กล่องจักรวาล (Universe Storage Box) - บทที่ 118 เจอแล้ว บทที่ 118 เจอแล้ว

เนื่องจากเขาได้รับการฝřกฝนลมปราณของเขาความสามารถในการได้ยินและการมองเห็นขอ เนื่องจากเขาได้รับการฝřกฝนลมปราณของเขาความสามารถในการได้ยินและการมองเห็นขอ

ดังนั้นเมื่อเขาขึ้นไปที่ชั้นบนเขาก็ได้ยินเสียงแปลกๆ และไม่ใช่แค่ครั้งเดียว แต่มันเหมือนกับว่ามีใครบางคนอยู่บนนั้นและกำลังพลิกบางสิ่งบางอย่าง

ฮวงเฟิงดับไฟฉายของเขาทันทีด้วยสายตาที่ดีของเขาเขาก้าวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ฮวงเฟิงดับไฟฉายของเขาทันทีด้วยสายตาที่ดีของเขาเขาก้าวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ

ฝ่ีเท้าของเขาเบาเขาควบคุมการหายใจและเข้าใกล้เสียงนั้นอย่างช้าๆ ฝ่ีเท้าของเขาเบาเขาควบคุมการหายใจและเข้าใกล้เสียงนั้นอย่างช้าๆ

เขาไม่ต้องการให้อีกฝśายรู้ตัวก่อนที่เขาจะใกล้ เขาไม่ต้องการให้อีกฝśายรู้ตัวก่อนที่เขาจะใกล้

ฮวงเฟิงพบที่มาของเสียงนั้นอย่างรวดเร็วเสียงนั้นดังมาจากห้องทำงานของซูหยูโม่ ฮวงเฟิงพบที่มาของเสียงนั้นอย่างรวดเร็วเสียงนั้นดังมาจากห้องทำงานของซูหยูโม่

“เป็นไปได้ไหมที่ซูหยูโม่กลับมาเพื่อดึงข้อมูลบางอย่าง?”ฮวงเฟิงสงสัยอยู่ในใจของเขา “เป็นไปได้ไหมที่ซูหยูโม่กลับมาเพื่อดึงข้อมูลบางอย่าง?”ฮวงเฟิงสงสัยอยู่ในใจของเขา

แต่เมื่อเห็นว่าห้องทำงานของซูหยูโม่มีเพียงแสงไฟริบหรี่ แต่เมื่อเห็นว่าห้องทำงานของซูหยูโม่มีเพียงแสงไฟริบหรี่

ซึ่งดูเหมือนจะเป็นแสงไปจากโทรศัพท์ ซึ่งดูเหมือนจะเป็นแสงไปจากโทรศัพท์

และไฟก็ไม่ได้เปิดจึงเห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ซูหยูโม่อย่างแน่นอนและคนที่เข้ามากำลังมองหาบางอ และไฟก็ไม่ได้เปิดจึงเห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ซูหยูโม่อย่างแน่นอนและคนที่เข้ามากำลังมองหาบางอ

ขโมย! ขโมย!

ทันใดนั้นความคิดนี้ก็แวบเข้ามาในใจของฮวงเฟิงมันน่าจะเป็นขโมย เพราะทั้งบริษัทมีเพียงเขาและพี่หวังที่ปฏิบัติหน้าที่

ส่วนที่เหลือไม่ควรอยู่ที่นี่ในเวลานี้ดังนั้นหากพวกเขาพบสิ่งผิดปกติ มันก็คงจะเป็นขโมย

ฮวงเฟิงไม่เคยคิดว่าเขาจะเจออะไรแบบนี้ในกะกลางคืนครั้งแรก ฮวงเฟิงไม่เคยคิดว่าเขาจะเจออะไรแบบนี้ในกะกลางคืนครั้งแรก

เขาไม่ได้ลงไปชั้นล่างเพื่อเรียกพี่หวังเพราะเขามั่นใจในความสามารถของเขา เขาไม่ได้ลงไปชั้นล่างเพื่อเรียกพี่หวังเพราะเขามั่นใจในความสามารถของเขา

เมื่อตระหนักว่าเจ้าขโมยแอบเข้ามาในสำนักงานเสียงฝ่ีเท้าของ ฮวงเฟิงก็เบาลง เมื่อตระหนักว่าเจ้าขโมยแอบเข้ามาในสำนักงานเสียงฝ่ีเท้าของ ฮวงเฟิงก็เบาลง

เมื่อใกล้ถึงประตูห้องทำงานของซูหยูโม่เขาก็ไม่ได้รีบเข้าไป เมื่อใกล้ถึงประตูห้องทำงานของซูหยูโม่เขาก็ไม่ได้รีบเข้าไป

แต่รออยู่ข้างนอกประตูก่อนอื่นเขาเข้าใจสถานการณ์ภายในผ่านหน้าต่างโปร่งใส จากนั้นเขาก็ขยับตัว เขามีความมั่นใจมากขึ้น

อย่างไรก็ตามเมื่อฮวงเฟิงมองเข้าไปข้างในเขาก็ตระหนักว่าเขาจำร่างที่เขาไม่คาดคิดได้ อย่างไรก็ตามเมื่อฮวงเฟิงมองเข้าไปข้างในเขาก็ตระหนักว่าเขาจำร่างที่เขาไม่คาดคิดได้

คนที่อยู่ข้างในนั้นเป็นหัวหน้าของเขาจริงๆผู้จัดการหลิว คนที่อยู่ข้างในนั้นเป็นหัวหน้าของเขาจริงๆผู้จัดการหลิว

“เป็นเขาไปได้ยังไง? ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่และยิ่งไปกว่านั้นอยู่ในห้องทำงานของซูหยูโม่” ฮวงเฟิงมองไปที่ผู้จัดการหลิวที่กำลังค้นหากล่องที่อยู่ข้างใน

หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย

ไม่แปลกที่ผู้จัดการหลิวจะอยู่ในบริษัทในเวลานี้ ไม่แปลกที่ผู้จัดการหลิวจะอยู่ในบริษัทในเวลานี้

อย่างไรก็ตามเขาเป็นผู้จัดการแผนกรักษาความปลอดภัย อย่างไรก็ตามเขาเป็นผู้จัดการแผนกรักษาความปลอดภัย

แม้ว่าเขาจะมาที่บริษัทเขาก็ควรจะอยู่ในสำนักงานของตัวเองหรือสำนักงานรักษาความปลอ แม้ว่าเขาจะมาที่บริษัทเขาก็ควรจะอยู่ในสำนักงานของตัวเองหรือสำนักงานรักษาความปลอ

เขาไม่ควรมาอยู่ในห้องทำงานของซูหยูโม่ เขาไม่ควรมาอยู่ในห้องทำงานของซูหยูโม่

นอกจากนี้ดูจากท่าทางของผู้จัดการหลิวแล้วดูเหมือนว่าเขากำลังมองหาอะไรบางอย่าง นอกจากนี้ดูจากท่าทางของผู้จัดการหลิวแล้วดูเหมือนว่าเขากำลังมองหาอะไรบางอย่าง

ฮวงเฟิงไม่สามารถตัดสินใจได้ในตอนนี้ ฮวงเฟิงไม่สามารถตัดสินใจได้ในตอนนี้

แม้ว่าพฤติกรรมของผู้จัดการหลิวจะไม่ต่างจากขโมย แม้ว่าพฤติกรรมของผู้จัดการหลิวจะไม่ต่างจากขโมย

แต่ถ้ามันเป็นงานที่เขาต้องเข้ามามันก็เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะลืมเปิดไฟในตอนนี้ มันมีความเป็นไปได้ที่น้อยมาก

“ในที่สุดฉันก็เจอแล้ว!” “ในที่สุดฉันก็เจอแล้ว!”

เช่นเดียวกันกับที่ฮวงเฟิงกำลังสับสนเกี่ยวกับเรื่องนี้ เช่นเดียวกันกับที่ฮวงเฟิงกำลังสับสนเกี่ยวกับเรื่องนี้

ในที่สุดผู้จัดการหลิวก็พบสิ่งที่เขากำลังมองหาในตู้ ในที่สุดผู้จัดการหลิวก็พบสิ่งที่เขากำลังมองหาในตู้

ด้วยเอกสารเหล่านี้ชะตากรรมของเขาจะเปลี่ยนไปและในที่สุดเขาก็จะสามารถออกจากสถา ด้วยเอกสารเหล่านี้ชะตากรรมของเขาจะเปลี่ยนไปและในที่สุดเขาก็จะสามารถออกจากสถา

หลังจากที่หาของเสร็จผู้จัดการหลิวก็รู้เพียงคร่าวๆว่าต้องทำอะไรและก็เตรียมออกเดินทาง หลังจากที่หาของเสร็จผู้จัดการหลิวก็รู้เพียงคร่าวๆว่าต้องทำอะไรและก็เตรียมออกเดินทาง

สำหรับข้าวของที่กระจัดกระจายอยู่ในห้องทำงานของซูหยูโม่ สำหรับข้าวของที่กระจัดกระจายอยู่ในห้องทำงานของซูหยูโม่

เขาก็ไม่ได้ตั้งใจที่จะจัดให้เป็นระเบียบ เขาก็ไม่ได้ตั้งใจที่จะจัดให้เป็นระเบียบ

เพราะว่ายังไงเสียเขาก็ต้องสูญเสียทุกอย่างในวันพรุ่งนี้อยู่ดี เพราะว่ายังไงเสียเขาก็ต้องสูญเสียทุกอย่างในวันพรุ่งนี้อยู่ดี

แม้ว่าเขาจะจัดของทั้งหมดให้อยู่ในสภาพเดิมแต่ก็ไม่มีประโยชน์ แม้ว่าเขาจะจัดของทั้งหมดให้อยู่ในสภาพเดิมแต่ก็ไม่มีประโยชน์

“น่าเสียดายที่รปภ. สองคนที่เข้าเวรคืนนี้จะต้องได้รับโทษแทนฉัน ในเมื่อต้องสูญเสียสิ่งที่สำคัญเช่นนี้ นังตัวดีซูหยูโม่จะต้องโกรธเป็นอย่างมาก และรปภ. สองคนที่เข้าเวรคืนนี้ก็คงต้องโดนไล่ออก” ผู้จัดการหลิวคิดกับตัวเอง

เขารู้ว่ามีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนเข้าเวรทุกคืนแต่เขาไม่รู้ว่าคืนนี้ใครอยู่เวร เขารู้ว่ามีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนเข้าเวรทุกคืนแต่เขาไม่รู้ว่าคืนนี้ใครอยู่เวร

เมื่อผู้จัดการหลิวเปิดประตูไปที่ห้องทำงานของซูหยูโม่ด้วยอารมณ์ที่มีความสุขมากเขาก็รู้ว่า เมื่อผู้จัดการหลิวเปิดประตูไปที่ห้องทำงานของซูหยูโม่ด้วยอารมณ์ที่มีความสุขมากเขาก็รู้ว่า

ตอนนั้นเขาก็รู้ว่าจริงๆแล้วว่าเงาดำนั้นเป็นคนที่เขาจำได้ และคน ๆ ตอนนั้นเขาก็รู้ว่าจริงๆแล้วว่าเงาดำนั้นเป็นคนที่เขาจำได้ และคน ๆ

นี้ก็เป็นหนึ่งในเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่อยู่ภายใต้บังคับบัญชาของเขา นี้ก็เป็นหนึ่งในเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่อยู่ภายใต้บังคับบัญชาของเขา

“ผู้จัดการหลิวนี่มันก็ดึกมากแล้ว ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่?” ฮวงเฟิงไม่ได้เคลื่อนไหวในทันที เพราะเขาเองก็ไม่แน่ใจว่าอีกฝśายมาที่นี่เพื่อขโมยอะไรหรือไม่

อีกฝśายเป็นหัวหน้าของเขาเองดังนั้นมันคงไม่ดีสำหรับเขาที่จะเคลื่อนไหวโดยไม่แน่ใจ อีกฝśายเป็นหัวหน้าของเขาเองดังนั้นมันคงไม่ดีสำหรับเขาที่จะเคลื่อนไหวโดยไม่แน่ใจ

“เป็นคุณนั่นเอง?”ในเวลานี้ผู้จัดการหลิวจำบุคคลนี้ได้แล้ว “เป็นคุณนั่นเอง?”ในเวลานี้ผู้จัดการหลิวจำบุคคลนี้ได้แล้ว

เป็นฮวงเฟิงที่เพิ่งเข้ามาทำงานเขาไม่คาดคิดว่าคืนนี้เขาจะเข้าเวร เป็นฮวงเฟิงที่เพิ่งเข้ามาทำงานเขาไม่คาดคิดว่าคืนนี้เขาจะเข้าเวร

ฮวงเฟิงน่าจะเห็นสิ่งที่เขากำลังค้นหาในห้องทำงานของซูหยูโม่เพียงแค่นั้นเขาก็ไม่แน่ใจในต ฮวงเฟิงน่าจะเห็นสิ่งที่เขากำลังค้นหาในห้องทำงานของซูหยูโม่เพียงแค่นั้นเขาก็ไม่แน่ใจในต

ถึงแม้ว่าตัวตนของเขาจะถูกเปิดเผยในวันพรุ่งนี้แต่มันก็แตกต่างจากที่เขาจินตนาการไว้ ถึงแม้ว่าตัวตนของเขาจะถูกเปิดเผยในวันพรุ่งนี้แต่มันก็แตกต่างจากที่เขาจินตนาการไว้

แต่การได้มาซึ่งเอกสารเหล่านี้ก็ยังเป็นสิ่งที่ดีแม้ว่าเขาจะสูญเสียงานนี้ แต่เขาก็ยังมีงานที่ดีกว่ารอเขาอยู่

“คุณนั่นเองฮวงเฟิง! ผู้อำนวยการซูบอกให้ฉันมาที่นี่เพื่อเอาของบางอย่าง ตอนนี้ฉันได้มาแล้ว และฉันจะออกไปก่อนนะ” ผู้จัดการหลิวกล่าว ขณะที่เขาดูเอกสารในมือ

เมื่อฮวงเฟิงถามคำถามเสร็จเขาก็ให้ความสนใจกับท่าทางของผู้จัดการหลิว เมื่อฮวงเฟิงถามคำถามเสร็จเขาก็ให้ความสนใจกับท่าทางของผู้จัดการหลิว

ความตื่นตระหนกเล็กน้อยนั้นไม่รอดพ้นสายตาของฮวงเฟิงและฮวงเฟิงก็ยิ่งแน่ใจในความคิด ความตื่นตระหนกเล็กน้อยนั้นไม่รอดพ้นสายตาของฮวงเฟิงและฮวงเฟิงก็ยิ่งแน่ใจในความคิด

ฮวงเฟิงไม่เข้าใจผู้จัดการหลิวเขาเป็นผู้จัดการของบริษัท เขาทำสิ่งนี้ได้อย่างไร? ฮวงเฟิงไม่เข้าใจผู้จัดการหลิวเขาเป็นผู้จัดการของบริษัท เขาทำสิ่งนี้ได้อย่างไร?

“ผู้จัดการหลิวเดี๋ยวก่อน” ฮวงเฟิงหยุดผู้จัดการหลิวที่กำลังจะจากไปไว้และพูดว่า: “ผมจะโทรหาผู้อำนวยกาซูเพื่อยืนยันก่อน”

“ฮวงเฟิงคุณหมายความว่ายังไง? คุณสงสัยว่าฉันโกหก “ฮวงเฟิงคุณหมายความว่ายังไง? คุณสงสัยว่าฉันโกหก

ฉันมาที่นี่เพื่อขโมยอะไรงั้นหรือ?” สีหน้าของผู้จัดการหลิวเปลี่ยนไปทันที ความอ่อนโยนก่อนหน้านี้หายไปอย่างสิ้นเชิงและถูกแทนที่ด้วยความโกรธ ฉันมาที่นี่เพื่อขโมยอะไรงั้นหรือ?” สีหน้าของผู้จัดการหลิวเปลี่ยนไปทันที ความอ่อนโยนก่อนหน้านี้หายไปอย่างสิ้นเชิงและถูกแทนที่ด้วยความโกรธ

อย่างไรก็ตามฮวงเฟิงไม่ได้โกรธ แต่เขากลับมีท่าทีสงบและพูดว่า: “ผู้จัดการหลิว ผมมีหน้าที่รับผิดชอบเช่นกัน คุณมาที่นี่ตอนดึกโดยไม่ได้เปิดไฟ แน่นอนว่ามันน่าสงสัย ผมจะโทรศัพท์เพื่อยืนยัน หากผมเข้าใจผิดผมจะขอโทษผู้จัดการหลิว ”

“ฉันลืมเปิดไฟเพราะฉันรีบ”ผู้จัดการหลิวอธิบาย: “นอกจากนี้คุณมีเบอร์ผู้อำนวยการซูด้วยหรือ?”

คำถามสุดท้ายของผู้จัดการหลิวมีน้ำเสียงดูถูกเขารู้สึกว่าฮวงเฟิงแค่ล้อเล่น เขาเพิ่งจะมาเป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเพียงไม่กี่วัน เขาจะมีเบอร์โทรของซูหยูโม่ได้อย่างไร?

ผู้จัดการหลิวไม่รู้ว่าถึงแม้ว่าฮวงเฟิงจะมาที่นี่ในช่วงเวลาสั้นๆ แต่เขาก็มีปฏิสัมพันธ์กับซูหยูโม่ไม่น้อย ทั้งสองคนมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันในแบบส่วนตัว