เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ - บทที่ 1612 ลูกผู้ชายไม่หลั่งน้ำตาง่ายๆ!
เวลานี้เอง!
เสี่ยวเคอที่กลับมาถึงห้องทำงานแล้วเอ่ยกับเฉียวเฉิงอันว่า “ผู้อำนวยการเฉียวคะ เกิดเรื่องแล้วค่ะ!”
เฉียวเฉิงอันถามด้วยสีหน้าตกใจ “เกิดอะไรขึ้น!”
เหล่าหม่ายิ่งตกใจจนหน้าถอดสี “อาซ้อกับเฉินชางหนีตามกันเหรอ”
เสี่ยวเคอที่เดิมทีอารมณ์ดีขึ้นมาแล้วพลันชะงักอยู่ที่เดิม!
ค่อนข้างมึนงง!
นี่มัน…อะไรกันอีกล่ะ
ทุกคนต่างกลอกตาใส่
เฉียวเฉิงอันเตะเหล่าหม่าทีหนึ่ง
เหล่าหม่าไม่โกรธ ถึงอย่างไรการเตะก้นม้าก็ถูกเรียกว่าการประจบนี่นา!
เสี่ยวเคอรีบเอ่ย “ผลสแกน MRI ออกแล้วค่ะ ศาสตราจารย์เฉินบอกว่า อาซ้อมีเนื้องอกในต่อมใต้สมองหนึ่งก้อนค่ะ!”
พอเอ่ยประโยคนี้ออกไป ทั้งห้องฮือฮาขึ้นมาทันที!
“บ้าไปแล้ว!”
“ศาสตราจารย์เฉินเทพเกินไปแล้วมั้ง”
“นั่นสิ มองแวบเดียวก็ดูออกเลยเหรอ”
“ไม่แปลกเลยที่ศาสตราจารย์เฉินวัดความดันให้อาซ้อ จากนั้นก็ส่งไปทำ MRI ต่อ! ที่แท้ก็เป็นแบบนี้”
ชั่วขณะนั้น ทุกคนในห้องพากันออกความเห็น
ความนับถือที่ทุกคนมีต่อเฉินชางเพิ่มถึงขีดสุดแล้ว!
ตอนนี้เอง มีคนเอ่ยถามด้วยความสงสัย “ศาสตราจารย์เฉินสันนิษฐานได้ยังไงว่ามีเนื้องอกในสมอง”
เพิ่งพูดจบ อู๋ฮุยก็เอ่ยขึ้นมา “ถึงแม้อาการของอาซ้อจะดูเหมือนแม่บ้านวัยกลางคนส่วนใหญ่
แต่ว่า…
พอลองคิดดีๆ ศาสตราจารย์เฉินคงวินิจฉัยว่ามีแนวโน้มสูงที่ผู้ป่วยจะมีภาวะคุชชิงซินโดรมครับ!
ดังนั้น ศาสตราจารย์เฉินถึงได้พาไปทำ MRI คงทำเพื่อตรวจสอบดูว่าเกิดความผิดปกติกับต่อมใต้สมองในกะโหลกไหม!”
ทุกคนได้ฟังก็เข้าใจบางอย่างขึ้นมา!
ต้องทราบด้วยว่า ทุกคนในที่แห่งนี้ล้วนเป็นหมอชั้นยอดของโรงพยาบาลระดับตติยะภูมิแห่งเมืองหลวง
ทำงานวิจัยที่มีศัพท์วิชาการพวกนี้มามากมาย!
คุชชิงซินโดรมแปลตามตรงก็คือกลุ่มอาการคุชชิงในต่อมใต้สมอง
เป็นกลุ่มอาการที่เกิดจากมีการหลั่งสารกลูโคคอร์ติคอยด์มากเกินไป เหตุของอาการต่างๆ มาจากคอร์ติซอล[1]เป็นหลัก
อาการหลักของโรคคือหน้ากลมอูม กระตือรือร้นเกินเหตุ อ้วนลงพุง ผิวแตกลาย มีสิวหนอง ความดันโลหิตสูงและกระดูกพรุน ฯลฯ
ทุกคนลองคิดกันอย่างจริงจัง ดูเหมือน...อาการของกัวเป่าเย่จะค่อนข้างเข้าเค้าจริงๆ!
อย่างไรก็ตาม พวกเขาล้วนไม่ได้นำอาการนี้มาเชื่อมโยงเข้ากับโรคเลย!
นี่คือสิ่งที่เรียกว่ายังเป็นมืออาชีพไม่พอ
หลังจากพวกเขาเจอผู้ป่วย ปฏิกิริยาแรกคือซุบซิบนิทาและอยากรู้อยากเห็น!
มีแค่เฉินชางที่ปฏิบัติต่อผู้หญิงคนนั้นในฐานะผู้ป่วยคนหนึ่งอย่างเอาจริงเอาจัง
พอคิดมาถึงจุดนี้ ทุกคนต่างสะท้อนใจ!
ตัวพ่อก็คือตัวพ่อสินะ!
นี่คงเหมือนที่คติแพทย์แผนจีนว่าไว้ ‘มองสีหน้ามองทีท่าทราบโรคา!’
ศาสตร์นี้ของศาสตราจารย์เฉินสุดยอดมาก!
หลังจากยืนยันแน่ชัดแล้ว สีหน้าของเฉียวเฉิงอันดูร้อนใจอย่างเห็นได้ชัด
ถึงแม้ภรรยาจะนอกใจจริงๆ!
ก็ถือว่าเจอด้วยรักจากด้วยดี!
รอเธอหายดีแล้วค่อยว่ากัน!
พอคิดมาถึงตรงนี้ เฉียวเฉิงอันลุกแล้ววิ่งออกไปนอกศูนย์ฉุกเฉิน
ระหว่างที่ขับรถ ในหัวของเฉียวเฉิงอันเต็มไปด้วยภาพของภรรยา
ทั้งสองแต่งงานกันสิบแปดปีแล้ว!
พอเรียนจบมหาวิทยาลัยก็แต่งกันทันที!
พูดให้ถูกคือแต่งเพราะท้อง!
เดิมทีทางบ้านกัวเป่าเย่ไม่ยินยอม อยากให้กัวเป่าเย่แต่งกับคนบ้านเดียวกัน
แต่ข้าวสารกลายเป็นข้าวสุกไปแล้ว ช่วยไม่ได้จริงๆ ดังนั้นจึงต้องแต่ง!
ด้วยค่านิยมในยุคนั้น คนที่กล้าทำผู้หญิงท้องก่อนแต่งล้วนเป็นไอ้สารเลว!
แต่กัวเป่าเย่เต็มใจ!
เธอติดตามเฉียวเฉิงอันมาที่เมืองหลวง เริ่มต้นจากศูนย์ค่อยๆ สร้างตัวขึ้น!
จะว่าไป เฉียวเฉิงอันซาบซึ้งในตัวภรรยาคู่ยากคนนี้ของตนมาก อีกทั้งไม่เคยคิดทอดทิ้งเธอเลย
ครอบครัวนี้จะขาดใครไปไม่ได้ทั้งนั้น!
อีกอย่าง ผู้หญิงน่ะ บางครั้งก็ใช่ว่าเปลี่ยนใหม่แล้วจะดี!
ได้ใหม่ลืมเก่าเป็นวงจรที่เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าไร้สิ้นสุด
อันที่จริงเฉียงเฉิงอันและกัวเป่าเย่ต่างแทรกซึมอยู่ในชีวิตของกันและกันอย่างลึกล้ำไปแล้ว
แต่ว่า…
สองปีมานี้กัวเป่าเย่เปลี่ยนไปค่อนข้างมากเหลือเกิน
ปีนี้ยิ่งหนักข้อกว่าเดิม!
พอกลับถึงบ้าน เขาเริ่มค้นหาบัตรประกันสุขภาพและเอกสารเวชระเบียนบางส่วนของเธอ
การค้นหาครั้งนี้ทำให้เฉียวเฉิงอันตะลึงงัน!
เขาตกใจเมื่อค้นพบข้าวของแปลกๆ บางส่วน!
เฉียวเฉิงอันไม่ใช่คนโง่…
เขามองข้าวของที่ภรรยาตนซื้อเข้าบ้าน มีหลายอย่างที่…ดูคุ้นมาก!
เสื้อแจ็คเก็ต รองเท้าหนังทุกอย่างเล็กไปหนึ่งไซซ์ ไม่ใช่ขนาดของตนเลย!
แถมยังมีชุดชั้นในใหม่เอี่ยมด้วย!
ในตู้รองเท้าของบ้านวางรองเท้าสลิปเปอร์สะอาดคู่หนึ่งไว้…ดูเหมือนเขาจะเข้าใจแล้วว่าทำไมถึงมีคู่ใหม่เพิ่มตลอด
สติ๊กเกอร์บางส่วนบนผนังห้องน้ำถูกแปะใหม่
พอค่อยๆ ไล่เรียงไป จู่ๆ เขาก็เข้าใจบางอย่างแล้ว!
ผ้าอนามัยในบ้านหมดอายุแล้วไม่ใช่เหรอ
นี่คือของที่ซื้อเมื่อสองปีก่อน!
เฉียวเฉิงอันไม่ได้โง่ วินาทีนี้ ดูเหมือนเขาจะนึกอะไรได้แล้ว!
สมองเขากำลังนึกย้อนถึงเรื่องราวทุกอย่างในช่วงหนึ่งปีกว่านี้อย่างบ้าคลั่ง
ดูเหมือนว่า…
ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะมีคำตอบเพียงข้อเดียวเท่านั้น!
เขารีบเก็บข้าวของลงไปชั้นล่างอย่างเร่งร้อน เขาต้องไปที่โรงพยาบาล เขาต้องการพิสูจน์สิ่งที่ตนเห็น!
ระหว่างทาง เฉียวเฉิงอันหัวชาไปหมด พอนึกถึงข้าวของพวกนั้น เขาก็ตัวสั่นขึ้นมา!
ถ้าหากทั้งหมดนี้เป็นความจริง…เป็นฉันเอง…
รถพุ่งฉิวไปตามถนน!
พอเขากลับมาถึงศูนย์ฉุกเฉิน กัวเป่าเย่นั่งพิงเกาอี้งีบหลับอยู่!
ผ่านศึกเคี่ยวกรำมาตั้งแต่เช้าถึงเที่ยง เธอจึงค่อนข้างเหนื่อยล้า
เมื่อเห็นเฉียวเฉิงอันกลับมา เฉินชางรีบเดินเข้าไปหา “ผู้อำนวยการเฉียว สถานการณ์ของอาซ้อ…คุณก็รู้แล้วใช่ไหมครับ!”
เฉียวเฉิงอันรีบพยักหน้า!
เฉินชางเอ่ยกับเฉียวเฉิงอัน “คือว่า ผู้อำนวยการเฉียวครับ ผมมีคำถามอยากถามคุณสักข้อ”
เฉียวเฉิงอันพยักหน้ารับ “คุณพูดมาเลย!”
เฉินชางถามว่า “เมื่อก่อนคุณชื่อจางเฉิงอันหรือเปล่าครับ”
เฉียวเฉิงอันผงะไปทันที พยักหน้ารับ แต่ก็ถามด้วยความฉงน “ใช่ครับ! ว่าแต่…คุณรู้ได้ยังไง”
เฉินชางถอนหายใจพลางใช้ความคิด
เขาเล่าเรื่องที่ระหว่างทางกัวเป่าเย่โทรหาผู้ชายที่ถูกเรียกว่า ‘พี่จาง’ ให้เฉียวเฉิงอันฟัง
หลังจากเฉียวเฉิงอันได้ฟัง ร่างกายเขาสั่นสะท้านอย่างเห็นได้ชัด!
เนื่องจากพี่จางคนนี้ คือตัวเขาแน่นอน!
สมัยก่อนตอนคบกับกัวเป่าเย่ เขาใช้แซ่จางตามพ่อ ต่อมาพ่อแม่แยกทางกัน เขาเลยเปลี่ยนมาใช้นามสกุลแม่ กลายเป็นเฉียวเฉิงอัน!
ส่วนพี่จาง คือชื่อที่กัวเป่าเย่ใช้เรียกตน!
ผ่านมานานหลายปีขนาดนี้ ไม่มีใครเรียกเขาแบบนี้มานานแล้ว!
เวลานี้ เฉินชางยื่นมือถือของกัวเป่าเย่ให้เฉียวเฉิงอัน “ผู้อำนวยการเฉียว คุณปลดล็อคแล้วดูเบอร์ที่อาซ้อโทรออกบ่อยๆ สิครับ คุณดูสิว่า…พอจะคุ้นบ้างไหม”
สองมือสั่นเทาของเฉียวเฉิงอันรับมือถือมา!
กดรหัสที่คุ้นเคยดี!
ปลดล็อคสำเร็จ!
นี่คือเลขวันเกิดตน
หยาดน้ำตาเอ่อขึ้นมาในดวงตาของเฉียวเฉิงอันแล้ว
เขาฝืนข่มไว้ เปิดดูบันทึกการโทร!
วินาทีนั้น!
เบอร์โทรหนึ่งที่ดูเหมือนจะคุ้นเคยและไม่คุ้นเคยในเวลาเดียวกันพลันปรากฏต่อสายตา!
เขาซื้อมือถือเครื่องแรกตอนปี 2002 มือถือยี่ห้อ BiRD
ภรรยาเป็นคนซื้อให้ตน!
เขาใช้เบอร์นั้นอยู่สามปี!
จากนั้นเขาก็เปลี่ยน…
เขากดโทรออกอย่างระมัดระวัง เสียงกระจ่างชัดดังขึ้นทันที
‘ขออภัยค่ะ ไม่มีเลขหมายที่ท่านเรียก กรุณาตรวจสอบ...’
วินาทีนี้!
ในที่สุดเฉียวเฉิงอันก็กระจ่างแล้ว!
เข้าใจทุกอย่างแล้ว!
มีมือที่สามอะไรเสียที่ไหน!
มีการนอกใจเสียที่ไหน!
ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนมีสาเหตุจากเนื้องอกของภรรยา
เนื้องอกต่อมใต้สมองทำให้เกิดอาการประสาทหลอนได้ ซึ่งอาการนี้จะปรากฏภาพหลอนของคนที่สลักลึกอยู่ในความทรงจำผู้ป่วย!
วินาทีนี้ น้ำตาเขาไหลรินดั่งสายฝน!
ใครบอกว่าลูกผู้ชายจะไม่หลั่งน้ำตาง่ายๆ…
[1] Cortisol เป็นฮอร์โมนกลุ่มสเตียรอยด์ที่สร้างขึ้นจากต่อมหมวกไต เพื่อช่วยให้ร่างกายตอบสนองต่อความเครียดทั้งยังมีบทบาทเกี่ยวกับกระบวนการต่างๆ ภายในร่างกาย เช่น ต่อสู้กับอาการอักเสบ กระตุ้นตับให้สร้างน้ำตาลออกมาสู่กระแสเลือดและช่วยควบคุมปริมาณสารน้ำภายในร่างกาย
YOU MAY ALSO LIKE
