กล่องจักรวาล (Universe Storage Box) - บทที่ 154 ป่้น บทที่ 154 ป่้น

“อ้อใช่ แล้วตอนนี้คุณรู้สึกยังไงบ้างล่ะ? มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า?” ลุงอู่๋ถามด้วยความเป็นห่วง หลังจากการสู้รบครั้งแรกผ่านไป ผู้ที่ถูกเกณฑ์มาของอีกฝśายจะต้องรู้สึกไม่ดีไม่มากก็น้อย

คำพูดของลุงอู่ทำให้หนิววาจื่อตกใจเพราะว่าเขาเพียงต้องการท่จะเคลียร์สนามรบและเก็บอ ดังนั้นเขาจึงไม่มีเวลาที่จะซึมซับความรู้สึกที่อึดอัดเช่นนั้น

เมื่อลุงอู่๋พูดเช่นนั้นขึ้นมาเขาถึงได้เพิ่งจะรู้สึกอึดอัดขึ้นมาเล็กน้อย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมองเห็นสหายมากมายที่ตายอยู่ตรงหน้าของเขา

“อ้อถ้าฉันรู้ก่อนหน้านี้ ฉันก็คงจะไม่พูดแบบนี้หรอก” เมื่อเห็นสภาพของหนิววาจื่อ ทำไมลุงอู่๋จะไม่เข้าใจว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น? เพียงแค่เขาไม่คิดว่าการแสดงออกของเด็กคนนี้จะดีเช่นนี้

หนิววาจื่อที่ยืนอยู่ข้างเขากำลังกลั้นอ้วกเอาไว้อย่างเต็มที่ และนึกย้อนไปถึงความกลัวก่อนหน้านี้

อย่างไรก็ตามก็เป็นเช่นเดียวกับที่ลุงอู่ได้กล่าวไว้ว่าหลังจากผ่านการรบครั้งนั้นความรู้สึกหวา อย่างไรก็ตามก็เป็นเช่นเดียวกับที่ลุงอู่ได้กล่าวไว้ว่าหลังจากผ่านการรบครั้งนั้นความรู้สึกหวา

“ลุงอู่๋ฉันจะไปเดินข้างๆ รับลมสักหน่อยนะ” ถึงแม้ว่าเขาจะรู้สึกดีขึ้นมากแล้ว แต่กลิ่นคาวเลือดที่ลอยอวนอยู่ในอากาศนั้นก็ไม่น่าพิศมัยนัก

หนิววาจื่อเตรียตัวที่จะออกไปเดินรับลมที่ด้านข้างและในเวลานั้นสงครามก็ยังไม่เริ่มภายใน หนิววาจื่อเตรียตัวที่จะออกไปเดินรับลมที่ด้านข้างและในเวลานั้นสงครามก็ยังไม่เริ่มภายใน

“ไปสิไป อย่าวิ่งออกไปไกลนักล่ะ ข้าศึกอาจจะเข้าโจมตีคุณได้ตลอดเวลา” ลุงอู่๋โบกมือและเตือนเขา

“เข้าใจแล้ว”หนิววาจื่อตอบกลับขณะที่กำลังวิ่งไป “เข้าใจแล้ว”หนิววาจื่อตอบกลับขณะที่กำลังวิ่งไป

แล้วเขาก็หันกลับมามองยังจุดที่ซ่อนป่้นเอาไว้อย่างไม่ตั้งใจ แล้วเขาก็หันกลับมามองยังจุดที่ซ่อนป่้นเอาไว้อย่างไม่ตั้งใจ

“เขาคงจะไม่พบมันหรอกนะ”หนิววาจื่อคิดในใจ ถ้าเขาไม่เห็นมันซะก่อน เขาก็คงจะไม่ถูกจับได้ เพราะถึงแม้ว่าเขาวางแผนที่จะกลับมาเอาหลังจากที่สงครามสิ้นสุด แต่เขาก็ยังอยากที่จะเล่นมันอีกสักหน่อย

นั่นเป็นเพราะว่าหนิววาจื่อไม่ได้ตระหนักว่าไม่นานนักหลังจากที่เขาออกไปป่้นที่เขาซ่อนเอา นั้นได้ปรากฎแสงวาบและหายไป

และสิ่งที่เข้ามาแทนที่ก็คือป่้นพลาสติกเก๊อันหนึ่ง และสิ่งที่เข้ามาแทนที่ก็คือป่้นพลาสติกเก๊อันหนึ่ง

ประมาณสักสิบนาทีหรือมากกว่านั้นกัปตันก็ได้เรียกระดมพลอีกครั้ง ประมาณสักสิบนาทีหรือมากกว่านั้นกัปตันก็ได้เรียกระดมพลอีกครั้ง

หนิววาจื่อได้กลับมายังที่ซ่อนป่้นของเขาหลังจากที่ได้สติสัมปัชชัญญะกลับคืนมาเขาก็รู้สึกดีข หนิววาจื่อได้กลับมายังที่ซ่อนป่้นของเขาหลังจากที่ได้สติสัมปัชชัญญะกลับคืนมาเขาก็รู้สึกดีข

เมื่อเขากลับมายังที่ซ่อนป่้นลุงอู่๋นั้นกำลังหลับตาพักผ่อนอยู่ เมื่อเขากลับมายังที่ซ่อนป่้นลุงอู่๋นั้นกำลังหลับตาพักผ่อนอยู่

ครั้งหนึ่งลุงอู่๋เคยสอนเขาไว้ว่าเขาต้องใช้เวลาว่างที่มี่เพื่อพักผ่อนและฟ่้่้นฟูความแข็งแรงของร ครั้งหนึ่งลุงอู่๋เคยสอนเขาไว้ว่าเขาต้องใช้เวลาว่างที่มี่เพื่อพักผ่อนและฟ่้่้นฟูความแข็งแรงของร

ไม่มีใครรู้ว่าการสู้รบนี้จะยาวนานเพียงใดและการที่มีร่างกายและจิตใจที่แข็งแกร่งย่อมจะได ไม่มีใครรู้ว่าการสู้รบนี้จะยาวนานเพียงใดและการที่มีร่างกายและจิตใจที่แข็งแกร่งย่อมจะได

หนิววาจื่อเองก็เลียนแบบลุงอู่๋เช่นกันด้วยการหลับตาลงแต่เขาก็หลับตาลงได้เพียงแค่ครู่เดีย เขากำลังคิดถึงเรื่องป่้น

เขาชอบป่้นกระบอกนั้นมากมันไม่เหมือนป่้นในมือของเขาในตอนนี้เพราะมันทั้งใหญ่และหน เขาถึงกับต้องทุบและดึงไกป่้น แต่ป่้นกระบอกนั้น เขาเคยเห็นป่้นที่คล้ายกันแบบนี้มาก่อน แต่ไม่มีคนอื่นเคยเห็นมันเลยสักคน

ด้วยความเห็นแก่ตัวที่มีในใจเขามองไปที่ลุงอู่๋เพื่อให้แน่ใจว่าเขายังไม่ลืมตา จากนั้นก็แอบขุดหลุมสำหรับตัวเองในที่ที่เขาซ่อนป่้นไว้ เขาอยากจะดูอีกครั้ง แต่หลังจากขุดหลุมแล้วจู่ๆ เขาก็รู้ว่าป่้นที่เขาซ่อนไว้ที่นี่ก่อนหน้านี้ไม่มีอีกต่อไปแล้ว

หนิววาจื่อนำเอาป่้นกระบอกนั้นออกมาอย่างอยากรู้อยากเหนเขาลองเล่นมันอยู่สักครู่จึงได้ และเขาก็ไม่รู้ว่าป่้นจริงได้ถูกเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไร

หนิววาจื่อหันไปมองลุงอู่๋ในทันทีที่นี่ลุงอู่๋นั้นอยู่ใกล้เขามากที่สุด และก็ยังไม่มีใครมาเปลี่ยนกะในตอนนี้ ดังนั้นลุงอู่๋จึงมีโอกาสสูงที่สุดที่จะทำเช่นนั้น

เมื่อตอนที่เขากำลังซ่อนป่้นอยู่นั้นลุงอู่๋จะแอบเห็นแต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรหลังจากนั้นแต่หลังจ เมื่อตอนที่เขากำลังซ่อนป่้นอยู่นั้นลุงอู่๋จะแอบเห็นแต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรหลังจากนั้นแต่หลังจ

ลุงอู่๋น่าจะเป็นคนเอาป่้นปลอมมาใส่ไว้แทนที่”ฉันไม่ใช่เด็กอีกต่อไปแล้วนะ ใครจะไปเล่นป่้นปลอมกันล่ะ?”

หนิววาจื่อพึมพำถึงแม้ว่าป่้นกระบอกนั้นจะดูสวย แต่ตอนนี้เขาเป็นนักรบผู้รุ่งโรจน์แล้วจะให้เขาเล่นป่้นปลอมได้อย่างไรกัน?

ในเวลานั้นหนิววาจื่อเองก็รู้สึกสับสน หลังจากที่คิดว่ามันคงจะสนุกได้สักพักแล้วเขาก็จะตัดสินใจที่จะส่งคืนมันด้วยตัวเอง แต่ตอนนี้ลุงอู่๋ก็ได้ส่งมอบมันคืนไปแล้ว มันก็คงจะมีค่าเท่ากัน

“น่าจะได้เล่นต่อนานกว่านี้อีกสักหน่อย”หนิววาจื่อกล่าวด้วยความเสียใจขณะที่เล่นป่้นปลอม “น่าจะได้เล่นต่อนานกว่านี้อีกสักหน่อย”หนิววาจื่อกล่าวด้วยความเสียใจขณะที่เล่นป่้นปลอม

ถึงแม้ว่าป่้นปลอมกระบอกนี้จะสวยงามแต่มันก็ยังคงเป็นป่้นปลอมอยู่ดีมันจะไปดีได้อย่างไร ถึงแม้ว่าป่้นปลอมกระบอกนี้จะสวยงามแต่มันก็ยังคงเป็นป่้นปลอมอยู่ดีมันจะไปดีได้อย่างไร

“ทุกคนฟังทางนี้จงหลบอยู่ในที่กำบังของตัวเอง ข้าศึกอาจจะบุกเข้ามาอีกครั้งก็เป็นได้” เสียงของกัปตันดังขึ้นมาอีกครั้ง

หนิววาจื่อรีบยัดป่้นปลอมกลับลงไปในรูจากนั้นก็กลบมันด้วยเศษดิน หนิววาจื่อรีบยัดป่้นปลอมกลับลงไปในรูจากนั้นก็กลบมันด้วยเศษดิน

เนื่องจากลุงอู่๋ต้องการใช้ประโยชน์จากของที่เขาได้ทิ้งไว้เขาจึงได้แอบเปลี่ยนกระเป๋าไปอย่าง ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเขาไม่ต้องการเปิดเผยอะไรเขาจึงได้ตัดสินใจที่จะเก็บป่้นไว้

ลุงอู่๋ที่อยู่ด้านข้างลืมตาขึ้นเขาตรวจดูป่้นในมืออีกครั้ง จากนั้นก็มองไปทางด้านข้างของเขาแล้วพูดว่า: “เป็นยังไงบ้าง นายรู้สึกดีขึ้นไหม?”

“ครับ”หนิววาจื่อกล่าว “ฉันอยากจะเป็นนักรบที่แท้จริงแล้วในตอนนี้” “ครับ”หนิววาจื่อกล่าว “ฉันอยากจะเป็นนักรบที่แท้จริงแล้วในตอนนี้”

“ไม่เลวนี่ยินดีด้วยนะสหายตัวน้อย!” ลุงอู่๋กล่าว “ไม่เลวนี่ยินดีด้วยนะสหายตัวน้อย!” ลุงอู่๋กล่าว

“ฉันไม่เด็กแล้วนะ”หนิววาจื่อพึมพำ เขารู้สึกขัดใจที่ลุงอู่๋ยังคงปฏิบัติต่อเขาเหมือนเด็กและเอาป่้นปลอมมาให้เขา เขารู้สึกว่าเขานั้นไม่ใช่เด็กแล้ว

อย่างไรก็ตามลุงอู่๋เพียงแค่ยิ้มและไม่ได้พูดอะไร อย่างไรก็ตามลุงอู่๋เพียงแค่ยิ้มและไม่ได้พูดอะไร

ถูกต้องเขาตัวไม่เล็กแล้วและในสนามรบก็มีคนไม่น้อยที่ตัวใหญ่เท่าเขา ถูกต้องเขาตัวไม่เล็กแล้วและในสนามรบก็มีคนไม่น้อยที่ตัวใหญ่เท่าเขา

การต่อสู้ได้เริ่มขึ้นอย่างรวดเร็วการโจมตีของศัตรูยังคงดุเดือดมากเช่นเคย การต่อสู้ได้เริ่มขึ้นอย่างรวดเร็วการโจมตีของศัตรูยังคงดุเดือดมากเช่นเคย

แต่คนของฝśายลุงอู่๋มีความมุ่งมั่นมากพวกเขาไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว และแม้ว่าจะมีจำนวนผู้บาดเจ็บเพิ่มขึ้นพวกเขาก็ไม่คิดที่จะล่าถอย

“โอ้ต้องเป็นตรงนั้นสินะ” ฮวงเฟิงพึมพขณะที่เขายืนอยู่ตรงหน้าคลับเฮาส์ที่ดูสูงส่งและสูงตระหง่าน

อย่างไรก็ตามถึงแม้ว่าเขาจะพบสถานที่นั้นแล้วแต่ฮวงเฟิงก็ไม่กล้ารับประกันว่าถงเฉียนจะอ อย่างไรก็ตามถึงแม้ว่าเขาจะพบสถานที่นั้นแล้วแต่ฮวงเฟิงก็ไม่กล้ารับประกันว่าถงเฉียนจะอ

นอกจากนี้ดูเหมือนว่ามันจะไม่เหมาะสมนักที่จะไปตามหาเขาทีละห้อง นอกจากนี้ดูเหมือนว่ามันจะไม่เหมาะสมนักที่จะไปตามหาเขาทีละห้อง

อย่างไรก็ตามไม่ว่าจะยังไงก็ตามเขาก็ต้องเข้าไปก่อนถ้าเขาไม่พบอะไรเขาก็คงทำได้เพียงกลับ อย่างไรก็ตามไม่ว่าจะยังไงก็ตามเขาก็ต้องเข้าไปก่อนถ้าเขาไม่พบอะไรเขาก็คงทำได้เพียงกลับ

ฮวงเฟิงเดินเข้ามามีการต้อนรับแขกจากทั้งสองข้างทางอย่างกระตือรือร้น ฮวงเฟิงเองก็พยักหน้าเบาๆ เท่านั้น ถ้าพวกเขารู้ว่าเขามาที่นี่เพื่อสร้างปัญหาพวกเขาอาจจะไม่ต้อนรับเขามากขนาดนี้

“เฮ้อนายน้อยถงอยู่ในห้องหลี่ชุ่ยบนชั้นสองและแน่นอนว่าที่นั่นมีมาตรฐานสูง พวกเขาคงไม่ต้องการสาวสวยมากมายนักหรอก”

ขณะที่ฮวงเฟิงกำลังคิดว่าจะหาพวกเขาเจอได้อย่างไร คำพูดของคนสองคนนั้นก็ดึงดูดความสนใจของเขาเข้า