กระจกสรรพรู้ ข้าคือผู้ไร้เทียมทาน - #25บทที่ 25 หุบเขางู

#25บทที่ 25 หุบเขางู

บทที่ 25:หมื่นหุบเหว หุบเขางู

“ใช่.”

โจวหยูกล่าวทันที

เมื่อเทียบกับคนเก็บสมุนไพรเจ็ดหรือแปดคนที่ไม่รู้เรื่องราวอะไรเลยโจวหยูรู้ข้อมูลภายในเกี่ยวกับปฏิบัติการนี้

ทำไมถึงต้องจัดตั้งทีมเก็บสมุนไพรใหม่? และเข้าไปในหุบเขางูหมื่นหุบเขาภายในเทือกเขาหมื่นลูก? ก็เพราะคำสั่งจาก “ท่าน” นั่นเอง

โจวหยูไม่รู้จักว่า “ท่าน” คือใคร และไม่รู้ว่าจุดประสงค์ของการเข้ามาในหุบเขางูหมื่นเหวคือ อะไร

เขารู้เพียงว่า “ท่าน” ผู้นี้เป็นผู้มีอุปการคุณอย่างมากต่อบริษัทเภสัชกรรมโจวและแม้ว่าทีมเก็บสมุนไพรทั้งหมดของพวกเขาจะตายในเทือกเขาหมื่นเขาก็ยังยากที่จะตอบแทนความกรุณาของ “ท่าน” ได้แม้เพียงหนึ่งในหมื่นส่วน

“อืม เอาล่ะ เตรียมตัวให้พร้อม เราจะออกเดินทางในอีกสิบนาทีกับสามสิบเจ็ดวินาที” เสียงทุ้มต่ำของ “ท่านครับ” ดังลอดออกมาจากหูฟังขนาดเล็ก

“เข้าใจแล้ว”โจวหยูรีบดูเวลาทันที

ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกซาบซึ้งใจไม่น้อย “ท่าน” ผู้ซึ่งแสดงความเมตตาอย่างมากต่อบริษัทเภสัชกรรมโจวมีความตรงต่อเวลาอย่างเหลือเชื่อ ถึงขนาดระบุเวลาออกเดินทางอย่างแม่นยำถึงระดับวินาทีเลยทีเดียว

แน่นอนว่า แม้จะรู้สึกสะเทือนใจ แต่โจวหยูไม่กล้าขัดคำสั่งของ “ท่าน” แม้แต่น้อย เขาจ้องมองนาฬิกา รอเวลาสิบนาทีสามสิบเจ็ดวินาทีให้ผ่านไปเพื่อที่จะได้ออกเดินทาง

…

บ้านพักเก่าของตระกูลโจวบริเวณห้องโถงใหญ่

หลังจากซู่หยวนกำหนดเวลาออกเดินทางให้ทีมเก็บสมุนไพรแล้ว เขาก็เริ่มทบทวนแผนในใจ

เกี่ยวกับการดึงเห็ดหลินจือโลหิตที่อยู่ลึกเข้าไปในหุบเขางูหมื่นหุบแห่งเทือกเขาหมื่นลูก นั้นซู่หยวนได้วางแผนอย่างครบถ้วนและแม่นยำโดยใช้กระจกสีเทา

ตลอดแผนการซู่หยวนไม่จำเป็นต้องปรากฏตัวด้วยตนเอง เขาเพียงแค่ต้องสั่งการจากด้านหลังเท่านั้น

ส่วนผู้ลงมือปฏิบัติการตามแผนนั้น ก็คือโจวหยูและทีมเก็บสมุนไพรที่เขาเป็นผู้นำนั่นเอง

ในความเป็นจริง คนเก็บสมุนไพรเจ็ดหรือแปดคนนั้นแค่มาช่วยงานเท่านั้น คนที่จำเป็นต้องเข้าไปในหุบเขาหมื่นเหวงูและเก็บเห็ดหลินจือโลหิตจริงๆ คือ โจว หยู

ด้วยความช่วยเหลือจากกระจกสีเทาซู่หยวนจึงรู้ได้อย่างชัดเจนว่าโจวหยูแข็งแกร่งพอและจะไม่ลังเลเลยที่จะปฏิบัติตามคำสั่งของเขา

มีเพียงโจวหยูเท่านั้น ที่มีความหวังที่จะค้นหา เห็ดหลินจื อโลหิตภายในหุบเขางูหมื่นเหว

ส่วนสาเหตุที่เป็นโจวหยูไม่ใช่ปรมาจารย์แห่งพลังแปลงร่างนั้น… แม้ว่าปรมาจารย์แห่งพลังแปลงร่างจะแข็งแกร่งกว่าโจวหยูมาก แต่พวกเขาก็คงมีแนวคิดของตัวเองและไม่เชื่อฟังคำสั่งขนาดนั้น

และภายใต้สายตาของท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยอสูรงูและแม่งูสอง ตนที่เทียบได้กับปรมาจารย์เป่าตานแท้จริงแล้วอันจินและฮวาจินแทบไม่มีความแตกต่างกันเลย หากถูกค้นพบก็เท่ากับความตายไม่ว่าทางใด

หากเป็นปรมาจารย์เป่าตานโอกาสคงจะดีกว่า แต่ด้วย ทรัพยากรที่มีอยู่ในปัจจุบันของซู่หยวนเขายังไม่สามารถจ้างปรมาจารย์ชั้นสูงมาทำงานให้ได้โดยปราศจากความเสี่ยงแอบแฝง

“ถึงเวลาเสียที”ซู่หยวนเหลือบมองนาฬิกาและคิดในใจ

ในขณะเดียวกัน

นอกเขตภูเขาหมื่นลูกในบ้านไม้หลังนั้น

โจวหยูจ้องมองเวลา และเมื่อแน่ใจแล้วว่าเป็นเวลาออกเดินทางตามที่ “ท่าน” กำหนด เขาก็ลุกขึ้นยืนทันที กวาดสายตามองไปยังคนเก็บสมุนไพรทั้งแปดคนที่อยู่รอบตัว แล้วพูดทันทีว่า “เราออกเดินทางกันได้แล้ว”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น แม้ว่าคนเก็บสมุนไพรทั้งแปดจะรู้สึกขมขื่นอยู่ภายในใจ แต่พวกเขาก็ยังคงแบกกระสอบใหญ่ของตน เดินออกจากบ้านไม้ และเข้าไปในเทือกเขาหมื่นลูกอย่างซื่อสัตย์

ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว แม้ว่าพวกเขาจะไม่เต็มใจ แต่พวกเขาก็ทำได้เพียงกัดฟันและเชื่อฟัง เพราะโจวหยูเป็นผู้เชี่ยวชาญอันจิน การฆ่าพวกเขานั้นง่ายเกินไป

ยิ่งไปกว่านั้น พ่อแม่ ลูก และญาติของคนเก็บสมุนไพรทั้งแปดคนก็อยู่ข้างนอกทั้งหมดบริษัทเภสัชกรรมโจวไม่ใช่องค์กรที่ใจอ่อน ในภูมิภาคซินเจียงตอนใต้แห่งนี้ การใจอ่อนไม่สามารถอยู่รอดได้

สิบห้านาทีต่อมา ทีมเก็บสมุนไพรก็เข้าสู่เขตเทือกเขาหมื่นเขาอย่าง เป็นทางการ

ชั่วขณะหนึ่ง แสงสว่างก็หรี่ลงอย่างเห็นได้ชัด และกลิ่นอับชื้นก็เริ่มโชยมาในอากาศ

อย่างไรก็ตาม ทุกคนในทีมเก็บสมุนไพรล้วนเป็นนักเก็บสมุนไพรที่มีประสบการณ์ สิ่งเดียวที่พวกเขากลัวคือดินแดนต้องห้ามบางแห่ง เช่น หุบเขาหมื่นหุบและหุบเขางูส่วนสถานที่อื่นๆ นั้นไม่อาจท้าทายนักเก็บสมุนไพรเหล่านี้ได้

ในขณะเดียวกันโจวหยูก็สังเกตสิ่งรอบข้างอย่างระมัดระวัง เขาคุ้นเคยกับเทือกเขาหมื่นลูกเป็น อย่างดี

ขณะที่สังเกตสิ่งรอบข้างโจวหยูยังคอยฟังหูฟังขนาดเล็กที่เสียบอยู่ที่หูตลอดเวลา เพื่อรับคำสั่งจาก “ท่าน” ได้ทุกเมื่อ

ห้านาทีต่อมา หูฟังขนาดเล็กสั่นเล็กน้อย จิตใจของโจวหยูตื่นขึ้น และเขาก็เริ่มฟังทันที

“เริ่มขุดตรงตำแหน่งที่อยู่ห่างจากคุณไปข้างหน้าสองเมตร คุณจะขุดเจอไข่งู นำไข่งูเหล่านั้นไปด้วย” เสียงของซู่หยวนดังมาจากหูฟังขนาดเล็ก

“ไข่งูเหรอ?”โจวหยูหยุดพูดและมองไปยังตำแหน่งที่อยู่ห่างออกไปสองเมตร เขาสั่งให้คนเก็บสมุนไพรทั้งแปดคนเริ่มขุดทันที

และแล้วคนเก็บสมุนไพรก็ขุดพบไข่งูถึงสามสิบสี่ฟอง

คนเก็บสมุนไพรที่ขุดดินไม่ได้คิดอะไรมาก พวกเขาคิดว่าโจวหยูคงสังเกตจากสภาพแวดล้อมโดยรอบแล้วว่าที่นี่เป็นรังงูและน่าจะมีไข่งูอยู่

แต่ ใจของโจวหยูยังไม่สงบ

โจวหยูคิดในใจว่า “ท่านรู้ได้อย่างไรว่ามีไข่งูอยู่ที่นี่?” “หรือว่าท่านเคยมาที่นี่มาก่อน? ถึงได้รู้?”

แม้จะงุนงง แต่โจวหยูก็ไม่ได้คิดมากอะไร นี่คือเหตุผลสำคัญที่ซู่หยวนยอมให้โจวหยูเป็นผู้ลงมือปฏิบัติการตามแผน เพราะเขาเป็นคนเชื่อฟัง เขารู้แต่เพียงวิธีการทำตามคำสั่ง แม้ว่าจะมีความลังเลอยู่ในใจ เขาก็จะไม่ลังเลเลยที่จะทำตามคำสั่งต่อไป

…

ต่อมา ระหว่างทางไปยังหุบเขางูหมื่นหุบที่อยู่ลึกเข้าไปในเทือกเขาหมื่นลูก โจว หยูได้หยุดแวะตามจุดต่างๆ และตาม คำแนะนำของซู่หยวนได้ขุดไข่งูขึ้นมาหลายร้อยฟอง

ไข่งูหลายร้อยฟองถูกขนโดยคนเก็บสมุนไพรทั้งแปดคน โชคดีที่ไข่งูมีขนาดเล็ก และคนเก็บสมุนไพรแต่ละคนสามารถแบกไข่งูได้ประมาณหนึ่งร้อยฟองโดยไม่มีปัญหาอะไร

ครึ่งวันต่อมา ทุกคนก็มาถึงนอกหุบเขาหมื่นหุบเขางูใน ที่สุด

หุบเขางู หรือที่รู้จักกันในชื่อ “หุบเขาหมื่นหุบเขา”นั้น เป็นหุบเขาที่ล้อมรอบด้วยภูเขาทั้งสี่ด้าน

โจวหยูสูดหายใจเข้าลึกๆ ที่จริงแล้ว ระหว่างทางไปหุบเขางูหมื่นเหวงูชนิดต่างๆ มีจำนวนมากขึ้น แต่ทีมเก็บสมุนไพรได้เตรียมตัวไว้แล้วและนำสเปรย์ไล่งูมาด้วย จึงไม่ถูกงูกัด

อย่างไรก็ตามโจวหยูรู้ว่าสเปรย์ไล่งูนั้นทำได้แค่เพียงทำให้งูธรรมดากลัวเท่านั้น แต่หุบเขางูหมื่นหุบนั้นเต็มไปด้วยงูดุร้าย ซึ่งสเปรย์ไล่งูนั้นรับมือไม่ไหว

“ทีนี้ เอาสมุนไพรที่ฉันขอให้เจ้าเอามาออกมา ห้าต้น แล้วบดให้ละเอียด” ทันใดนั้น คำสั่งของซู่หยวนก็ดังมาจากหูฟังขนาดเล็กที่โจวหยูสวมอยู่

“นำสมุนไพรห้าชนิดมาบดให้ละเอียด”โจวหยูหันไปมองคนเก็บสมุนไพรทั้งแปดทันที ก่อนมาถึงเทือกเขาหมื่นเขา พวกเขาทำตามคำสั่งและนำสมุนไพรมามากมาย แต่จนถึงตอนนี้พวกเขาก็ยังไม่รู้ว่าสมุนไพรเหล่านี้ใช้ทำอะไร

อีกไม่นาน คนเก็บสมุนไพรทั้งแปดคนก็จะบดสมุนไพรทั้งห้าชนิดให้ละเอียด

“จากนั้น นำไข่งูสองฟองออกมา ตอกให้แตก แล้วเทน้ำในไข่ลงไปผสมกับสมุนไพรที่บดแล้ว” เสียงของซู่หยวนดังขึ้นในหูของโจวหยูอีกครั้ง และเขาก็สั่งให้คนเก็บสมุนไพรทำตามทันที

ฟู่ ฟู่~ เมื่อสมุนไพรบดและน้ำไข่งูถูกผสมเข้าด้วยกันอย่างต่อเนื่อง ทั้งสองอย่างก็หลอมรวมกัน ค่อยๆ ก่อตัวเป็นสารข้นใสไม่มีสี

“นี่คืออะไร?”โจวหยูสังเกตสารใสเหนียวข้นที่เพิ่งปรากฏขึ้นมาใหม่ มันไม่มีสีและไม่มีกลิ่น

“ทีนี้ ทาของเหลวใสๆ เหนียวๆ นี้ลงบนร่างกาย ทาให้ทั่วทุกซอกทุกมุม” เสียงของซู่หยวนดังก้องอยู่ในหูของโจวหยูผ่านหูฟังขนาดเล็ก

เมื่อได้รับคำสั่งโจวหยูก็เริ่มถอดเสื้อผ้าทันที ภายใต้สายตาของคนเก็บสมุนไพรทั้งแปด เขาค่อยๆ ทาของเหลวใสเหนียวข้นลงบนร่างกาย เคลือบทุกซอกทุกมุม แล้วจึงสวมเสื้อผ้ากลับคืน

“ต่อไป ให้คนเก็บสมุนไพรทั้งแปดคนทำตามขั้นตอนเดิม คือ บดสมุนไพร ผสมกับน้ำไข่งู แล้วนำสารใสเหนียวที่ได้ไปทาลงบนหินและต้นไม้ใกล้เคียง” “จากนั้นพวกเจ้าจะได้เข้าไปในหุบเขางูหมื่นหุบเพียงลำพัง” เสียงของซู่หยวนยังคงดังต่อเนื่องมา

สีหน้าของโจวหยูเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขามองไปยังคนเก็บสมุนไพรทั้งแปดคนและทวนคำสั่งของซู่หยวนสุดท้าย เพื่อความปลอดภัยโจวหยูจึงพูดกับคนเก็บสมุนไพรทั้งแปดคนด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “อย่าคิดหนีแม้แต่นิดเดียวหลังจากที่ฉันเข้าไป” “พวกเจ้าจะซ่อนตัวอยู่ในภูเขาหมื่นลูกตลอดไปไม่ได้หรอกใช่ไหม?”