เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ - บทที่ 1597 ผู้ชายที่ชอบร้องไห้ ดวงมักไม่แย่!
จนถึงตอนนี้!
นอกจากเหล่าโจวร้องไห้เอง ก็ไม่มีเรื่องผิดปกติใดเกิดขึ้นเลย
การผ่าตัดถือว่าประสบความสำเร็จ
แต่สถานการณ์หลังจากนี้จะเป็นอย่างไร ยังต้องสังเกตกันไป ไม่มีใครรับประกันได้
โจวหงกวงอดพูดไม่ได้ “ศาสตราจารย์เฉิน ผม…ในอนาคตอาการผมจะกำเริบอีกไหมครับ”
เฉินชางขมวดคิ้ว เรื่องนี้…พูดยากจริงๆ
ถึงอย่างไรสาเหตุที่แท้จริงของโรคพาร์กินสันก็ยังไม่ชัดเจน
วิธีการรักษาก็น้อย
เฉินชางเองก็ยังไม่มั่นใจว่าการผ่าตัดของตนจะได้ผลในระยะยาวหรือไม่!
ความจริง…ยืนหยัดได้สักเจ็ดแปดปีก็พอแล้ว
หลังจากนั้นค่อยว่ากัน
เพราะถึงตอนนั้นอายุก็มากแล้ว ผ่าตัดไม่ไหวแล้ว
เฉินชางยิ้มพูด “ก็อยู่ที่ดวงของคุณแล้วละครับ!”
โจวหงกวงอึ้ง “ดวงเหรอครับ ดวงของผมเป็นอย่างไร”
ตอนนี้เองหูฉวนปังอดพูดไม่ได้ “ผู้ชายที่ชอบร้องไห้ ดวงมักไม่แย่หรอกครับ!”
ประโยคนี้ทำให้ทุกคนเงียบไปทันที!
ทุกคนเคลื่อนสายตาไปมองหูฉวนปัง
ตอนนี้หูฉวนปังตื่นเต้นมาก ศาสตราจารย์เฉินก็คือศาสตราจารย์!
หูฉวนปังเห็นทุกคนจ้องตนอยู่ก็อดถามไม่ได้ “ผมพูดอะไรผิดเหรอครับ”
พยาบาลยิ้มพูด “ผู้หญิงที่ยิ้มเก่งดวงจะดีไม่ใช่เหรอคะ”
หูฉวนปังโบกมือ “นั่นมันแคบไป! คุณลองคิดดู เล่าปี่ชอบร้องไห้ ร้องจนได้ประเทศมา จักรพรรดิถังไท่จงชอบร้องไห้ ร้องจนได้ยุคทองของจีนมา…เพราะฉะนั้น ชอบร้องไห้ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร หัวหน้าโจว น้ำตาที่คุณเสียไป…ผมว่าอย่างน้อยก็ต้องได้ตำแหน่งสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์!”
ทันใดนั้น ทุกคนต่างหัวเราะออกมา!
โจวหงกวงยิ่งหน้าแดง!
โธ่เอ๊ย การผ่าตัดเคสนี้ ทำผมเสียศักดิ์ศรีตอนแก่จริงๆ!
ผมเป็นถึงหัวหน้าแผนกศัลยกรรมตับและถุงน้ำดีโรงพยาบาลกองทัพปลดปล่อยประชาชน 301 มาศูนย์ฉุกเฉินแป๊บเดียวก็ได้ชื่อว่าชอบร้องไห้แล้วหรือ!
ช่างเถอะๆ เห็นแก่ที่อยู่ในห้องผ่าตัดของพวกคุณ…เห็นแก่มีด คีม กรรไกร และมีดไฟฟ้าของพวกคุณ ผมจะไม่ถือสาพวกคุณแล้วกัน
……
……
สร้างจุดเน้นความเสียหายของ VIM เสร็จแล้ว
และผลลัพธ์ไม่เลวเลย!
งานหลังจากนี้ของเฉินชางคือการล้างแผล จากนั้นก็เย็บแผลได้แล้ว
อู๋ฮุยยืนอยู่ตรงหน้าเฉินชา ในใจเต็มไปด้วยความหวัง!
การผ่าตัดเคสนี้ไม่ใช่ความฝันของโจวหงกวงคนเดียวแล้ว!
นี่คืออนาคตของศาสตราจารย์เฉิน
และจะเป็นแหล่งกำเนิดความฝันของอู๋ฮุย
ชั่วขณะนี้ ชะตากรรมของใครหลายคนเชื่อมโยงกันอย่างใกล้ชิด
ตอนนี้เอง จู่ๆ เฉินชางก็ขมวดคิ้ว เพราะนึกบางอย่างขึ้นได้ “หัวหน้าโจว ตอนนี้คุณยังอยากร้องไห้อยู่ไหมครับ”
โจวหงกวงสีหน้าเปลี่ยนไปทันที!
เกินไปแล้ว!
เรื่องมันผ่านไปแล้ว คุณยังจะมาตอกย้ำ!
คุณทำแบบนี้…ระวังผมจะให้คนมาจัดการคุณนะ!
คนใหญ่คนโตหลายคนในโรงพยาบาล 301 ล้วนมียศเป็นทหาร
แน่นอนว่าโจวหงกวงเองก็ไม่ต่าง
โจวหงกวงอดมองบนไม่ได้ “ขืนคุณยังถามผมอีก…ผมจะร้องไห้ให้คุณดูจริงๆ นะ!”
เฉินชางได้ยินแล้วพูดอย่างจริงจัง “หัวหน้าอู๋ เดี๋ยวคุณลองสังเกตดูดีๆ คนไข้อาจมีความผิดปกติทางจิต ซึ่งเป็นปฏิกิริยาปกติหลังการผ่าตัด…ส่วนใหญ่จะเกิดเพียงชั่วคราว ไม่ต้องกังวลนะครับ!”
โจวหงกวงได้ยินแล้วสีหน้าเปลี่ยนไปทันที!
เจ้าหมอนี่ แกล้งหน่อยไม่ได้เลย!
มีความรู้แล้วยังไง
คิดว่าจะทำตามอำเภอใจได้หรือ
ผมร้องไห้…
กว่าผมจะร้องไห้สักครั้งก็ไม่ใช่ง่ายๆ นะ
เขารีบอ้อนวอน “ศาสตราจารย์เฉิน ผมผิดไปแล้วจริงๆ ผมไม่ได้เป็นอะไร! ผมปกติดีมาก…”
เฉินชางยิ้ม “ครับ ไม่เป็นไรก็ดีแล้วครับ!”
ทว่าเฉินชางไม่ได้จงใจล้อเขา!
ตอนเขาฝึกผ่าตัดในพื้นที่จำลองก็มีอาการแทรกซ้อนเหล่านี้
ระยะเวลาสังเกตอาการหลังการผ่าตัดนี้ใช้เวลาหนึ่งสัปดาห์ แต่การพยากรณ์โรคหลังจากนั้นใช้เวลาไม่นานนัก
เพราะแผลไม่ใหญ่นัก และไม่มีการผ่าตัดขนาดใหญ่ในกะโหลกศีรษะ
ความเสียหายจากเข็มสำหรับเจาะสมองใช้เวลาฟื้นตัวไม่นาน
อีกไม่นานก็จะถึงวันคัดเลือกสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์ครั้งสุดท้ายแล้ว
โจวหงกวงถูกส่งตัวไปสังเกตอาการที่ห้องผู้ป่วย
ตอนนี้ทุกคนในห้องผ่าตัดต่างตื่นเต้นมาก!
ใช่แล้ว!
แค่คำว่าตื่นเต้นไม่เพียงพอที่จะอธิบายความรู้สึกในใจพวกเขาแล้ว
การผ่าตัดแบบนี้สำเร็จไม่ใช่เรื่องธรรมดา
อู๋ถงฝู่เดินเข้ามาอย่างตื่นเต้น เขามองเฉินชางอยากพูดอะไรซึ้งๆ สักหน่อย!
แต่…เห็นเฉินชางยืนอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ อู๋ถงฝู่กลับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
เจ้าหมอนี่ คุณเป็นตุ๊กตายางหรือ
ยิ้มไม่เป็นหรือ
นี่มันการผ่าตัดโรคพาร์กินสันเชียวนะ!
การผ่าตัดนี้ถึงขั้นเรียกได้ว่าเป็นเหตุการณ์สำคัญในประวัติศาสตร์การวิจัยโรคพาร์กินสันเชียวนะ
คุณ…คุณนิ่งขนาดนี้ได้อย่างไร
“ศาสตราจารย์เฉิน คุณไม่ดีใจเหรอ” อู๋ถงฝู่อดถามไม่ได้จริงๆ ยืนอยู่เฉยๆ แล้วรู้สึกอึดอัด
เฉินชางได้ยินแล้วอึ้งไปทันที พลันหันมองอู๋ถงฝู่ คิดอยู่นานมากก็ไม่รู้ว่าควรพูดว่าอะไร…
จู่ๆ เขาก็นึกถึงประโยคหนึ่ง “ดีใจครับ ดีใจมากที่ได้เจอคุณ สวัสดีครับผู้อำนวยการอู๋!”
คำพูดนี้ทำให้อู๋ถงฝู่เงียบไป!
ดีใจมากที่ได้เจอผม!
ผมถามคุณว่าการผ่าตัดประสบความสำเร็จขนาดนี้คุณไม่ดีใจหรือ
อู๋ถงฝู่โกรธจนมุมปากกระตุก!
แต่พอนึกถึงอาชีพของเฉินชางก็หยุดกระตุกมุมปาก ไม่อย่างนั้น…เดี๋ยวเจ้าหมอนี่จะหาว่าตนเป็นโรคใบหน้ากระตุกครึ่งซีก
อู๋ถงฝู่ส่ายหน้า จากนั้นถอนหายใจ “นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นการผ่าตัดรักษาโรคพาร์กินสัน และ…ผลลัพธ์ยังชัดเจนขนาดนี้!”
เฉินชางถอดถุงมือ ถอดชุดผ่าตัด ฟังคำพูดเยินยอของอู๋ถงฝู่ สัมผัสลมจากเครื่องปรับอากาศ จู่ๆ เฉินชางก็รู้สึกว่าทุกอย่างเป็นที่พอใจมาก!
อู๋ถงฝู่ยิ่งพูดยิ่งตื่นเต้น “ศาสตราจารย์เฉิน คุณรู้ไหมว่าคุณกำลังจะพัฒนาการผ่าตัดโรคพาร์กินสันออกมาแล้วจริงๆ คุณอาจจะ…”
“ผมรู้ครับ” เฉินชางตอบอย่างสบายๆ ทำให้อู๋ถงฝู่ไม่รู้จะพูดอะไรอีกครั้ง
อู๋ถงฝู่สุดจะทนกับการยั่วโมโหของเจ้าหมอนี่แล้ว!
ผ่านไปหลายวินาทีอู๋ถงฝู่ถึงสงบสติอารมณ์ได้
แต่ก็ไม่ได้อยากเยินยออะไรแล้ว
เจ้าหมอนี่…วอนหาเรื่อง!
รอผมจับจุดอ่อนของคุณได้ก่อน ดูสิว่าคุณยังจะอวดดีขนาดนี้ไหม!
อู๋ถงฝู่พูดได้เพียงว่า “อืม ไม่เลว ถ้าต้องการอะไรก็บอกได้เลยนะครับ ทางโรงพยาบาลจะสนับสนุนอย่างเต็มที่! สู้ๆ!”
ตอนนี้เองเฉินชางจึงยิ้มพูด “ขอบคุณผู้อำนวยการอู๋ครับ! ถ้ามีความต้องการอะไร ผมจะรายงานตามความจริงครับ!”
เฉินชางอดดีใจไม่ได้ ผมรอตั้งนาน กว่าคุณจะพูดประโยคนี้
อู๋ถงฝู่ได้ยินแล้วโกรธจนสับเท้า รีบหมุนตัวจากไป!
เจ้าหมอนี่! จงใจยั่วโมโหผมชัดๆ
ไม่ใช่สิ หลอกให้ผมพูดมากกว่า!
ดูตอนนี้ได้ผลประโยชน์ไปแล้วยังจะทำใสซื่อ!
อู๋ถงฝู่เห็นเฉินชางหัวเราะคิกคักแล้วรู้สึกนึกเสียใจขึ้นมา!
YOU MAY ALSO LIKE
