กล่องจักรวาล (Universe Storage Box) - บทที่ 161 สุดยอดถุงมือ บทที่ 161 สุดยอดถุงมือ

“ฉันให้แกยืมถุงมือก็ได้แต่แกต้องระวังด้วยนะ ถึงมือแกจะขาดห้ามทิ้งถุงมือนี้เด็ดขาด ฉันกลัวว่าฉันจะเสียมันไป” แพนเดสไม่ลืมที่จะเตือนบรูซขณะที่เขาเดินกลับมาจากห้องของเขา เขาก็ส่งถุงมือให้น้องชายของเขา

“เข้าใจแล้วพี่ชายฉันไม่ใช่เด็กๆ นะ ของแค่นี้จะทำหายได้ยังไงกัน?” บรูซรับถุงมือจากมือของแพนเดสพร้อมกับส่งยิ้มให้

“ฉันจะลองพยายามดูก่อนฉันอิจฉามาตั้งนานแล้วในที่สุดก็ได้เอามาเล่นซะที” บรูซกล่าวพร้อมกับยิ้ม

แพนเดสอดไม่ได้ที่จะส่ายหัวเขานอนลงบนเก้าอี้อีกครั้งและไม่ได้ห้ามน้องชาย แพนเดสอดไม่ได้ที่จะส่ายหัวเขานอนลงบนเก้าอี้อีกครั้งและไม่ได้ห้ามน้องชาย

เขารู้ดีว่าน้องชายของเขาอยากได้ถุงมือนี้ถ้าไม่ใช่เพราะว่ามันมีมูลค่ามหาศาลและเขาเองก็ร เขารู้ดีว่าน้องชายของเขาอยากได้ถุงมือนี้ถ้าไม่ใช่เพราะว่ามันมีมูลค่ามหาศาลและเขาเองก็ร

บรูซใส่ถุงมือและโบกมือไปรอบๆอยู่สองสามครั้ง เขาไม่รู้ว่าถุงมือนี้ใช้วัสดุอะไรทำ แต่มันช่างสบายเสียจริงขณะที่สวมใส่ ไม่ว่านิ้วของเขาจะงอหรือเหยียดออก เขาก็ไม่รู้สึกอึดอัดเลยแม้แต่น้อย

หลังจากนั้นบรูซมองไปที่ถุงมือข้างขวามือของเขาและสังเกตเห็นว่าระหว่างนิ้วโป้งและนิ้วชี้ม หลังจากนั้นบรูซมองไปที่ถุงมือข้างขวามือของเขาและสังเกตเห็นว่าระหว่างนิ้วโป้งและนิ้วชี้ม

เพียงแค่งอนิ้วโป้ก็จะเอื้อมถึงมันได้และแน่นอนว่าเขาสามารถกดมันด้วยมือซ้ายได้อีกด้วย ก่อนหน้านี้ก็เคยเห็นพี่เขาใช้ปุśมนี้มาแล้ว แต่ใช้เพื่อทำอะไรล่ะ

หลังจากนั้นบรูซก็ยกมือขวาขึ้นไปยังอาคารที่อยู่ห่างออกไปและค่อยๆ กดลงไปตรงที่ส่วนที่ยื่นออกมา จากภายในถุงมือของเขาด้ายเส้นเล็กๆ ได้พุ่งออกมาและลอยไปยังอาคารอย่างรวดเร็ว และหลังจากสัมผัสกับกำแพงมันก็ถูกยึดเข้ากับกำแพงนั้น

บรูซดึงด้วยมือของเขาและด้ายไม่ได้มีท่าทีที่จะขาดเลยแม้แต่น้อย บรูซดึงด้วยมือของเขาและด้ายไม่ได้มีท่าทีที่จะขาดเลยแม้แต่น้อย

หลังจากนั้นเขาก็กดส่วนที่ยื่นออกมาอีกครั้งจากนั้นด้ายที่ด้ายพุ่งออกไปก่อนหน้านี้ก็ลอยไป ด้ายที่ยิงออกไปก่อนหน้านี้ก็ถูกดึงเข้ามาอย่างต่อเนื่องและกลับเข้าไปในถุงมืออีกครั้ง

อย่างไรก็ตามเขายังคงสามารถเข้าไปใกล้กำแพงได้อย่างรวดเร็วหลังจากนั้นเมื่อเขาเข้าใกล้ก หลังจากนั้นมือทั้งสองข้างของเขาก็ติดแน่นอยู่กับกำแพง

“เจ่๋ง!”ในเวลาเดียวกันเขาปล่อยมือซ้ายและร่างของเขาก็ล้มลง ในขณะที่เขากำลังจะล้มลงกับพื้น มือขวาของเขาก็กระตุกอย่างรุนแรงและด้ายนั้นก็หยุดเคลื่อนไหว ในขณะที่ร่างของเขาได้ถูกยึดไว้กลางอากาศและแกว่งไปมา

หลังจากนั้นเขาได้ใช้มือซ้ายหมุนเบาๆตรงส่วนที่ยื่นออกมาเล็กๆ สองสามครั้งเพื่อปล่อยเกลียวที่ยึดไว้แล้วหดกลับเข้าไปในมือขวา

ในเวลาเดียวกันร่างกายของเขาก็เริ่มร่วงหล่นลงแต่ในเวลานี้เขาอยู่ไม่ห่างจากพื้นแล้ว ในเวลาเดียวกันร่างกายของเขาก็เริ่มร่วงหล่นลงแต่ในเวลานี้เขาอยู่ไม่ห่างจากพื้นแล้ว

“ดูเหมือนว่าความตั้งใจของแกสำหรับถุงมือคู่นี้คงจะไม่ใช่แค่วันหรือสองวันแล้วแกสามารถเ แพนเดสกล่าว

เดิมทีเขาวางแผนที่จะสอนน้องชายของเขาถึงวิธีการใช้ถุงมือนี้แต่เขาไม่ได้คาดหวังว่าน้องชา เดิมทีเขาวางแผนที่จะสอนน้องชายของเขาถึงวิธีการใช้ถุงมือนี้แต่เขาไม่ได้คาดหวังว่าน้องชา

“แน่นอนแต่ฉันรู้ว่าพี่จะไม่ให้ฉันหรอก แต่ในเมื่อฉันยืมมาแล้วฉันก็อยากจะมีช่วงเวลาดีๆ สักหน่อย” บรูซยิ้มขณะเดินมาที่เก้าอี้ข้างๆ แพนเดสและล้มตัวลงนอน

“ได้เลยฉันจะให้ยืมไปเล่นด้วยสักสองสามวันแล้วเอามาคืนให้ฉันหลังจากที่แกเล่นจนพอใจแ เพราะแพนเดสรู้นิสัยของน้องชายของเขาดี เขาเบื่อที่จะเล่นของเดิมๆ ซ้ำ ดังนั้นเขาอาจจะให้ยืมไปสักสองสามวัน ในอนาคตเขาจะได้ไม่คิดมากกับมัน

“เยี่ยมจริงๆ”บรูซหัวเราะและกล่าวออกมา หลังจากนั้นเขาก็อารมณ์ดีและกลับลงไปในสระว่ายน้ำ

ถุงมือคู่นั้นสามารถกันทั้งน้ำและไฟได้แต่มันบางมากและไม่รู้สึกอึดอัดใดๆ เลย ถุงมือคู่นั้นสามารถกันทั้งน้ำและไฟได้แต่มันบางมากและไม่รู้สึกอึดอัดใดๆ เลย

หลังจากว่ายน้ำไปได้สักพักจนรู้สึกเหนื่อยในที่สุดบรูซก็กลับขึ้นมาจากสระ หลังจากว่ายน้ำไปได้สักพักจนรู้สึกเหนื่อยในที่สุดบรูซก็กลับขึ้นมาจากสระ

ในเวลานี้พี่ชายของเขาได้ออกไปแล้วเพราะพี่ชายนั้นแตกต่างจากเขาที่เที่ยวเล่นไปทั่วทั้งวัน ในเวลานี้พี่ชายของเขาได้ออกไปแล้วเพราะพี่ชายนั้นแตกต่างจากเขาที่เที่ยวเล่นไปทั่วทั้งวัน

ในทางกลับกันพี่ชายของเขาทำงานอยู่ที่บริษัทแล้วเขาก็ยังมีเรื่องอื่นที่ต้องดูแลอีกมากมาย ในทางกลับกันพี่ชายของเขาทำงานอยู่ที่บริษัทแล้วเขาก็ยังมีเรื่องอื่นที่ต้องดูแลอีกมากมาย

บรูซไม่ได้สนใจตอนนี้มันเป็นเวลาบ่ายและเขารู้สึกง่วงนอนเมื่อบรูซขึ้นมาจากสระว่ายน้ำ เขาก็กลับไปที่ห้องนอนของตัวเอง ล้างตัวแล้วเข้านอน

ส่วนถุงมือล้ำค่าคู่นั้นได้ถูกเก็บไว้ในตู้ของเขาเองไม่มีสมบัติพิเศษอื่นใดอยู่ในนั้น ส่วนถุงมือล้ำค่าคู่นั้นได้ถูกเก็บไว้ในตู้ของเขาเองไม่มีสมบัติพิเศษอื่นใดอยู่ในนั้น

ท้ายที่สุดนี่คือบ้านของเขาและห้องของเขาเองดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้เลยที่จะมันจะหายไปไหน ท้ายที่สุดนี่คือบ้านของเขาและห้องของเขาเองดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้เลยที่จะมันจะหายไปไหน

อย่างไรก็ตามถุงมือที่บรูซคิดว่าไม่สามารถหายไปไหนได้กำลังเปล่งแสงเมื่อตอนที่เขาเพิ่งจะห และหลังจากนั้นมันก็หายไป!

อย่างไรก็ตามหลังจากนั้นไม่นานถุงมืออีกคู่ก็ปรากฏขึ้นในที่ที่เคยวางถุงมือคู่นั้นเอาไว้มันยังค อย่างไรก็ตามหลังจากนั้นไม่นานถุงมืออีกคู่ก็ปรากฏขึ้นในที่ที่เคยวางถุงมือคู่นั้นเอาไว้มันยังค

ความแตกต่างของรูปลักษณ์ไม่ได้ดูดีขนาดนั้นแต่ถ้ามีใครสัมผัสมันด้วยมือของ ก็จะสามารถรู้สึกถึงความแตกต่างได้อย่างชัดเจน

ถุงมือคู่ก่อนหน้านั้นมีความบอบบางและสัมผัสเรียบลื่นแต่ตอนนี้ถุงมือคู่นี้นั้นหยาบกระด้าง ราวกับว่าพวกมันเป็นสินค้าราคาหนึ่งดอลลาร์ที่ขายตามข้างทาง

การเปลี่ยนแปลงนี้ยังไม่ได้ถูกค้นพบโดยบรูซที่กำลังหลับใหลอยู่ การเปลี่ยนแปลงนี้ยังไม่ได้ถูกค้นพบโดยบรูซที่กำลังหลับใหลอยู่

“ลุงหลี่พี่เป่ียวได้ถูกพวกเราจับตัวมาแล้ว แต่อย่างไรก็ตามหลังจากการสอบปากคำแล้ว เขาบอกว่าเขาไม่รู้จักพี่หลางเลยไม่ว่าพวกเราจะทุบตีเขายังไง เขาก็พูดแบบนั้นตลอดเลย”

ลุงหลี่กำลังดื่มชาอยู่ในห้องทำงานของเขาแม้ว่าพวกเขาจะเป็นอันธพาล แต่ดูผิวเผินแล้วพวกเขาดูเหมือนบริษัทที่เป็นทางการ

แน่นอนว่ามันเป็นเพียงบริษัทกระเป๋าหนังที่ไม่มีธุรกิจที่สำคัญเลย แน่นอนว่ามันเป็นเพียงบริษัทกระเป๋าหนังที่ไม่มีธุรกิจที่สำคัญเลย

“อ้อ?มันช่างกล้านักนะ แล้วมันยังไม่ยอมปริปากพูดอีกด้วย” ลุงหลี่พูดหลังจากจิบชาเบาๆ

เมื่อคืนหลังจากที่เขาออกมาจากโรงพยาบาลมาเขาก็เริ่มจัดการกับเรื่องนี้ เมื่อคืนหลังจากที่เขาออกมาจากโรงพยาบาลมาเขาก็เริ่มจัดการกับเรื่องนี้

ขณะที่เขาส่งคนไปสืบว่า”พี่หลาง” ที่ถงเฉียนหมายถึงคือใคร และเขาก็ได้ส่งคนไปจับตัวพี่เป่ียวมา

เขายอมแพ้กับสถานที่แห่งนี้แล้วหากเขายังคงดึงดันที่จะอยู่ที่นี่ต่อไปถงเฉียนก็คงจะไม่ปล่อย เขายอมแพ้กับสถานที่แห่งนี้แล้วหากเขายังคงดึงดันที่จะอยู่ที่นี่ต่อไปถงเฉียนก็คงจะไม่ปล่อย

และลูกน้องของเขาเองก็คงจะไม่ช่วยเขาอีกต่อไปดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงแค่ไปจากที่นี่ และลูกน้องของเขาเองก็คงจะไม่ช่วยเขาอีกต่อไปดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงแค่ไปจากที่นี่

โชคยังดีที่ในช่วงนี้เขาปล้นเงินได้มากดังนั้นเขาจึงไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับการไปตายที่เมืองอื่น แม้ว่าขาข้างหนึ่งของเขาจะพิการ แต่ก็ไม่ได้ส่งผลกระทบมากนัก

และเมื่อพี่เป่ียวตัดสินใจแล้วเขาก็เก็บข้าวของเตรียมออกเดินทางในทันทีเมื่อคนของลุงหลี่ไป และเมื่อพี่เป่ียวตัดสินใจแล้วเขาก็เก็บข้าวของเตรียมออกเดินทางในทันทีเมื่อคนของลุงหลี่ไป