เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา - ตอนที่ 955 มู่หลิงยอมแพ้ (1)/ตอนที่ 965 มู่หลิงยอมแพ้ (2)
ตอนที่ 955 มู่หลิงยอมแพ้ (1)
เห็นเหล่าดอกไม้ที่ถูกทิ้งกับพื้นใจมู่หลิงก็เจ็บปวดยิ่งนัก สายตาเต็มไปด้วยความเสียดาย
เขาอยากให้นายผู้เฒ่ากลับมาแข็งแรงมากกว่าใคร…
แม้ตระกูลมู่ในตอนนี้เขาเป็นคนควบคุมอำนาจ หลังนายผู้เฒ่ากลับมาแข็งแรงก็จะไม่ใช่เขาอีกแล้ว ทว่าเห็นได้ชัดว่าหนานเสียนไม่มีทางกลับมาตระกูลมู่แล้ว หากนายผู้เฒ่ายังไม่กลับมาแข็งแรงตระกูลมู่จะต้องถูกศัตรูโจมตีทั้งหน้าและหลังเป็นแน่
มีเพียงตอนนายผู้เฒ่าอยู่เท่านั้นจึงจะสามารถกดพวกคนที่คิดร้ายไว้ได้
ฝ่ายหนึ่งมั่งคั่งอีกฝ่ายก็เจริญรุ่งเรือง ฝ่ายหนึ่งเสียหายอีกฝ่ายก็เสียหาย เหตุและผลนี้มู่หลิงยังเข้าใจดี
เขาอยากควบคุมอำนาจมากแต่ที่เขารู้ดีไปกว่านั้นก็คือ ตอนนี้พลังของเขายังไม่อาจทำให้ตระกูลมู่ฟื้นฟูกลับสู่ยุคสูงสุด มีเพียงนายผู้เฒ่าเท่านั้นที่ทำได้
หากสุดท้ายตระกูลมู่ถูกกองกำลังอื่นกลืนเข้าไป เขาเป็นนายท่านรองตระกูลมู่ยังจะมีความหมายอะไร?
อย่างไรเสียมู่ชิงอิ้นไม่ชอบอำนาจ หนานเสียนก็ไม่มีทางช่วงชิงตระกูลมู่กับเขา ตระกูลมู่ไม่ช้าก็เร็วต้องเป็นของเขา เขามีความจำเป็นอะไรต้องแย่งชิง?
อีกอย่าง เพื่อไม่ให้คนรู้สถานการณ์ของตระกูลมู่ มู่หลิงไม่กล้าให้คนเหล่านั้นรู้ว่าพลังของนายผู้เฒ่าถดถอย นี่ไม่ใช่ว่าไม่สนใจความเป็นความตายของนายผู้เฒ่าจริงๆ ไม่เช่นนั้นหลายปีมานี้เขาคงไม่ให้คนไปหายาวิเศษจากทั่วทุกสารทิศมารักษาอาการป่วยของนายผู้เฒ่า
เพียงแต่สถานการณ์ของตระกูลมู่ไม่ค่อยดีนัก จวนฝูจู่ก็มาปฏิเสธการหมั้นหมาย ปรมาจารย์ไห่หรงก็ไม่ยอมให้ตระกูลมู่ใช้ชื่อเสียงของเขาไปทำเรื่องข้างนอก...ดังนั้นเขาจึงไม่มีวิธี มีแต่ต้องทำเช่นนี้ให้ตระกูลมู่ดีขึ้น
แต่นายผู้เฒ่าเป็นพ่อของเขา เขาอยากให้นายผู้เฒ่ากลับมาแข็งแรงจริงๆ แต่ก็โง่เขลาเกินไปเชื่อเฉินชิงเยียนอย่างไม่มีข้อสงสัยทั้งยังทำตาม คิดหาร้อยพันวิธีให้นายผู้เฒ่ายอมรับเฉินชิงเยียน
จึงได้เกิดเรื่องตามมามากมายเช่นนี้…
ซู่อีเห็นมู่หลิงหลังจากผ่านเรื่องเมื่อวานมาแล้วก็ไม่กล้าวางอำนาจอีก ในใจอดจะยิ้มเยาะไม่ได้
ที่แท้เขาก็มีตอนที่หวาดกลัว…
นางคิดว่ามู่หลิงจะดื้อรั้นในความคิดของตัวเองตลอด ไม่กลัวฟ้ากลัวดินเสียอีก
มู่หลิงไม่กลัวนายผู้เฒ่าจริง เพราะนายผู้เฒ่าไม่เคยตีเขาเช่นนี้ แต่เห็นได้ชัดว่าเฟิงหรูชิงกับหนานเสียนทำ
เกิดหนานเสียนควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ฆ่าเขาเล่า?
มู่หลิงเชื่อว่าหนานเสียนทำได้ ดังนั้นต่อหน้าหนานเสียนเขาพ่ายแพ้แล้วจริงๆ แม้แต่จะตะโกนเสียงดังยังไม่กล้า
เฉินชิงเยียนรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงของมู่หลิง นางกัดริมฝีปากน้ำตาซึม
“ท่านพี่หลิง ข้าไม่ได้ต้องการทำร้ายนายผู้เฒ่าจริงๆ นายผู้เฒ่าเป็นพ่อของท่านก็คือพ่อของข้าด้วย ข้าไม่มีทางทำร้ายเขา”
มู่หลิงปวดใจ “ชิงเยียน ข้าย่อมเชื่อเจ้า ซู่อี ข้ารู้ว่าเจ้ากับชิงเยียนมีเรื่องขัดแย้งกันมากมาย แต่ว่านางไม่มีทางทำร้ายนายผู้เฒ่า นี่…จะต้องมีเรื่องเข้าใจผิดกันแน่…”
ตอนที่เอ่ยคำนี้เขาหันไปมองเฟิงหรูชิงทันที
ราวกับจะบอกซู่อีว่าทั้งหมดล้วนเป็นเฟิงหรูชิงที่ยุแยง
ชิงเยียนไม่มีทางเป็นคนโหดร้ายเช่นนั้น
หากเป็นเมื่อก่อนมู่หลิงต้องเอ่ยปากประณามเฟิงหรูชิงว่ายุแยงให้แตกแยกเป็นแน่ ทว่าเพราะหนานเสียนกำลังใช้สายตานั้นมองเขาอยู่เขาจึงไม่อาจพูดออกไปได้แม้แต่ประโยคเดียว
เฟิงหรูชิงมองมู่หลิงทีหนึ่งแล้วหันไปทางหนานเสียน “กั๋วซือ เขาต้องการว่าร้ายข้าว่ายุยงให้เกิดความแตกแยก”
มู่หลิง “…”
เขาพูดอะไรอย่างนั้นหรือ? เขาไม่ได้พูดอะไรเลย!
มีสิทธิ์อะไรเอาความรับผิดชอบมาผลักใส่หัวเขา?
“เฟิงหรูชิง นี่เจ้าใส่ร้าย…”
จิตสังหารพุ่งมาจากด้านหน้าทำให้คำพูดของมู่หลิงหยุดลงอีกครั้ง
เขาครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่จึงจะเอ่ยต่อ “ข้าไม่ได้พูดเช่นนั้น คนที่อยู่ที่นี่สามารถเป็นพยานได้ หนานเสียนเจ้าจะทำกับข้าเช่นนี้เพราะคำพูดของนางเพียงประโยคเดียวไม่ได้กระมัง?”
…………..
ตอนที่ 965 มู่หลิงยอมแพ้ (2)
อย่างไรข้าก็เป็นพ่อของเจ้า!
แน่นอนว่าหากเขากล้าเอ่ยประโยคนี้ออกไปหนานเสียนต้องลงมือแน่
“เขาว่าร้ายข้าในใจ” มู่หลิงหน้าซีด
เขาสงสัยว่าเฟิงหรูชิงยุยงให้เกิดความแตกแยกจริง ทว่าผู้หญิงคนนี้รู้ได้อย่างไรว่าในใจเขากำลังคิดอะไร? หรือว่าสายตาของเขาเมื่อครู่บ่งบอกงั้นหรือ?
ครั้งหน้าต่อหน้าเฟิงหรูชิงเขาจะต้องระวังเพิ่มมากขึ้น จะให้ผู้หญิงคนนี้มีโอกาสลงมือกับเขาอีกไม่ได้
“หนานเสียน” มู่หลิงไม่สนใจเฟิงหรูชิงยังคงมองไปที่หนานเสียน “คำพูดนี้เจ้าก็เชื่อหรืออย่างไร?”
หนานเสียนเอ่ยเสียงนิ่งเรียบ “ข้าเชื่อ ที่นางพูดข้าล้วนเชื่อ”
“…”
“ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ท่านไม่เคารพนาง” สีหน้าของหนานเสียนเรียบนิ่งดุจเมฆและสายลมแผ่วเบา
ใบหน้ามู่หลิงแข็งทื่อ
เขาสิที่เป็นพ่อ เป็นผู้ใหญ่ ให้เขาเคารพเฟิงหรูชิง?
นี่มันกลับกันหรือไม่?
ตอนนี้เห็นหนานเสียนปกป้องเฟิงหรูชิงแล้ว ในที่สุดเขาก็ได้รับรู้ความรู้สึกของพ่อตัวเองตอนที่เขาปกป้องเฉินชิงเยียน
ทว่าเฟิงหรูชิงใจดำอำมหิตจะเทียบกับเฉินชิงเยียนของเขาได้อย่างไร?
แต่หนานเสียนตาบอดถึงเพียงนี้จะเอานางให้ได้ กระทั่งเพื่อนางแล้วทำกับพ่อแท้ๆ ของตัวเองเช่นนี้!
“พวกเรามาว่ากันตามเนื้อผ้า หนานเสียน ยาวิเศษเหล่านี้เฉินชิงเยียนพยายามอย่างหนักย้ายกลับมาปลูกก็เพื่ออาการป่วยของท่านผู้เฒ่า พวกเจ้าทำเช่นนี้เกินไปหรือไม่?”
ไม่รู้เพราะเหตุใด ในประโยคสุดท้ายนี้แฝงด้วยความคับข้องใจและความโศกเศร้าของมู่หลิงอยู่เต็มเปี่ยม เขาอยากจะโมโหแต่ก็ไม่กล้าต่อต้านหนานเสียน
ใช่…เขาไม่กล้า!
ไม่มีใครไม่เสียดายชีวิต มู่หลิงก็กลัวตายเช่นนั้น เขายิ่งกลัวตายในน้ำมือของหนานเสียน!
ถึงตอนนั้นหนานเสียนก็จะถูกต้องข้อหาฆ่าพ่อ ส่วนเขา…ถูกลูกชายแท้ๆ ฆ่าไปแล้ว เขาก็เสียหน้าอย่างที่สุดเช่นกัน!
ชื่อเสียงหน้าตานี่ยอมเสียไม่ได้จริงๆ!
“เสี่ยวชิง” มู่ชิงอิ้นมองไปทางเฟิงหรูชิง “บอกเรื่องทั้งหมดกับเขาไปจะดีกว่า ต่อให้เขาไม่เชื่อข้าก็ไม่อยากให้เจ้าถูกหาว่าเป็นคนยุยง”
แม้ว่าระหว่างซู่อีกับมู่หลิงไม่จำเป็นต้องให้ใครยุยงก็เหมือนน้ำกับไฟอยู่แล้ว
แต่จากใจจริงแล้วเขาไม่อยากให้มู่หลิงปกป้องเฉินชิงเยียนแล้วว่าร้ายเสี่ยวชิงเช่นนี้
“หึหึ” มู่หลิงหัวเราะเยาะ กับมู่ชิงอิ้นเขาไม่ได้อดกลั้นเหมือนตอนอยู่หน้าเฟิงหรูชิง ใช้น้ำเสียงเสียดสีเอ่ยขึ้น “น้องรอง เจ้าอยู่ตระกูลมู่เห็นชัดเจนที่สุด นางปฏิบัติต่อนายผู้เฒ่าอย่างไรเจ้าไม่รู้งั้นหรือ? เจ้าคงไม่ได้อยากจะบอกข้าว่าเฉินชิงเยียนต้องการทำร้ายนายผู้เฒ่า? ข้าจะบอกเจ้า ข้าไม่มีทางเชื่อ!”
มู่ชิงอิ้นรู้คำตอบนี้แต่แรก สีหน้าเขาเรียบนิ่งไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ
ด้วยนิสัยของมู่หลิงช้าเร็วก็ต้องตายในมือของหนานเสียนกับเสี่ยวชิง…
ดวงตาเฟิงหรูชิงเยือกเย็น “สุขภาพร่างกายของท่านอารองไม่ดีท่านไม่รู้หรือ? ท่านโทษเขาเช่นนี้ หากทำเขาโกรธจนเป็นอะไรขึ้นมา ไม่ต้องให้พวกข้าลงมือนายผู้เฒ่าก็ต้องตีท่านตายแน่”
“…”
ก่อนที่เฟิงหรูชิงกับหนานเสียนจะกลับมาเขาเป็นใหญ่ในตระกูล ใครก็ไม่กล้าต่อต้านเขา นอกจากนายผู้เฒ่าที่ระบายอารมณ์เป็นบางครั้งก็ไม่สามารถทำอะไรเขาได้
ตั้งแต่สองคนนี้มาตระกูลมู่ฐานะของเขาก็เปลี่ยนไป
ปกติเขาสามารถตำหนิมู่ชิงอิ้นได้ตลอด ตอนนี้แค่เขาเอ่ยว่าประโยคหนึ่งผู้หญิงสมควรตายคนนี้ก็ต้องกระโดดออกมา!
อย่าลืมว่าเขาต่างหากที่เป็นนายท่านรองตระกูลมู่ คนที่ควบคุมอำนาจในตอนนี้!
ช้าเร็วเขาจะทำให้ผู้หญิงคนนี้คุกเข่ากับพื้นร้องขอความเมตตา!
หลังจากพึมพำในใจสองสามประโยคแล้วใจของมู่หลิงก็ดีขึ้นมาบ้าง สายตาหันไปมองเฟิงหรูชิง
“เช่นนั้นเจ้าจะพูดอะไรกับข้ากันแน่?”
………………………..
YOU MAY ALSO LIKE
