กล่องจักรวาล (Universe Storage Box) - บทที่ 210 เล่นรุนแรง บทที่ 210 เล่นรุนแรง

“ใครเป็นคนบอกแบบนั้นพ่อแม่นายหรอ?” เมื่อชายหนุ่มคนนั้นพูดจน เซี่ยเมิ่งเจียวก็พูดด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธ

ชายหนุ่มมองไปที่เซี่ยเมิ่งเจียวด้วยความสงสัยเขาไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงได้โกรธเคืองกับคำพูดเห ที่อยู่ข้างๆ เขาก็มีสีหน้าไม่ค่อยดีนัก

ชายหนุ่มคิดว่าสาวสวยสองคนที่ยืนอยู่ด้วยกันกับถังมู่ซิ่วนั้นต้องเป็นเพื่อนของถังมู่ซิ่วอย่างแ และน่าจะเป็นคนที่มากับถังมู่ซิ่วเพื่อเป็นกำลังใจให้กับทีมของบริษัทของเขา

พวกเธออยู่ข้างเขาแต่ทำไมดูเหมือนสาวสวยสองคนนี้ถึงได้โกรธมากเมื่อเขาบอกว่ามาจากอ พวกเธออยู่ข้างเขาแต่ทำไมดูเหมือนสาวสวยสองคนนี้ถึงได้โกรธมากเมื่อเขาบอกว่ามาจากอ

อันที่จริงเมื่อชายหนุ่มคนนี้มาถึงครั้งแรกเขาได้สังเกตเห็นสาวงามทั้งสองคนทั้งเซี่ยเมิ่งเจียวแ อันที่จริงเมื่อชายหนุ่มคนนี้มาถึงครั้งแรกเขาได้สังเกตเห็นสาวงามทั้งสองคนทั้งเซี่ยเมิ่งเจียวแ

ท้ายที่สุดแล้วสิ่งเหล่านี้เป็นความงามสองอย่างที่อยู่ในระดับเดียวกันกับถังมู่ซิ่ว ท้ายที่สุดแล้วสิ่งเหล่านี้เป็นความงามสองอย่างที่อยู่ในระดับเดียวกันกับถังมู่ซิ่ว

มันเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะไม่สังเกตเห็นพวกเธอและเป็นเพียงเพราะเขาไม่คุ้นเคยกับพวกเธ มันเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะไม่สังเกตเห็นพวกเธอและเป็นเพียงเพราะเขาไม่คุ้นเคยกับพวกเธ

เพียงแต่เขาไม่คาดคิดว่าก่อนที่เขาจะมีโอกาสได้รับการแนะนำจากถังมู่ซิ่วและเขาได้ทำให้อี เพียงแต่เขาไม่คาดคิดว่าก่อนที่เขาจะมีโอกาสได้รับการแนะนำจากถังมู่ซิ่วและเขาได้ทำให้อี

“ฮ่าฮ่าฮ่าเธอนี่มันบ้าจริงๆ เธอกล้าตะคอกคนอื่นต่อหน้าฉัน ฉันชื่นชมเธอจริงๆ” ถังมู่ซิ่วยิ้มให้ชายหนุ่มพร้อมกับเผยรอยยิ้มที่มีเสน่ห์ดึงดูดสายตาของผู้ชายหลายคน

“ทีมที่คุณเพิ่งด่าไปนั่นน่ะเป็นของบริษัทเรา!” เซี่ยเมิ่งเจียวกล่าวอย่างเย็นชา “ทีมที่คุณเพิ่งด่าไปนั่นน่ะเป็นของบริษัทเรา!” เซี่ยเมิ่งเจียวกล่าวอย่างเย็นชา

และในเวลานี้ชายหนุ่มเพิ่งจะมีปฏิกริยาใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความอึดอัดในทันที และในใจของเขากำลังนึกตำหนิถังมู่ซิ่วอยู่เล็กน้อย

ทำไมเธอถึงคบกับคนที่อยู่ฝśายตรงข้ามกับเธอและทำไมเธอไม่แนะนำให้เขารู้ก่อนหน้านี้และ ทำไมเธอถึงคบกับคนที่อยู่ฝśายตรงข้ามกับเธอและทำไมเธอไม่แนะนำให้เขารู้ก่อนหน้านี้และ

เพียงแค่เขาไปอยู่ในเมืองหลวงไม่กี่ป่ีในเวลานั้นเซี่ยเมิ่งเจียวและซูหยูโม่ก็ได้ออกจากเมืองหล เพียงแค่เขาไปอยู่ในเมืองหลวงไม่กี่ป่ีในเวลานั้นเซี่ยเมิ่งเจียวและซูหยูโม่ก็ได้ออกจากเมืองหล

ดังนั้นเขาจึงไม่รู้ว่าถังมู่ซิ่วมีเพื่อนสองคนเช่นนี้ถึงแม้ว่าเขาจะรู้จัก ถังมู่ซิ่วก็ตาม ดังนั้นเขาจึงไม่รู้ว่าถังมู่ซิ่วมีเพื่อนสองคนเช่นนี้ถึงแม้ว่าเขาจะรู้จัก ถังมู่ซิ่วก็ตาม

อย่างไรก็ตามแม้ว่าเขาจะรู้เรื่องทั้งหมดนี้แต่เขาก็ยังคงหวังให้ทีมของเขาชนะ อย่างไรก็ตามแม้ว่าเขาจะรู้เรื่องทั้งหมดนี้แต่เขาก็ยังคงหวังให้ทีมของเขาชนะ

หากเป็นเช่นนั้นสาวงามทั้งสองคนคงจะไม่มีความสุขแต่เขาจะได้หน้ามากกว่านี้และอีกฝśายก หากเป็นเช่นนั้นสาวงามทั้งสองคนคงจะไม่มีความสุขแต่เขาจะได้หน้ามากกว่านี้และอีกฝśายก

ถ้าเขาแพ้สาวงามทั้งสองคนนี้จะต้องหัวเราะเยาะเขาอย่างแน่นอน เพราะสิ่งที่เขาพูดไปเมื่อครู่มันเห็นได้อย่างชัดเจน

“ยังไงก็ตามทีมของฉันจะต้องไม่แพ้” ชายหนุ่มคนนั้นมองไปที่ผู้เล่นมืออาชีพวัยเกษียณหลายคนที่กำลังอบอุ่นร่างกายและคิดในใจอย่างเง

“ถ้าทีมเราแพ้ไอ้นี่นะฉันจะหักค่าจ้างจริงๆ ด้วย!” เซี่ยเมิ่งเจียวกระซิบกับซูหยูโม่ “ถ้าทีมเราแพ้ไอ้นี่นะฉันจะหักค่าจ้างจริงๆ ด้วย!” เซี่ยเมิ่งเจียวกระซิบกับซูหยูโม่

การที่ถูกดูถูกหน้าเธอทั้งๆที่ไม่รู้จักตัวตนของเธอ เธอจึงอารมณ์ไม่ดีนัก การที่ถูกดูถูกหน้าเธอทั้งๆที่ไม่รู้จักตัวตนของเธอ เธอจึงอารมณ์ไม่ดีนัก

นอกจากนี้เธอยังไม่อยากที่จะแพ้ถังมู่ซิ่วตั้งแต่เริ่มต้นด้วยดังนั้นเธอจึงอยากให้ทีมของเธอชน นอกจากนี้เธอยังไม่อยากที่จะแพ้ถังมู่ซิ่วตั้งแต่เริ่มต้นด้วยดังนั้นเธอจึงอยากให้ทีมของเธอชน

อย่างไรก็ตามซูหยูโม่มองไปที่ฮวงเฟิงที่อยู่ในสนามและไม่พูดอะไรสักคำ อย่างไรก็ตามซูหยูโม่มองไปที่ฮวงเฟิงที่อยู่ในสนามและไม่พูดอะไรสักคำ

เธอสามารถบอกได้จากการแข่งขันเมื่อวานนี้ฮวงเฟิงดูเหมือนจะเตะบอลไม่ค่อยเก่งนัก แต่เขาวิ่งเร็วมาก

ซูหยูโม่คิดว่าเขาดูเป็นยังไงในตอนที่เห็นฮวงเฟิงครั้งแรก ซูหยูโม่คิดว่าเขาดูเป็นยังไงในตอนที่เห็นฮวงเฟิงครั้งแรก

ในตอนนั้นตอนที่เธอเห็นเขาเธอยังไม่ได้สังเกตเขา และในตอนนั้นเขาก็วิ่งได้เร็วมากจริงๆ

ผู้คนที่อยู่รอบๆต่างก็พากันประหลาดใจและมองดูเขาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความประหล ผู้คนที่อยู่รอบๆต่างก็พากันประหลาดใจและมองดูเขาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความประหล

การแข่งขันเริ่มต้นเร็วมากวันนี้ฮวงเฟิงเป็นแกนหลักของการแข่งขัน ตามคำแนะนำของผู้ฝřกสอน

ดังนั้นหลังจากที่คนอื่นๆได้ลูกบอลแล้วพวกเขาก็จะส่งให้ฮวงเฟิงจัดการ ดังนั้นหลังจากที่คนอื่นๆได้ลูกบอลแล้วพวกเขาก็จะส่งให้ฮวงเฟิงจัดการ

อย่างไรก็ตามฮวงเฟิงรู้สึกว่ามีบางอย่างที่แตกต่างออกไปในวันนี้ ในการแข่งขันก่อนหน้านี้เขาได้รับสิทธิ์ในการครองบอล แต่ในเวลานั้นการป้องกันของฝśายตรงข้ามยังไม่แน่นหนามากนัก

แม้ว่าทักษะของเขาจะตกไปแต่เขาก็ยังสามารถพาบอลไปกับเขาได้ แม้ว่าทักษะของเขาจะตกไปแต่เขาก็ยังสามารถพาบอลไปกับเขาได้

อย่างไรก็ตามในวันนี้ขณะที่เขารับบอล อีกฝśายก็ส่งคนพุ่งเข้ามาหาเขาด้วยรองเท้าสตั๊ดที่มันวาว ราวกับว่าพวกเขาต้องการจะทำลายเท้าของเขา

ฮวงเฟิงตกใจมากเขากระโดดขึ้นในทันที ก่อนที่อีกฝśายจะสัมผัสโดนเท้าของเขา ฮวงเฟิงตกใจมากเขากระโดดขึ้นในทันที ก่อนที่อีกฝśายจะสัมผัสโดนเท้าของเขา

จากนั้นเขาก็สามารถหลบการโจมตีได้อย่างไรก็ตามลูกบอลที่อยู่ใต้เท้าของเขา ได้ถูกอีกฝśายแย่งไปเสียแล้ว

“ไอ้สารเลวระวังตัวให้ดีเถอะ ไม่งั้นฉันจะทำให้นายขาหักซะ!” คนที่พุ่งเข้ามาหาเขายังไม่ได้ผละออกไปในทันทีหลังจากลุกขึ้น แต่เขากลับขู่ ฮวงเฟิงด้วยเสียงเบา

ฮวงเฟิงขมวดคิ้วเขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าอีกฝśายไม่ได้ล้อเล่น ถ้าเขาไม่หลบ อีกฝśายก็คงจะเตะเท้าของเขาจริงๆ

คนๆนี้รู้สึกแตกต่างจากคนอื่นๆ ในนัดก่อนอย่างเห็นได้ชัด คนๆนี้รู้สึกแตกต่างจากคนอื่นๆ ในนัดก่อนอย่างเห็นได้ชัด

ทุกคนเคยเตะเขาก็จริงแต่ไม่ได้รุนแรงขนาดนี้ และคงไม่มีใครทำได้ ทุกคนเคยเตะเขาก็จริงแต่ไม่ได้รุนแรงขนาดนี้ และคงไม่มีใครทำได้

แต่คนๆนี้ทำได้ง่ายๆ ซึ่งมันแตกต่างกันอย่างชัดเจน แต่คนๆนี้ทำได้ง่ายๆ ซึ่งมันแตกต่างกันอย่างชัดเจน

ก่อนที่ฮวงเฟิงจะทันได้พูดอะไรเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนหนึ่งที่อยู่ในทีมของเขาซึ่งเ ก่อนที่ฮวงเฟิงจะทันได้พูดอะไรเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนหนึ่งที่อยู่ในทีมของเขาซึ่งเ

ก็ถูกใครบางคนจากฝśายตรงข้ามทำให้ล้มลง ก็ถูกใครบางคนจากฝśายตรงข้ามทำให้ล้มลง

“ไม่เป็นไรใช่ไหม?”ฮวงเฟิงถามขึ้นทันที “ไม่เป็นไรใช่ไหม?”ฮวงเฟิงถามขึ้นทันที

“ดูเหมือนว่าจะถูกเตะตัดขานะ”คนๆ นั้นกล่าวขณะที่เขาม้วนขากางเกงของเขาขึ้น “ดูเหมือนว่าจะถูกเตะตัดขานะ”คนๆ นั้นกล่าวขณะที่เขาม้วนขากางเกงของเขาขึ้น

แท้จริงแล้วมีบาดแผลเลือดไหลที่ขาท่อนล่างของเขาอย่างเห็นได้ชัดถ้าหากเขาไม่หลบไม่เช่น แท้จริงแล้วมีบาดแผลเลือดไหลที่ขาท่อนล่างของเขาอย่างเห็นได้ชัดถ้าหากเขาไม่หลบไม่เช่น

“นี่พวกคุณจะไปเตะบอลหรือเตะคนกันแน่?”ฮวงเฟิงยืนขึ้นและถาม “นี่พวกคุณจะไปเตะบอลหรือเตะคนกันแน่?”ฮวงเฟิงยืนขึ้นและถาม

“นี่เป็นเพียงการปะทะกันธรรมดาๆน้องสาว ถ้าคุณกลัวที่จะทำแบบนี้ แล้วคุณจะเตะบอลได้ยังไงกัน?” คนๆ นั้นไม่ได้เอ่ยปากขอโทษเลนแม้แต่น้อยและพูดราวกับว่ามันเป็นเรื่องธรรมดา

ใบหน้าของฮวงเฟิงกลายเป็นบูดเบี้ยว:ผมว่าคุณกำลังเตะคนนั่นแหละ! ” พวกคุณเล่นแบบนี้ได้ยังไง?”

“เราเคยเตะแบบนี้ตอนที่พวกเราเล่นฟุตบอลมีอะไรไหมล่ะ?” ชายคนนั้นกล่าว “เราเคยเตะแบบนี้ตอนที่พวกเราเล่นฟุตบอลมีอะไรไหมล่ะ?” ชายคนนั้นกล่าว

“คุณเคยเล่นฟุตบอลคุณเคยเล่นฟุตบอลงั้นเหรอ?” ฮวงเฟิงถาม “คุณเคยเล่นฟุตบอลคุณเคยเล่นฟุตบอลงั้นเหรอ?” ฮวงเฟิงถาม

“ใช่แล้ว”ชายคนนั้นไม่ได้ปฏิเสธ “ใช่แล้ว”ชายคนนั้นไม่ได้ปฏิเสธ

ฮวงฟิงเข้าใจทันทีหลังจากที่คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้คนเหล่านี้อาจจะเคยเล่นฟุตบอลมาก่อนและม มันคงไม่ยากเกินไปที่จะจัดคนเหล่านี้เข้ามาในบริษัท

นอกจากนี้คนพวกนี้ก็ยังเล่นสกปรกและไม่สนใจว่าจะทำให้คนอื่นได้รับบาดเจ็บหรือไม่ นอกจากนี้คนพวกนี้ก็ยังเล่นสกปรกและไม่สนใจว่าจะทำให้คนอื่นได้รับบาดเจ็บหรือไม่

แม้ว่าฮวงเฟิงและคนอื่นๆจะเล่นอย่างจริงจังก่อนหน้านี้ แต่นั่นเป็นเพียงการแข่งขันกระชับมิตรเท่านั้น จะไม่มีการต่อสู้ทางกายภาพที่รุนแรง แต่การปรากฏตัวของคนเหล่านี้ได้เปลี่ยนประเด็นนี้ไปอย่างชัดเจน

ในช่วงเวลาที่ฮวงเฟิงกำลังคุยกับคนๆนี้ อีกฝśายก็ได้ยิงประตูไปแล้ว ในช่วงเวลาที่ฮวงเฟิงกำลังคุยกับคนๆนี้ อีกฝśายก็ได้ยิงประตูไปแล้ว

นี่เป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆและเนื่องจากพวกเขาอาจได้เห็นวิธีการเล่นลูกบอลในฝัũงของฮวงเฟ นี่เป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆและเนื่องจากพวกเขาอาจได้เห็นวิธีการเล่นลูกบอลในฝัũงของฮวงเฟ

ลูกทีมของเขาจึงไม่กล้าที่จะต่อสู้กับพวกเขาทางร่างกายโดยปกติแล้วถ้าอีกฝśายพยายามแย่ง พวกเขาจะไม่สามารถป้องกันได้และก็จะโดนอีกฝśายจะฉกไป