กล่องจักรวาล (Universe Storage Box) - บทที่ 149 สูสี บทที่ 149 สูสี
ขณะที่ต่อสู้กับเขานั้นไม่มีใครที่จะสามารถต้านทานเขาได้นานกว่าสามวินาทีเลยสักคน เป็นเพราะว่าภายในสามวินาทีนั้น ฮวงเฟิงสามารถที่จะชกได้มากกว่าสิบสองครั้ง
และยิ่งด้วยกำลังภายในของเขาและพลังจากหมัดโลหะของเขาแล้วก็ไม่มีใครที่จะสามารถต้า และยิ่งด้วยกำลังภายในของเขาและพลังจากหมัดโลหะของเขาแล้วก็ไม่มีใครที่จะสามารถต้า
ส่วนใหญ่พวกเขาคิดว่าฮวงเฟิงมีความแข็งแกร่งมากและอาจจะเรียนรู้ศิลปะการต่อสู้บางปร ส่วนใหญ่พวกเขาคิดว่าฮวงเฟิงมีความแข็งแกร่งมากและอาจจะเรียนรู้ศิลปะการต่อสู้บางปร
มิฉะนั้นคงจะเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะก้าวหน้ารวดเร็วเช่นนี้และไม่มีใครคิดถึงเรื่องเวทมนตร์เลย มิฉะนั้นคงจะเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะก้าวหน้ารวดเร็วเช่นนี้และไม่มีใครคิดถึงเรื่องเวทมนตร์เลย
อย่างไรก็ตามไม่ใช่ว่าฮวงเฟิงจะไม่ได้รับบาดเจ็บเลยเพราะว่ามีผู้คนมากมายที่อยู่รายรอบตัว แต่ความเร็วในการโจมตีของเขาก็เพิ่มมากขึ้นด้วย
แต่ทว่าความเร็วในการตอบสนองของเขายังคงเท่ากับคนธรรมดาหรืออาจจะแค่สูงกว่าคนธร แต่ทว่าความเร็วในการตอบสนองของเขายังคงเท่ากับคนธรรมดาหรืออาจจะแค่สูงกว่าคนธร
โชคดีที่พวกเขาไม่มีไม้เบสบอลติดตัวมาด้วยดังนั้นแม้ว่าจะถูกพวกนั้นตี แต่อาการบาดเจ็บของฮวงเฟิงก็ไม่ได้ร้ายแรงนัก และเขายังคงมีกำลังภายในที่จะปกป้องร่างกายของเขาได้อีกด้วย
“ปัง!” “ปัง!”
ขณะที่ฮวงเฟิงกำลังต่อยลูกสมุนของพวกนั้นอยู่ทันใดนั้นหางตาของเขาก็พลันเห็นร่างหนึ่งก ขณะที่ฮวงเฟิงกำลังต่อยลูกสมุนของพวกนั้นอยู่ทันใดนั้นหางตาของเขาก็พลันเห็นร่างหนึ่งก
เขาไม่มีเวลาพอที่จะคิดและทำได้แค่เพียงใช้แขนข้างซ้ายยกขึ้นโดยอัตโนมัติเพื่อป้องกันศีรษ เขาไม่มีเวลาพอที่จะคิดและทำได้แค่เพียงใช้แขนข้างซ้ายยกขึ้นโดยอัตโนมัติเพื่อป้องกันศีรษ
วินาทีต่อมาเขาก็รู้สึกถึงลมที่วูบผ่านแขนของเขาอย่างแรงและร่างทั้งร่างของเขาก็ต้องถอยห วินาทีต่อมาเขาก็รู้สึกถึงลมที่วูบผ่านแขนของเขาอย่างแรงและร่างทั้งร่างของเขาก็ต้องถอยห
คนทึ่จู่โจมเขาก็คือชิวหัวและหลังจากที่ชิวหัวเข้าโจมตีได้สำเร็จ เขาก็ยังไม่ยอมแพ้ คนทึ่จู่โจมเขาก็คือชิวหัวและหลังจากที่ชิวหัวเข้าโจมตีได้สำเร็จ เขาก็ยังไม่ยอมแพ้
ยิ่งไปกว่านั้นหลังจากที่ได้รุกเข้าใส่อย่างต่อเนื่องขาขวาของเขาก็ระดมเตะไปที่ฮวงเฟิง และความแข็งแรงของขาของเขานั้นเทียบเท่าได้กับความแข็งแรงเมื่อตอนที่ฮวงเฟิงใช้กำลังภายในเล
แน่นอนว่าเป็นเพราะพวกนั้นคิดว่าเขานั้นไม่ได้ฝřกฝนกำลังภายในมาเป็นเวลานานแล้ว แน่นอนว่าเป็นเพราะพวกนั้นคิดว่าเขานั้นไม่ได้ฝřกฝนกำลังภายในมาเป็นเวลานานแล้ว
อย่างไรก็ตามในเวลาเดียวกัน พวกเขาก็สามารถที่จะกล่าวได้ว่าความแข็งแรงของขาของชิวหัวนั้นไม่อาจที่จะประมาทได้
ฮวงเฟิงนั้นยังคงถูกดันให้ถอยหลังแต่เขาก็ยังคงประคับประคองไม่ให้บาดเจ็บรุนแรง ฮวงเฟิงนั้นยังคงถูกดันให้ถอยหลังแต่เขาก็ยังคงประคับประคองไม่ให้บาดเจ็บรุนแรง
ยิ่งไปกว่านั้นเขารู้ว่าพลังที่แข็งแกร่งที่สุดของเขาในตอนนี้นั้นอยู่ที่มือทั้งสองข้างของเขาดังนั้ ยิ่งไปกว่านั้นเขารู้ว่าพลังที่แข็งแกร่งที่สุดของเขาในตอนนี้นั้นอยู่ที่มือทั้งสองข้างของเขาดังนั้
อีกทั้งมีทักษะหมัดโลหะความแข็งแกร่งของหมัดเขาในตอนนี้ได้มาถึงระดับที่ไม่เคยมีมาก่อน อีกทั้งมีทักษะหมัดโลหะความแข็งแกร่งของหมัดเขาในตอนนี้ได้มาถึงระดับที่ไม่เคยมีมาก่อน
“ปัง!” “ปัง!”
ฮวงเฟิงได้ใช้แขนซ้ายของเขาป้องกันเอาไว้แต่มือขวาของเขากลับพบว่ามีโอกาสที่จะปะทะก ฮวงเฟิงได้ใช้แขนซ้ายของเขาป้องกันเอาไว้แต่มือขวาของเขากลับพบว่ามีโอกาสที่จะปะทะก
ในเวลานี้ไม่เพียงแค่ฮวงเฟิงเท่านั้นที่ถูกผลักให้ถอยหลัง ในเวลานี้ไม่เพียงแค่ฮวงเฟิงเท่านั้นที่ถูกผลักให้ถอยหลัง
ใบหน้าของชิวหัวเต็มไปด้วยความประหลาดใจเขาไม่คาดคิดว่าเขาจะถูกผลักให้ถอยหลังได้ ใบหน้าของชิวหัวเต็มไปด้วยความประหลาดใจเขาไม่คาดคิดว่าเขาจะถูกผลักให้ถอยหลังได้
ดังนั้นเมื่อทั้งสองคนแลกหมัดกันเขาจึงกระเด็นถอยหลังมา ดังนั้นเมื่อทั้งสองคนแลกหมัดกันเขาจึงกระเด็นถอยหลังมา
ถึงแม้ว่าเขาจะตกใจอยู่เล็กน้อยแต่ก็ไม่มากมายนัก เพราะว่าเขารู้ว่าส่วนที่แข็งแกร่งที่สุดของเขาไม่ใช่ที่หมัดแต่เป็นที่ขา
ความแข็งแกร่งที่ขาของเขานั้นแข็งแรงมากและมือของเขาเองก็ไม่สามารถที่จะเอามาเปรียบ ความแข็งแกร่งที่ขาของเขานั้นแข็งแรงมากและมือของเขาเองก็ไม่สามารถที่จะเอามาเปรียบ
อย่างไรก็ตามเมื่อขาของเขาปะทะเข้ากับมือของอีกฝśายเขากลับกระเด็นถอยหลัง มือของฮวงเฟิงจะต้องแข็งแรงมากขนาดไหนกัน?
“ปัง!” “ปัง!”
ฮวงเฟิงไม่ได้มองดูเลยเสียด้วยซ้ำและยังคว่ำคนที่ปล่อยลูกเตะออกมาได้ด้วยหมัดเดียวแต่ถ และด้วยการชกเพียงครั้งเดียวคนๆ นั้นก็ถึงกับสูญเสียพลังในการต่อสู้ไปในทันที
ตอนนี้มีเพียงคนเดียวที่สามารถยืนอยู่ได้คือฮวงเฟิงและชิวหัว ทั้งคู่มองหน้ากันด้วยความระแวดระวังและมีใครบางคนเดินผ่านไป อย่างไรก็ตามพวกเขาเหลือบตาไปมองสถานที่แห่งนี้เพียงเล็กน้อยก่อนที่จะรีบออกไป
ฮวงเฟิงรู้สึกว่าคนที่อยู่ตรงหน้าของเขานี้แข็งแกร่งกว่าเทียนจุ้นมากนักอย่างน้อยที่สุดความแ ฮวงเฟิงรู้สึกว่าคนที่อยู่ตรงหน้าของเขานี้แข็งแกร่งกว่าเทียนจุ้นมากนักอย่างน้อยที่สุดความแ
อย่าไรก็ตามปฏิกิริยาของฮวงเฟิงนั้นแข็งแกร่งกว่าคนธรรมดาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น อย่าไรก็ตามปฏิกิริยาของฮวงเฟิงนั้นแข็งแกร่งกว่าคนธรรมดาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
ชิวหัวสามารถที่จะหลบหมัดของเขาได้อย่างง่ายดายและหลังจากนั้นชิวหัวก็ยกขาของเขาขึ้น เพี๊ยะ!
“ตอนนี้ล่ะ!” “ตอนนี้ล่ะ!”
เมื่อเขาเดินเข้ามาหาเขาก็รู้ว่าเขาไม่สามารถที่จะโจมตีคู่ต่อสู้ได้และขาของอีกฝśายนั้นก็แข็งแ เมื่อเขาเดินเข้ามาหาเขาก็รู้ว่าเขาไม่สามารถที่จะโจมตีคู่ต่อสู้ได้และขาของอีกฝśายนั้นก็แข็งแ
ดังนั้นเขาจึงใช้ขาของเขาอีกครั้งเขารู้ว่าด้วยปฏิกิริยาของเขาที่มีในตอนนี้ไม่สามารถที่จะหลบ ดังนั้นเขาจึงใช้ขาของเขาอีกครั้งเขารู้ว่าด้วยปฏิกิริยาของเขาที่มีในตอนนี้ไม่สามารถที่จะหลบ
อย่างไรก็ตามทันทีที่อีกฝśายถูกกอดเอาไว้ อีกฝśายก็ได้เสียเปรียบ เขาไม่สามารถที่จะใช้ความเร็วในการตอบสนองที่แข็งแรงกว่าในการหลบการปะทะได้
หลังจากที่ฮวงเฟิงได้คว้าขาของเขาเอาไว้มือขวาของเขาก็ยกขึ้นสูงเตรียมพร้อมที่จะทุบลงบ หลังจากที่ฮวงเฟิงได้คว้าขาของเขาเอาไว้มือขวาของเขาก็ยกขึ้นสูงเตรียมพร้อมที่จะทุบลงบ
“แกกล้าดียังไง!”ดวงตาของชิวหัวเกือบจะถลนออกมา แววของความกลัวฉายอยู่ในดวงตาของเขา เขารู้ว่ามือของฮวงเฟิงนั้นทรงพลังเช่นไร ถ้าเขาถูกทุบทั้งๆ แบบนี้ขาของเขาจะต้องพิการอย่างแน่นอน
ชิวหัวพยายามที่จะขัดขืนแต่ความแข็งแกร่งของเขานั้นเห็นได้ชัดว่าไม่เทียบเท่ากับฮวงเฟิง ร่างทั้งร่างของเขาอาจจะแข็งแกร่งเท่าฮวงเฟิง ซึ่งสามารถเห็นได้จากการปะทะกับความแข็งแกร่งของฮวงเฟิง
เมื่อเห็นว่าเขาไม่สามารถที่จะขัดขืนได้ชิวหัวจึงใช้มือของเขาป้องกันไว้ เมื่อเห็นว่าเขาไม่สามารถที่จะขัดขืนได้ชิวหัวจึงใช้มือของเขาป้องกันไว้
โชคร้ายที่การเคลื่อนไหวของเขานั้นไม่เป็นผลและยังช้าไปกว่าความเร็วหมัดของฮวงเฟิง โชคร้ายที่การเคลื่อนไหวของเขานั้นไม่เป็นผลและยังช้าไปกว่าความเร็วหมัดของฮวงเฟิง
เขาทำได้แค่เพียงเปลี่ยนทิศทางและทุบไปที่ฮวงเฟิงแต่ฮวงเฟิงเองถึงแม้ว่าเขาจะได้รับบาดเจ เขาทำได้แค่เพียงเปลี่ยนทิศทางและทุบไปที่ฮวงเฟิงแต่ฮวงเฟิงเองถึงแม้ว่าเขาจะได้รับบาดเจ
“ฮัดช่า!” “ฮัดช่า!”
ในที่สุดหมัดของฮวงเฟิงก็ทุบลงบนขาของชิวหัว ในที่สุดหมัดของฮวงเฟิงก็ทุบลงบนขาของชิวหัว
มันทำให้เขาถึงกับขนหัวลุกขึ้นมาทันทีและเสียงของกระดูกที่หักก็ดังขึ้นขณะที่เสียงร้องไหโห มันทำให้เขาถึงกับขนหัวลุกขึ้นมาทันทีและเสียงของกระดูกที่หักก็ดังขึ้นขณะที่เสียงร้องไหโห
ศรีษะของเขาเป่ียกชุ่มไปด้วยเหงื่อที่เกิดจากความเจ็บปวด ศรีษะของเขาเป่ียกชุ่มไปด้วยเหงื่อที่เกิดจากความเจ็บปวด
เขานั้นก็แค่หยุดรถของถงเฉียนไว้แค่ครั้งเดียวและถงเฉียนก็ไม่พอใจและปล่อยเขามาทั้งอย่า เขานั้นก็แค่หยุดรถของถงเฉียนไว้แค่ครั้งเดียวและถงเฉียนก็ไม่พอใจและปล่อยเขามาทั้งอย่า
ยิ่งไปกว่านั้นถ้าไม่หักมือก็คงจะหักขาเขาให้ได้อย่างแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้นถ้าไม่หักมือก็คงจะหักขาเขาให้ได้อย่างแน่นอน
ตอนนี้ฮวงเฟิงต้องตกอยู่ในสภาพนี้เขารู้สึกโมโหมากจริงๆ ดังนั้นเมื่อเขาปะทะกับชิวหัวเขาจึงไม่ได้มีความอาทรเลยแม้แต่น้อย
ฮวงเฟิงไม่คิดที่จะปล่อยคู้ต่อสู้ไปแต่กลับยกหมัดของเขาขึ้นอีกครั้งและทุบลงไปอีก ฮวงเฟิงไม่คิดที่จะปล่อยคู้ต่อสู้ไปแต่กลับยกหมัดของเขาขึ้นอีกครั้งและทุบลงไปอีก
ขาของคู่ต่อสู้ในตอนนี้ติดอยู่กับเขาและเอียงออกทำมุมที่ไม่น่าจะเป็นไปได้และจากนั้นเขาก ขาของคู่ต่อสู้ในตอนนี้ติดอยู่กับเขาและเอียงออกทำมุมที่ไม่น่าจะเป็นไปได้และจากนั้นเขาก
ในเวลาเดียวกันใบหน้าของเขาก็บวมเปśงและเขาก็สลบไป ในเวลาเดียวกันใบหน้าของเขาก็บวมเปśงและเขาก็สลบไป
หลังจากนั้นฮวงเฟิงก็ทุ่มชิวหัวลงและหันกลับไปมองคนอื่นๆที่เหลือ หลังจากนั้นฮวงเฟิงก็ทุ่มชิวหัวลงและหันกลับไปมองคนอื่นๆที่เหลือ
เมื่อคนพวกนั้นเห็นว่าฮวงเฟิงกำลังมองมาที่พวกเขาสีหน้าของคนทั้งหมดก็เปลี่ยนไปและพา เมื่อคนพวกนั้นเห็นว่าฮวงเฟิงกำลังมองมาที่พวกเขาสีหน้าของคนทั้งหมดก็เปลี่ยนไปและพา
“เอาเขาไปให้พ้นจำไว้นะ ถ้าพวกแกยังกล้ามารบกวนฉันอีก “เอาเขาไปให้พ้นจำไว้นะ ถ้าพวกแกยังกล้ามารบกวนฉันอีก
ฉันจะหักขาพวกแกให้เบี้ยวกว่าขาของเขาเสียอีก!” ฮวงเฟิงกล่าวเสียงเรียบ ฉันจะหักขาพวกแกให้เบี้ยวกว่าขาของเขาเสียอีก!” ฮวงเฟิงกล่าวเสียงเรียบ
หลังจากที่เขาพูดจบพวกนั้นก็ไม่กล้าที่จะคิดว่าต่อไปอะไรจะเกิดขึ้นและพากันรีบหันหลังกล หลังจากที่เขาพูดจบพวกนั้นก็ไม่กล้าที่จะคิดว่าต่อไปอะไรจะเกิดขึ้นและพากันรีบหันหลังกล
คนที่เหลือพากันมองหน้ากันไม่มีใครกล้าที่หยุดฮวงเฟิงหรือพูดอะไรสั่วๆ เลย คนที่เหลือพากันมองหน้ากันไม่มีใครกล้าที่หยุดฮวงเฟิงหรือพูดอะไรสั่วๆ เลย