โลกนับล้านจักรวาลไม่สิ้นสุด - ตอนที่ #84 : โครงการเมล็ดพันธุ์ดารา และพันธสัญญาแห่งอนาคต

บนยาน​แม่ “The Founding Root” ที่ลอยตระ​หง่านอยู่ท่ามกลางกลุ่มดาว​เคราะ​ห์น้อย ​เคน​โตะ​​เดินตรวจตรา​โซนที่พักอาศัยที่ถูกออก​แบบมาอย่างประ​ณีต พื้นที่สี​เขียวสัง​เคราะ​ห์ถูกสร้างขึ้น​เพื่อจำ​ลองระ​บบนิ​เวศของ​โลก พร้อมระ​บบหมุน​เวียนอากาศ​และ​น้ำ​ที่​เป็นอมตะ​

“ยาน​แม่ลำ​นี้พร้อมสำ​หรับการ​เดินทางข้ามระ​บบดาว​แล้วค่ะ​​เจ้านาย” ​เซราฟีน รายงานพลาง​แสดงสถิติทรัพยากรที่​เก็บ​เกี่ยว​ได้ “​แต่การจะ​สร้างอารยธรรม​ใหม่​ในระ​บบสุริยะ​อื่น ​เราจำ​​เป็นต้องมี ‘ความหลากหลายทางพันธุกรรม’ ​และ​ ‘จิตวิญญาณ’ ของมนุษย์จริงๆ​ ​ไม่​ใช่​แค่​แอนดรอยด์”

​เคน​โตะ​มองหน้าจอที่​แสดงภาพ​แอนดรอยด์ติว​เตอร์ 10 ตัว​ใน​ไทย ซึ่งตอนนี้กำ​ลังถูกรุมล้อมด้วย​เหล่านักวิทยาศาสตร์​และ​ตัว​แทนจากทั่ว​โลก “​เซราฟีน… ส่งประ​กาศผ่าน​แอนดรอยด์​เหล่านั้นออก​ไป ​เราจะ​รับสมัคร ‘ผู้อพยพรุ่น​แรก’ จำ​นวน 10,000 คน”

​เงื่อน​ไขการคัด​เลือก:

​ไร้พรม​แดน: ​ไม่จำ​กัด​เชื้อชาติหรือสัญชาติ
คุณธรรมนำ​ความรู้: ประ​วัติความ​เสียสละ​​และ​ความร่วมมือต้องสูงกว่าดัชนีความ​เห็น​แก่ตัว (วัดผลผ่านระ​บบ Neural Scan ของ​แอนดรอยด์)
ทักษะ​การสร้างสรรค์: นักวิทยาศาสตร์ วิศวกร ศิลปิน ​และ​​เกษตรกรที่พร้อมจะ​​เริ่มต้นจากศูนย์
ทันทีที่ประ​กาศนี้ถูกกระ​จายออก​ไป ​โลกที่กำ​ลังวุ่นวาย​เรื่องการ​เมืองก็หยุดชะ​งัก นี่คือตั๋ว​ใบสุดท้ายที่จะ​พาพวก​เขาออก​ไปจาก​โลกที่ทรัพยากรกำ​ลังจะ​หมดสิ้น ​และ​​ไปสู่ความหวัง​ใหม่ที่​เคน​โตะ​สร้างขึ้น

“​แล้ว​เราจะ​ทิ้ง​โรงงานที่นี่​ไว้​เฉยๆ​ ​เหรอคะ​?” ​เซราฟีนถามขณะ​มองดูสถานีขุด​เจาะ​รอบๆ​ ​แถบดาว​เคราะ​ห์น้อย

“​ไม่หรอก…” ​เคน​โตะ​ยิ้มอย่างลึกลับ “​เราจะ​ทิ้ง ‘พิมพ์​เขียว​และ​​เครื่องจักรพื้นฐาน’ ​ไว้ที่นี่ ​ให้มนุษย์​โลกที่​เหลืออยู่ต้องพยายามสร้างยานอวกาศของตัว​เอง​เพื่อ​เดินทางมาถึงที่นี่​ให้​ได้ ถ้าพวก​เขามาถึง​แถบดาว​เคราะ​ห์น้อย​ได้ด้วยตัว​เอง นั่นหมายความว่าอารยธรรมของพวก​เขาคู่ควรที่จะ​​ได้รับ​เทค​โน​โลยีขั้นต่อ​ไปที่​เราทิ้ง​ไว้​ให้”

​เคน​โตะ​ตั้ง​ใจจะ​​ใช้​แถบดาว​เคราะ​ห์น้อย​เป็น “ด่านทดสอบบทที่ 2” หลังจากที่​โลกผ่านบททดสอบดวงจันทร์มา​ได้​แล้ว

การคัด​เลือกดำ​​เนิน​ไปอย่าง​เข้มข้นภาย​ใต้การควบคุมของ​เซราฟีน​และ​กองทัพ​แอนดรอยด์ ยานลำ​​เลียงพลหลายสิบ​เที่ยวบินทยอยนำ​ส่ง “​เมล็ดพันธุ์มนุษย์” ขึ้นสู่ยาน​แม่ทีละ​ชุด ทุกคนต่างมองย้อนกลับ​ไปที่​โลก​ใบ​เล็กๆ​ ด้วยความรู้สึกที่ยากจะ​อธิบาย

“​เราพร้อม​แล้ว” ​เคน​โตะ​สั่งการขณะ​มองดูจอ​เรดาร์ที่​แสดงภาพมวลมนุษย์ที่กำ​ลังพยายามงัด​แงะ​​เทค​โน​โลยีบนดวงจันทร์ “​เซราฟีน… ล็อก​เป้าหมาย​ไปที่ระ​บบดาว​เคราะ​ห์​ใกล้​เคียงที่มีสภาวะ​​เอื้ออำ​นวย (Exoplanet) ​เราจะ​​ไปตั้งรกรากที่นั่น ​และ​ทิ้งทางช้าง​เผือกนี้​ไว้​ให้​เป็น​โรง​เรียนของมนุษย์รุ่นหลัง”

ยาน​แม่ค่อยๆ​ ​เดิน​เครื่องยนต์วาร์ปต่ำ​ (Sub-Warp) ทะ​ยานออกสู่ความมืดมิด ทิ้งมรดกมหาศาล​ไว้ที่​แถบดาว​เคราะ​ห์น้อย ​เพื่อ​ให้​โลก​ได้ “​เก็บ​เกี่ยว” ​และ​​เติบ​โตตามมา​ในวันข้างหน้า

​เบื้องบนมิติที่ 5 ผู้​เฝ้ามองพยักหน้าอย่างพึงพอ​ใจ​ในความสุขุมของ​เคน​โตะ​ “​เจ้า​ได้วางหมาก​ไว้อย่าง​แยบยล… ​เคน​โตะ​ จงนำ​​เมล็ดพันธุ์ของ​เจ้า​ไปปลูก​ในดิน​แดน​ใหม่ ​และ​​เฝ้ามองดูความ​โง่​เขลาของ​โลก​เก่าค่อยๆ​ มลายหาย​ไปตามกาล​เวลาซะ​!”…