ใครปล่อยไอ้หมอนี่มาบำเพ็ญเซียนวะ！ - บทที่ 775 ทัศนคติการบริการที่ดี

“คิดตามเวลา ก็ควรจะมาแล้วนะ” ผู้ดูแลหลิวพึมพำในใจ
ในฐานะผู้ดูแล เขาไม่จำเป็นต้องยืนที่เคาน์เตอร์ แต่วันนี้พิเศษ
ไม่อาจประมาท
เขามีความร่วมมือลับกับโจรเกาะจวี้เสวียนทั้งสี่ แม้วิทยายุทธ์
ของเขาจะต ่า แต่มีสถานะเป็นคนของสมาคมการเงินลั่วตี้ อีกทั้งยังมี
จุดอ่อนของโจรเกาะจวี้เสวียนทั้งสี่ พวกนั้นไม่กล้าทำอะไรเขา ทั้งสอง
ฝ่ายเป็นความสัมพันธ์แบบร่วมมือที่เท่าเทียมกัน
แน่นอน โจรเกาะจวี้เสวียนทั้งสี่ก็มีจุดอ่อนของเขาเช่นกัน
ตามแผน โจรเกาะจวี้เสวียนทั้งสี่จะมาฝากโลงศพที่สมาคมใน
วันนี้
โดยทั่วไป สมาคมจะไม่มีบริการฝากโลงศพ สมาคมไม่ใช่ศาลา
ศพ ดังนั้นเขาจึงอยู่ที่นี่ทั้งวัน รอโจรเกาะจวี้เสวียนทั้งสี่มา เพื่อ
ต้อนรับด้วยตัวเอง
“เฒ่าหลิว ประธานเรียกผู้ดูแลขึ้นไปปราชุมสั้นๆ” ผู้ดูแลอีกคน
เรียกผู้ดูแลหลิว

ผู้ดูแลหลิวขมวดคิ้ว ไม่คิดว่าประธานจะเรียกปราชุมในช่วงเวลา
สำคัญเช่นนี้ เขาอยากปฏิเสธ แต่ก็กลัวว่าจะแสดงพิรุธ ประธานไม่
ชอบที่สุดคือคนที่ไม่เข้าร่วมปราชุม
ยุ่งยาก รอให้ข้าได้สมบัติล ้าค่าของตระกูลมังกรแล้วจะลาออก
ดูเหมือนเรื่องนี้จะต้องมอบให้ลูกน้องทำแทน แต่ไม่สามารถบอก
ตรงๆ ว่าให้รับโลงศพ นั่นมันเปิดเผยเกินไป ฟังแล้วก็รู้ว่ามีปัญหา
เขาหันไปกำชับหญิงสาวอ่อนแอคนหนึ่ง “ซูอวี่ เจ้าต้องจำไว้
หลักการของสมาคมเราคือให้บริการลูกค้า ไม่ว่าลูกค้าจะเรียกร้อง
อะไร เราต้องพยายามตอบสนองให้มากที่สุด เข้าใจไหม?”
ซูอวี่ไม่คิดว่าผู้ดูแลหลิวที่มักเย็นชาจะสอนตน รู้สึกซาบซึ้งมาก
รีบตอบ “ผู้ดูแลหลิว ดิฉันจะจำไว้ให้ดี”
ผู้ดูแลหลิวพยักหน้า จำได้ก็ดี
“เฒ่าหลิว รีบหน่อย” เพื่อนเร่ง
“มาแล้ว”
ผ่านไปครึ่งเค่อ การปราชุมเสร็จสิ้น เขาไม่ได้ถามซูอวี่ แต่ไปดูที่
โกดังรอบหนึ่ง
“ในโกดังยังไม่มีโลงศพ ดูเหมือนพวกเขายังไม่มา”
ผู้ดูแลหลิวมาที่เคาน์เตอร์ ไล่ซูอวี่ไป “พอแล้วซูอวี่ มีข้าอยู่ที่นี่
เจ้ากลับไปพักก่อนเถอะ”

ซูอวี่เป็นคนนอก ไม่ควรให้เห็นโจรเกาะจวี้เสวียนทั้งสี่ เพื่อลดตัว
แปร
ผู้ดูแลหลิวยืนที่เคาน์เตอร์ ยังไม่ถึงสองนาที ก็เห็นลู่หยางทั้งสี่คน
แบกโลงศพเข้ามาในสมาคม
“ขอถามหน่อย ที่นี่รับฝากโลงศพไหม?” เมิ่งจิ่งโจวถาม เขา
คุ้นเคยกับสมาคมมากที่สุด จึงรับหน้าที่ติดต่อ
ผู้ดูแลหลิวคิดในใจ คนที่ไม่รู้จัก ดูเหมือนจะมาหลังจากปลอมตัว
แล้ว ระมัดระวังมาก
เขาแสดงรอยยิ้มรู้ทัน แกล้งทำเป็นไม่รู้จักลู่หยางทั้งสี่ ปฏิบัติ
เหมือนลูกค้าทั่วไป “แน่นอน สมาคมของเราให้บริการทุกอย่างที่ทำ
ได้ ฝากโลงศพใช่ไหม ได้เลย”
เมิ่งจิ่งโจวประหลาดใจเล็กน้อย ไม่คิดว่าสาขาทะเลตงไห่ของ
สมาคมจะมีจิตสำนึกในการบริการดีขนาดนี้ เขาคิดว่าจะถูกปฏิเสธ
อย่างนุ่มนวล
เขาเตรียมใจไว้แล้วว่าจะหาโรงแรมไว้วางโลงศพ แม้โรงแรม
อาจจะไม่ยินยอม แต่เขาสามารถลองให้ลิ่นซือเพิ่ม
ถ้าไม่ได้ทั้งหมด ก็ต้องแบกโลงศพต่อไป เขาไม่สนใจสายตา
ชาวโลก สำคัญคือหม่านกู่ที่ขี้อายเท่านั้น
“ท่านลูกค้าทั้งสี่จะฝากกี่วัน?”

“พวกเราวางแผนฝากสามวัน อาจจะยืดเวลาตามสถานการณ์
เพราะยังไม่รู้ว่าทางตระกูลมังกรเป็นอย่างไร ราคาเท่าไร?” เมิ่งจิ่งโจว
พูดลอยๆ ยังไม่แน่ใจว่าการทำภารกิจเลือดมังกรจะใช้เวลานานแค่
ไหน
ผู้ดูแลหลิวเข้าใจ ดูเหมือนพวกเจ้าก็ไม่รู้ว่าเมื่อไรเรื่องจะจบ
ได้ยินเมิ่งจิ่งโจวถามราคา ผู้ดูแลหลิวใจหายวาบ การเก็บลิ่นซือ
ต้องลงบัญชี เอ๊ะ โจรเกาะจวี้เสวียนทั้งสี่ไม่ใช่คนไม่รู้กฎ หรือนี่เป็น
การบอกใบ้ว่าพวกเราล้วนอยู่บนเรือลำเดียวกัน อย่าคิดแอบเอา
สมบัติล ้าค่าไป?
“สามร้อยลิ่นซือ”
เมิ่งจิ่งโจวหยิบลิ่นซือชั้นกลางสามเม็ดออกมาทันที
“เอ่อ โลงศพต้องจับเบาๆ ข้างในไม่ใช่คนตาย” ตอนที่ผู้ดูแลหลิว
ขนโลงศพ ลู่หยางเตือน
ผู้ดูแลหลิวไม่ได้รู้สึกประหลาดใจ ยิ้มอย่างสงบ เคลื่อนไหวอย่าง
นุ่มนวล ข้าจะไม่รู้หรือว่าในโลงศพบรรจุสมบัติล ้าค่าของตระกูลมังกร
ของนี่มีค่ากว่าชีวิตข้าเสียอีก
ส่งลู่หยางทั้งสี่ออกไปแล้ว มีคนเรียกผู้ดูแลหลิวอีก
“เฒ่าหลิว รองประธานบอกให้ผู้ดูแลขึ้นไปปราชุมเพื่อเรียนรู้จิต
วิญญาณการปราชุมเมื่อครู่”

“มาแล้ว ซูอวี่ เจ้าเฝ้าเคาน์เตอร์ไว้”
“ได้ค่ะ ผู้ดูแลหลิว”
ผ่านไปอีกสองสามนาที โจรเกาะจวี้เสวียนทั้งสี่แอบแบกโลงศพ
เข้ามาในสมาคม
“แปลก เฒ่าหลิวไปไหน ไม่ใช่บอกว่าจะรอพวกเราที่นี่หรือ?” พี่
ใหญ่สงสัย ทำไมที่เคาน์เตอร์มีแค่เด็กสาวคนเดียว
“ขอถามท่านลูกค้าทั้งสี่มีธุระอะไรหรือเจ้าคะ?” ซูอวี่ทำท่าย่อตัว
คำนับอย่างสวยงาม
หรือเป็นคนที่เฒ่าหลิวจัดเตรียมไว้ พี่ใหญ่ลังเลถามไป “พวกเรา
มาฝากโลงศพ ได้ไหม?”
ซูอวี่กำลังจะปฏิเสธ แต่นึกถึงคำที่ผู้ดูแลหลิวบอกว่าต้องมี
ทัศนคติในการบริการ ต้องตอบสนองความต้องการของลูกค้าให้มาก
ที่สุด จึงยิ้มอย่างเป็นธรรมชาติและหวาน “แน่นอนว่าได้ค่ะ”
พี่ใหญ่คิดว่านี่คือคนที่เฒ่าหลิวจัดเตรียมไว้จริงๆ ไม่เช่นนั้น
สมาคมจะตอบตกลงอย่างรวดเร็วขนาดนี้ได้อย่างไร
ให้เด็กสาวคนนี้ติดต่อกับพวกเขา คงกังวลว่าตระกูลมังกรจะ
ตามมาถึงตัวเขา ระมัดระวังมาก
“ขอถามว่าท่านทั้งสี่จะฝากกี่วันคะ?”

“ฝากสามวันก่อน แล้วค่อยดูสถานการณ์ว่าจะขยายเวลา” พี่
ใหญ่คาดการณ์ว่าตระกูลมังกรคงค้นหาได้แค่สามสี่วัน ในช่วงนี้หาก
พวกเขายังหาไม่พบ ก็ต้องสงสัยว่าสมบัติล ้าค่าถูกนำออกไปแล้ว
ตลาดกลางทะเลก็จะไม่อันตรายเกินไป
แน่นอน ถ้าตระกูลมังกรระแวงมาก ก็แค่ฝากเพิ่มอีกสองสามวัน
ไม่มีปัญหา เขารออยู่ได้
“ได้ค่ะ ทั้งหมดสามร้อยลิ่นซือค่ะ” ซูอวี่ยิ้มอย่างสุภาพ เก็บสาม
ร้อยลิ่นซือก่อน ถ้าเกินสามวัน เพิ่มวันละร้อย นี่เป็นกฎ
“ยังต้องเก็บเงินด้วย?” พี่ใหญ่คิดว่านี่เฒ่าหลิวสั่งการอย่างไร
เรื่องลับขนาดนี้ยังเก็บเงิน?
จากนั้นพี่ใหญ่เข้าใจ นี่คือเฒ่าหลิวใช้ปากของเด็กสาวเตือน
พวกเขาว่า เมื่อเรื่องจบลง ผลประโยชน์ที่ตกลงกันไว้ ต้องไม่ขาด
แม้แต่น้อย
พี่ใหญ่หยิบลิ่นซือสามร้อยส่งให้เด็กสาว “ส่วนของเจ้าจะไม่
ขาด”
“อ้อ จำไว้ ต้องจับเบาๆ อย่าส่งเสียงดัง เพราะนี่เป็นของที่ไม่อาจ
เปิดเผย” พี่ใหญ่เตือนซูอวี่ให้ระมัดระวัง รู้สึกว่าเด็กสาวคนนี้
เคลื่อนไหวรุนแรงเกินไป อาจทำให้คนรอบข้างสังเกตเห็นได้ง่าย
“ได้ค่ะ”

ซูอวี่ดูอ่อนแอบอบบาง แต่กลับมีแรงไม่น้อย นางขนโลงศพเข้า
โกดัง จับอย่างเบามือ นึกถึงคำพูดของโจรเกาะจวี้เสวียนทั้งสี่ จึงหยิบ
ผ้าดำออกมาคลุมโลงศพ
“ในเมื่อเป็นของที่ไม่อาจเปิดเผย ก็คลุมไว้แล้วกัน”
เดินออกจากสมาคม น้องเล็กแอบถามว่า “พี่ใหญ่ ยาลูกกลอนนี้
มีฤทธิ์แรงเกินไปนะ พวกเราตอนนี้มีแค่ขั้นแปลงร่างเซียนเท่านั้น”
เขาคิดว่าจะลดลงแค่หนึ่งขั้น
พี่ใหญ่จะไปรู้ได้อย่างไรว่ายาลูกกลอนที่ขายในตลาดมืดล้วน
เป็นยาเสียของเขาตานติ่งในสำนักเวิ่นเต๋า ผลลัพธ์จะไม่ดีเลย หรือไม่
ก็ดีเกินไป
“ทุกอย่างอยู่ในแผนแล้ว แบบนี้ตระกูลมังกรจะไม่สงสัยพวกเรา
แน่นอน”
หนึ่งชั่วยามต่อมา ผู้ดูแลหลิวปราชุมเสร็จ แต่ไม่ได้กลับมาที่
เคาน์เตอร์
เมื่อโลงศพถูกฝากไว้ที่นี่แล้ว ภารกิจวันนี้ก็เสร็จสิ้น
“ต่อไปก็รอให้คลื่นลมสงบ หวังว่าทุกอย่างจะราบรื่น” ผู้ดูแลหลิว
พึมพำในปาก