เธอเป็นผู้รับเหมาอันดับหนึ่งในกาแล็กซี่ - บทที่ 166 จินตนาการของเธอช่างล้ำเลิศจริง ๆ

บทที่ 166 จินตนาการของเธอช่างล้ำเลิศจริง ๆ

ลู่จินกู้เข้าใจสิ่งที่ลู่อวี๋กู้ต้องการจะสื่อ จึงยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดว่า “คิดจะดึงเสือมาเป็นธงนำหน้า*[1] จริง ๆ สินะ เธอนี่ตรงไปตรงมาดี”

ลู่อวี๋กู้ทำหน้าเหมือนยอมแลกทุกอย่าง “ฉันอยู่ในเขตพาราไดซ์ 1 มานาน ฟังเรื่องราวการจัดการของคุณหนูจินมาไม่น้อย ถึงจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นถึงได้ทำให้เธอกลายเป็นแบบนี้ แต่ฉันคิดว่าถ้าพูดตรง ๆ กับเธอ น่าจะมีโอกาสได้รับความช่วยเหลือมากกว่า”

ลู่จินกู้มองอีกฝ่ายด้วยความแปลกใจเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ น้องสาวคนนี้ช่างน่าสนใจจริง ๆ ปากร้ายแต่ใจซื่อ และเมื่อพูดออกมาตรง ๆ กลับกลายเป็นตรงไปตรงมาจนน่าเอ็นดู

ส่วนเธอเองก็ไม่เคยมีความรู้สึกดี ๆ กับตระกูลลู่เลย เธอคิดเสมอว่าหากตระกูลลู่ไม่มายุ่งกับเธอ เรื่องในอดีตก็ช่างมันเสียเถอะ

แต่ลู่จัวหนาหน้ายิ่งกว่ากำแพงเมือง เจ้าของร่างเดิมถูกตระกูลลู่บีบคั้นจนตาย แต่ตอนนี้เขากลับยังคิดจะใช้ความเป็น ‘พ่อลูก’ เพื่อหาประโยชน์ให้กับตระกูลลู่

สิ่งที่ลู่จัวไม่มีวันรู้ก็คือ ลูกสาวที่เขามองว่าไร้ค่า ตอนนี้ถูกแทนที่ด้วยวิญญาณใหม่แล้ว เป็นคนที่ไม่เคยมีความรู้สึกใด ๆ ต่อตระกูลลู่หรือพ่อผู้เย็นชาคนนี้เลยแม้แต่น้อย

มีเพียงสิ่งเดียวที่ทำให้เธอยังลังเล นั่นคือการที่เขาจับลู่เหนี่ยนเจิ้นไว้ในมืออย่างแน่นหนาเท่านั้น

แต่นั่นก็ไม่ใช่อุปสรรคของเธอที่จะทำให้ตระกูลลู่เดือดร้อน ซึ่งลู่อวี๋กู้ก็ทายถูกแล้ว เมื่อพูดออกมาตรง ๆ เธอก็เริ่มมีความคิดที่จะช่วยเหลือ

ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องราวของทั้งสองยังคล้ายคลึงกันในบางจุด โดยเฉพาะความรู้สึกที่มีต่อแม่แท้ ๆ ของตัวเองที่ตรงกันเป็นอย่างมาก

เธอจึงเริ่มค้นหาความทรงจำของร่างเดิม และในที่สุดก็พบความทรงจำเกี่ยวกับแม่แท้ ๆ ของน้องสาว

มิซึโนะ ยูมิโกะ หญิงสาวผู้บอบบางและอ่อนโยน

ด้วยสถานะของเธอในฐานะคนรัก จึงไม่มีตำแหน่งสำคัญอะไรในตระกูลลู่ และด้วยนิสัยที่อ่อนโยนยิ่งกว่าร่างเดิมของลู่จินกู้ เธอจึงแทบไม่มีตัวตนอยู่ในบ้านหลังนั้น

แม้ว่าจะอาศัยอยู่ในคฤหาสน์ของตระกูลลู่เช่นเดียวกัน แต่ร่างเดิมของลู่จินกู้เคยเห็นเธอเพียงไม่กี่ครั้งเท่านั้น และก็ไม่ได้มีปฏิสัมพันธ์อะไรกัน ดังนั้นในความทรงจำจึงไม่มีข้อมูลที่มีประโยชน์มากนัก

แต่เธอก็พอจะจำได้ว่าหลังจากที่ลู่อวี๋กู้ออกจากบ้านไปไม่นาน เธอก็เคยเห็นคนรับใช้ของตระกูลลู่ช่วยมิซึโนะ ยูมิโกะแพ็กของย้ายบ้าน

และนั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่เจ้าของร่างเดิมเห็นอีกฝ่าย

จากภาพความทรงจำเหล่านี้ เธอจึงเริ่มเชื่อคำพูดของน้องสาวมากขึ้น

เธอถามว่า “รู้ไหมว่าแม่ของเธอถูกกักตัวอยู่ที่ไหน?”

เมื่อได้ยินคำถามนี้ ลู่อวี๋กู้ก็พลันตื่นเต้น รีบพยักหน้าอยู่หลายครั้ง “ฉันแอบสืบเรื่องนี้แล้ว แม่ของฉันยังอยู่บนดาวเคราะห์หมายเลข 584 และน่าจะถูกขังอยู่ในบ้านร้างหลังเก่านั่น”

บ้านร้าง?

ลู่จินกู้ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค้นหาความทรงจำเกี่ยวกับสถานที่นั้น

เรื่องนี้เกี่ยวพันไปถึงอดีตของอีกตระกูล

เมื่อสิบกว่าปีก่อน ตระกูลลู่ยังเป็นเพียงชนชั้นกลางค่อนไปทางล่าง ไม่มีอำนาจมากมายและทรัพย์สินก็ไม่ได้มากอะไรนัก จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะครอบครองดาวเคราะห์ทั้งดวงด้วยตัวเอง

แท้จริงแล้ว ดาวเคราะห์ที่มีหมายเลขลำดับต่ำกว่า 1000 ส่วนใหญ่ถูกแบ่งสรรไปโดยตระกูลชนชั้นกลางถึงชนชั้นสูง

ส่วนดาวเคราะห์หมายเลข 584 ซึ่งมีลำดับค่อนไปทางกลางถึงล่างก็จัดว่าไม่เลว แต่ก็ไม่มีทรัพยากรหรือของพิเศษอะไรที่ดึงดูดสายตาของตระกูลชั้นสูง แต่สำหรับชนชั้นกลางและชนชั้นล่างที่รวมทุนกันซื้อ ก็ถือว่าเป็นที่อยู่อาศัยที่ไม่เลว

ตระกูลลู่เองก็ทำเช่นนั้น

ตอนแรก ดาวเคราะห์หมายเลข 584 นี้เป็นที่อยู่อาศัยของสองตระกูล

แต่เนื่องจากตระกูลลู่มีอำนาจน้อยกว่า ตำแหน่งที่พวกเขาได้รับจึงไม่ดีเท่าของอีกฝ่าย บ้านร้างหลังนี้จึงเคยเป็นที่อยู่อาศัยของตระกูลลู่ในตอนนั้น

แต่เมื่อเวลาผ่านไป ตระกูลลู่ก็เริ่มเจริญรุ่งเรืองขึ้น ขณะที่อีกตระกูลกลับค่อย ๆ เสื่อมถอยลง สุดท้ายก็ถึงขั้นไม่มีทายาทสืบต่อ และตระกูลนั้นก็สูญสิ้นไปในที่สุด

ในขณะเดียวกัน ตระกูลลู่ได้ก้าวขึ้นมาเป็นตระกูลชนชั้นกลางค่อนไปทางสูง จนกระทั่งตระกูลใหญ่ที่เคยรุ่งเรืองแต่เสื่อมถอยไปแล้วหลายตระกูลได้ยื่นข้อเสนอเชื่อมสัมพันธ์กับตระกูลลู่ด้วยตัวเอง

ข้อเสนอเหล่านั้นรวมถึงการแบ่งปันหรือโอนกรรมสิทธิ์ดาวเคราะห์ที่มีหมายเลขลำดับสูงกว่า

แต่ผู้ควบคุมตระกูลในตอนนั้น ซึ่งก็คือปู่ของร่างเดิม กลับปฏิเสธข้อเสนอเหล่านั้นด้วยเหตุผลที่ว่าดาวเคราะห์หมายเลข 584 เป็นสถานที่ที่ทำให้ตระกูลลู่เจริญรุ่งเรือง มีความหมายพิเศษ อีกทั้งตระกูลได้อาศัยอยู่ที่นี่มานานจนมีความผูกพัน จึงไม่คิดที่จะย้ายไปที่อื่น

ดาวเคราะห์หมายเลข 584 จึงตกเป็นของตระกูลลู่ทั้งหมดโดยสมบูรณ์

หลังจากนั้น ตระกูลลู่ก็เลือกสร้างคฤหาสน์ใหม่ในตำแหน่งที่ดีกว่าเดิม ส่วนบ้านหลังเดิมที่ทั้งเล็กและเก่าก็ถูกทิ้งร้าง

ถึงกระนั้น ตระกูลลู่ก็ยังคงบำรุงรักษาบ้านหลังนั้นอยู่เสมอ แม้ว่าจะเก่าแก่ แต่ก็ยังอยู่ในสภาพดี หากจะใช้สำหรับการกักขังใครสักคนก็ไม่มีปัญหาอะไร

ยิ่งไปกว่านั้น คนที่ถูกกักขังยังเป็นคนที่ง่ายต่อการข่มขู่ น่าจะไม่กล้าขยับตัวไปไหนหากไม่ได้รับอนุญาต ทำให้ไม่ต้องออกแรงอะไรมากนัก

ลู่อวี๋กู้รู้จักนิสัยของแม่ตัวเองดี จึงอดถอนหายใจไม่ได้ “แม่ของฉันอ่อนแอเกินไป ถูกขู่แค่ไม่กี่คำก็ไม่กล้าขยับไปไหนแล้ว ฉันพยายามหาทางติดต่อกับเธอแต่ก็ไม่สำเร็จ ฉันเลยไม่กล้ายืนยันจริง ๆ ว่าแม่อยู่ในบ้านหลังเก่าหรือเปล่า…”

เมื่ออยากจะขอให้ช่วย แต่กลับไม่สามารถหาหลักฐานที่แน่นอนได้ ลู่อวี๋กู้ก็ดูเหมือนจะรู้สึกผิดและมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก

ลู่จินกู้ลูบคางและยิ้มออกมาเล็กน้อย “ไม่เป็นไรหรอก ฉันจะให้คนไปสำรวจดู แต่ถ้าแม่ของเธอไม่ยอมไป เธอจะทำยังไงล่ะ?”

พูดไปก็อดคิดถึงลู่เหนี่ยนเจิ้นไม่ได้ คิดแล้วก็ได้แต่ทอดถอนใจ

ทุกครอบครัวต่างก็มีปัญหาที่พูดยาก พ่อแม่ที่มีบุคลิกโดดเด่นเกินไปก็เป็นเรื่องที่ลำบากเหมือนกัน

แต่ลู่อวี๋กู้ดูเหมือนจะมีแผนการอยู่แล้ว เธอตอบอย่างมั่นใจว่า “ฉันจะพาตัวเธอไปให้ได้ ไม่ว่าจะต้องทำยังไง จากนั้นฉันจะเป็นคนปลอบใจเอง ฉันไม่เชื่อหรอกว่าพอพ้นจากการถูกข่มขู่ล่อลวงแล้ว แม่ของฉันจะไม่อยากใช้ชีวิตอย่างสงบสุข”

นั่นก็เป็นวิธีหนึ่ง และเนื่องจากมันเป็นเรื่องครอบครัวของคนอื่น ลู่จินกู้ก็พยักหน้าเห็นด้วย “ถ้าฉันช่วยเธอให้ไปช่วยคนออกมาได้ แล้วเธอจะตอบแทนฉันยังไงล่ะ?”

เธอรู้ดีว่าน้องสาวคนนี้ไม่ใช่คนโง่ ย่อมเข้าใจว่าการช่วยเธอทำเรื่องใหญ่ขนาดนี้ คงไม่สามารถชดเชยได้ด้วยแค่การบอกเล่าข่าวสารเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น

นอกจากนี้ สิ่งที่ลู่จัววางแผนไว้ สำหรับเธอแล้วก็ไม่ได้ถือว่าเป็นปัญหาอะไร

เธอไม่ได้เป็นลูกสาวของลู่จัวจริง ๆ และไม่ได้กลัวการถูกข่มขู่ด้วยเรื่องสายสัมพันธ์ทางครอบครัวเลยสักนิด

ตราบใดที่ลู่จัวยังไม่กล้าทำอะไรลู่เหนี่ยนเจิ้นจริง ๆ เธอก็ไม่มีอะไรต้องกังวล

แน่นอนว่าลู่อวี๋กู้เข้าใจเรื่องนี้ดี เธอจึงถามอย่างตรงไปตรงมา “แล้วพี่ต้องการให้ฉันทำอะไร?”

คำเรียก ‘พี่’ นี้ทำให้ลู่จินกู้หลุดหัวเราะออกมา ก่อนจะโบกไม้โบกมือ “อย่าเรียกฉันแบบนั้นเลย มันรู้สึกแปลก ๆ ยังไงก็ไม่รู้”

ฝ่ายน้องสาวหน้าบึ้งขึ้นมาทันที ก่อนจะกลอกตาและแก้คำพูดใหม่ “ลู่จินกู้ เธอต้องการให้ฉันทำอะไร?”

ลู่จินกู้ถอนหายใจโล่งอก น้องสาวจอมกวนแบบนี้ดูจะเข้ากันกับเธอมากกว่า

เดิมทีเธอยังไม่ได้คิดว่าจะให้ลู่อวี๋กู้ทำอะไรเป็นการตอบแทน แต่พอเห็นท่าทางของอีกฝ่าย ก็พลันเกิดความคิดบางอย่างขึ้นมา

“รอฉันแป๊บนะ”

พูดจบก็รีบออกไปทันทีโดยไม่รอคำตอบจากอีกฝ่าย และตรงไปที่สถานีขนส่งอย่างรวดเร็ว

เมื่อเธอกลับมาอีกครั้ง กล่องเล็ก ๆ ก็มาอยู่ในกระเป๋าเสื้อแล้ว

เธอเปิดกล่องให้ลู่อวี๋กู้ดู ข้างในมียาเม็ดเล็กขนาดเท่าถั่วเหลืองหนึ่งเม็ด

“เก็บไว้นะ หาทางให้ลู่จัวหรือไม่ก็ลู่หงต้ากินเข้าไป”

“เธอจะให้ฉันวางยาพิษฆ่าพวกเขาเหรอ?” ลู่อวี๋กู้ตกใจจนหน้าเปลี่ยนสี

ไม่เสียชื่อว่าเป็นนักเขียนชื่อดัง จินตนาการของเธอช่างล้ำเลิศจริง ๆ

ท่าทางตกใจกลัวของอีกฝ่ายทำให้ลู่จินกู้หัวเราะออกมาจนต้องตบโต๊ะ และยิ่งเธอหัวเราะมากเท่าไหร่ ฝ่ายน้องสาวก็ยิ่งนิ่งไปเท่านั้น

ท่าทีของลู่จินกู้ทำให้ลู่อวี๋กู้รู้แล้วว่าตัวเองคงเดาผิด

[1] ใช้อำนาจของผู้อื่นมาบังหน้า เพื่อสร้างความน่าเกรงขามหรือเพิ่มอิทธิพลให้ตัวเอง