่ไหลออกมาจากหัวไหล่ที่ถูกหักกระดูก เธอถูก กคนข้างกายรั้งไว้คุ้มกันตรงกลาง ทำได้เพียงมองอยู่เฉยๆ อย่างนั้น
แต่เมื่อเห็นเหล่าผู้ฝึกตนต้องถูกฆ่าตายไปทีละคนเพื่อปกป้องเธอ ดวงตาของเธอเริ่มแดงก่ำ เธอจ้องภาพตรงหน้า มองดูเจ้าแห่งมารเพียงโบกมือก็สังหารผู้ฝึกตนพวกนั้นได้แล้ว ผู ฝึกตนพวกนั้นเข้าใกล้เขาไม่ได้ด้วยซ้ำก็ถูกฆ่าตายแล้ว
“ปล่อยข้า”
น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนเป็นสงบนิ่ง เสียงสุขุมไร้ซึ่งคลื่นอารมณ์เปล่งออกจากปากของเธอ
ครั้นได้ยินคำพูดของเธอ พวกฮุ่นหยวนจื่อนิ่งอึ้ง แต่เพราะนิ่งอึ้งเพียงแวบเดียว เธอก็หลุดจากมือของพวกเขา สาวเท้ากลางอากาศเหาะไปข้างหน้า
“เฟิ่งจิ่ว…”
ซ่งหมิงหมายจะห้าม แต่พอเห็นสีหน้าของเธอก็อดนิ่งอึ้งไม่ได้ มือที่เดิมทีหมายจะเอื้อมไปรั้งเธอไว้กลับชะงักค้าง ได้แต่มองเธอเหาะออกไปข้างหน้าอยู่อย่างนั้น
กระทั่งว่า ขณะที่พวกหนิงหลางอยากจะเข้าไปห้ามนาง เขายังเอื้อมมือไปห้ามพวกเขาสามคนไว้
“เจ้าทำอะไร จะห้ามก็ต้องห้ามเฟิ่งจิ่วสิ ห้ามพวกข้าไว้อย่างนี้นางอาจตายได้นะ!” หนิงหลางเอ่ยด้วยสีหน้าร้อนรน ทำท่าจะพุ่งตัวออกไป แต่ใครจะรู้ซ่งหมิงกลับห้ามเขาไว้อีกคร รั้ง
“เฟิ่งจิ่วเป็นคนอย่างไรพวกเจ้ายังไม่รู้อีกหรือ นางจะทนดูลูกน้องของนางถูกสังหารในพริบตาอย่างเหยียดหยามอยู่เฉยๆ ได้อย่างไรกัน แม้จะรู้ว่าเป็นไปไม่ได้ แต่นางจะต้องลองทำ ำอย่างแน่นอน”
ได้ยินอย่างนั้น อีกสามคนที่เหลือมองเฟิ่งจิ่วแวบหนึ่ง ขยับกลีบปาก แต่สุดท้ายกลับไม่พูดอะไร เพียงปล่อยนางไป
พวกเขาเคยติดตามนางหนึ่งปี รู้นิสัยของนาง เรื่องที่นางอยากทำ แม้พวกเขาจะห้าม นางก็จะทำอยู่ดี
“ถอยไป!”
เสียงเย็นใสของเฟิ่งจิ่วดังขึ้น เสียงนั้นแฝงไว้ด้วยแรงกดดันของสัตว์เทวะโบราณ ครั้นเสียงของเธอเปล่งออกไป ผู้ฝึกตนพวกนั้นชะงักงัน ต่างหันมามองที่เธอ
พวกเขาในเวลานี้ ทั่วตัวเต็มไปด้วยเลือดและบาดแผล แต่ถึงแม้อย่างนั้น จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ก็ยังคงไม่ลดลงแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เลือดสดๆ และไอพิฆาตบนตัวของพวกเขากลับยิ่งทำใ ให้สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายกระหายเลือดอันเร่าร้อนได้ดีกว่าเดิม
นาทีที่ไม่มีใครกล้าออกหน้า ผู้ฝึกตนที่ดุร้ายกระหายเลือดเหล่านี้กลับก้าวออกมา ภาพนี้ ทำให้บุคคลที่มีตำแหน่งเจ้าเขาขึ้นไปในสำนักดาราจักรต่างรู้สึกร้อนผะผ่าวที่ใบหน้า
ภูตหมอเฟิ่งจิ่วมาที่นี่เพราะพวกเขา แต่สุดท้ายแม้เห็นนางสู้ศัตรูไม่ได้ คนในสำนักอย่างพวกเขากลับไม่มีใครกล้าออกหน้า แก้ตัวอย่างไรก็ล้วนฟังไม่ขึ้น
YOU MAY ALSO LIKE
